Η τεχνολογία στην υπηρεσία του τρεξίματος: Ας το εκμεταλλευτούμε

Η τεχνολογία στην υπηρεσία του τρεξίματος: Ας το εκμεταλλευτούμε

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές έχουμε την τάση να τα μηδενίζουμε όλα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τα παπούτσια τρεξίματος.

Εγώ ο ίδιος έχω ακούσει πολλές φορές δρομείς, με ύφος χιλίων καρδιναλίων να λένε: “Έλα μωρέ τώρα. Παπούτσια και βλακείες. Ο Μπάμπης έτρεξε μαραθώνιο με παπούτσια από τη λαϊκή. Μην κοιτάς που μας έχουν βάλει στο τρυπάκι οι εταιρείες”.

Αν μου πείτε ότι δεν έχετε τύχει ποτέ σε τέτοιο μονόλογο, σίγουρα λέτε ψέματα. Μπορεί μάλιστα να έχετε γνέψει και καταφατικά όταν ο Αρίστος ο Runner ανέλυε στη συνέχεια τις θεωρίες για τις μεγάλες πολυεθνικές που κοροϊδεύουν τον κοσμάκη και άλλα τέτοια…

Αν θέλετε να μιλήσουμε ειλικρινά, είναι αλήθεια ότι πολλά από αυτά που αγοράζουμε όσοι τρέχουμε, δεν μας είναι απαραίτητα. Ομολογώ, όμως, πρώτος και πιστεύω ότι και εσείς το ξέρετε ότι δεν έχει καμία σημασία. Άλλωστε, δεν θα στερηθούμε το φαγητό μας, ούτε θα στερήσουμε το γάλα από το παιδί μας για να πάρουμε ας πούμε… μια ωραία μπαντάνα.

Καμιά φορά “φτιαχνόμαστε” με τα ωραία αξεσουάρ ακόμα και αν αυτά είναι εντελώς περιττά.

Τα παπούτσια, όμως, ότι και αν λέει ο Αρίστος ο Runner, είναι επιστήμη. Και πλέον έχουν πάνω τους πολύ τεχνολογία. Και αυτό μπορεί κανείς πλέον να το διαπιστώσει στην πράξη.

Θα σας δώσω ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα:

Σε προηγούμενο κείμενό μου τον Φεβρουάριο, όταν ακόμα βρισκόμασταν με την Αγγελική στο ξεκίνημα του πρότζεκτ RNF CHALLENGE με αρκετά κιλά παραπάνω από όσα σήμερα, είχα αναλύσει την εμπειρία μου από το Triumph ISO 5 της Saucony.

Ένα πραγματικά εξαιρετικό running παπούτσι με φοβερά χαρακτηριστικά.

Εκείνη την περίοδο λοιπόν, θεώρησα ότι είχα βρει το alter ego μου στο τρέξιμο.

Μερικούς μήνες πριν τρέξω με το Triumph και λίγες ημέρες πριν το RUN TOGETHER που είχε γίνει στο ΟΑΚΑ στις 14 Οκτωβρίου του 2018, είχα περάσει από το Saucony Store για να πάρω το νέο Saucony Ride ISO.

Το συγκεκριμένο παπούτσι έχει γράψει τη δική του δρομική ιστορία. Στην κατηγορία του, μιλάμε για ένα από τα πλέον επιτυχημένα παπούτσια με φανατικούς φίλους. Ειδικά οι δύο προηγούμενες εκδόσεις, το 9 και το 10 κατάφεραν να γίνουν… μύθος.

Το ίδιο συνέβη και με τη μετεξέλιξη, το Ride ISO που κράτησε όλα τα χαρακτηριστικά των προκατόχων του, αλλά πρόσθεσε την τεχνολογία ISO και έτσι δημιουργήθηκε ένα παπούτσι, που άλλες εταιρίες θα πανηγύριζαν και μόνο στην ιδέα να το έχουν στη γκάμα τους.

Όχι δεν είμαι υπερβολικός. Το Ride ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στη μέγιστη απορρόφηση κραδασμών και την τέλεια επιστροφή.

Το καινοτόμο σύστημα ISOFIT στο επάνω μέρος, που προσαρμόζεται πλήρως στο σχήμα του ποδιού, εξασφαλίζει ασύγκριτη αίσθηση εφαρμογής ενώ το ανώτερο στρώμα EVERUN συνεργάζεται με το PWRFOAM στην ενδιάμεση σόλα επιτυγχάνοντας μέγιστα ποσοστά επιστροφής ενέργειας και δυναμική αντικραδασμική προστασία.

