Δημήτρης Φωτιάδης: Ο Ναυτικός Όμιλος Καστοριάς αγκαλιάζει το 1ο TRIMORE Multisports TOUR – Kastoria

H Καστοριά εισέρχεται με τον πιο δυναμικό τρόπο στο τρίαθλο και στα multisports events με το 1ο TRIMORE Multisports TOUR – Kastoria 2019 που συνδιοργανώνουν o Δήμος Καστοριάς, ο Ναυτικός Όμιλος Καστοριάς και η TRIMORE – XTERRAGreece.

To τριήμερο 21-23 Ιουνίου 2019 δίνεται το μεγάλο τριαθλητικό ραντεβού σε μια από τις ομορφότερες ευρωπαϊκές λίμνες, στην Καστοριά που γοητεύει κάθε επισκέπτη και τον εθίζει στις ξεχωριστές ομορφιές της φύσης

Ταξιδεύοντας στην Καστοριά το runnfun.gr, περπάτησε στην άκρη της λίμνης με μια αθλητική προσωπικότητα της πόλης που ξέρει πολύ καλά  κάθε σημείο της. Ο Δημήτρης Φωτιάδης, γενικός γραμματέας του Ναυτικού Ομίλου Καστοριάς (ΝΟΚ) μας ξενάγησε σε πάνω από 60 χρονιά ιστορίας αθλητικών δράσεων. Η δυναμική του ΝΟΚ αποτελεί εγγύηση για την επιτυχία του 1ου TRIMORE Multisports TOUR – Kastoria που φιλοδοξεί να γράψει ιστορία και να γίνει θεσμός.

Όλα ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του ’50

«Ο Ναυτικός Όμιλος Καστοριάς ιδρύθηκε το 1958. Περισσότερα από 60 χρόνια ζωής με μεγάλες στιγμές, σπουδαίους αθλητές, παγκόσμιας εμβέλειας. Και τα τελευταία χρόνια με μια μεγάλη προσπάθεια να συντελείται ώστε  να ξαναβρεθεί, σε πρώτη φάση, στα ψηλότερα σκαλοπάτια της ελληνικής κωπηλασίας.»

Η αρχή στη όμως στη λίμνη έχει θαλασσινή γεύση

« Η κωπηλασία στην Καστοριά οφείλει τα πρώτα της βήματα στο Πολεμικό Ναυτικό. Στον Πόρο, όπου  γινόντουσαν κωπηλατοδρομίες, κάποιοι αποφάσισαν να κάνουν δωρεά  βάρκες στο ΝΟΚ. Ακολούθησε και άλλη δωρεά από το ΝΟ Θεσσαλονίκης και έτσι μπήκε το μικρόβιο της κωπηλασίας σε ένα τόπο όπου το υγρό στοιχείο υπήρχε στη ζωή των ανθρώπων. Ξεκίνησε ο Ναυτικό Όμιλος Καστοριάς  με ενθουσιασμό. Μάλιστα υπήρχε και τμήμα κολύμβησης, η οποία, είχε πρώτη τις μεγαλύτερες διακρίσεις σε εθνικό επίπεδο και ακολούθησε η κωπηλασία.»

Η σημερινή εικόνα του ΝΟΚ

« Σήμερα τα ενεργά μέλη του Ομίλου δεν ξεπερνούν τα 50. Έχουμε περίπου 40 αθλητές. Οι 15 είναι στο αγωνιστικό τμήμα και 25 παιδιά σε ακαδημία αγωνιστικού επιπέδου. Έχουμε φυσικά και τους μικρούς φίλους που μόλις τελειώνουν τα σχολεία έρχονται στο Όμιλο για να μάθουν τα βασικά του αθλήματος. Κάποια θα μείνουν. Είναι σημαντικό όμως πως έχουν αποκτήσει μια επαφή με την κωπηλασία.

Ο Όμιλος των Ολυμπιονικών

« Οι σημαίες του Ομίλου είναι οι Ολυμπιονίκες μας. Η Χριστίνα Γιαζιτζίδου, με χάλκινο μετάλλιο στο Λονδίνο και ο Γιάννης Χρήστου με 3 συμμετοχές σε Ολυμπιακούς Αγώνες και παγκόσμιες διακρίσεις. Βρίσκονται στην Καστοριά και στηρίζουν τις δράσεις μας . Οι επιτυχίες τους και η παρουσία τους είναι τεράστιο κίνητρο για τα νέα παιδιά.»

ΝΟΚ σημαίνει ιδέα

«Ο ΝΟΚ για την Καστοριά δεν είναι απλά ένα αθλητικό σωματείο. Είναι ιδέα, είναι τρόπος ζωής για την πόλη. Δεν υπάρχει οικογένεια,  στην πόλη, που κάποιο μέλος της να μην είχε περάσει από το ΝΟΚ. Όλη πόλη περιστρεφόταν γύρω από την κωπηλασία.»

Παγκόσμια λίμνη

«Η λίμνη  της Καστοριάς χαρακτηρίζεται από τον εθνικό προπονητή  Τζιάνι Ποστιλιόνε, από τα σημαντικότερα μέλη της Παγκόσμιας Κωπηλατικής Ομοσπονδίας, ως μια από τις καλύτερες λίμνες παγκοσμίως. Είναι η ποιότητα των νερών , είναι ο τρόπος που είναι διαμορφωμένο το φυσικό τοπίο, που καθιστούν την λίμνη της Καστοριάς ανάμεσα στους κορυφαίους κωπηλατικούς προορισμούς παγκοσμίως.»

Δημήτρης Φωτιάδης

 

Κωπηλασία και αθλητικός τουρισμός.

« Ο Ναυτικός Όμιλος Καστοριάς έχει επικεντρώσει τις προσπάθειες του στο να γίνει η λίμνη προπονητικός προορισμός για ξένες αποστολές. Την χρησιμοποιεί ως προπονητικό κέντρο η Εθνική Ρωσίας. Πρόκειται για αθλητικό τουρισμό υψηλού επιπέδου.  Η λίμνη είναι ελκυστική για τους Κεντροευρωπαίους, γιατί είναι πολύ σπάνιο φαινόμενο να παγώσει το χειμώνα. Σε αρκετές χώρες το Νοέμβριο διακόπτονται οι προπονήσεις. Το κομμάτι του αθλητικού τουρισμού είναι πολύ σημαντικό για εμάς. Κάθε χρόνο διοργανώνουμε δύο διασυλλογικούς αγώνες με σωματεία από όλη την Ελλάδα.»

Συνδιοργανωτής στο 1ο TRIMORE Multisports TOUR – Kastoria.

«Ο ΝΟΚ προσπαθεί πάντα να δείχνει μια εξωστρέφεια. Να ανοίγεται στην προς την κοινωνία, όχι μόνο για να προσελκύσει το ενδιαφέρον προς την κωπηλασία, αλλά στον αθλητισμό γενικότερα. Δεν θα μπορούσαμε να μην υποστηρίξουμε μια διοργάνωση όπως της Trimore, η οποίο μόνο κέρδος θα φέρει στην Καστοριά. Σε έναν τόπο που είναι από τους πιο ταλαιπωρημένος στα χρόνια της κρίσης. Θα έχουμε το δικό μας κωπηλατικό μέρος στη διοργάνωση. Στο Πάρκο Ολυμπιακής Φλόγας το Σάββατο και την Κυριακή το μεσημέρι θα γίνει μια επίδειξη της βασικής τεχνικής της κωπηλασίας σε εργόμετρα. Θα ακολουθήσει και κάποιο αγωνιστικό σκέλος μέσα στη λίμνη.»

