Zita, Strike, Sportex: Όταν τα παπούτσια δεν ήταν φετίχ

Ήταν τότε που η φράση «sneakers» δεν έλεγε απολύτως τίποτα σε κανέναν. Ο Έλληνας είχε έναν και μόνο όρο για να αναφερθεί στο αθλητικό παπούτσι: «Sportex».

Δεν επρόκειτο για κάποιο συγκεκριμένο μοντέλο, αλλά για την ονομασία της εταιρίας που ιδρύθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’70 στην Ελλάδα, λειτουργώντας ως αντιπροσωπεία της γαλλικής εταιρείας αθλητικών υποδημάτων. Η ταύτιση όλων των προϊόντων του είδους με ένα συγκεκριμένο ήταν καθολική, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τον «Νεσκαφέ», το «AZAX», το «Τζιπ» και το «Τάπερ».

Δείτε πως θα καθαρίσετε εύκολα τα αθλητικά σας παπούτσια

Τη δεκαετία του ’80, κάθε συσχετισμός με αθλητικά παπούτσια περιορίζονταν σε Zita, Strike και αργότερα Sportex. Οι μεγάλες ξένες εταιρίες δεν είχαν έρθει ακόμα στη χώρα, η πρώτη που έκανε δειλά-δειλά το μπάσιμο στην ελληνική αγορά ήταν η Converse το 1983 και λίγο αργότερα τα Pony του Νίκου Γκάλη. Nike, Adidas, Puma, Asics, Reebok κ.λ.π. ήταν εκτός κάδρου.

Δεν είναι κάτι που μπορούν να φανταστούν εύκολα οι σημερινοί νεολαίοι, αλλά όσοι γεννήθηκαν πριν το ’80 θυμούνται πολύ καλά ότι ο ανταγωνισμός στη συγκεκριμένη αγορά ήταν αμιγώς ελληνικός.

Φοράει Strike και καρφώνει

Το διαφημιστικό σλόγκαν δε, «φοράει Strike και καρφώνει», είχε τεράστια απήχηση στο αγοραστικό κοινό, γράφοντας ιστορία. Έστω και αν δεν το λες (πια) ορόσημο στο χώρο του marketing…

Η Zita Hellas, ιδιοκτησίας του άλλοτε προέδρου της ΠΑΕ ΑΕΚ Ανδρέα Ζαφειρόπουλου (1984-1988) κατάφερε στην περίοδο της ακμής της να αποτελεί τον ηγέτη του συγκεκριμένου κλάδου σε ποσοστό 65%, κάνοντας μάλιστα εξαγωγές σε Βαλκάνια και Κύπρο. Ο ίδιος αναφερόταν από τα ΜΜΕ ως «μίστερ Ζήτα» ή απλά «Ζήτα», λόγω της εταιρείας του.
Η Zita, ήταν μπροστά από την εποχή της, κυκλοφορώντας σε κάθε μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση επετειακά μοντέλα. Οι παλιοί μπορεί να θυμούνται το «Ιταλία-Roma 80» με αφορμή το Euro και «Mexico 86» με αφορμή το Μουντιάλ εκείνης της εποχής με βιδωτές τάπες.

Το δικό της cult σποτ που ξεχώρισε ήταν αυτό με σλόγκαν «Μέσα στη ντίσκο γυρνάς, για ένα φλερτ ξενυχτάς, με τα Zita, πάντα Zita».

Αξέχαστη έχει μείνει και η φουτουριστική διαφήμιση, που περιέγραφε τα μοντέλα της εταιρίας ως ορόσημα εξέλιξης.

Τα Strike φτιάχνονταν από το παλιό εργοστάσιο της Αλυσίδας στην Παπαναστασίου στη Θεσσαλονίκη, ενώ ιδρυτής της Sportex ήταν ο Νίκος Κατράντζος, αθλητής του Άρη Θεσσαλονίκης και γνωστός από τα καταστήματα «KAΤΡΑΝΤΖΟΣΠΟΡ», σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο Κρήτης.