Σε σχέση με το Triumph ISO 5, το Ride θεωρείται και είναι πιο “γρήγορο” παπούτσι. Με πιο σωστή ανταπόκριση στην μετάβαση του ρυθμού και στις αλλαγές κατεύθυνσης.

Όταν είχα αποφασίσει να πάρω το Ride ζύγιζα 99 κιλά! Τότε ο πωλητής στη Saucony με είχε προειδοποιήσει ότι ίσως το παπούτσι να μη με κάλυπτε απόλυτα και μου είχε προτείνει να πάρω το Triumph που είναι για πιο «βαριά κορμιά» και με μεγαλύτερη στήριξη.

Δεν τον άκουσα. Δεν το μετάνιωσα, αλλά μέχρι και πριν λίγο καιρό δεν είχα αντιληφθεί τις δυνατότητες του παπουτσιού.

Στις αρχές Γενάρη πήρα το Triumph ISO 5. Στα 98 κιλά το συγκεκριμένο παπούτσι ήταν ιδανικό. Τα Ride μπήκαν στο ράφι και περίμεναν την ευκαιρία τους.

Και δικαιώθηκαν μερικούς μήνες μετά. Πλέον φτάνοντας τα 85 κιλά τα Ride έχουν “κουμπώσει” καλύτερα στα πόδια μου. Οι χρόνοι μου έχουν πέσει και αυτό κάνει ακόμα πιο εύκολη τη δουλειά τους.

Η τεχνολογία της Saucony αποκαλύφθηκε μπροστά στα μάτια μου. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο το γεγονός ότι πλέον τα Ride έχουν γίνει το άλλο μου μισό στις διαλειμματικές προπονήσεις και το παπούτσι που προτιμώ στους αγώνες.

Κάθε παπούτσι έχει τα δικά του χαρακτηριστικά. Και γι αυτόν τον λόγο πρέπει κανείς να τα αποκτά.

Τα πόδια μας είναι το βασικό “εργαλείο” για το χόμπι μας. Και οφείλουμε να τα προστατέψουμε. Και αφήστε τον Αρίστο να λέει τα δικά του. Η τεχνολογία στην υπηρεσία του τρεξίματος είναι μεγάλη υπόθεση.

Ας το εκμεταλλευτούμε…

ΥΓ: Η σωστή προετοιμασία, θέλει τα σωστά εργαλεία. 4,5 μήνες έντονης προπόνησης με εναλλαγές χωρίς κανέναν τραυματισμό. Πάω στοίχημα ότι αν είχα ακούσει τον Αρίστο, στο Spetsathlon 10-12 Μαΐου δεν θα όλοκλήρωνα το πρώτο μου Sprint Τρίαθλο, ούτε τώρα θα έμπαινα στην τελική ευθεία για το Porosea, αλλά θα έκανα τουρισμό στον Αργοσαρωνικό.

Previous ArticleNext Article

Το Μαραθώνιο ταξίδι, η μαγική στιγμή στο στάδιο και οι λεπτομέρειες…

hoto credits: Μάνος Χρυσός

«Η πιο σημαντική μέρα ενός αγώνα είναι η επόμενη». Η φράση που είχε πει ο Χρήστος Γαρέφης έχει αποτυπωθεί το μυαλό μου από την ημέρα που την άκουσα και με βάση όλη την φιλοσοφία που συμπυκνώνεται σε αυτή θα πρέπει ο καθένας να προσπαθήσει να πορευθεί.

Τι εννοεί, όμως, ακριβώς; Άραγε ένας τόσο μεγάλος αθλητής με διακρίσεις και συμμετοχές σε μεγάλους αγώνες και διοργανώσεις, ανάμεσά τους και οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2004, δεν σκέφτεται το αποτέλεσμα;

Το σκέφτεται είναι η απάντηση. Στην πραγματικότητα, όμως, ο Χρήστος Γαρέφης λέει ότι για να υπάρξει επόμενη μέρα, θα πρέπει πριν από τον αγώνα να έχεις δείξει αφοσίωση και συνέπεια.

Η μέρα του αγώνα είναι απλά μια μέρα. Μπορεί να είναι καλή, μπορεί να είναι και κακή. Ποτέ δεν μπορείς με σιγουριά να προδικάσεις τι θα συμβεί.

Είναι δεδομένο, ωστόσο, ότι η προετοιμασία που έχεις κάνει δεν πρόκειται να πάει χαμένη. Ότι, λοιπόν, και αν συμβεί την ημέρα του αγώνα, αν εσύ έχεις προετοιμαστεί σωστά, τότε η επόμενη μέρα, η πιο σημαντική θα είναι πάντα καλή.

