Τι πρέπει να «τσεκάρετε» στο ποδήλατό σας πριν τον αγώνα (vid)

Τι πρέπει να "τσεκάρετε" στο ποδήλατό σας πριν τον αγώνα (vid)

Συσφίξεις, φρένα, λίπανση, πιέσεις, ελαστικά και όχι μόνο. Το ποδήλατό σας πριν από έναν αγώνα πρέπει να «τσεκαριστεί» προκειμένου να είναι ασφαλές.

Μην ξεχνάτε ότι οι συνθήκες ενός αγώνα, ειδικά όταν μιλάμε για τρίαθλο, διαφέρουν πολύ από τις προπονήσεις.

Ο δρόμος είναι άδειος και ως εκ τούτου οι ταχύτητες μεγαλύτερες από αυτές των προπονήσεων, ενώ υπάρχει ανταγωνισμός κάτι που σημαίνει πιο ανταγωνιστική οδήγηση.

Διαβάστε επίσης: Διατροφικές συμβουλές πριν από το μεγάλο ραντεβού στο Spetsathlon

Το ποδήλατο λοιπόν, πρέπει να είναι σε καλή κατάσταση, να μην αλλάξούν οι βασικές ρυθμίσεις, όπως θα δείτε τον Ανδρέα να λέει στο βίντεο και γενικώς χρειάζεται προσοχή.

Ενόψει του Spetsathlon που συμμετέχει το RNF CHALLENGE δείτε μερικές συμβουλές μέσα από το… στρατηγείο του GrammariosBikes.

Διαβάστε ακόμα: «Κούμπωσε» και μη… ερεύνα!

Previous ArticleNext Article

Η τεχνολογία στην υπηρεσία του τρεξίματος: Ας το εκμεταλλευτούμε

Η τεχνολογία στην υπηρεσία του τρεξίματος: Ας το εκμεταλλευτούμε

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές έχουμε την τάση να τα μηδενίζουμε όλα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τα παπούτσια τρεξίματος.

Εγώ ο ίδιος έχω ακούσει πολλές φορές δρομείς, με ύφος χιλίων καρδιναλίων να λένε: “Έλα μωρέ τώρα. Παπούτσια και βλακείες. Ο Μπάμπης έτρεξε μαραθώνιο με παπούτσια από τη λαϊκή. Μην κοιτάς που μας έχουν βάλει στο τρυπάκι οι εταιρείες”.

Αν μου πείτε ότι δεν έχετε τύχει ποτέ σε τέτοιο μονόλογο, σίγουρα λέτε ψέματα. Μπορεί μάλιστα να έχετε γνέψει και καταφατικά όταν ο Αρίστος ο Runner ανέλυε στη συνέχεια τις θεωρίες για τις μεγάλες πολυεθνικές που κοροϊδεύουν τον κοσμάκη και άλλα τέτοια…

Αν θέλετε να μιλήσουμε ειλικρινά, είναι αλήθεια ότι πολλά από αυτά που αγοράζουμε όσοι τρέχουμε, δεν μας είναι απαραίτητα. Ομολογώ, όμως, πρώτος και πιστεύω ότι και εσείς το ξέρετε ότι δεν έχει καμία σημασία. Άλλωστε, δεν θα στερηθούμε το φαγητό μας, ούτε θα στερήσουμε το γάλα από το παιδί μας για να πάρουμε ας πούμε… μια ωραία μπαντάνα.

Καμιά φορά “φτιαχνόμαστε” με τα ωραία αξεσουάρ ακόμα και αν αυτά είναι εντελώς περιττά.

Τα παπούτσια, όμως, ότι και αν λέει ο Αρίστος ο Runner, είναι επιστήμη. Και πλέον έχουν πάνω τους πολύ τεχνολογία. Και αυτό μπορεί κανείς πλέον να το διαπιστώσει στην πράξη.

Θα σας δώσω ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα:

Σε προηγούμενο κείμενό μου τον Φεβρουάριο, όταν ακόμα βρισκόμασταν με την Αγγελική στο ξεκίνημα του πρότζεκτ RNF CHALLENGE με αρκετά κιλά παραπάνω από όσα σήμερα, είχα αναλύσει την εμπειρία μου από το Triumph ISO 5 της Saucony.

Ένα πραγματικά εξαιρετικό running παπούτσι με φοβερά χαρακτηριστικά.

Εκείνη την περίοδο λοιπόν, θεώρησα ότι είχα βρει το alter ego μου στο τρέξιμο.

Μερικούς μήνες πριν τρέξω με το Triumph και λίγες ημέρες πριν το RUN TOGETHER που είχε γίνει στο ΟΑΚΑ στις 14 Οκτωβρίου του 2018, είχα περάσει από το Saucony Store για να πάρω το νέο Saucony Ride ISO.

Το συγκεκριμένο παπούτσι έχει γράψει τη δική του δρομική ιστορία. Στην κατηγορία του, μιλάμε για ένα από τα πλέον επιτυχημένα παπούτσια με φανατικούς φίλους. Ειδικά οι δύο προηγούμενες εκδόσεις, το 9 και το 10 κατάφεραν να γίνουν… μύθος.

Το ίδιο συνέβη και με τη μετεξέλιξη, το Ride ISO που κράτησε όλα τα χαρακτηριστικά των προκατόχων του, αλλά πρόσθεσε την τεχνολογία ISO και έτσι δημιουργήθηκε ένα παπούτσι, που άλλες εταιρίες θα πανηγύριζαν και μόνο στην ιδέα να το έχουν στη γκάμα τους.