Ελβιέλες τα πρώτα…

Καμία από τις τρεις πάντως αυτές εταιρίες δεν ήταν η πρώτη ελληνική που έφτιαξε αθλητικά παπούτσια. Μέχρι τα τέλη του ’70 το παπούτσι που κυριαρχούσε στην ελληνική αγορά στον τομέα των αθλητικών ειδών ήταν οι περίφημες «ελβιέλες».

Είχαν πάρει το όνομα τους από την εταιρία κατασκευής, την Ελληνική Βιομηχανία Ελαστικού (ΕΛ.ΒΙ. ΕΛΑ.), που ιδρύθηκε το 1928 με έδρα την Καλλιθέα. Παρήγαγε πάνινα αθλητικά παπούτσια με λαστιχένια σόλα – επρόκειτο ουσιαστικά για το ίδιο είδος που σήμερα όλοι ονομάζουμε «σταράκια».

Οι «ελβιέλες» έβγαιναν μόνο σε άσπρο χρώμα και τα φορούσαν μικροί και μεγάλοι από τη γυμναστική στο σχολείο, μέχρι τις παρελάσεις και τα σαλόνια.

Το όνομα των παπουτσιών αγνοείται! Ήταν τα μόνα αθλητικά που κυκλοφορούσαν τότε στην Ελλάδα και έτσι επικράτησε ο όρος «ελβιέλες» από το όνομα της εταιρείας. Η ΕΛ.ΒΙ. ΕΛΑ. έκλεισε το 1961 λόγω οικονομικών προβλημάτων και ο τίτλος πέρασε στα χέρια της κραταιάς βιομηχανίας παπουτσιών της εποχής, «Αλυσίδα» (με έδρα τη Θεσσαλονίκη) και μετονομάστηκε «Αλυσίδα – ΕΛΒΙΕΛΑ».

Έτσι θα συντηρήσετε τα αθλητικά σας παπούτσια για να “τρέξουν” περισσότερο

Η Αλυσίδα ήταν για μια δεκαετία περίπου βασικός προμηθευτής αθλητικών παπουτσιών του ελληνικού στρατού, ανέστειλε οριστικά όμως τη λειτουργία της το 1974.

Τη σκυτάλη πήραν τα Zita, Sportex και Strike, αναδεικνύοντας ως ατού και νέα τάση την πολυχρωμία, αλλά και τα σκρατς, που προτιμήθηκαν κατά κόρον από τους πιτσιρικάδες, αντικαθιστώντας τα κορδόνια.

Η επέλαση των πολυεθνικών brand names όμως, που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’80, επισκίασαν ταχύτατα τα παπούτσια απ’ τον… τόπο μας.

Μολονότι τα σχέδια των Zita και Strike παρέμεναν σε υψηλό επίπεδο για τα δεδομένα της εποχής, δεν κατάφεραν να ανταγωνιστούν τα αντίστοιχα ξένων εταιριών. Εκτός των άλλων η ξενομανία είχε κυριεύσει τους Έλληνες και στα υποδήματα. Οι πιτσιρικάδες άρχισαν να αποταμιεύουν το χαρτζιλίκι τους για να αποκτήσουν το τελευταίο μοντέλο Air Jordan, τα adidas του Πέτροβιτς, ή απλώς παπούτσια με αερόσολα, γλώσσες που φούσκωναν και φανταχτερά σχέδια με πιο συμπαγές υλικό.

Με λίγα λόγια έγιναν εν μια νυκτί ντεμοντέ. Στη δεκαετία του ’90 τα πάλαι ποτέ κραταιά Strike έμοιαζαν με ρετσινιά στη συνείδηση ενός μαθητή Γυμνασίου, που ήθελε να ανταγωνιστεί τον φίλο του που φορούσε νέα μοντέλα ξενόφερτων υποδημάτων.