Και σήμερα Δευτέρα 11/11/2019, η επόμενη μέρα του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας, είναι μια καλή μέρα για μένα.

Γιατί είμαι όρθιος, είμαι στη δουλειά μου, είμαι χαρούμενος και νιώθω καλά. Και αυτό έχει την εξήγησή του.

Ο Νίκος Σπυριδαντωνάκης που ανέλαβε πέρυσι τον Δεκέμβριο να με βάλει στον… ίσιο δρόμο ήξερε ότι δεν έχει να κάνει με έναν άνθρωπο με αθλητική υποδομή. Δούλεψε, λοιπόν, μεθοδικά μαζί μου. Εξετάσεις, πρόγραμμα προπόνησης, διατροφή (σ.σ. έχω αναφερθεί στο παρελθόν στην διατροφική εκπαίδευση του Νικου Καφετζόπουλου) και πολύ υπομονή.

Από τις 15 Σεπτεμβρίου και μετά, χάθηκε λίγο η… μπάλα στην προετοιμασία μου για τον Μαραθώνιο. Έχασα αρκετές προπονήσεις λόγω δουλειάς και το πρόγραμμα τινάχτηκε στον αέρα. Προηγουμένως, μέσα στο καλοκαίρι για ένα διάστημα τουλάχιστον 20 ημερών, δεν μπορούσα να τρέξω (έκανα μόνο κολύμβηση και λίγο ποδήλατο) εξαιτίας ενός τραυματισμού στον αχίλλειο. Παρά τις 15 φυσικοθεραπείες, το πρόβλημα της φλεγμονής σε ένα συγκεκριμένο σημείο είναι πάντα εκεί.

Παρόλα αυτά, τερμάτισα χωρίς ιδιαίτερους πόνους το 26άρι στο Spetses Mini Marathon και τα 2-3 long run που κατάφερα να κάνω μετά βγήκαν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Άρα η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει και φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω φέτος την ευκαιρία να σταθώ στην εκκίνηση στον Μαραθώνα.

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής δεν πίστεψα ούτε για μια στιγμή, ούτε πριν ούτε κατά τη διάρκεια, ότι δεν θα τα καταφέρω, Ήξερα ότι τα χιλιόμετρα δεν θα μπορούσα να τα πάω στον ρυθμό που ήθελα και είχα προπονηθεί, ήμουν σίγουρος, όμως, ότι θα τερμάτιζα και μάλιστα χωρίς προβλήματα.

Όλη τη χρονιά επένδυσα στην προετοιμασία μου. Προσπάθησα να φανώ όσο πιο συνεπής μπορούσα με σεβασμό απέναντι στους αγώνες που έτρεξα. Δεν υπάρχει εύκολη ή δύσκολη διαδρομή, για εμάς τους ερασιτέχνες που δεν κυνηγάμε αυστηρά δευτερόλεπτα και πρωτιές. Αυτό που έχει καθοριστική σημασία, είναι να βρούμε το χρόνο να δουλέψουμε όσο το δυνατόν καλύτερα στην προπόνησή μας. Με την κατάλληλη καθοδήγηση, η επόμενη μέρα του αγώνα μας, θα είναι πάντα μια καλή μέρα.

Θα πρέπει, όμως να σας αποκαλύψω ένα μυστικό. Θα πρέπει κάθε φορά να αξιολογούμε την κατάστασή μας και να ποντάρουμε στα πλεονεκτήματά μας. Να ξέρουμε που υπερτερούμε και που όχι και έτσι να οργανώνουμε το πλάνο μας.

Για παράδειγμα, εγώ ήξερα ότι μου έλειπαν κάποια χιλιόμετρα και κάποιες συγκεκριμένες προπονήσεις. Ήξερα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να βγει σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής ο χρόνος και ο ρυθμός μου. Μέχρι το 20 ήμουν εξαιρετικά και ένιωθά ότι είχα δυνάμεις.

Οι ανάσες μου ήταν καλές, δυνάμεις είχα, αλλά τα πόδια δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν. Ο πόνος στον αχίλλειο ήταν έντονος και άρα δεν γινόταν να πιέσω. Ήξερα, όμως, ότι ήμουν καλά στα υπόλοιπα.