Όχι δεν είμαι υπερβολικός. Το Ride ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στη μέγιστη απορρόφηση κραδασμών και την τέλεια επιστροφή.

Το καινοτόμο σύστημα ISOFIT στο επάνω μέρος, που προσαρμόζεται πλήρως στο σχήμα του ποδιού, εξασφαλίζει ασύγκριτη αίσθηση εφαρμογής ενώ το ανώτερο στρώμα EVERUN συνεργάζεται με το PWRFOAM στην ενδιάμεση σόλα επιτυγχάνοντας μέγιστα ποσοστά επιστροφής ενέργειας και δυναμική αντικραδασμική προστασία.

Σε σχέση με το Triumph ISO 5, το Ride θεωρείται και είναι πιο “γρήγορο” παπούτσι. Με πιο σωστή ανταπόκριση στην μετάβαση του ρυθμού και στις αλλαγές κατεύθυνσης.

Όταν είχα αποφασίσει να πάρω το Ride ζύγιζα 99 κιλά! Τότε ο πωλητής στη Saucony με είχε προειδοποιήσει ότι ίσως το παπούτσι να μη με κάλυπτε απόλυτα και μου είχε προτείνει να πάρω το Triumph που είναι για πιο «βαριά κορμιά» και με μεγαλύτερη στήριξη.

Δεν τον άκουσα. Δεν το μετάνιωσα, αλλά μέχρι και πριν λίγο καιρό δεν είχα αντιληφθεί τις δυνατότητες του παπουτσιού.

Στις αρχές Γενάρη πήρα το Triumph ISO 5. Στα 98 κιλά το συγκεκριμένο παπούτσι ήταν ιδανικό. Τα Ride μπήκαν στο ράφι και περίμεναν την ευκαιρία τους.

Και δικαιώθηκαν μερικούς μήνες μετά. Πλέον φτάνοντας τα 85 κιλά τα Ride έχουν “κουμπώσει” καλύτερα στα πόδια μου. Οι χρόνοι μου έχουν πέσει και αυτό κάνει ακόμα πιο εύκολη τη δουλειά τους.

Η τεχνολογία της Saucony αποκαλύφθηκε μπροστά στα μάτια μου. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο το γεγονός ότι πλέον τα Ride έχουν γίνει το άλλο μου μισό στις διαλειμματικές προπονήσεις και το παπούτσι που προτιμώ στους αγώνες.

Κάθε παπούτσι έχει τα δικά του χαρακτηριστικά. Και γι αυτόν τον λόγο πρέπει κανείς να τα αποκτά.

Τα πόδια μας είναι το βασικό “εργαλείο” για το χόμπι μας. Και οφείλουμε να τα προστατέψουμε. Και αφήστε τον Αρίστο να λέει τα δικά του. Η τεχνολογία στην υπηρεσία του τρεξίματος είναι μεγάλη υπόθεση.

Ας το εκμεταλλευτούμε…

ΥΓ: Η σωστή προετοιμασία, θέλει τα σωστά εργαλεία. 4,5 μήνες έντονης προπόνησης με εναλλαγές χωρίς κανέναν τραυματισμό. Πάω στοίχημα ότι αν είχα ακούσει τον Αρίστο, στο Spetsathlon 10-12 Μαΐου δεν θα όλοκλήρωνα το πρώτο μου Sprint Τρίαθλο, ούτε τώρα θα έμπαινα στην τελική ευθεία για το Porosea, αλλά θα έκανα τουρισμό στον Αργοσαρωνικό.

Spetsathlon 2019 (aka ο πρώτος στόχος του RNF Challenge): Τσεκ

Spetsathlon 2019 (aka ο πρώτος στόχος του RNF Challenge): Τσεκ

Spetsathlon 2019 (aka ο πρώτος στόχος του RNF Challenge): Τσεκ. Ακόμα και τώρα που το γράφω, μου φαίνεται απίστευτο.

Απίστευτο που κάτι που ξεκίνησε ως μια ιδέα μερικούς μήνες πριν, έγινε πράξη σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Δεν θα μπορούσα να μη νιώσω πιο περήφανη για τον Γιώργο και τον εαυτό μου για όλο αυτό που έχουμε κάνει.

Δυο άνθρωποι που είχαν μια επιδερμική σχέση με τον αθλητισμό, κατάφεραν να ολοκληρώσουν με επιτυχία έναν αγώνα sprint τριάθλου, ο οποίος μάλιστα περιελάμβανε ένα απαιτητικότατο ποδηλατικό σκέλος. Χρειάστηκαν τέσσερις μήνες και κάτι, πολύ προσπάθεια, σωστός προγραμματισμός και μεγάλο πείσμα….

Προσωπικά, αν με ρωτήσετε, τι θυμάμαι απ όλο αυτό το ταξίδι των τεσσάρων μηνών, θα σας πω, το ίδιο το ταξίδι: τις δυσκολίες μας, τα άγχη, τους προβληματισμούς, αλλά πλέον όλα αποτελούν μια γλυκιά ανάμνηση γιατί φτάσαμε τελικά στο προορισμό μας!