Η Καστοριά στους δρόμους  

«Καμιά διοργάνωση δεν μπορεί να πετύχει χωρίς εθελοντές. Η τοπική κοινωνία πρέπει να στηρίξει την διοργάνωση. Να έρθει ο κόσμος , να χειροκροτήσει, να εμψυχώσει όλους τους αθλητές. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Να συμμετέχει σε όλα τα δρώμενα. Ο κόσμος «αγκαλιάζοντας» τη διοργάνωση θα δώσει ένα ξεχωριστό μήνυμα και στα παιδιά που είναι το μέλλον. Για πρώτη φορά δίνεται στα παιδιά η ευκαιρία να συμμετέχουν σε μια διοργάνωση τέτοιου επιπέδου»

Πληροφόριες- Πρόγραμμα διοργάνωσης: www.trimore.gr

Πληροφορίες για το ΝΟΚ: https://nokastorias.wordpress.com/

 

Previous ArticleNext Article

Ένα τσιμπούρι κόντεψε να κόψει την καριέρα του κορυφαίου δρομέα Ρόμπι Άντριους

Στις αρχές του Ιουνίου του 2018, ο κορυφαίος δρομέας μεσαίων αποστάσεων, Ρόμπι Άντριους βρισκόταν στην καλύτερη εποχή του, ήταν αναμφισβήτητα ο κορυφαίος στον τομέα του.

Ο τότε 27χρονος μόλις είχε τρέξει έναν από τους ταχύτερους αγώνες της καριέρας του έχοντας «γράψει» 3:36 στα 1500 μέτρα του Diamond League στο Όσλο, αφήνοντας πίσω του τον 18χρονο Νορβηγό δρομέα-φαινόμενο Γιάκομπ Ινγκεμπρίγκτσεν. Έτσι, αυτό που συνέβη δύο εβδομάδες αργότερα ήταν ένα μεγάλο σοκ.

Το ημερολόγιο έγραφε 21 Ιουνίου και ο Άντριους ένιωθε σίγουρος ότι θα έβγαζε εύκολα την κούρσα 1500 μέτρων στην Αϊόβα. Αλλά στα μέσα της κούρσας, ξέμεινε τελείως από δυνάμεις. Τερμάτισε πέμπτος, θέση απογοητευτική για την κλάση του. «Δεν ξέρω τι μου συνέβη», δήλωσε σοκαρισμένος ο Άντριους στους δημοσιογράφους μετά τον αγώνα.

Λίγες μέρες αργότερα, κατέρρευσε με συμπτώματα που μοιάζουν με γρίπη. Για τον επόμενο μήνα αντιμετώπισε λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος και υψηλούς πυρετούς.

Ο Άντριους πήγε στο γιατρό του, έκανε αναλυτικές εξετάσεις αλλά αυτές δεν έβγαλαν τίποτα ανησυχητικό. Τι ακριβώς είχε συμβεί; Δεν γινόταν να είναι όλα στο κεφάλι του.

Ο Άντριους είχε συμβόλαιο με την Adidas και έπρεπε να το τηρήσει. Πήρε αναγκαστικά μέρος σε έναν αγώνα στην Ιταλία και σε έναν αγώνα στο Βέλγιο αλλά τα πήγε άθλια. Οι ζαλάδες συνεχιζόντουσαν ενώ και οι προπονήσεις του πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Άρχισε να σκέφτεται πως έχει προσβληθεί από την νόσο του Lyme. Στο παρελθόν άλλωστε, τόσο η αδερφή του όσο και ο πρώην συγκάτοικός του είχαν προσβληθεί από αυτή και τα σημάδια που βίωνε ήταν εντυπωσιακά κοινά.

Ο γιατρός του προσφέρθηκε να του συνταγογραφήσει τα αντιβιοτικά της τυπική θεραπεία για το Lyme, αλλά ο Άντριους ανησυχούσε για τις παρενέργειες. Αντ ‘αυτού, αποφάσισε να πάρει τη συμβουλή ενός ολιστικού γιατρού που βοήθησε την αδελφή του να ξεπεράσει την νόσο Lyme μερικά χρόνια πριν από αυτόν.

Η ολιστική θεραπεία και η απογοήτευση

Έτσι, για μια φορά την εβδομάδα, ο Αντριους κατάπινε οκτώ σταγόνες με μια ώρα διαφορά μεταξύ τους, από ένα υγρό μείγμα βοτάνων, όπως η ασβγαγκάντα, η ρόδιλα, ο κουρκουμάς, η ρίζα γλυκόριζας και τα μανιτάρια cordycep. Σύμφωνα με τον ολιστικό γιατρό, αυτό βοηθούσε στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού του συστήματος. Επίσης, άπλωνε κάθε μέρα στα πόδια του ένα ειδικό μείγμα βοτάνων που του είπαν ότι θα τραβούσε τις τοξίνες από το σώμα του. Δαπάνησε περισσότερα από 1.000 δολάρια για αυτή θεραπεία χωρίς να τον νοιάζει αν ο κόσμος σκεφτόταν πως αυτό είναι αφελές. Απλά ήθελε να αισθανθεί καλύτερα.

Ακολουθούσε τη θεραπεία για μερικούς μήνες και άρχισε να συνέρχεται. «Η ενέργεια μου άρχισε να αποκαθίσταται. Ξεκίνησα να τρέχω ξανά χωρίς πρόβλημα», λέει ο Άντριους. Μέχρι που ξαφνικά, μέσα σε ένα βράδυ, κατέρρευσε ξανά. Η κόπωση γέμισε το σώμα του. Οι πονοκέφαλοι κατέκλυσαν τον εγκέφαλό του. Το χειρότερο ωστόσο ήταν η ψυχολογική του κατάσταση. «Για ένα δίμηνο οι καταθλιπτικές σκέψεις δεν έλεγαν να φύγουν. Δεν ήθελα να δω κανέναν, ούτε να φεύγω από το σπίτι», είπε ο Άντριους. Στον επόμενο αγώνα που πήρε μέρος τερμάτισε στην τελευταία θέση.

Η συγκεκριμένη νόσος προκαλείται από το τσίμπημα ενός τσιμπουριού, το είδος του οποίου ονομάζεται Borrelia Βurgdorferi.

Απογοητευμένος από την έκβαση της ολιστικής θεραπείας, ο Άντριους δέχτηκε τελικά μια συνταγή αντιβιοτικών. Ο γιατρός του είπε να τα παίρνει μέχρι τα συμπτώματά να υποχωρήσουν εντελώς, δηλαδή περίπου για ένα ολόκληρο μήνα. Τελικά, οι ανησυχίες του Άντριους σχετικά με τις παρενέργειες ήταν σωστές: το αντιβιοτικό του προκάλεσε σοβαρή κόπωση, πονοκεφάλους και προβλήματα όρασης.

Απελπισμένος και μόνο και μόνο για να κρατηθεί σε φόρμα ενόψει του παγκόσμιου πρωταθλήματος του 2019, πήρε μέρος στην κούρσα 800 μέτρων στον «Adrian Martinez Classic» τον Απρίλιο και ήρθε τελευταίος και πάλι. Τον Ιούνιο έτρεξε σε μια κούρσα 1500 μέτρων και στα μισά της διαδρομής έπεσε κάτω εξαντλημένος.

Ο Άντριους αισθανόταν ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο. Αν και δεν το γνώριζε εκείνη τη στιγμή, ήταν χαρακτηριστικό δείγμα μιας συνεχιζόμενης διαφωνίας στην επιστημονική κοινότητα αναφορικά με τα συμπτώματα της νόσου Lyme, που σε πολλούς ασθενείς όχι απλά δεν υποχωρούν αλλά υποτροπιάζουν χωρίς να μπορεί να βρεθεί αξιόπιστη θεραπεία.

Το τσιμπούρι και η νόσος

Η συγκεκριμένη νόσος προκαλείται από το τσίμπημα ενός τσιμπουριού, το είδος του οποίου ονομάζεται Borrelia Βurgdorferi. Η Lyme δε είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες μολυσματικές ασθένειες στην Αμερική, με περισσότερα από 300.000 νέα κρούσματα να διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC). Συνήθως, οι άνθρωποι προσβάλλονται από αυτή ανάμεσα στον Μάιο και τον Σεπτέμβριο όταν και κυκλοφορούν τα συγκεκριμένα τσιμπούρια.