Και ήμουν καλά γιατί:

α) Είχα κοιμηθεί όσο το δυνατόν καλύτερα τις 2 τελευταίες ημέρες

β) Είχα φάει και πιει όπως έπρεπε την τελευταία εβδομάδα και την τελευταία ημέρα είχα ένα εξαιρετικό πλάνο με τα προϊόντα της Maurten

γ) Πόνταρα στην ξεκούραση και όχι στο φορμάρισμα

δ) Είχα εξαιρετική ψυχολογία και αυτοπεποίθηση

Υπάρχουν, όμως και μικρές λεπτομέρειες που τουλάχιστον σε μένα έδωσαν δύναμη. Κάποια γούρια που τουλάχιστον στο δικό μου το μυαλό λειτουργούν.

Ένιωθα για παράδειγμα ότι τα εξαιρετικά Ride ISO 2 της Saucony θα προστατέψουν τα πόδια μου και δεν είχα άδικο. Πήρα δύναμη από το κίτρινο λουράκι της Garnin στο Fenix5 plus το οποίο μέσα στο χαμό θυμήθηκε και μου έστελε η Νάνσυ, ένιωθα… ωραίος με το φοβερό καπελάκι Blackmile και δεν «έφαγα» τη βροχή στο κεφάλι και φυσικά είχα στη ζώνη μου τη φοβερή πετσετούλα της one zipper που δεν μου επέτρεψε να γεμίσω μύξες και σάλια τη μπλούζα μου (σ.σ. μην αηδιάζετε μυξιάρηδες, η μπλούζα σας ξέρει καλύτερα). Τα προϊόντα της Arla Protein ακολουθούν για αποκατάσταση, όπως μετά από κάθε προπόνηση. Είμαι σίγουρος ότι δεν είναι μόνο placebo…

Για μένα ήταν ο 2ος Μαραθώνιος και ο 1ος στην Αυθεντική διαδρομή. Τα συναισθήματα τη στιγμή που μπήκα στο Καλλιμάρμαρο δεν μπορώ να τα περιγράψω. Ακόμα ψάχνω τις λέξεις. Δεν θα το κάνω τώρα. Απλά γιατί δεν θέλω να χαλάσω τη στιγμή. Πολλές φορές δεν είναι εύκολο να αποτύπωσες με λέξεις αυτά που κρύβονται μέσα στην καρδιά σου. Μαράκι εσύ ξέρεις. Βασικά μόνο εσύ.

Το σίγουρο είναι ότι we did it again. Το RNF CHALLENGE συνεχίζει να βάζει στόχους. Τα καλύτερα έρχονται…

ΥΓ: Αντώνη, Μάνο, Γιώργο ξέρετε εσείς…

ΥΓ2: Η Αγγελική που τα εξηγεί ωραία θα σας γράψει και τα δικά της κάποια στιγμή. Προς το παρόν αναπαύεται στις δάφνες της…

Fresh Foam Beacon v2: Λιγότερο βάρος, περισσότερα χιλιόμετρα!

Ας ανοίξουμε το κεφάλαιο προπόνηση. Στην ενότητα για τα προπονητικά παπούτσια.

H μέχρι τώρα εμπειρία μας, θέλει ένα αυστηρά προπονητικό παπούτσι να χαρακτηρίζεται από το βάρος του ώστε ο πλούσιος αφρός του να προσφέρει την απαραίτητη απορρόφηση κραδασμών.

Το νέο Fresh Foam Beacon v2 έρχεται να καταγράψει νέους κανόνες για τα προπονητικά σου παπούτσια, εξισορροπώντας τη μέγιστη απορρόφηση κραδασμών με το ασυναγώνιστα χαμηλό βάρος που δεν ξεπερνά τα 220 γραμμάρια για τον άνδρα και τα 190 για τη γυναίκα!

Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, το νέο Beacon v2 είναι σχεδιασμένο για να ικανοποιεί κάθε σου απαίτηση. Ενισχυμένο upper με διπλή στρώση ζακάρ, ελαστικά κορδόνια και πρωτοποριακή σχεδίαση UltraHeel  στη φτέρνα, ασφαλίζουν όλο το πόδι και το τοποθετούν στις ιδανικότερες συνθήκες μέχρι και τον τελευταίο διασκελισμό.

Εκεί που διακρίνεται το νέο Beacon v2 είναι η καινοτόμα προσέγγιση της τεχνολογίας Fresh Foam. Για πρώτη φορά η επαφή του αφρού με το έδαφος είναι άμεση (Ground Contact) δίχως το παραδοσιακό στρώμα από καουτσούκ που διαθέτουν τα περισσότερα αθλητικά ζευγάρια. Κατ’ αυτόν τον τρόπο το μαλακό πάτημα γίνεται πιο αισθητό από ποτέ, ενώ στρατηγικά τοποθετημένα τμήματα από ανθεκτικό λάστιχο, στα σημεία που η φθορά είναι εντονότερη κάτω από το παπούτσι, εξασφαλίζουν την αντοχή στο χρόνο και τη χρήση.