Οι στιγμές του αγώνα, από την εκκίνηση μέχρι τον τερματισμό, έχουν χαραχτεί -νομίζω- για πάντα στη μνήμη μου. Δεν θα ξεχάσω το όμορφο κοπλιμέντου του φίλου Σωτήρη πριν την εκκίνηση του αγώνα, τις συμβουλές του Αλέξανδρου Παπανδρέου πριν το κολυμβητικό σκέλος αλλά και τη παρότρυνσή του να ακολουθήσω το ρυθμό του και να τερματίσουμε μαζί λίγο πριν μπούμε στη Ντάπια κι άρα στη τελική ευθεία για το photo finish…. Δεν θα ξεχάσω τις φωνές και την εμψύχωση της Μαρίας, της Ελένης και του Κυριάκου, που ήταν δίπλα μας συνεχώς και με τη συνεχή τους παρότρυνση μας έδιναν δύναμη και μας έκαναν να χαμογελάμε και να ξεχνάμε τη κούρασή μας.

Αλλά και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που κάνει το τρίαθλο των Σπετσών μοναδικό, είναι ο κόσμος που βρίσκεται κατά μήκος της διαδρομής και δεν σταματά ΠΟΤΕ να χειροκροτεί και να μας εμψυχώνει. Ξέρω οτι μπορεί να ακούγεται τετριμμένο, αλλά για όλους όσους έχουμε προσπαθήσει τόσο πολύ για να βρεθούμε εκεί, αυτό είναι η καλύτερη ανταμοιβή.

Φυσικά, δεν θα είχαμε καταφέρει να εκπληρώσουμε το όνειρό μας, αν δεν υπήρχαν στο πλευρό μας όλο αυτό το διάστημα, άνθρωποι που πίστεψαν σε εμάς και τη τρέλα μας και μας βοήθησαν με όποιο τρόπο μπορούσαν.

Θέλω λοιπόν να ευχαριστήσω από καρδιάς, τον προπονητή μας, Νίκο Σπυριδαντωνάκη, γιατί κατάφερε να μας καθοδήγησε τόσο σωστά προς το στόχο μας, που τον έκανε να φαίνεται «παιχνιδάκι», τον Γρηγόρη Σουβατζόγλου, που ήταν πάντα εκεί για να μας λύνει απορίες και προβλήματα, τον Χρήστο Μποφίλιο για τις συμβουλές και τη καθοδήγησή του στο κομμάτι της κολύμβησης, τον Noel Καματερα, για τη συμβολή του στο ποδηλατικό σκέλος, τον Νίκο Καφετζόπουλο για τα tips και τη βοήθεια στο πολύ σημαντικό κομμάτι της αθλητική διατροφής, αλλά και τις Garmin, Arla Protein, Grammarios Bikes, Saucony, Arena, SwimmingShop.gr, που ήταν πάντα εκεί για εμάς από τηνα αρχή.

Ξεχωριστή μνεία αξίζει να γίνει στο Μαράκι (τη σύζυγο του Γιώργου) ή αλλιώς «προπονήτρια της καρδιάς» μας! Ένα μεγάλο ευχαριστώ που έκανε υπομονή με τη τρέλα μας και στάθηκε στο πλευρό μας καθημερινή συμπαραστάτρια. Ήταν σαν να έκανε τρίαθλο κι αυτή μαζί με εμάς…

Κλείνοντας, θέλω να πω ότι η ενασχόλησή μου με το τρίαθλο είναι το καλύτερο και σπουδαιότερο δώρο που έχω κάνει το τελευταίο καιρό στον εαυτό μου. Και χαίρομαι περισσότερο που αυτό είναι κάτι που εισπράττουν κι οι γύρω μου.

Κι επειδή η ερώτηση που μου κάνουν όλοι όσοι με συναντούν και μιλάμε για το Spetsathlon είναι «θα το ξαναέκανες;», δηλώνω δημοσίως ότι δεν πρόκειται να σταματήσω, αρκεί να είμαι υγιής!

Νομίζω οτι το κόλλησα κι εγώ το «μικρόβιο» του τριάθλου!

Θα τα πούμε λοιπόν σε κάποιο άλλο πανέμορφο μέρος της Ελλάδας… Και σύντομα!

Το RNF Challenge παράλληλα συνεχίζεται με επόμενο μεγάλο στόχο τον Μαραθώνιο της Αθήνας. Μια διαδρομή που δεν θα είναι έυκολη, σίγουρα όμως, θα είναι συναρπαστική. Κυρίως γιατί μετά τον Μαραθώνιο έχουμε SwimRun στην Ύδρα.

Έ, ρε τρέλα…

«Κούμπωσε» και μη… ερεύνα!

"Κούμπωσε" και μη… ερεύνα!

Όταν δεν γνωρίζεις πολλά πράγματα γύρω από ένα αντικείμενο, είναι πολύ πιθανό να αμφισβητείς από τα πιο απλά, μέχρι τα πιο σύνθετα.

Είναι γεγονός, ότι ξεκινώντας την προετοιμασία μου για το τρίαθλο των Σπετσών, για το ποδήλατο δεν ήξερα και πολλά πρόγραμμα. Ποδηλατούσα σε κοντινές αποστάσεις στη γειτονιά με ένα παλιό “φιξάκι” αλλά μέχρι εκεί.

Περισσότερες εμπειρίες και γνώσεις είχα με τα BMX όταν ήμουν έφηβος (σ.σ. Pacific και skyway για όσους παλιούς θυμούνται), τα οποία βέβαια καμία σχέση δεν έχουν με τα road ή τις λεγόμενες κούρσες.

Αυτές δηλαδή που αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε στην προετοιμασία μας για στο RNF CHALLENGE και εγώ και η Αγγελική, δεδομένου ότι δεν θέλαμε απλώς ένα ποδήλατο για τρίαθλο.