Η αφαίρεση ενός τσιμπουριού από το δέρμα μειώνει γρήγορα τον κίνδυνο μόλυνσης, ο οποίος άλλωστε χρειάζεται 36 έως 48 ώρες για να μεταδώσει τον ιό. Αλλά άμα ο ιός εισέλθει στο σώμα, τότε εξαπλώνεται από το δέρμα σε άλλους ιστούς, γεγονός που κάνει πολύ δύσκολη τη θεραπεία. Το ανοσοποιητικό σας σύστημα χρειάζεται από μερικές μέρες έως ολόκληρες εβδομάδες για να αναγνωρίσει την μόλυνση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ένα ψευδές αρνητικό τεστ είναι πολύ πιθανό, όπως συνέβη και στην περίπτωση του Άντριους.

Όταν το σώμα σας εντοπίσει επιτέλους την παρουσία του συγκεκριμένου ιού, ξεκινά μια ανοσολογική απόκριση για να την καταπολεμήσει, κάτι που μπορεί να φέρει συμπτώματα όπως η γρίπη, η κόπωση, μυϊκούς πόνους και πόνους στις αρθρώσεις. Οι δρομείς ωστόσο μπορεί να αγνοήσουν αυτά τα συμπτώματα και να τα αποδώσουν σε υπερβολική προπόνηση.

Η πλειοψηφία των περιπτώσεων Lyme είναι εύκολο να θεραπευτεί με αντιβιοτικά μέσα 10 με 28 μέρες. Ταυτόχρονα ωστόσο, μπορεί να είναι μια πραγματικά τρομερή και περίπλοκη ασθένεια καθώς ο κάθε ασθενής έχει διαφορετικές αποκρίσεις και η ασθένεια μπορεί να εκδηλωθεί με διαφορετικούς τρόπους. Συγκεκριμένα, περίπου για περίπου το 20% των ασθενών με Lyme, μια δόση αντιβιοτικών δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Συνεχίζουν να υποφέρουν από μια ποικιλία συμπτωμάτων που μπορεί να διαρκέσουν μήνες, ακόμα και χρόνια: κόπωση, πονοκεφάλους, πόνος στους μύες και στις αρθρώσεις, δυσκολία συγκέντρωσης και διαταραχές του ύπνου. Ο συχνά χρησιμοποιούμενος ιατρικός όρος για αυτά τα επίμονα προβλήματα είναι το σύνδρομο μετά την θεραπεία του Lyme (PTLDS).

Το PTLDS συχνά αναφέρεται ως «χρόνιο» Lyme και είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει ανεξήγητη κόπωση, τον πόνο και τα νευρολογικά συμπτώματα σε άτομα που δεν πληρούν τα διαγνωστικά κριτήρια για το Lyme. Άλλωστε ακόμα και η διάγνωσή του μπορεί να είναι δύσκολη: μόνο κατά 29% με 40% των περιπτώσεων ανιχνεύεται.

Η λύτρωση και ο δρόμος για το Τόκυο

Τον περασμένο Ιούνιο και έπειτα από περίπου ένα χρόνο ταλαιπωρίας, ο Άντριους επισκέφθηκε τον οικογενειακό του γιατρό, Μαρκ Σιβιέρι. Ο Σιβιέρι ήταν επίσης επαγγελματίας δρομέας. Μάλιστα, αυτός και ο Άντριους είχαν κοινό προπονητή κάποια στιγμή. Κατά τη διάρκεια ενός ραντεβού 3,5 ωρών, ο Σιβιέρι μελέτησε τις προηγούμενες εξετάσεις αίματος του Άντριους. Παρατήρησε ότι, εκτός από το Lyme, ο Άντριους ήταν θετικός και σε δύο ακόμα ήδη λοιμώξεων.

Ο λόγος είχε να κάνει με το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα τσιμπούρια που προκαλούν το Lyme, μπορούν με ένα μόνο τσίμπημα να μεταφέρουν και ορισμένες άλλες, πολύ σοβαρές ασθένειες. Οι γιατροί δεν το ελέγχουν όταν επικεντρώνονται στο Lyme. Κι όμως, οι εκτιμήσεις για τα ποσοστά συνυπάρξεως μιας άλλης λοίμωξης με τη νόσο του Lyme κυμαίνονται από το 2% μέχρι το 40%. Μάλιστα, ορισμένες από αυτές είναι πιο επικίνδυνες ενώ άλλες μετουσιώνουν το Lyme σε ανθεκτικότερο ιό για θεραπεία ή δύσκολο προς αναγνώριση.

Ο Σιβιέρι έδωσε στον Άντριους μια θεραπεία 60 ημερών, αποτελούμενη από τα δύο αντιβιοτικά που είχε πάρει για να εξουδετερώσει τα βακτηρίδια του Lyme. Του πρότεινε επίσης ένα φάρμακο για να εξαλείψει τις παράλληλες λοιμώξεις. Οι εξετάσεις του Σιβιέρι έδειξαν επίσης, ότι ο Άντριους ήταν ευαίσθητος στη γλουτένη και τα γαλακτοκομικά προϊόντα και συνέστησε την αποφυγή τους για να βελτιωθεί το ανοσοποιητικό του σύστημα.

«Η Ιταλίδα γιαγιά μου σοκαρίστηκε όταν είπα ότι θα κόψω τα μακαρόνια και το τυρί. Και για μένα ήταν μια μεγάλη μετάβαση αλλά αν αυτό θα με έκανε καλύτερα, δεν με ένοιαζε καθόλου», λέει ο ίδιος.

Επίσης, ο Σιβιέρι στράφηκε σε φυσικές θεραπείες για να ενισχύσει το ανοσοποιητικό σύστημα του Άντριους δίνοντάς του βότανα, όπως η κουρκουμίνη που μπορεί να μειώσει τη φλεγμονώδη αντίδραση που προκαλείται από το Lyme. Αυτός ο συνδυασμός παραδοσιακής και εναλλακτικής ιατρικής βοήθησε τον Άντριους. Μπορεί ο τελευταίος ένας χρόνος να ήταν βάναυσος για αυτόν, αλλά τελικά αισθάνεται πως είναι και πάλι ο παλιός εαυτός του. «Ξυπνάω το πρωί και έχω ενέργεια όλη την ημέρα. Δεν αισθάνομαι πονοκέφαλο τη νύχτα, ενώ οι καταθλιπτικές σκέψεις έχουν φύγει. Εκπαιδεύομαι με πλήρη ικανότητα. Έχω ακόμα την ελπίδα πως μπορεί και να προλάβω τους Ολυμπιακούς του 2020», λέει.

Ο Άντριους σταμάτησε να παίρνει αντιβιοτικά στα μέσα Αυγούστου, τώρα ακολουθεί απλά ορισμένες συμπληρωματικές θεραπείες και να παίρνει μόνο βιταμίνης C για τα επινεφρίδια και το ανοσοποιητικό σύστημα και κουρκουμίνη για τη φλεγμονή. Εξακολουθεί να αποφεύγει τη γλουτένη και τα γαλακτοκομικά προϊόντα και είναι ικανοποιημένος από τους ρυθμούς που προπονείται: «Αισθάνομαι ότι έχω τη ζωή μου πίσω. Είμαι ξανά ο εαυτός μου. Επέστρεψα», λέει πανηγυρικά.

Διαβάστε επίσης: Έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στον Μαραθώνιο στα 13 της και… εξαφανίστηκε!

Τι σχέση μπορεί να έχει ο Ρότζερ Φέντερερ με το τρέξιμο;

Μπορεί να έχει περάσει σχετικά απαρατήρητο, αλλά τον τελευταίο καιρό ο Ρότζερ Φέντερερ έχει επεκτείνει την δραστηριότητά του από τον κόσμο του τένις και πλέον, ασχολείται ταυτόχρονα και με τον σχεδιασμό παπουτσιών.

