Για ποιο λόγο είναι καλό να τρέχουμε όταν έχουμε στρες; 2637

Για ποιο λόγο είναι καλό να τρέχουμε όταν έχουμε πολύ stress;

Του Στέφανου I. Φυγετάκη*

Όταν τα πράγματα γύρω τους ζορίζουν, μερικοί άνθρωποι το ρίχνουν στο τρέξιμο ή άλλης μορφής άσκηση. Άλλοι κάνουν το αντίθετο, αφήνουν το τρέξιμο ώστε να αφοσιωθούν σωματικά και πνευματικά στο πρόβλημα για να το λύσουν.

Τελευταίες έρευνες μας δείχνουν ότι το πρόβλημα και η άσκηση μπορούν να έχουν μεγάλη συσχέτιση. Το να ασκούμαστε όταν μας παρουσιάζεται ένα πρόβλημα, είτε είναι στην δουλειά, είτε στην οικογένεια, είτε στις σχέσεις μας, βοηθά τόσο, στο να διαχειριστούμε καλύτερα το stress όσο και στο και να ξεπεράσουμε το πρόβλημα καλύτερα σωματικά και πνευματικά.

Οι έρευνες

Σε έρευνες που έγιναν, δημιουργώντας στρεσογόνες καταστάσεις, η συναισθηματική αντίδραση, ήταν μειωμένη σε ανθρώπους μετά από άσκηση. Παράδειγμα, σε ένα πανεπιστήμιο στις Ηνωμένες πολιτείες, σε φοιτητές, έδειξαν δυσάρεστες εικόνες για δεκαπέντε λεπτά.

Οι φοιτητές που είχαν τρέξει για μισή ώρα έδειξαν χαμηλότερα επίπεδα άγχους, σε σχέση με φοιτητές που είχαν καθίσει χαλαρά πριν. Βέβαια, οι δρομείς έχουν σε μεγάλο βαθμό, την ικανότητα να διαχειρίζονται καταστάσεις όταν υπάρχει stress.Κατά την άσκηση μας δίνεται η δυνατότητα να κάνουμε μια ανάπαυλα απ το να σκεπτόμαστε το πρόβλημα να σκεφτούμε πιο καθαρά και να διατηρήσουμε τον έλεγχο.

Κάτι άλλο σημαντικό σ΄ αυτήν την έρευνα είναι ότι οι ασκούμενοι ανακαλούν την αθλητική τους ικανότητα στις στρεσογόνες καταστάσεις, στην ζωή και αυτό είναι το κλειδί στο να γίνονται οι δύσκολες μέρες ευκολότερες.
Η έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Health Psychology δούλεψε με 2000 ενήλικες καταγράφοντας την άσκηση και ανακαλώντας στρεσογόνες καταστάσεις για οκτώ συνεχόμενες μέρες.

Στρεσογόνες καταστάσεις όπως διαπληκτισμούς με άλλους, εντάσεις στην εργασία, στο σχολείο, στο σπίτι και εντάσεις με μέλη της οικογένειας ή στενούς φίλους έρευνα έγινε πρώτα ανάμεσα σε μη αθλούμενους και ενεργά αθλούμενους και έπειτα ανάμεσα σε ανθρώπους που διαχειριζόταν το άγχος στις μέρες χωρίς άσκηση και στις μέρες με άσκηση.
Συγκεκριμένα οι ερευνητές μέτρησαν αυτό που είναι γνωστό, ως αντίδραση σε αρνητική επίδραση και το πως συναισθηματικά επηρεαζόμαστε από δυσάρεστα γεγονότα.