Φυσικά ούτε τώρα μπορώ να ισχυριστώ ότι έμαθα κάτι παραπάνω. Απλώς σπάω τα νεύρα στον Αντρέα, τον Θοδωρή και τον Αλέξανδρο στον Grammariosbikes με τις ερωτήσεις μου και μαθαίνω κάτι. Ο Ανδρέας γλίτωσε για λίγο, αφού ο στρατός τον αναγκάζει να πάει… διακοπές. Πριν φύγει, όμως, έκανε τη… δουλειά.

Όλοι όσοι γνώριζαν μας έλεγαν από την αρχή να… κουμπώσουμε. Το “κουμπώνω” εις την ποδηλατικήν, είναι βάζω κουμπωτά πετάλια και παπούτσια.

Δεν ακούσαμε από την αρχή και φτάσαμε στο… νήμα για να τα καταφέρουμε. Έστω, όμως, και έτσι καταφέραμε και κάναμε αρκετές προπονήσεις πριν το Spetsathlon.

Το συμπέρασμα που προσωπικά αποκόμισα από το… κούμπωμα, είναι ότι όλο το προηγούμενο διάστημα έκανα μισό ποδήλατο. Μπορεί να φάγαμε τη χειμώνα στο προπονητήριο, αλλά ακόμα και εκεί η δουλειά ήταν μισή.

Οι διαφορά με τα κουμπωτά είναι μεγάλη. Το να τα φοράς στη βόλτα σου σε ένα ποδηλατόδρομο (σ.σ. λέμε τώρα) ή στους δρόμους στο κέντρο της πόλης με τα φανάρια και το ξεκίνα-σταμάτα είναι πιο κουραστικό, ενώ κάποια στιγμή δεν αποκλείεται να κάνεις το λάθος και να βρεθείς στο έδαφος.

Στους αγώνες, όμως, με άδειους δρόμους που δεν σταματάς πουθενά, ή στις προπονήσεις πολλών ωρών και χιλιομέτρων που σταματάς σπάνια, είναι απαραίτητα.

Σημειώνω επιγραμματικά τις διαπιστώσεις μου:

Α) Πατάς θέλεις δε θέλεις στο σωστό σημείο στο πετάλι με αποτέλεσμα να κάνεις απόλυτα σωστά την κίνηση του πεταλαρίσματος.

Β) Δε σπρώχνεις μόνο, αλλά τραβάς. Το αποτέλεσμα είναι να χρησιμοποιείς περισσότερες μυικές ομάδες των ποδιών σου, κάτι που ειδικά στις ανηφόρες σου χρειάζεται.

Γ) Δε φεύγει το πόδι σου από το πετάλι, εκτός αν πραγματικά το θέλεις.

Δ) Δε λερώνεις τα παπούτσια που έχεις για να τρέχεις ή απλώς για να περπατάς.

Ε) Είναι πιο εύκολο αν χρειαστεί να σηκώσεις το ποδήλατο από το έδαφος.

ΣΤ) Eίναι δυσκολότερο να βγάλεις τα πόδια από τα πετάλια γρήγορα σε καταστάσεις πανικού.

Τα κουμπωτά πετάλια προορίζονται ιδανικά για χρήση σε ποδήλατα κατηγορίας Mtb και Road. Ανάλογα με την κατηγορία, διαφοροποιείται το σχήμα τους και η ευκολία στο κούμπωμα. Στα κουμπωτά πετάλια για χρήση Mtb, το κούμπωμα είναι πιο εύκολο. Στα μοντέλα Road, το κούμπωμα είναι λίγο πιο δύσκολο, αλλά η εφαρμογή του ποδιού σε αυτά είναι πολύ πιο σταθερή και σίγουρη.

Όπως καθετί στο ποδήλατο, όμως, έτσι και τα κουμπωτά πετάλια θέλουν λεπτομέρεια και μετρήσεις. Και γι αυτό φρόντισε για μας ο Αντρέας και ο Grammariosbikes που μέτρησαν ακριβώς τα πόδια μας και ρύθμισαν τα κουμπωτά μας παπούτσια πάνω στα πετάλια ακριβώς έτσι όπως έπρεπε.

Μην υποτιμάτε ποτέ μια τέτοια διαδικασία. Η ποδηλασία και το τρίαθλο κρύβουν πολύ επιστήμη μέσα. Και τους ειδικούς, πρέπει να τους ακούτε.

Στο παρακάτω βίντεο θα πάρετε μια γεύση από τη δουλειά της Grammariosbikes:

Διαβάστε ακόμα: Διατροφικές συμβουλές πριν από το μεγάλο ραντεβού στο Spetsathlon

Διατροφικές συμβουλές πριν από το μεγάλο ραντεβού στο Spetsathlon

Διατροφικές συμβουλές πριν από το μεγάλο ραντεβού στο Spetsathlon

Ο πρώτος μεγάλος στόχος του RNF CHALLENGE δεν είναι άλλος από το Spertsathlon που γίνεται από τις 10 έως τις 12 Μαΐου και οι διατροφικές συμβουλές είναι απαραίτητες.

Όσοι έχουμε κάνει μήνες προετοιμασίας, προκειμένου να σταθούμε με αυτοπεποίθηση στην γραμμή εκκίνησης, σίγουρα δεν θέλουμε να κάνουμε λάθη της τελευταίας στιγμής, τα οποία θα μας οδηγήσουν σε έναν κακό αγώνα.