Ο 20 φορές πρωταθλητής σε Grand Slam και η ελβετική μάρκα παπουτσιών «On», βρίσκονται σε συνεργασία επισήμως από τις 23 Νοεμβρίου με τον Ελβετό να συμμετέχει στην εταιρία ως επενδυτής, ως σχεδιαστής προϊόντων και εκπρόσωπος του εμπορικού τμήματος της Ζυρίχης, το οποίο είναι γνωστό για την πρωτοποριακή τεχνολογία του στον σχεδιασμό παπουτσιών για τρέξιμο.

Όπως τονίζει η σχετική ανακοίνωση, ο Φέντερερ «θα χρησιμοποιήσει τη μοναδική εμπειρία του για να βοηθήσει στην εξέλιξη των προϊόντων, το μάρκετινγκ και τις εμπειρίες του ανεμιστήρα σε νέα επίπεδα. Ο Ρότζερ θα διαδραματίσει επίσης σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του αθλητικού πνεύματος που βρίσκεται στον πυρήνα του πρωταθλητισμού όπως τον οραματιζόμαστε».

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2010 από τους πρωταθλητές δίαθλου και δρομείς μακρινών αποστάσεων Ολιβιέρ Μπερνάρντ, Ντάβιντ Άλεμαν και Κασπάρ Κοπέτι, με στόχο τη δημιουργία παπουτσιών που θα κάνουν ιδανικό το τρέξιμο για τους δρομείς.

Η «On» μπορεί να υπερηφανεύεται για έναν σημαντικό αριθμό κορυφαίων αθλητιών που την προτιμούν μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από την ίδρυσή της.

Το γράμμα του Ρέι Άλεν σου εξηγεί πώς το τρέξιμο μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου!

Σε συνέντευξή του στους New York Times, ο 38χρονος Φέντερερ μίλησε για αυτή του την απόφαση, τονίζοντας πως αρχικά του φαινόταν περίεργο να ασχοληθεί με κάτι τέτοιο, αλλά σύντομα συνειδητοποίησε ότι θαυμάζει το αθλητικό σχέδιο της ελβετικής εταιρίας.

Ο Φέντερερ είχε αρχικά ένα δείπνο με τους ιθύνοντες της εταιρείας και σιγά-σιγά άρχισε να δημιουργείται μια σχέση μεταξύ τους. Σύντομα, έπεσε και η σχετική πρόταση, που μετά από λίγο σκέψη, ο Φέντερερ αποδέχθηκε.

Παρά το γεγονός ότι πλησιάζει τα 40, ο Φέντερερ δεν αποκλείεται να συνεχίσει να αγωνίζεται και μετά το 2020. Αλλά αυτό δεν αποκλείει πως μέσα στο 2020 ενδέχεται να κυκλόφορήσουν δρομικά παπούτσια που φέρουν την υπογραφή του ως σχεδιαστής. «Νομίζω ότι μπορώ να παρακινήσω τον κόσμο μέσα από το να μείνω ταπεινός αλλά να ονειρεύομαι κάτι μεγάλο», τονίζει ο ίδιος.

Μην αποκλείσετε μάλιστα το ενδεχόμενο να δείτε τον μεγάλο Ρότζερ να ξεκινά μια νέα καριέρα σε άλλα σπόρ, όπως για παράδειγμα το τρίαθλο, όταν αποφασίσει να… κρεμάσει τη ρακέτα του. Η αθλητική του υποδομή, άλλωστε, είναι τέτοια που δεν υπάρχει περιορισμός.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα κορυφαίων αθλητών που ξεκίνησαν να κάνουν καριέρα σαν ερασιτέχνες στο τρίαθλο και το τρέξιμο, μετά την απόσυρσή τους από την ενεργό δράση και πολύ περισσότερα ερασιτεχνών που κάνουν καριέρα συμμετέχοντας σε διάφορους αγώνες μαζικού αθλητισμού.

Διαβάστε επίσης: Λίγα λόγια για το τρέξιμο από τον μεγάλο Λάρι Μπερντ

WonderRun: Τρέχοντας στο Hong Kong για την Μονάδα Αυτιστικού Ατόμου ΕΛΠΙΔΑ

Σε έναν από τους πιο διάσημους αγώνες ορεινού τρεξίματος του κόσμου, στον Vibram Hong Kong 100 στις 19/01/2020, θα αγωνιστεί ο αθλητής της Vibram Hellas, Θωμάς Πουρλίδας.

Ο Vibram Hong Kong 100 θα διεξαχθεί στις 19/01/2020 αποτελεί τον πρώτο αγώνα της χρονιάς, στα πλαίσια του Ultra-Trail World Tour, με συμμετοχή μεγάλου αριθμού δρομέων, πολλοί εκ των οποίων αποτελούν την elite του αθλήματος.

Η διαδρομή, συνολικής απόστασης 103χλμ και 5300μ υψομετρικής ανάβασης, κινείται σε μία πανέμορφη ορεινή περιοχή, περιμετρικά του Hong Kong.

Ο Θωμας θα αγωνιστεί στα πλαίσια ενός προσωπικού αγωνιστικού project, του WonderRun, το οποίο έχει ως στόχο την οικονομική ενίσχυση μέσω χορηγιών από εταιρίες, της Μονάδας Αυτιστικού Ατόμου ΕΛΠΙΔΑ , το οποίο στεγάζεται στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι χορηγίες θα δοθούν απευθείας και εξολοκλήρου στο ίδρυμα, έπειτα από απόφαση του αθλητή.

Την προσπάθεια οικονομικής ενίσχυσης της Μονάδας μέσω του project WonderRun, υποστηρίζουν η εταιρίες Efa Energy, ERGATIKAT, MetLife.

Έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στον Μαραθώνιο στα 13 της και… εξαφανίστηκε!

Το κορίτσι που έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 13 της και μετά εξαφανίστηκε από τους αγωνες

Στις 6 Μαΐου του 1967, η Μαρίν Γουίλτον, ένα 13χρονο κορίτσι από ένα προάστιο του Τορόντο του Καναδά, προσπάθησε να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών στο μαραθωνίο, που εκείνη τη στιγμή ήταν 3:19, σε μια μικρή κούρσα που έλαβε χώρα λίγα μίλια από το σπίτι της. Υπό την καθοδήγηση της προπονήτριάς της, Σάι Μα, η Γουίλτον ήταν ήδη μια από τις καλύτερες δρομείς της ηλικίας της.

Βλέποντας τη δυνατότητά της για μεγάλα πράγματα σε επίπεδο μαραθώνιου, ο Μα έδωσε μάχη με την Καναδική Ερασιτεχνική Αθλητική Ένωση προκειμένου να της επιτρέψει να αγωνιστεί στον μαραθώνιο. Αρχικά, το αίτημα δεν έγινε δεκτό.

Το όνομά της έμεινε εκτός του επίσημου προγράμματος. Παρ ‘όλα αυτά, έτρεξε σε μια κούρσα 8 χιλιομέτρων για 5 γύρους και κάτι, μαζί με άλλους 28 άνδρες και μια γυναίκα, την Κάθριν Σουίτζερ.

Η Κάθριν Σουίτζερ ήταν η πρώτη γυναίκα που έσπασε τα ταμπού της εποχής και έτρεξε στον Μαραθώνιο της Βοστώνης μόλις δύο εβδομάδες πριν από την ιστορία που θα διαβάσετε παρακάτω.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Η ατρόμητη Μο: Η αληθινή ιστορία της 13χρονης που προκάλεσε επανάσταση στους μαραθώνιους».