Το να έχουμε μικρή αρνητική επίδραση είναι στενά συνδεδεμένο με την συναισθηματική σταθερότητα, δηλαδή την ικανότητα να μην επηρεαζόμαστε τόσο, από τα αρνητικά γεγονότα. Αυτό δεν είναι καλό μόνο για τις μέρες που συμβαίνουν οι κρίσεις αλλά γενικά σαν σύνολο, στην ζωή μας, αφού η συναισθηματική σταθερότητα συμβάλει σε χαμηλότερη αρτηριακή πίεση ,ορμονικές μεταβολές και εντάσεις που μας κάνουν να αισθανόμαστε θυμό, λύπη, ντροπή νεύρα ή άγχος.

Τα αποτελέσματα

Δεν υπήρξε διαφορά στο πόσο συχνά αθλούμενοι και μη αθλούμενοι είχαν δύσκολες μέρες. Υπήρξε όμως στο ότι οι αθλούμενοι είχαν 14%, λιγότερη αρνητική επίδραση από ότι, οι μη αθλούμενοι. Επίσης οι αθλούμενοι αντιδρούσαν λιγότερο έντονα σε όλα τα αρνητικά και στρεσογόνες ερεθίσματα. Αυτό εν καιρό βελτιώνει την ικανότητα του εγκεφάλου στην επεξεργασία αυτών των συναισθημάτων που έχουν σχέση με το stress.

Οπότε γενικά σαν δρομείς η γενικά αθλούμενοι, μπορούμε να επιβιώνουμε, καλύτερα τις δύσκολες μέρες. Οπότε μην ακυρώνετε την άσκηση αυτές τις μέρες. Οι ερευνητές είπαν ότι βιώνουμε 17%, πιο ήπια την αρνητική επίδραση τις μέρες της άσκησης. Φυσικά δεν χρειάζεται να εξαντληθούμε. Λίγα χαλαρά χιλιόμετρα, ή κάποια εναλλακτική άσκηση, μπορεί να είναι το μυστικό μας όπλο για αυτές τις απαιτητικές μέρες.

Ευχαριστούμε τον Scott Douglas για την αρχική έρευνα.

Διαβάστε ακόμα: Ρυθμός και τακτική: Η στρατηγική στον Μαραθώνιο το κλειδί της επιτυχίας


*Ο Στέφανος Φυγετάκης είναι Καθηγητή Φυσικής Αγωγής, προπονητή των Nike run club, mobyrun, metropolitan run club, cosmossport run club, DRC running&more.


Previous ArticleNext Article

12+1 κανόνες συμπεριφοράς για τους δρομείς στις μέρες του Covid-19 125

Γράφει ο Στέφανος Φυγετάκης*

Για όσους τρέχουμε συστηματικά, η προπόνηση του τρεξίματος είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που έχουμε να κάνουμε αυτή την εποχή.

Και για τον συντάκτη του άρθρου αυτού η προσμονή για κάθε προπόνηση είναι κάτι που προκαλεί  μόνο θετικά  συναισθήματα.

Σύμφωνα με την τρέχουσα κατάσταση αυτό είναι πιο έντονο  για πολλούς λόγους, όπως για παράδειγμα, τον περιορισμό πολλών άλλων επιλογών που είχαμε  στην προ covid-19 εποχή.

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να κρατάμε τις αποστάσεις και να ελαχιστοποιούμε την μετάδοση του κοροανιού, σε μια διαδρομή η μονοπάτι με πολλούς δρομείς.

Ας ακολουθήσουμε κάποιες συμβουλές, που θα κρατήσουν τους άλλους αλλά και εμάς ασφαλείς.