Ξεκίνα να γράφεις χιλιόμετρα, με το αθλητικό ζευγάρι που ξαναγράφει από την αρχή, το κεφάλαιο των προπονητικών παπουτσιών. Το νέο Fresh Foam Beacon v2.

Τα 36 στενά του ISOMAN, η ρακή του Αλέκου και το νέκταρ του Όθωνα!

Ένα μαγικό τριήμερο ζήσαμε όσοι καταφέραμε να βρεθούμε στο Ρέθυμνο το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου. Δεν ήταν μόνο η διοργάνωση ISOMAN της Trimore, που για άλλη μια φορά απέδειξε ότι μπορούν να γίνουν ποιοτικές διοργανώσεις multisports στην Ελλάδα, αλλά όλη η περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Κανείς ή σχεδόν κανείς δεν περίμενε ότι το ISOMAN στο Ρέθυμνο θα είχε τόσο καλό feedback, κυρίως στην τοπική κοινωνία. Αρκετές ημέρες μετά και ακόμα οι άνθρωποι στην Κρήτη, δεν μπορούν να καταλάβουν πως γίνεται μια διοργάνωση που δεν αφορά ποδόσφαιρο ή μπάσκετ, να έχει αφήσει τόσο έντονα το σημάδι της στην πόλη, να έχει δημιουργήσει προσμονή για την επόμενη χρονιά και να είναι το θέμα συζητήσεις στα αθλητικά και όχι μόνο στέκια.

Το Ρέθυμνο μπήκε δυνατά στον αθλητικτουριστικό χάρτη με τη συγκεκριμένη διοργάνωση, η οποία προσωπικά θεωρώ κέρδισε το «χρυσό» μετάλλιο και αυτό της αποδόθηκε με τιμές από τους ίδιους τους αθλητές και από τους φορείς και τους ανθρώπους της πόλης και της Κρήτης.

Θα σταθώ σε κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση και το συζήτησα και με τον Αντώνη τον Κυρίκο που είναι υπεύθυνος επικοινωνίας της διοργάνωσης.

Επειδή είμαι από την Κρήτη και γνωρίζω από πρώτο χέρι τι συμβαίνει στους δρόμους του νησιού, είχα τρομακτικό άγχος όταν είδα την ποδηλατική διαδρομή.

Για όσους δεν γνωρίζουν το πανέμορφο Ρέθυμνο, έχει μπροστά του μια τεράστια παραλία 18 χιλιομέτρων και έναν παραλιακό δρόμο παράλληλο με την παραλία που διασχίζει την απόσταση σχεδόν από το παλιό λιμάνι μέχρι την άλλη πλευρά στο τέλος του μόλου.

Μιλάμε για περίπου 6 χιλιόμετρα δρόμου, απόλυτης ευθείας, εντελώς φλατ, όπου τα ποδήλατα πιάνουν μεγάλες ταχύτητες.

Και θα μου πείτε είναι κακό αυτό; Όχι κάθε άλλο. Αν όμως σκεφτεί κανείς, ότι σε αυτόν τον παραλιακό δρόμο καταλήγουν, ούτε ένα, ούτε δύο άλλα 36 στενάκια, από τα οποία μπορεί να βγει κάποιο αυτοκίνητο, τότε όλα αλλάζουν.

Σε ένα νησί που η οδική συμπεριφορά των οδηγών και το οδικό δίκτυο κατά γενική ομολογία, δεν είναι και στο καλύτερο επίπεδο, τα 36 κάθετα στενάκια, μπορεί να γίνουν εφιάλτης για τα ποδήλατα που κινούνται ακόμα και με 70 χλμ. των ώρα.

Σε μια πόλη γεμάτη τουρίστες, με καιρό που θύμιζε Αύγουστο, με τους ντόπιους να θέλουν να κάνουν τις δουλειές τους, το να μην περάσει… κουνούπι, δεν ήταν και το πιο εύκολο πράγμα.

Και, όμως, συνέβη. Κανένα αυτοκίνητο δεν βγήκε από τα 36 αυτά στενάκια. Κανένας τουρίστας δεν πέρασε… ανέμελα το δρόμο. Και έτσι, χωρίς φόβο και όντας σίγουρος, ο Δημόπουλος κράτησε τον τίτλο του και έσπασε το ρεκόρ του, κάνοντας μια πολύ γρήγορη κούρσα. Και η Συντζανάκη με τη Μπέκα τερμάτισαν χέρι, χέρι και με χαμόγελο.