Η Μαρίν έμοιαζε πολύ μικρή καθώς στεκόταν στο χορτάρι στο πλάι του ραγισμένου ασφαλτοστρωμένου δρόμου, έμοιαζε σαν ένα παιδί που βρισκόταν σε μια εκδήλωση για ενήλικες. Οι εφημερίδες σχολίαζαν τακτικά το ύψος της όταν μιλούσαν για τους αγώνες της στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Την αποκαλούσαν «μικρή» και «μικροσκοπική». Παρά τα 13 της χρόνια, ήταν πράγματι πολύ κοντούλα. Αλλά το ύψος της ήταν απλά ένα χαρακτηριστικό της. ‘Ενα άλλο χαρακτηριστικό της, το βασικό, ήταν πως όταν έτρεχε κόντρα σε αγόρια και κορίτσια της ηλικίας της, δεν υπήρχε καμία σύγκριση, ήταν πολύ πιο μπροστά από αυτά.

Στους δρόμους της Νέας Υόρκης, βόρεια του Πανεπιστημίου της πόλης, η Μαρίν δεν είχε φανεί ποτέ μικρότερη. Είκοσι οκτώ άνδρες στεκόντουσαν και συζητούσαν κατά μήκος του δρόμου. Φαινόντουσαν σαν δέντρα έτοιμα να ξεριζωθούν από μια καταιγίδα. Και εκείνη σαν ένα μικρό λουλούδι, απρόθυμο να δεχθεί την καταιγίδα.

«Πήγαινε προς τα εκεί. Ο αγώνας ξεκινάει», της είπε η Μάργκαρετ, η μητέρα της.

Το άγχος έκανε πάρτι στο στομάχι της Μαρίν. Όχι για τον αγώνα – τον αγώνα ήξερε πως θα μπορούσε να τον διαχειριστεί. Αγχωνόταν με την ιδέα της προσέγγισης αυτών των ανδρών. Ήξερε κάποιους από αυτούς, τους είχε πετύχει σε προπονήσεις. Φαινόντουσαν αρκετά φιλικοί αλλά φοβόταν την αντίδρασή τους όταν θα καταλάβαιναν πως θα τρέξει μαζί τους.

«Τι θα πουν άραγε;», σκέφτηκε η Μαρίν.

«Πήγαινε. Θα ξεκινήσουν», της είπε πάλι η μαμά της.

Η Μαρίν έβγαλε τη φαρδιά φόρμα της και πλησίασε στο σημείο. Ανάμεσα στους άντρες που έκαναν διατάσεις, ένιωθε λες και μπήκε σε ένα ιδιωτικό δωμάτιο κατά τη διάρκεια μιας σημαντικής συνάντησης. Σαν να άνοιξε χωρίς να το θέλει την λάθος πόρτα ενός γραφείου και όλοι γύρισαν το κεφάλι για να δουν τον απρόσκλητο επισκέπτη. Περπάτησε ακριβώς δίπλα στους άνδρες. Κάποιοι έκαναν στην άκρη για να την αφήσουν να περάσει. Οι πιο πολλοί έμοιαζαν μπερδεμένοι.

Μήπως το κορίτσι αυτό έκανε λάθος; Δεν θα έπρεπε να είναι με τα άλλα κορίτσια;

Οι υπόλοιπες γυναίκες βρισκόντουσαν σε άλλο σημείο. Υπήρχαν μερικές δεκάδες εξ΄ αυτών σε έναν δίπλα δρόμο και περίμεναν τη δική τους κούρσα. Μόνο μία άλλη γυναίκα πλησίασε την γραμμή εκκίνησης όπου βρίσκονταν οι υπόλοιποι άντρες: η Κάθριν Σουίτζερ. Αλλά η Μαρίν δεν το πρόσεξε. Ήταν τυλιγμένη στις δικές της σκέψεις και φόβους. Ανησυχούσε για αυτό που μπορεί να σκεφτόταν ο καθένας. Όχι μόνο οι άνθρωποι εδώ, αλλά οι άνθρωποι παντού. Ένιωθε τόσο μικρή. Λίγη.

«Δρομείς, στις θέσεις σας», φώναξε ένας άνθρωπος που βρισκόταν δίπλα στο δρόμο. Ο Σάι πλησίασε δίπλα στην Μαρίν. Αγωνιζόταν επίσης.

«Ετοιμάσου», της είπε.

Οι δυο τους πήραν μια συλλογική αναπνοή. Οι μύες της Μαρίν σφίξανε. Κοίταξε ευθεία μπροστά. Στα αριστερά της έβλεπε μια σειρά κτιρίων, στα δεξιά της, μια μεγάλη αγροτική περιοχή. Στον δρόμο δεν υπήρχαν αυτοκίνητα. Ξαφνικά, έπαψε να βλέπει τους άνδρες γύρω της. Με τις στιγμές που ακολούθησαν, ένιωθε απόλυτα εξοικειωμένη: μπορούσε να προσαρμοστεί άνετα σε αυτή την ήρεμη ένταση πριν τον πυροβολισμό.

Ο πυροβολισμός ακούστηκε!

Είκοσι οκτώ άνδρες, μια νεαρή γυναίκα και ένα κορίτσι 13χρονών ξεκίνησαν να τρέχουν. Μόνο ένα άτομο από όλα αυτά προσπαθούσε να σπάσει ένα παγκόσμιο ρεκόρ.

«Αυτός ο ρυθμός είναι τόσο αργός», σκέφτηκε η Μαρίν μετά το πρώτο μίλι.

Ο Σάι έτρεχε δίπλα της. Είχαν σχεδιάσει να μείνει δίπλα της σε όλο τον αγώνα, βοηθώντας την να συνεχίσει. Αυτός ήταν ο πρώτος μαραθώνιος της Μορίν. Αλλά ήταν και ο πρώτος μαραθώνιος του Σάι.

Επτά λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα: κάθε λίγα μίλια, η Μαρίν κοιτούσε το χρονόμετρο.

Πολύ καλό ξεκίνημα για ένα αρχάριο άτομο. Η Μαρίν αισθανόταν σαν να μπορούσε να τρέχει για πάντα.

Ήταν μια παράξενη αίσθηση γι ‘αυτήν. Σε άλλους αγώνες, η ένταση δεν σταματούσε μετά το άκουσμα του πυροβολισμού. Σε κανένα άλλο αγώνα δεν είχε αισθανθεί τόσο άνετα. Ήταν απλά ευτυχής όσο απομακρυνόταν από τη γραμμή εκκίνησης. Έκανε αυτό που αγαπούσε να κάνει. Έτρεχε. Έτρεχε για αυτήν.

Επτά λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα. Επτά λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα.

Αυτό συνέχισε να σκέφτεται, επαναλαμβάνοντας τον χρόνο στο μυαλό της. Στην πραγματικότητα, δεν χρειαζόταν καν το ρολόι. Δεν χρειαζόταν κάποιον, κάθε λίγα χιλιόμετρα, να της λέει πόσο γρήγορος ήταν ο ρυθμός της. Μπορούσε να τον αισθανθεί.

Τέσσερα μίλια. Πέντε μίλια. Ήταν εύκολο. Είχε πλάκα. Η Μαρίν βρισκόταν δίπλα στον προπονητή της και έτρεχε μαζί του λες και βρισκόταν στο εξοχικό της και έκανε την προπόνησή της.

Χαιρέτησε το πλήθος που στέκονταν στο τέλος του πρώτου γύρου. «Είστε υπέροχοι», σκέφτηκε.

Η πίεση ξεφλούδιζε μέσα της σαν κρεμμύδι. Όλο αυτό δεν έμοιαζε με κανέναν αγώνα που είχε τρέξει στο παρελθόν. Δεν υπήρχαν κορίτσια ανάμεσά της, εκτός από εκείνη που δεν γνώριζε (η Καθρίν είχε μείνει πολύ πίσω από την Μαρίν από την αρχή της κούρσας). Οι πνεύμονές της δεν έκαιγαν, δεν προσπαθούσε απεγνωσμένα να φτάσει στη γραμμή τερματισμού όπως σε άλλους αγώνες.