H πανδημία με έκανε να αγαπήσω κάτι που πάντα μισούσα: Το τρέξιμο

  • Μην βγαίνετε για τρέξιμο αν αισθάνεστε άρρωστος ή νιώθετε ότι θα αρρωστήσετε.
  • Μην “κολλάτε” σε άλλα group δρομέων.
  • Κρατήστε τα δυο μέτρα απόσταση ακόμα και όταν προσπερνάτε άλλους δρομείς.
  • Μην φτύνετε η φυσάτε την μύτη σας κοντά σε άλλους.
  • Αν υπάρχουν πολλοί δρομείς η και άλλα άτομα στη διαδρομή, πχ πεζοί, ποδήλατα, καροτσάκια κλπ τρέξτε ώρες που δεν βγαίνουν οι άλλοι. Πχ νωρίς το πρωί ή αργά το βράδυ ή επιλέξτε φαρδύτερα μονοπάτια και δρόμους.
  • Τρέξτε μόνοι ή με κάποιον δικό σας.
  • Έχετε μαζί το νερό σας και το απολυμαντικό σας και αποφεύγετε τις δημόσιες βρύσες, καθώς και τις δημόσιες τουαλέτες αν αυτό είναι εφικτό.
  • Αν κάποιος “κολλήσει” σε εσάς, ζητήστε του να σας αφήσει περισσότερη απόσταση, ή απλά, αφήστε τον να περάσει.
  • Αποφεύγετε να ακουμπάτε το πρόσωπο σας με γυμνά χέρια ή μανίκια, αλλά και διάφορα αντικείμενα στην διαδρομή, όπως κουπαστές σε σκάλες, παγκάκια κλπ κλπ.
  • Πλένουμε σχολαστικά τα χέρια μας μόλις τελειώσουμε και βάζουμε τα αθλητικά μας για πλύσιμο.
  • Αν σας αγχώνουν όλα τα παραπάνω καλύτερα να μείνετε στο σπίτι ή να κάνετε κάποια εναλλακτική άσκηση σε απόλυτα δικό σας χώρο.
  • Φυσικά αν ξέρετε κάποια δικιά σας μυστική διαδρομή, τώρα είναι η καλύτερη στιγμή για να την δοκιμάσετε.
  • Για όσους τρέχουμε και εκτός δρόμου, είναι η καλύτερη εποχή για νέες διαδρομές offroad.

Καλά τρεξίματα με χαμόγελο και υπομονή.

* Ο Στέφανος Φυγετάκης είναι καθηγητής φυσικής αγωγής και προπονητής αριστούχος του ΤΕΦΑΑ Αθηνών με ειδικότητα τον στίβο, ενώ έχει σπουδάσει προπονητική κι εργοφυσιολογία με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Idaho στις ΗΠΑ.

Διαβάστε επίσης: Πολίτες στο Μπρίστολ δημιούργησαν λωρίδα δρομέων στο δρόμο!

H πανδημία με έκανε να αγαπήσω κάτι που πάντα μισούσα: Το τρέξιμο 167

Γράφει ο Josh Ocampo*

Πάντα μισούσα το τρέξιμο.

Αν και η ιδέα του, του να τρέχεις έξω αποσυνδεμένος από την ηλεκτρονική εικονική πραγματικότητα, φαίνεται ωραία, άλλα το να σκέφτομαι ασταμάτητα είναι κάτι που με ανησυχεί.

Όταν σηκώνω βάρη, το μυαλό μου είναι κενό. Όταν τρέχω πλημυρίζει από σκέψεις και προβληματισμούς και αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσα να διαχειριστώ.

Αλλά αυτός ο μήνας ήταν διαφορετικός, για εμένα και για πολλούς άλλους. Μετά την πανδημία του νέου κορωνοϊού, για όσους είχαμε μάθει να ασκούμαστε, η προπόνηση στο σπίτι δεν είναι αρκετή. Και τελικά το τρέξιμο ήταν η μόνη επιλογή.

Bιώνει έναν πολύ σκληρό καρκίνο αλλά συνεχίζει να τερματίζει σε μαραθώνιους!

Όχι μόνο γιατί γυμνάζεσαι και σωματικά αισθάνεσαι τα οφέλη, αλλά γιατί νιώθεις τη σύνδεση με τους άλλους ανθρώπους. Μια σύνδεση που έχει χαθεί μέσα στα μέτρα περιορισμού της μετακίνησης. Μια επαφή που η αλήθεια είναι ότι όταν την ανακαλύπτεις σου φαίνεται περίεργο ότι υπάρχει σε ένα άθλημα εντελώς ατομικό.