Όσο για εμάς εδώ στο runnfun.gr, το RNF CHALLENGE είχε την μεγαλύτερη (μέχρι την επόμενη) επιτυχία του, έστω και αν χρειάστηκε ολίγη βοήθεια λόγω… θολούρας στο μάτι (σ.σ. θα σας γράψω αναλυτικά σε επόμενο blog). Ασημένιο μετάλλιο γενικής στην κατηγορία relay για την αφεντιά μου στο ISOMAN (σ.σ. ευχαριστώ πολύ τη Νέλη Δελιάλη που κολύμπησε σαν δελφίνι) και ασημένιο στην ηλικιακή 30-39 για την Αγγελική Παπαμιχαήλ που ανέβηκε βάθρο για 3η φορά!

Θα ήταν παράληψη να μην αναφερθώ στη φιλοξενία της πατρίδας μου, της μάνας Κρήτης. Από την ταβέρνα Αλέκος με τα εκπληκτικά παραδοσιακά πιάτα συνταγές και την καθαρή ρακή, μέχρι τον Όθωνα και τις συνταγές από τα βάθη της αρχαίας κληρονομιάς μας και το κρασί που θύμιζε νέκταρ.

Τους ανθρώπους στο ξενοδοχείο Aegean Pearl που έκαναν τα πάντα για να μας μείνει αξέχαστη η διαμονή μας εκεί και τα κατάφεραν και φυσικά τις Blue Star και ΑΝΕΚ που μας μετέφεραν… ξεκούραστα και όμορφα στο νησί.

Ευχαριστούμε επίσης την Trimore που μας έχει εντάξει στους χορηγούς επικοινωνίας της και φυσικά τον Δήμο Ρεθύμνου και την Περιφέρεια Κρήτης.

Ραντεβού το 2020. Και μέχρι τότε που ξέρεις πως θα είναι τα πράγματα; Μπορεί να μην χρειαστεί καν να ταξιδέψουμε από Αθήνα…

FuelCell Rebel: Αφέσου στην ταχύτητα της New Balance!

FuelCell Rebel: Αφέσου στην ταχύτητα της New Balance!

Η ανάγκη για ταχύτητα είναι μια διαρκής επανάσταση απέναντι στο χρονόμετρο. Ένα μόνιμα ανικανοποίητο συναίσθημα, απέναντι στο αποτέλεσμα.

Το νέο Rebel της σειράς FuelCell, έρχεται να γκρεμίσει τα ρολόγια τόσο επιθετικά, όσο και η εμφάνισή του.

Σχεδιασμένο με γνώμονα την απόλυτη επιστροφή ενέργειας, η νέα βελτιωμένη τεχνολογία FuelCell, εξασφαλίζει την ανταποδοτικότητα και την ώθηση που απαιτεί κάθε βήμα για να καταρρίψει τους προηγούμενους χρόνους.

Το νέο και γρηγορότερο μέλος της σειράς FuelCell ακούει στο όνομα Rebel.

Η χρόνια ανάλυση δεδομένων στο εργαστήριο της New Balance με τους ταχύτερους αθλητές της και του τρόπου που τρέχουν, μετέφερε στο νέο Rebel στοιχεία που το καθιστούν ένα πολύτιμο βέλος στη φαρέτρα των γρήγορων δρομέων.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η σχεδίασή του φτερού εξωτερικά, εξομαλύνει επίσης τον ελαφρύ υπτιασμό, προστατεύοντας το πέλμα. Επιπλέον, 2 τμήματα αφρού FuelCell βρίσκονται τοποθετημένα, κατά μήκος της σόλας και στο τμήμα του μεταταρσίου αντίστοιχα.

Η κατασκευή του νέου Rebel φιγουράρει ήδη στην επομένη μέρα των αθλητικών παπουτσιών. Το βάρος του δεν ξεπερνά τα 210 γραμμάρια! Όπως απαιτεί ο καθένας που επιζητά την ταχύτητα.

Παράλληλα, το drop διατηρείται στα 6mm, προσφέροντας την ιδανική επιλογή για τους δρομείς που καταπονούν το μπροστινό τμήμα του πέλματός τους.

Για αυτό και είναι ενισχυμένο στο μετατάρσιο, εστιάζοντας έτσι στην αναπήδηση από το βήμα σε βήμα, δίχως όμως να αποκλείει τους αθλητές που προσκρούουν τη φτέρνα.