Τα λάθη αυτά, δεν είναι απαραίτητα προπονητικά. Η διατροφή, άλλωστε, είναι το άλλο μισό της προετοιμασίας.

Γι αυτό και το runnfun.gr ζήτησε από την διαιτολόγο διατροφολόγο Ειρήνη Τερζή, η οποία είναι ειδική συνεργάτης του Grammariosbikes, να μας δώσει τις τελευταίες συμβουλές πριν το μεγάλο αγώνα, προκειμένου να παρουσιαστούμε πανέτοιμοι.

Και η Ειρήνη όχι μόνο ανταποκρίθηκε, αλλά το έκανε απλά και κατανοητά για όλους. Έτσι όπως πρέπει δηλαδή.

Γράφει η Ειρήνη Τερζή*

Τι να προσέξεις πριν από ένα σημαντικό αγώνα αντοχής

Η σωστή διατροφή είναι το κλειδί για να κρατήσεις την ενέργειά σου σε υψηλά επίπεδα κατά τη διάρκεια των προπονήσεων και του αγώνα. Παρακάτω σου παραθέτω κάποια tipsπου μπορείς να ακολουθήσεις, γενικά αλλά και ειδικάπριν τον αγώνα-στόχο που έχεις βάλει.

1) Αποφεύγεις τσίπουρα, κρασιά και λοιπά αλκοολούχα ροφήματα. Εκτός από το ότι είναι τσάμπα θερμίδες, μειώνουν την αποθήκευση γλυκογόνου και σε αφυδατώνουν. Σε περίπτωση που,λόγω κοινωνικών υποχρεώσεων, δεν μπορείς να το αποφύγεις καλό είναι να αρκεστείς σε ένα ποτήρι για τις γυναίκες και δύο για τους άνδρες,που είναι και η σύσταση στο πλαίσιο ενός υγιεινού τρόπου ζωής. Εννοείται, ότι αν δεν συνηθίζεις να πίνεις, ΔΕΝ το ξεκινάς…

2) Προσέχεις την ενυδάτωσή σου, τόσο κατά την έναρξη των προπονήσεών όσο και κατά τη διάρκειααυτών ,καθώς και στον αγώνα. a.Ξεκινάς τις προπονήσεις σου με επαρκή επίπεδα υδάτωσης και προσπαθείς να τα κρατήσεις μέχρι το τέλος. Τι σημαίνει πρακτικά; (a) Ότι θα πρέπει να πιεις 1-2 ποτήρια υγρών 3ώρεςπριν την προπόνησή σου. (b) Εάν οι προπονήσεις σου διαρκούν περισσότερο από 1 ώρα, τότεκαταναλώνεις υγρά και κατά τη διάρκειά (ιδανικά 4-5 γουλιές κάθε20 λεπτά). Συνήθως βολεύεικάποιο αθλητικό ποτό με υδατάνθρακες και ηλεκτρολύτες(ή κρύο τσάι με μέλι ή ζάχαρη και λίγο αλάτι, που έχεις φτιάξει σπίτι). (c) Όσον αφορά τα ενεργειακά τζελ, θέλουν λίγο προσοχή.Δεν θα πρέπει να είσαι αφυδατωμένος/η και καλό είναι να έχεις συνηθίσει το γαστρεντερικό σου στην κατανάλωσή τους, ώστε να αποφύγεις διάφορες διαταραχές όπως μετεωρισμό ή πιθανή διάρροια. Δεν χρειάζεται να σε μπερδέψω με τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει αυτό, απλώς να θυμάσαι ότι τα ενεργειακά τζελ χρειάζονται νερό. Επομένως, καλό είναι να έχεις προμηθευτεί ένα μικρό φλασκί ώστε να τα έχεις αραιώσει και να μπορείς να τα καταναλώσειςεύκολαστην πρ οπόνησή σου.

3) Προσέχεις τη διατροφή σουαποφεύγοντας πολλά γλυκά, τηγανιτά και διάφορα καλούδια από delivery… Αυτό, καλό είναι να ισχύει γενικά, πόσο μάλλον πριν από ένα σημαντικό αγώνα. Ωστόσο θα σου αναφέρω κάποιους τρόπους που μπορούν να σου δώσουν, ενεργειακά, το κάτι παραπάνω. Πιθανόν να έχεις ακουστά τον όρο «υδατανθράκωση». Αυτός είναι ένας όρος που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την τροποποίηση του διαιτολογίουενός αθλητή ώστενα αυξηθούν τα αποθέματα γλυκογόνου στον οργανισμότου. Γίνεται πριν από κάποιο σημαντικό αγώνα οοποίος έχει μεγάλη διάρκεια. Υπάρχουν, τρεις τρόποι με τους οποίους μπορεί να πραγματοποιηθεί υπερπλήρωση γλυκογόνου:

(a) Ο πρώτος, προϋποθέτει πρώτα την εξάντληση του γλυκογόνου(με προπόνηση και μεγάλο περιορισμό υδατανθράκων) και στη συνέχεια την υπερπλήρωση αυτού. Η εξάντληση του γλυκογόνου στον οργανισμό μπορεί να οδηγήσει σε συμπτώματα υπογλυκαιμίας (κόπωση, ευερεθιστότητα κλπ.) καθώς και σε πιθανό τραυματισμό. Επομένως θεωρώ ότι δεν χρειάζεται να αναφερθώ περισσότερο σε αυτόν τον τρόπο…