Και, όμως, συμβαίνει. Ένας χαιρετισμός ή ένα νεύμα (σ.σ. με απόσταση 1,5 μέτρου πάντα), είναι μια κοινωνικοποίηση που αρχίζει και χάνεται τις τελευταίες ημέρες σε όλες τις δραστηριότητες.

Οι άνθρωποι στο δρόμο δεν μιλάνε, αλλάζουν πεζοδρόμιο πριν συναντήσουν τον άλλο που έρχεται και στα Super Market, τα φαρμακεία και τους φούρνους, βλέπεις… ρομποτάκια που απλώς κάνουν τη δουλειά.

“Το τρέξιμο είναι ωραίο γιατί βλέπω ότι συμβαίνουν πράγματα ζωντανά μπροστά μου”, δήλωσε ο Tristin Beliveau, ένας 23χρονος από το Τέξας που ξεκίνησε επίσης να τρέχει μέσα στην καραντίνα. “Κάποιοι άνθρωποι εξακολουθούν να οδηγούν, εξακολουθούν να εργάζονται και εγώ τρέχω και με κάνει να νιώθω ότι είμαι ακόμα μέλος της κοινωνίας”.

Σε μια εποχή αυτο-απομόνωσης και καραντίνας, το τρέξιμο είναι μια ευκαιρία να αλληλεπιδράσουμε έστω και από απόσταση.

Όταν τρέχεις, η εικόνα με τους άλλους δρομείς, τους ανθρώπους που περπατούν με τα σκυλιά τους, εκείνους με τις τσάντες με τα ψώνια τους, είναι μια ανακουφιστική υπενθύμιση ότι αν και όλα είναι κυρίως τρομερά, τα πράγματα μπορεί τελικά να επανέλθουν στο φυσιολογικό.

«Για πολλούς ανθρώπους, υπάρχει μια νέα συνειδητοποίηση για το πόσο αναγκαία είναι και πόσο μεγάλη αξία έχει η παρουσία άλλων ανθρώπων στη ζωή τους», τονίζει ο Δρ Paul McCarthy, ένας “αθλητικός ψυχολόγος ” που ζει στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Τον τελευταίο μήνα που ξεκίνησα και εγώ να τρέχω, κάτι που σιχαινόμουν, αισθάνομαι ελαφρύτερος. Πιο αποφορτισμένος. Δεν με ενοχλούν οι διαρκείς διακοπές από τους άλλους πεζούς, τα φανάρια, τα αυτοκίνητα και απολαμβάνω την προπόνησή μου.

Ο απελπισμένος δρομέας Τζέικ Ράιλι που βρέθηκε από την κόλαση στον παράδεισο

Ακόμα και στη Νέα Υόρκη που είναι μια… αφιλόξενη και αποξενωμένη πόλη, το νεύμα των δρομέων που τρέχουν στους δρόμους, εκπέμπει μια απροσδόκητη φιλικότητα, που κανείς δεν περίμενε ποτέ ότι θα συνέβαινε σε αυτήν την πόλη.

Πριν ξεκινήσω το τρέξιμο, χανόμουν στις σκέψεις μου. Με το τρέξιμο βλέπω τις σκέψεις μου ζωγραφισμένες στα πρόσωπα των άλλων. Μια αγωνία για την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τη δουλειά μου. Είναι όλα εκεί. Στα πρόσωπα του κόσμου.

Και ενώ υπάρχει μια μεγάλη ανησυχία, είμαι τουλάχιστον πεπεισμένος ότι τρέχουμε όλοι προς την ίδια κατεύθυνση και θα τα καταφέρουμε.

* Ο Josh Ocampo είναι συντάκτης στο Mens Health που ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη.

x
Send this to a friend