Στο τέλος κάθε γύρου, υπήρχε από μια σκηνή που ήταν τοποθετημένη στο έδαφος. Χρησίμευσε ως ένας μικρός χώρος ανασύνταξης για τους δρομείς, ένας χώρους όπου μπορούσαν να πιουν κάτι ή να πάνε στην τουαλέτα. Η Μαρίν σκέφτηκε ότι αυτό ήταν αστείο, ότι στη μέση μιας κούρσας, θα μπορούσε να κάνει την ανάγκη της όποτε ήθελε.

Η απόσταση μειωνόταν και η Μαρίν αναρωτιόταν γιατί είχε πάρει τόσο στα σοβαρά αυτόν τον αγώνα πριν ξεκινήσει. Γιατί έπρεπε να αισθάνεται τόσο άβολα στη γραμμή εκκίνησης; Γιατί ένιωθε σαν να μην ανήκει εκεί;

Λίγα ακόμη μίλια και η Μαρίν Γουίλτον θα γινόταν η πρώτη γυναίκα από τον Καναδά που θα έχει τερματίσει σε ένα μαραθώνιο. Η ιστορία είναι αστεία. Εκείνοι που την γράφουν δεν το καταλαβαίνουν ότι το κάνουν, τη στιγμή που το κάνουν. Η Μαρίν σίγουρα δεν το καταλαβαίνε.

Αυτό είναι το θέμα των μαραθώνιων. Δεν είναι εύκολοι. Υπάρχουν λόγω μιας μάχης, που δόθηκε πριν από χιλιάδες χρόνια και με κάποιο τρόπο είναι αυτό ακριβώς ακόμα και σήμερα. Δίνεις μάχη με το σώμα σου, του ζητάς να κάνει περισσότερα από ό, τι έχει κάνει ποτέ πριν. Ο Σάι δεν θέλησε να το δείξει, αλλά αυτός ο αγώνας τον έφθειρε περισσότερο από κάθε άλλη κούρσα στη ζωή του. Οι μύες του είχαν καταπονηθεί, τα πόδια του είχαν εξαντληθεί.

Είχε τρέξει με την Μαρίν για δεκαπέντε μίλια. Δεν ήξερε πόσο περισσότερο θα μπορούσε να αντέξει.

«Πρέπει να βρέξω το κεφάλι μου. Συνέχισε. Θα σε προλάβω», της είπε.

Χαμογέλασε και βγήκε από το δρόμο.

«Πώς γίνεται να είναι τόσο εύκολο γι ‘αυτήν;», σκέφτηκε.

Ήξερε την απάντηση, φυσικά. Κάτω από την καθοδήγησή του τα είχε καταφέρει η μικρή. Εκπαιδεύτηκε από αυτόν για τρία χρόνια. Το σώμα της ετοιμάστηκε για να καταβροχθίσει αυτή την απόσταση. Έκανε σκληρή δουλειά, ώστε να το καταφέρει αβίαστα.

Όταν ο Σάι κάθισε μέσα στη σκηνή, ήξερε ότι δεν θα επέστρεφε στον αγώνα. Η Μαρίν είχε απομακρυνθεί, δεν είχε ιδέα πόσο μακριά είχε φτάσει. Εκείνος απλά κατέρρευσε στη σκηνή.

«Δεν μπορώ να κάνω άλλο γύρο, θα με σκότωνε αυτό», σκέφτηκε. Έβγαλε το αριστερό του παπούτσι. Η βαμβακερή κάλτσα ήταν μούσκεμα τόσο από τον ιδρώτα όσο και από μια φουσκάλα που είχε σχηματιστεί στο πέλμα του ποδιού του και έσκασε λίγα μίλια πίσω. Ένα φλεγόμενο κόκκινο κομμάτι δέρμα τον έκανε να υποφέρει ανά βήμα.

Το αγαπημένο του σύνθημα για να εμπνεύσει τους αθλητές του ήταν: «Ποτέ μην πεις ότι πεθαίνεις». Και να που ειχε βγει από τον αγώνα και έλεγε στον εαυτό του ότι ένιωθε πως θα πεθάνει αν συνεχίσει, να που δεν ήξερε πραγματικά τι σημαίνει να τρέχεις σε ένα μαραθώνιο. Ποτέ δεν είχε τρέξει τόσο πολύ πριν στη ζωή του.

Σίγουρα, ήξερε τα βασικά. Τα πράγματα που πρέπει να μάθει κανείς για έναν μαραθώνιο μέσα από αθλητικά περιοδικά. Ήξερε ότι επειδή θα είναι τόσο μακρύς ο δρόμος θα είναι και πολύ δύσκολος, αλλά τόσες λεπτομέρειες δεν ήξερε. Το 1967 άλλωστε, δεν έτρεχαν πολλοί άνθρωποι στον κόσμο.

Δεν θεωρούσε ποτέ τον εαυτό του γρήγορο δρομέα αλλά σίγουρα δεν ένιωθε και ανίκανος. Όμως, ένιωθε ανίκανος εκείνη τη στιγμή. Το να συνεχίσει να κάθεται ήταν πολύ πιο δελεαστικό σε σύγκριση με τη σκέψη να συνεχισει για ένα ακόμα γύρο. Ένας 45χρονος δρομέας κατέρρευσε στην στην άκρη του δρόμου.

Η Μαρίν ένιωθε πως ανεβάζει στροφές όσο περνάει η ώρα. Μετά από ένα γύρο βρισκόταν στην 16η θέση. Μετά από δυο γύρους ήταν 15η. Οι περισσότεροι δρομείς έτρεχαν ανα μικρές ομάδες δυο ή τριών ατόμων. Οι φιλόδοξοι δρομείς άρχισαν να επιβραδύνουν στον τρίτο γύρο για να κάνουν οικονομία δυνάμεων. Όταν η Μορίν μπήκε στον τέταρτο γύρο ξεπέρασε τους δρομείς που βρίσκονταν κοντά της. Πέρασε τέσσερις ακόμα άντρες στα επόμενα πέντε μίλια. Βγαίνοντας στον τελευταίο γύρο, η Μαρίν είχε φτάσει στην όγδοη θέση. Κάπου πίσω της, πολλοί άνδρες είχαν αρχίσει να τα παρατάνε. Το κορίτσι που υποτίθεται ότι δεν ήταν σε θέση να το κάνει αυτό χαμογέλασε. Της έμενε μόνο ένας γύρος.

Ξαφνικά ένιωθε πως τρέχει αργά. Ανησυχούσε. Είχε περάσει το τελευταίο περίπτερο, βρισκόταν ακριβώς ένα μίλι από τη γραμμή τερματισμού.

Η Μάργκαρετ ένιωθε καταπληκτικά περιμένοντας την κόρη της να γράψει ιστορία. Ήθελε να είναι αυτή που θα έλεγε στην Μαρίν τα καλά νέα, πως έχει κάνει ρεκόρ.

Θα ήταν μια ανακουφιστική παρουσία για την κόρη της στο τέλος του πιο σημαντικού της αγώνα. Γιατί γι ‘αυτό είναι οι μητέρες. Για να βρίσκονται εκεί στα πιο σημαντικά γεγονότα.

Η Μάργκαρετ είδε πέντε άντρες να τα παρατάνε μπροστά της όσο περίμενε την κόρη της. Πρώτος ο Τζίμι Μπέιστι, ένας πολύ έμπειρος δρομέας, που όμως εκείνη τη στιγμή έδειχνε να περισσότερο να πονά και λιγότερο να είναι αποφασισμένος να τερματίσει. Λίγα λεπτά αργότερα ένα κολλεγιόπαιδο, ο Τζιμ Ρι, έδειξε να μην αντέχει άλλο μετά από 25 μίλια τρεξίματος. Οι άλλοι τρεις έμοιαζαν με ζόμπι. Υπέφεραν από τον μαραθώνιο.

Όμως που ήταν η Μαρίν; Πως να τα πήγαινε; Η Μάργκαρετ είχε αγωνία.