(b) Όσον αφορά τον δεύτερο τρόπο: Χωρίζεις την εβδομάδα πριν τον αγώνα σου, σε 2 τριήμερα. Κατά τις πρώτες τρείς ημέρες καταναλώνεις 50% υδατάνθρακες και τις επόμενες τρείς τους αυξάνεις στο 70% θυσιάζοντας λίγο τις πρωτεΐνες και τα λίπη. Για να έχεις μία αδρή εικόνα, θα σου δώσω ένα παράδειγμα: Ένας άνθρωπος ο οποίος χρειάζεται 3000-3500 Kcal/ ημέρα και καταναλώνει περίπου 4 φρούτα την ημέρα, κατά το πρώτο 3ήμερο μπορεί να φάει 1,5 φλ. μακαρόνια μεσημέρι και βράδυ, ενώ κατά το δεύτερο 3ήμερο θα πρέπει να τα αυξήσει στα2,5 φλ. μεσημέρι και βράδυ.Αυτός ο τρόπος υδατανθράκωσης προϋποθέτει και τροποποίηση της προπόνησής σου (μικρότερη ένταση και διάρκεια), ωστόσο αυτό είναι κάτι που θα το συζητήσεις με τον προπονητή σου.

(c) Ο τρίτος τρόπος ίσως να είναι και ο πιο εύκολος αφού μόνο την παραμονή του αγώνα αυξάνεις πολύτην κατανάλωση υδατανθράκων. Περισσότερο και από το 70% που ανέφερα παραπάνω, θυσιάζοντας και εδώ τις πρωτεΐνες και τα λίπη.Δεν χρειάζεται να αλλάξεις κάτι στην προπόνηση της εβδομάδας, αρκεί την παραμονή του αγώνα να είναι ημέρα ξεκούρασης.

Την ημέρα του αγώνα:

(a) Προσέχεις την ενυδάτωσή σου- ισχύουν τα παραπάνω

(b) Προσέχεις την διατροφή σου πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον αγώνα- καλό είναι να μην δοκιμάσεις τρόφιμα και πρακτικές που δεν έχεις δοκιμάσει πρώτα στις προπονήσεις σου. Όσον αφορά το «μετά» του αγώνα, καλό είναι να έχεις ένα αθλητικό ρόφημα πρωτεΐνης και υδατανθράκων (βολεύει) το οποίο θα το καταναλώσεις εντός 1 ώρας από τον αγώνα ή εναλλακτικά κάποιο τοστ (ιδανικά με λευκό ψωμί) και ένα χυμό. Συνήθως μετά τους αγώνες ο δρόμος οδηγεί στα τοπικά ταβερνάκια, ωστόσο και σε αυτή τη φάση καλό είναι να αποφύγεις τα τηγανιτά. Επέλεξε ρύζι ή πατάτες φούρνου αντί για πατάτες τηγανιτές,σαν συνοδευτικό με το κρέας σου.Ίσως όλα τα παραπάνω να σου φαίνονται πολλά και αρκετά περιοριστικά, ειδικά εάν είσαι σχετικά νέος/νέα στα αθλήματα αντοχής. Ωστόσο αξίζει τον κόπο να επενδύσεις σε ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα διατροφής, ώστε να επιτύχεις τα βέλτιστα επίπεδα τόσο της απόδοσης όσο καιτης αποκατάστασήςσουχωρίς να στερηθείς.

Aλλωστε, αφού το κάνεις… καν’ το σωστά.

* H Ειρήνη Τερζή είναι Διαιτολόγος- Διατροφολόγος MSc: «Διατροφή & Άσκηση» Τ: 6974949218| Ε: [email protected] Είναι εξωτερική συνεργάτης του Grammariosbikes που στηρίζει με την αξιοπιστία του και την εξειδίκευσή του το runnfun.gr

Μείον 14 κιλά σε 4 μήνες χωρίς… πείνα; Γίνεται!

Μείον 14 κιλά σε 4 μήνες χωρίς… πείνα; Γίνεται!

Ένα μεγάλο πρόβλημα της συγκεκριμένης εποχής είναι τα κιλά. Δεν είναι λίγοι αυτοί που προβληματίζονται ενόψει κυρίως της παραλίας.

Δυστυχώς αυτή είναι μια λάθος προσέγγιση του πράγματος. Διότι τα πολλά κιλά ή για την ακρίβεια τα κιλά που έχεις παραπάνω από όσο επιτρέπει ο σωματότυπός σου, δεν χαλάνε απλώς την εμφάνισή σου.

Το πρόβλημα στην ουσία δεν είναι η παραλία, αλλά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Η υγεία σου.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Έχοντας χάσει 14 ολόκληρα κιλά από τα τέλη Δεκεμβρίου και συγκεκριμένα από τις 23/12 όταν και κάναμε τα πρώτα βήματα με την Αγγελική στο RNF CHALLENGE, νομίζω ότι μπορώ να αναλύσω, τουλάχιστον μέσα από τη δική μου εμπειρία, το γιατί είναι τόσο σημαντικό και φυσικά τον τρόπο που έγινε όλο αυτό. Και μάλιστα όταν δεν είναι αυτός ο στόχος.

Από την αρχή που ξεκίνησε η προετοιμασία με τον Νίκο Σπυριδαντωνάκη* αυτό που μου είπε, ήταν ότι έπρεπε να χάσω βάρος. Όχι για να κάνω καλύτερους χρόνους, αλλά γιατί η υγεία “έρχεται πάντα σε πρώτο πλάνο”.