Τα εισαγόμενα παπούτσια οδήγησαν απότομα σε μαρασμό τις εγχώριες εταιρίες, που προστέθηκαν στο μακρύ κατάλογο όσων υπέστειλαν τη σημαία τους τη δεκαετία του ’90.

Διαβάστε επίσης: Τεχνολογικό ντόπινγκ: H IAAF αλλάζει τους κανονισμούς για τα παπούτσια τρεξίματος

Πηγή: menshouse.gr

Previous ArticleNext Article

Τζελάτο ή παγωτό; Ποια είναι η διαφορά τους;

Βρισκόμαστε στην αρχή του καλοκαιριού και όσοι είναι λάτρεις του παγωτού καλό θα είναι να γνωρίζουν τις διαφορές του ιταλικού τζελάτο από το κλασικό παγωτό αμερικανικής προελεύσεως. Εσείς τι θα προτιμήσετε; Ξέρετε πως να διαλέξετε το καλύτερο;

Η πρώτη βασική διαφορά έχει να κάνει με τις λιπαρές ουσίες του γάλακτος που είναι σαφώς χαμηλότερης ποσότητας στο ιταλικό παγωτό σε σύγκριση με αυτό των ΗΠΑ. Ενώ το δεύτερο έχει περιεκτικότητα 25%  σε λίπος, το πρώτο έχει ένα ποσοστό που δεν ξεπερνά το 9%.

Η δεύτερη μεγάλη διαφορά έχει να κάνει με την μεγαλύτερη πυκνότητα του τζελάτο σε σχέση με το αμερικάνικο παγωτό. Το 50% του κλασικού παγωτού είναι… αέρας ενώ το ιταλικό έχει ένα ποσοστό που δεν ξεπερνά το 30%.

Η τρίτη και τελευταία βασική διαφορά έχει να κάνει με το γεγονός ότι το ιταλικό γλύκισμα σερβίρεται 10- 15 βαθμούς πιο ζεστό από το αμερικάνικο. Η θερμοκρασία αυτή ενισχύει την κρεμώδη υφή του τζελάτο και κάνει πιο έντονη την γεύση καθώς λιώνει στο στόμα.

Φτιάξτε εύκολα μόνοι σας “αθλητικό” παγωτό με γεύση φράουλα!

Η ιστορία του τζελάτο

Εκανε την εμφάνισή του κατά την περίοδο της Αναγέννησης όταν ο αλχημιστής Cosimo Ruggieri, δημιούργησε την πρώτη γεύση στο ανάκτορο της οικογένειας Medici στην Φλωρεντία, το fior di latte.

Το καφέ Café Le Procope  έκανε γνωστό το τζελάτο στο ευρύ κοινό όταν άνοιξε τις πόρτες του το 1686 στην πόλη του Παρισιού. Οι παραδοσιακές γεύσεις του τζελάτο περιλαμβάνουν: κρέμα, βανίλια, σοκολάτα, φράουλα, φουντούκι, φιστίκι, λεμόνι, βατόμουρο και ροδάκινο.

Οι πιο σύγχρονες γεύσεις έχουν που αναπτυχθεί, περιλαμβάνουν: ανανά, τιραμισού, μπανάνα, μάνγκο, γιαούρτι, stracciatella, zabajone και amarena.

Το παραδοσιακό τζελάτο παρασκευάζεται με βάση το γάλα, την κρέμα γάλακτος και κρόκους αυγών ανάλογα με την γεύση. Το αμερικανικό παγωτό περιέχει βαριά κρέμα, πλήρες γάλα και αρκετούς κρόκους αυγών γι αυτό και είναι πιο λιπαρό.

Τροφές που προκαλούν ενοχλητικούς πονοκεφάλους

Το παγωτό

Στις ΗΠΑ το παγωτό είναι το πλέον διαδεδομένο επιδόρπιο καθώς το 9% της παραγωγής αγελαδινού γάλακτος προορίζεται για την παρασκευή του παγωμένου γλυκίσματος.