Το σύνολο ολοκληρώνει η Trace Fiber πλέξη στο upper, προάγοντας τη φυσική κίνηση του ποδιού κατά το διασκελισμό και η προσαρμοσμένη (bootie construction) εφαρμογή που αγκαλιάζει αρμονικά το πέλμα σαν γάντι.

Οι μικρές αποστάσεις, των 5 και 10 χιλιομέτρων, δεν τελείωναν ποτέ πριν τόσο σύντομα!

Τροφοδότησε την ταχύτητά σου με το μόνο καύσιμο που χρειάζεται. Το νέο FuelCell Rebel.

Μάθε περισσότερες πληροφορίες εδώ

Ακολουθήστε τη New Balance στα social media: 

instagram

facebook

twitter

youtube

FuelCell Propel: Εξωπραγματικά γρήγορο και δυνατό

FuelCell Propel: Εξωπραγματικά γρήγορο και δυνατό

Με κάθε βήμα, συντελείται και μια τεχνολογική ανακάλυψη στο χώρο του τρεξίματος. Η επιστήμη βρίσκεται πλέον δίπλα στους αθλητές και το αποτέλεσμα είναι η οικογένεια FuelCell.

Το νέο Propel σχεδιάστηκε στο εργαστήριο ανάλυσης πατήματος της New Balance, σε συνεργασία με τους ταχύτερους αθλητές της, με κύριο χαρακτηριστικό του την ώθηση και την πλήρη επιστροφή ενέργειας που προσφέρει η επαναστατική φόρμουλα της βελτιωμένης τεχνολογίας FuelCell.

Η σειρά FuelCell συστήνει το εξωπραγματικά γρήγορο Propel

Σε αντίθεση με το Rebel, το νέο Propel έχει το προνόμιο της τεχνολογίας FuelCell, τοποθετημένης ενιαία και σε πλουσιότερη ποσότητα σε όλο το μήκος της σόλας, αποσκοπώντας στην μεγιστοποίηση της απορροφητικότητας από τους κραδασμούς.

Κάθε χαρακτηριστικό του Propel αποτελεί μια ψηφίδα ταχύτητας σε ένα τελικά εκρηκτικά γρήγορο σύνολο. Με βάρος μόλις στα 260 γραμμάρια και drop στα 6mm έρχεται να κατακτήσει τις διαλειμματικές και καθημερινές προπονήσεις και να μειώσει τους χρόνους σου.

Προσεκτικά τοποθετημένη τεχνολογία N-Durance στον πάτο της σόλας, επιμηκύνει τις αντοχές στη φθορά του παπουτσιού, ενώ η ξεχωριστή πλέξη Trace Fiber στο upper προάγει τη φυσική κίνηση του ποδιού, δίχως να εμποδίζεται από το ύφασμα.

Το νέο Propel ήρθε για να κάνεις τον επόμενο διασκελισμό σου, γρηγορότερα. Είτε βρίσκεσαι στο διάδρομο του γυμναστηρίου, είτε στην άσφαλτο και το ταρτάν.

Μάθε περισσότερες πληροφορίες εδώ

Ακολουθήστε τη New Balance στα social media: 

instagram

facebook

twitter

youtube

Οι τραυματισμοί θέλουν υπομονή

Οι τραυματισμοί θέλουν υπομονή

Οι τραυματισμοί για όσους ασχολούνται με οποιοδήποτε σπορ είναι μια οδυνηρή πραγματικότητα. Είναι, όμως, μια πραγματικότητα με την οποία πρέπει να μάθει να ζει κανείς.

Είτε πρόκειται για κάτι επιπόλαιο, είτε για πιο σοβαρό, ένας τραυματισμός πρέπει να αντιμετωπίζεται με υπομονή.

Παρατηρώντας διάφορες περιπτώσεις αντιλαμβάνομαι ότι τις περισσότερες φορές, η λέξη «υπομονή» δεν είναι τόσο εύκολο ούτε να την ακούσει κανείς, ούτε να την εφαρμόσει.

Γιατί, όμως, οι αθλούμενοι δεν έχουν υπομονή;

Μετά τον δικό μου τραυματισμό στον Αχίλλειο, προσπάθησα να αναλύσω στο μυαλό μου ορισμένους από τους λόγους και νομίζω τα κατάφερα ως ένα βαθμό.

Σημειώνω λοιπόν:

α) Ξενέρωμα

Εντάξει λογικό. Ειδικά για τον ερασιτέχνη που απολαμβάνει αυτό που κάνει, ένας τραυματισμός δεν είναι και το καλύτερό του.