Παρά το γεγονός ότι έτρεχα 1-2 φορές την εβδομάδα, είχα χάσει κάθε επαφή με αυτό που λέμε αθλητική διατροφή. Και φυσικά με αυτό που λέγεται φυσική κατάσταση. Επίσης η καταπόνηση στα γόνατά μου, στα ισχία και στους τένοντες. Και ο τραυματισμός ελλόχευε…

Ο Νίκος Καφετζόπουλος* ήταν ο διατροφολόγος που ανέλαβε το δύσκολο έργο της διατροφικής εκπαίδευσής μου, μέσα σε αυτή την προετοιμασία. Και λέω εκπαίδευση, γιατί όλα όσα έμαθα με οδήγησαν στο σημερινό αποτέλεσμα και όχι μια διατροφή γραμμένη σε ένα word ή excel.

Αφού λοιπόν έκανα όλες τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις τις οποίες μου ζήτησαν αμφότεροι, μπήκαμε στη φάση της υλοποίησης ενός πλάνου, που θα με οδηγούσε σε έναν και μόνο αποτέλεσμα: Να μπορώ να προπονούμαι καλύτερα. Κάτι πυ φυσικά με την «ασφάλεια» του προπονητή έγινε με σωστό τρόπο, παρά το γεγονός ότι για τους πρώτους δύο μήνες οι προπονήσεις ήταν 7/7.

Ο Καφετζόπουλος από την πλευρά του ήταν ξεκάθαρος. “Θα μάθεις να τρως σωστά, δεν πρόκειται να στερηθείς τίποτα”. Για το μόνο που ήταν κάθετος ήταν η ζάχαρη. “Δεν θέλω να τρως ζάχαρη έξτρα. Ο μέτριος καφές απ’ έξω έχει μια κουταλιά της σούπας ζάχαρη. Αν πίνεις 2-3 για παράδειγμα, μιλάμε για… καταστροφή”.

Δεν ήθελε, όμως, να την κόψω και τελείως. “Θα παίρνεις ζάχαρη από τα φρούτα, από τα δημητριακά, από τη ντομάτα και γενικώς από τις τροφές. Καλύτερα μέλι να βάζεις μέλι στο γιαούρτι σου. Θέλω να παίρνεις ζάχαρη, αλλά όχι την τρως με το κουτάλι”.

Και το βασικότερο το οποίο μου το τόνισε κιόλας: “Αν θέλεις μια μέρα σαν τρελός να φας ένα γλυκό, θα το κάνεις χωρίς τύψεις. Θέλω να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου, όχι να πάθεις στέρηση. Γιατί έτσι θα έχουμε χειρότερα αποτελέσματα”.

Με βασική συμβουλή αυτή, σωστές αναλογίες πρωτεϊνών, υδατανθράκων, καλών λιπαρών στο πιάτο, αρκετά γεύματα κάθε μέρα και περιορισμό του junk food, έφτασα σε αυτό το αποτέλεσμα.

Το κυριότερο, όμως, χωρίς πείνα και χωρίς άγχος. Διότι δεν κοίταζα κάθε μέρα τη ζυγαριά, δεν στερήθηκα το ψωμί, τα μακαρόνια, το ψάρι, το ρύζι, το κρέας. Ούτε καν τα γλυκά, αφού έτρωγα μέλι, μαρμελάδα ακόμα και σοκολάτα υγείας.

Η ζυγαριά της GARMIN κατέγραφε αυτό το… θαύμα κάθε 15-20 μέρες. Χωρίς να χάνω μυική μάζα, με το νερό σε άριστο επίπεδο, κατάφερα με το συνδυασμό σωστή προετοιμασία και αθλητική διατροφή να χάσω, όχι απλά 14 κιλά, αλλά 13,2 κιλά λίπος!

Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό για την καρδιά; Ξέρετε τι σημαίνει για τον οργανισμό, το γεγονός ότι το σπλαχνικό λίπος μειώθηκε στο μισό;

Ξέρετε πόσο σημαντικό είναι να μην σκέφτεσαι να ανέβεις μια σκάλα; Να μη νιώθεις άβολα μέσα στα ρούχα σου; Να αισθάνεσαι καλύτερα με τον εαυτό σου; Να νιώθεις ότι έχεις καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό;

Να έχεις κερδίσει πίσω τον ίδιο σου τον εαυτό;

Είχα χάσει τη φόρμα μου, δεν έκανα με συνέπεια προπονήσεις, σαν αυτές που με οδήγησαν το 2017 να τρέξω τον πρώτο μου μαραθώνιο στη Ρώμη.

Ναι, η παχυσαρκία αυξάνει και το ψυχολογικό βάρος. Δεν ήμουν παχύσαρκος γιατί δεν πρόλαβα να γίνω και επειδή το runnfun.gr σε… αναγκάζει να τρέξεις, αλλά δεν ήμουν και στα καλύτερά μου.

Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο στον προπονητή μου, αλλά κυρίως στον Νίκο Καφετζόπουλο. Γιατί με εκπαίδευσε να τρώω. Δεν μου επέβαλε πράγματα.

Με έμαθε να λειτουργώ μόνος μου και να «ζυγίζω» τις διατροφικές επιλογές μου. Πλέον ξέρω τι πρέπει να κάνω και πως. Και αυτό είναι το πιο ουσιαστικό.