Ο αγώνας ξεκίνησε το μεσημέρι. Για να κάνει ρεκόρ, η Μαρίν έπρεπε να τερματίσει ακριβώς στις 3:19. Για να το καταφέρει αυτό έπρεπε να περάσει μπροστά από την Μάργκαρετ στις 3:11 ακριβώς.

Η Μαρίν δεν φορούσε ρολόι αλλά μπορούσε να νιώσει πως ήταν εντός χρόνου. Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό της ότι δεν θα τα κατάφερνε. Μπήκε στο 20ο μίλι και ένιωθε ότι έτρεχε σταθερά. Λίγο πριν μπει στο 25ο μίλι, είδε στη γωνία την μαμά της. Η Μάργκαρετ κοιτούσε με αγωνία το ρολόι της. Μετά σήκωσε το κεφάλι της και το βλέμμα της διασταυρώθηκε με εκείνο της κόρης της, που έφτανε στο σημείο.

«Τρέχεις αργά, δεν θα τα καταφέρεις», της φώναξε η Μάργκαρετ.

Αυτή η ατάκα έδωσε ένταση στην Μαρίν, σαν να είχε φάει μόλις ένα χαστούκι. «Τι εννοείς τρέχω αργά», φώναξε προς το μέρος της μητέρας της αλλά είχε ήδη απομακρυνθεί πολύ από αυτή για να ακούσει την απάντηση. Ένιωσε μπερδεμένη. Ενοχλημένη. Δεν καταλάβαινε. Πίστευε πως ξεπερνούσε κάθε μίλι τη σωστή στιγμή.

Μια μικρή φωνή μέσα της άρχισε να μιλάει. Μήπως κάνεις λάθος; Μήπως τρέχεις αργά; Το 25ο μίλι ενός μαραθώνιο είναι πολύ κρίσιμο. Η δύναμη της θέλησης είναι τόσο μεγάλη που αυτή η φωνή μέσα σου ακούγεται πιο δυνατά. Ηρέμησε. Μην προσπαθείς πολύ. Πάρε μια ανάσα. Έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν μπορεί να νικήσει τον χρόνο.

Εκτός και αν η αίσθηση του ανταγωνισμού είναι πολύ έντονη μέσα σου. Τότε αγνοείς τη φωνή και παλεύεις όπως και να έχει. Η Μορίν ανέβασε ταχύτητα. Ένιωσε πως τρέχει σαν ένα γρήγορο αμάξι σε έναν άδειο δρόμο. Όλο και πιο γρήγορα μέχρι που τα πόδια της είχαν αρχίσει να την πονάνε. Ακόμα και αν δεν κατάφερνε να σπάσει το ρεκόρ, τουλάχιστον έπρεπε να αποδείξει πως ήταν ικανή να τερματίσει.

Μπήκε στην τελική ευθεία. Μπορούσε να δει την γραμμή τερματισμού. Τα μαλλιά της ανέμιζαν, τα χέρια της έσκιζαν τον αέρα. Τα έδωσε όλα.

Ο αδερφός της, ο Γκορντ που στεκόταν κοντά στη γραμμή τερματισμού της φώναζε ατάκες παρότρυνσης, της έδινε επιπλέον ώθηση, ενίσχυε τη θέλησή της.

Όταν έφτασε σε απόσταση αναπνοής την γραμμή τερματισμού, δυο πράγματα δεν ήξερε. Πρώτον, αν είχε καταφέρει να σπάσει το ρεκόρ των τριών ωρών και 19 λεπτών. Και δεύτερον, ότι καμία άλλη Καναδή γυναίκα δεν είχε ολοκληρώσει μαραθώνιο πριν από εκείνη.

Ήξερε μόνο ένα πράγμα: η γραμμή τερματισμού απείχε λίγα μόλις βήματα. Έδωσε μια επιπλέον ώθηση στον εαυτό της, χρησιμοποίησε όση ενέργεια της είχε απομείνει και τερμάτισε. Σταμάτησε και άρχισε να παίρνει συνεχόμενες ανάσες.

«Έσπασε το ρεκόρ;», άκουσε κάποιον να φωνάζει!

«Ξέρουμε αν έτρεξε από την αρχή;», είπε κάποιος άλλος.

Αν κάποια στιγμή βρεθείτε στο Τορόντο θα δείτε μια 65 χρονη κυρία να τρέχει στους λόφους με τα σκυλιά της.

Θα σας κάνει εντύπωση η ευκολία με την οποία τρέχει, αλλά αυτό που δεν ξέρετε είναι ότι η Μαρίν Γουίλτον έτρεξε σε 3:15:22 τον Μαραθώνιο δρόμο το 1967, στα 13 της χρόνια και μετά απλά γύρισε σπίτι.

Πρωταθλητής Ευρώπης ο Βαζαίος στα 200μ. μικτής ατομικής

Πρωταθλητής Ευρώπης ο Βαζαίος στα 200μ. μικτής ατομικής

Ιστορία έγραψε στη Γλασκόβη και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κολύμβησης 25αρας πισίνας ο Ανδρέας Βαζαίος. Ο Έλληνας κολυμβητής με ρεκόρ Ευρώπης κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 200μ μικτής ατομικής!

Ο Βαζαίος τερμάτισε σε 1:50.85, σχεδόν ένα δευτερόλεπτο μπροστά από τον δεύτερο, το Νορβηγό Τόμοε Ζενιμότο Χβας (1:51.79), ενώ κατέρριψε το 1:51.36 που είχε ο Λάζλο Τσεχ από τις 4/12/2015 και την αντίστοιχη διοργάνωση της Νετάνια.

Να επιτρέπουμε στη ζωή να μας παρασύρει !

Να επιτρέπουμε στη ζωή να μας παρασύρει !
5 out of 10

Γράφει η Μαρία Μαγκανάρη*

Το να ανακαλύπτεις  τί είσαι ικανός να κάνεις, δεν είναι λίγο πράγμα. Η συνειδητοποίηση της ικανότητας να υπερβείς αυτό που ως τώρα ονόμαζες αδύνατο , μπορεί να φέρει μόνο δάκρυα χαράς στα μάτια και να πλημμυρίσει την καρδιά και το νου με ικανοποίηση. Ένα χρόνο πριν, ως θεατές στο 1ο SwimRun Hydra, με τη φίλη και συνεργάτη Μαρία Μανωλάκη, παρακολουθήσαμε την εκκίνηση στο λιμάνι , ζευγαριών δεμένων με σκοινί , να βουτάνε σε μια θάλασσα τρικιμιώδη για έναν συναρπαστικό αγώνα με κολύμπι και τρέξιμο που, για τους δυνατούς θα ολοκληρωνόταν περίπου δυο ώρες αργότερα.

Στον πρώτο κιόλας τερματισμό , αποφασίσαμε πως στο 2ο SwimRun Hydra , θα γινόμασταν κι εμείς ένα από αυτά τα ζευγάρια- η εμπειρία αυτή έπρεπε να βιωθεί..Η αλήθεια όμως είναι πως, η ένταση και ο ανταγωνισμός , σε εμάς τους γιόγκι δεν είναι πολύ γνωστές έννοιες – ή τουλάχιστον προσπαθούμε να τις μετριάσουμε . Οπότε , θα έπρεπε μέσα από το δικό μας πρίσμα να αποφασίσουμε ποιες ποιότητες του αθλήματος και του αγώνα θα κρατούσαμε κ ποιες θα αποχωριζόμασταν , ώστε τελικά να απολαύσουμε το γεγονός.

Αφότου λοιπόν γεννήθηκε η ιδέα , η προετοιμασία και ο σχεδιασμός της ήταν η πρώτη πρόκληση που αντιμετωπίσαμε. Μέσα σε ένα πλήρες πρόγραμμα μαθημάτων , εκπαιδεύσεων , προσωπικών πρακτικών θα έπρεπε να εντάξουμε τις προπονήσεις μας . Τις οποίες μάλιστα θα έπρεπε να καθοδηγούν προπονητές με γνώσεις και αντίληψη της δυσκολίας του αγώνα.