β) Νεύρα

Μετά από μια εβδομάδα, δέκα μέρες, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και πιο νωρίς, τα νεύρα και η ένταση κάνουν την εμφάνισή τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για τους αθλούμενους η προπόνηση και η συμμετοχή σε αγώνες αποτελεί την αποσυμπίεσή τους από την καθημερινότητα.

γ) Ανυπομονησία

Είμαι καλύτερα. Δεν πονάω. Οι περισσότεροι προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους σε σημείο αυθυποβολής. Δυστυχώς τα αποτελέσματα σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι καλά.

δ) Φόβος

Ο φόβος ότι μπορεί να πάει χαμένος ο κόπος τους και όλη η δουλειά που έχουν κάνει.

Οι συμβουλές

Αυτό που πρέπει να καταλάβουν άπαντες και προσπαθώντας κατά σειρά να δώσω μια βιωματική συμβουλή για κάθε ένα από τα παραπάνω είναι το εξής:

α) Ότι δεν χρειάζεται να ξενερώνεις γιατί ακόμα και οι τραυματισμοί είναι μέσα στο πρόγραμμα. Και επειδή η ψυχολογία παίζει σημαντικό ρόλο στην αποθεραπεία, θα πρέπει να αντιμετωπίζεις τον τραυματισμό σαν ένα ακόμα μάθημα που σου δίνει η ενασχόλησή σου με τον αθλητισμό.

β) Θα πρέπει να βρεις άλλους τρόπους να διοχετεύσεις την ενεργητικότητά σου και να αποσυμπιεστείς. Ακόμα και το να πηγαίνει στους χώρους που προπονούνται οι αθλούμενοι και να παρακολουθείς είναι μια κάποια λύση. Το ίδιο το να παρακολουθήσεις έναν αγώνα, να μιλήσεις με φίλους. Να παραμένεις μέσα στο παιχνίδι, έστω και παράπλευρα.

γ) Η ανυπομονησία είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Στη δική μου περίπτωση για παράδειγμα, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να βιαστείς. Οι τραυματισμοί στους συνδέσμους και τους τένοντες, θέλουν το χρόνο τους διότι η υποτροπή είναι η πιο συχνή συνέπεια. Πρέπει να μάθεις να ακούς το σώμα σου.

δ) Αν έχεις κάποιον άνθρωπο να σε καθοδηγεί, οι κόποι σου δεν πρόκειται να πάνε χαμένοι. Ρώτησε, ψάξε, μάθε. Ο προπονητής μου, ο Νίκος Σπυριδαντωνάκης (NS COACHING) μου έδωσε συγκεκριμένες οδηγίες και συμβουλές προκειμένου να χάσω όσο το δυνατόν λιγότερο έδαφος. Και παρά το γεγονός ότι έμεινα εκτός για τουλάχιστον 25 ημέρες, όταν επέστρεψα μπορεί να μην ήμουν στο 100%, αλλά σίγουρα δεν είχα κάνει πισωγύρισμα.

Υπομονή, λοιπόν.

Να έχετε στο μυαλό σας ότι ακόμα και οι επαγγελματίες αθλητές, που εργάζονται και ζουν από το άθλημά τους, κάνουν στις περισσότερες περιπτώσεις όση υπομονή χρειάζεται. Και έχουν από πίσω να τους πιέζουν χορηγούς, ομάδες και μια καριέρα που τελειώνει πολύ σύντομα σ σχέση με το υπόλοιπό της ζωής τους.

Εσείς, ειδικά οι ερασιτέχνες αθλούμενοι, όλοι εμείς που αγαπάμε τη διαδικασία και κάνουμε την τρέλα μας, έχουμε μπροστά μας μια ολόκληρη ζωή να κάνουμε αυτό που μας γουστάρουμε. Δεν έχουμε κανέναν να μας πιέζει, εκτός από τον ίδιο μας τον εαυτό. Άρα; Υπομονή…

ΥΓ: Για την ιστορία, από την κόπωση μου προέκυψε μια φλεγμονή στον Αχίλλειο τένοντα. Η έγκαιρη διάγνωση στον ΕΔΟΕΑΠ, το ταμείο των δημοσιογράφων που όλες οι κυβερνήσεις πασχίζουν να βάλουν λουκέτο, οι αποτελεσματικές φυσικοθεραπείες του συμβεβλημένου με τον οργανισμό Παναγιώτη Βασιλειάδη, αλλά και οι συμβουλές του κόουτς φαίνεται ότι λύνουν το πρόβλημα. To RNF CHALLENGE συνεχίζεται με στόχο τον Μαραθώνιο της Αθήνας…

x

Send this to a friend