Διαφορές υπάρχουν και στον τρόπο παρασκευής, καθώς το ιταλικό παγωτό απαιτεί εργαστήριο με παστεριωτή, καταψύκτη παρτίδας ειδικά για την παρασκευή ζελατίνης και ένα μπλέντερ βύθισης.

Το παγωτό των ΗΠΑ παράγεται χρησιμοποιώντας συνεχείς καταψύκτες, οι οποίοι συνήθως μεταφέρονται μέσω μιας σήραγγας κατάψυξης στους -40 °, στη συνέχεια διατηρείται σε ψυχρό θάλαμο για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα ώστε να φτάσει στους -18 ° C.

Αν ενδιαφέρεστε για άλλες κατεψυγμένες απολαύσεις, το σορμπέ είναι μια καλή επιλογή, είναι μη γαλακτοκομικό και αποτελείται από φρούτα, ζάχαρη και νερό.

Διαβάστε επίσης: Γιατί το σπανάκι κόβει την όρεξη για γλυκό;

24 σκέψεις που περνούν από το μυαλό κάποιου που τρέχει πρώτη φορά

Το τρέξιμο είναι, αντικειμενικά, ένα από τα πιο απλά και αποτελεσματικά είδη σωματικής άσκησης. Δεν απαιτεί συνδρομή, δεν γίνεται σε γυμναστήριο, μπορείς να το κάνεις οποιαδήποτε στιγμή θέλεις και βοηθάει πολύ στην απώλεια βάρους, την ενίσχυση του ανοσοποιητικού και την καλύτερη ψυχολογία.

Αν και το τρέξιμο έχει πολλά θετικά, το να πάρει κανείς απόφαση να ξεκινήσει να τρέχει συστηματικά δεν είναι και τόσο εύκολο.

Σε περίπτωση που σκέφτεστε να ξεκινήσετε το τρέξιμο, αυτές είναι μερικές από τις πιο συνηθισμένες σκέψεις που θα περάσουν από το μυαλό σας τις πρώτες φορές (και είναι πέρα για πέρα ρεαλιστικές). Όσοι δεν αγαπούν και τόσο το τρέξιμο, θα ταυτιστούν απόλυτα!

Τα τρία μεγάλα λάθη που κάνουν οι αρχάριοι δρομείς!

1. Μπορώ να τα καταφέρω!

2. Α, δεν είναι τόσο χάλια.

3. Μήπως να γραφτώ σε Μαραθώνιο;

4. Α, κοίτα αυτόν πόσο αργά τρέχει. Ας τον περάσω.

5. Χμμ, έχει αρχίσει να γίνεται δύσκολο.

6. Επικεντρώσου στην αναπνοή σου.

7. Ανυπομονώ να πάω σπίτι και να δω τηλεόραση.

8. Το σιχαίνομαι αυτό το τραγούδι.

9. Αυτό το ζευγάρι μπροστά, τρέχει και μιλάει.

10. ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.

11. Όπα κράμπα.

12. Ίσως να αρχίσω να πηγαίνω πιο αργά.

13. Μην σταματήσεις να χαϊδέψεις τον σκύλο.

Κάντε μια καλή αρχή στο τρέξιμο με 8 απλά βήματα

14. Ας χαμηλώσω ρυθμό.

15. Αναρωτιέμαι πόσο να έχω τρέξει;

16. Τι; Ούτε 2 χιλιόμετρα;

17. Δεν πρόκειται να ξανατρέξω.

18. Ειλικρινά, είναι ο χειρότερος τρόπος άσκησης.

19. Μόλις τελειώσω θα πιω έναν τόνο νερό.

20. Αυτό το φανάρι μπροστά είναι ο τερματισμός.

21. Θα τελειώσει ποτέ αυτό το μαρτύριο;

22. Τόσο κοντά.

23. Τερμάτισα! Είμαι φανταστικός!

24. Πότε τρέχουμε πάλι;

Διαβάστε επίσης: Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά 30 λάθη που κάνουν οι δρομείς ξανά και ξανά!

x
Send this to a friend