Γιατί έτσι αλλάζεις ζωή…


* Ο Νίκος Σπυριδαντωνάκης είναι Πτυχιούχος Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού με ειδικότητα κολύμβησης και Πιστοποιημένος προπονητής τριάθλου από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Τριάθλου (ITU). Μπείτε στη σελίδα της NS COACHING.


* Ο Νίκος Καφετζόπουλος είναι Κλινικός Διαιτολόγος – Διατροφολόγος. Έχει γράψει το βιβλίο “Πρακτικός οδηγός Αθλητικής Διατροφής”. Στο www.nutribase.gr μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για τη δουλειά του.


Τους ζήλεψα! Ραντεβού του χρόνου…

Το πρώτο υπέροχο επίσημο βίντεο από το IRONMAN 70.3 Greece Costa Navarino

Κυριακή 14 Απριλίου. Αργά το βράδυ έχοντας επιστρέψει σπίτι μετά από μια γεμάτη μέρα, προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη…

Αρχικά, προσπαθώ να βάλω στην άκρη τον ενθουσιασμό και την υπερηφάνεια που ένιωσα ως Ελληνίδα για όλο αυτό που τόσο μοναδικά καταφέραμε να παρουσιάσουμε σε όλους τους ξένους αθλητές που ήρθαν στη χώρα μας για να πάρουν μέρος στη σπουδαιότερη διοργάνωση τριάθλου, που έχει φιλοξενηθεί ως τώρα στη χώρα μας, το Ironman 70.3 Peloponnese Costa Navarino και να επιχειρήσω να αποτυπώσω τα πράγματα όπως συνέβησαν.

Δεν θα μακρυγορήσω και δε θα κουράσω. Μοναδικές εικόνες, πραγματική διαφήμιση των πραγματικών αξιών του αθλητισμού, που τόσο μας έχουν λείψει, άρτια από κάθε άποψη διοργάνωση.

Ειλικρινά, δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τις αντίστοιχες του εξωτερικού. Τόσο το ξενοδοχειακό συγκρότημα με τις μοναδικές εγκαταστάσεις του όσο και οι εργαζόμενοι σε αυτό, χειρίστηκαν άψογα τον τεράστιο όγκο αθλητών, συνοδών και των επισκεπτών που βρέθηκαν αυτές τις μέρες στους χώρους του.

Οι διοργανωτές, είχαν φροντίσει τη παραμικρή λεπτομέρεια ώστε να μην υπάρξει τίποτα που δε θα λειτουργήσει…ρολόι Εθελοντές πρόθυμοι, χαμογελαστοί, άρτια καταρτισμένοι, ιδανικοί συμπαραστάτες στο πλευρό των αθλητών.

Φανταστικές συνθήκες, δύσκολες κι απαιτητικές όπως άλλωστε προστάζει το brand του Ironman για…διαβασμένους και καλά προετοιμασμένους. Για το σκηνικό, τα λόγια είναι περιττά. Η ευρύτερη περιοχή του Costa Navarino, είναι απο τις πιο όμορφες κι ευλογημένες περιοχές του τόπου μας.

Για τον κόσμο που βρέθηκε κατά μήκος της διαδρομής για να χειροκροτήσει και να εμψυχώσει τους αθλητές, τί να πρωτοπείς; Άνθρωποι όλων των ηλικιών που «έσπρωχναν» με τις επευφημίες και το ζεστό τους χειροκρότημα όλους τους συμμετέχοντες ανεξαιρέτως, Έλληνες και ξένους, να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό και να καταφέρουν να ολοκληρώσουν το δικό τους προσωπικό «άθλο».

Για να πω την αλήθεια μου, τους ζήλεψα. Με την καλή έννοια πάντα… Ζήλεψα όλους εκείνους που προετοιμάστηκαν όλο αυτό το καιρό και με φοβερή δύναμη μυαλού και σώματος έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, είτε ανήκαν στους τυχερούς που κατάφεραν να περάσουν τη γραμμή του τερματισμού, είτε σε εκείνους που «ακούγοντας» το σώμα τους επέλεξαν να μη ρισκάρουν και σταματήσουν.

Για μένα όλοι είναι νικητές. Γιατί όση δύναμη ψυχής θέλει να φτάσεις στη γραμμή του τερματισμού άλλη τόση χρειάζεται για να πάρεις τη δύσκολη απόφαση να εγκαταλείψεις.

Θα ήθελα να είμαι ανάμεσά τους. Θα βάλω τα δυνατά μου κι ελπίζω να μου δωθεί η ευκαιρία να το κάνω στο μέλλον….

Στους νικητές, αναμφισβήτητα, συγκαταλέγεται και το τρίαθλο που πλέον μπαίνει σε μια νέα εποχή. Είναι μοναδική ευκαιρία για το άθλημα να βρεθεί στο προσκήνιο και να δει ακόμα περισσότερο κόσμο να μπαίνει στους κόλπους του, αφού διοργανώσεις τέτοιου βεληνεκούς, μόνο διαφήμιση αποτελούν γι΄ αυτό αλλά και για τη χώρα μας, που διαφημίζεται με τον καλύτερο τρόπο στο εξωτερικό.

Ο πήχης πλέον έχει μπει ψηλά. Αλλά όπως αποδείχτηκε περίτρανα και στη περίπτωση αυτής της διοργάνωσης, του Ironman 70.3 Peloponnese Costa Navarino, όταν ονειρευόμαστε και δουλεύουμε όλοι μαζί με ομοψυχία, πρόγραμμα κι αφοσίωση, τότε δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε.

Ραντεβού του χρόνου…

x

Send this to a friend