Το δεύτερο βήμα ήταν η επιλογή  των ανθρώπων αυτών. Σταθήκαμε τυχερές μιας και η μέχρι τώρα επαφή μας με το χώρο του αθλητισμού ως δασκάλες γιόγκα μας έφερε κοντά με τον εξαιρετικό υπερ-αθλητή και γιόγκι Σπύρο Χρυσικόπουλο που ανέλαβε με μεγάλη χαρά να μας οργανώσει το κολύμπι και να μας βοηθήσει με την τεχνική μας. Την ενδυνάμωσή μου και το τρέξιμο το ανέλαβε ένας έμπειρος γυμναστής – υπερ-αθλητής επίσης (με εμπειρία στις μεγάλες αποστάσεις στο τρέξιμο και το ποδήλατο ), ο Θάνος Λιάσκος.

Αξίζει να σημειωθεί πως για εμένα , ήταν η πρώτη ουσιαστικά επαφή μου με τον αθλητισμό μιας και δεν είχα σχεδόν καμία εμπειρία στο τρέξιμο και στο κολύμπι ελάχιστη (τεχνική κολύμβηση -μονοπέδιλο σε ηλικία 12-14 ετών)!

Κι ενώ φαινομενικά η απόφαση πάρθηκε τον Νοέμβρη του 2018 , στην πραγματικότητα οι προπονήσεις ξεκίνησαν περίπου 2 μήνες αργότερα. Κι έτσι περάσαμε στο τρίτο και σημαντικότερο βήμα : τη Δέσμευση. Τους επόμενους μήνες , θα φροντίζαμε, υπό όποιες συνθήκες, να βρίσκουμε τον τρόπο και τον χρόνο να μην αποκλίνουμε από το πρόγραμμα που μας οργάνωναν οι προπονητές μας.

11: 1+1 που σχηματίζουν το ΌΛΟΝ

Στόχος. Αυτή ήταν η ερώτηση που προέκυψε αμέσως μετά. Γιατί μπαίνουμε σε αυτή τη διαδικασία; τί θέλουμε να επιτύχουμε; Ευτυχώς αυτό δεν μας δυσκόλεψε καθόλου και ήταν και για τις δύο κοινή η απάντηση: θέλαμε μόνο να τα καταφέρουμε ως την γραμμή τερματισμού. Να δούμε ότι μπορούμε να συνδεθούμε, να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας αλλά και η μία την άλλη,  να απολαύσουμε το ταξίδι της προετοιμασίας  και να αγκαλιαστούμε κόβοντας την κορδέλα ! Καμία προσδοκία για ρεκόρ , χρόνους, χρονόμετρα , αγωνία για τον ποιον αφήσαμε πίσω ή πόσοι μας ξεπέρασαν .

Οι επόμενοι λοιπόν δέκα μήνες κύλησαν με ένα πρόγραμμα ιδιαίτερο και διαφορετικό από ότι είχαμε συνηθίσει. Προσαρμοσμένο στη γιόγκικη καθημερινότητά μας , εμπλουτισμένο με “εντάσεις” που δεν είχαμε ως τώρα βιώσει . Με αθλητικό εξοπλισμό , ρολόγια που έδειχναν τη βελτίωση στις επιδόσεις μας σταδιακά αλλά δε μετρούσαν τη χαρά που μας έδινε όλη αυτή η διαδικασία..

Καθώς πλησιάζαμε τον Νοέμβρη , ο αρνητικός νους είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνισή του. Δεύτερες σκέψεις, αμφιβολίες κι ένα σωρό προφάσεις που θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε ως άλλοθι για να πάμε στην Ύδρα ξανά μόνο ως δασκάλες γιόγκα και όχι ως αθλήτριες. Άλλωστε , το PROJECT 11 ,  το δημιούργημά μας -το 11λεπτο προετοιμασίας των αθλητών πριν τον αγώνα- ήταν από μόνο του ένα ισχυρότατο κίνητρο. Το 11 από μόνο του όμως , αποτέλεσε ξανά έμπνευση.. 11: 1+1 που σχηματίζουν το ΌΛΟΝ. Κι αυτό είχαμε επιθυμήσει να γίνουμε εμείς σε αυτόν τον αγώνα. Να ανακαλύψουμε το άριστο 10 μας και το επίτευγμα του τερματισμού ακόμα και αν χρειαζόταν να παλέψουμε με το 1 μας -με την κατώτερη ενέργειά μας και τον αρνητικό μας νου. 11:10+1. Ναι , θα παρευρεθούμε στον αγώνα ΚΑΙ ως αθλήτριες!

Την Παρασκευή πριν τον αγώνα , βρεθήκαμε στο Μουσείο της Ύδρας με όλους τους αθλητές για την τεχνική ενημέρωση  . Εκεί μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω για τις Συνασκήσεις και το Project11 που στην Ύδρα για πρώτη φορά θα παρουσιαζόταν σε ζευγάρια αθλητών και όχι ως …μοναχικό project. Μέσα από την παρουσίαση αντιλήφθηκα πόση αγωνία με διακατείχε, πόσο δεν είχα ακόμα πάρει την απόφαση πραγματικά να βουτήξω την άλλη μέρα το πρωί ..

«ΕΙΣΤΕ ΤΡΕΛΟΙ», γιατί είναι .. και γιατί είμαστε πια κι εμείς !

Σάββατο 16.11, 8.50 το πρωί . Είμασταν πια μέσα στη θάλασσα , περιμέναμε να ακούσουμε την κόρνα της έναρξης . Πέρσι , την ίδια μέρα , ήμουν έξω στην προβλήτα βουρκωμένη να τους παρακολουθώ όλους αυτούς τους “τρελούς” , φέτος μια τρελή κι εγώ. Ένα σωρό πορτοκαλί σκουφιά και πορτοκαλί σημαδούρες.. Σημαδούρες;;; πού είναι η δική μου;;; Ανακαλύπτω 2 λεπτά πριν την εκκίνηση πως δεν έχω σημαδούρα.. Απελπισία , πανικός . Τα μάτια μου βούρκωσαν , η Μαρία προσπάθησε να με καθησυχάσει . Ευτυχώς δίπλα μας δυο αδέρφια συναθλητές , οι Αγγελόπουλοι -άγγελοι πραγματικά!- με έσωσαν κυριολεκτικά! Η Μαρία βρήκε τη σημαδούρα μου , ένας από τους Άγγελους-Αγγελόπουλους με βοήθησε μέσα στον χαμό από σκοινιά, ιμάντες να δέσω τη σημαδούρα στη ζώνη μου .. Λίγο πριν είχα φωνάξει με τρεμάμενη φωνή στον Κωστή τον Μητρόπαπα που κρατούσε την κόρνα να σημάνει την εκκίνηση: Κωστή περίμενε , όχι ακόμα σε παρακαλώ .. μας είδε που παλεύαμε και μας έδωσε όσα λεπτά χρειαζόντουσαν: για να πάρω απόφαση πως τελικά ούτε αυτή η δικαιολογία θα ήταν αρκετή!!

Εκκίνηση 8.50. Με τη Μαρία μείναμε στην άκρη να αφήσουμε να φύγουν μπροστά τα “δελφίνια” αλλά και για να παλέψουμε λίγο ακόμα με τον αρνητικό μας εαυτό . Ξεκινήσαμε τις πρώτες χεριές , στην αρχή δίπλα σε μερικά ζευγάρια που έμειναν κι εκείνα πίσω . Έβαλα το κεφάλι μέσα στο νερό κι ένιωσα να μου παίρνει την αναπνοή . Μέσα από τα γυαλάκια νόμιζα δεν μπορούσα να δω τίποτα εκτός από τον πανικό μου . Μα γιατί νιώθω έτσι ; Τί κάνω εγώ εδώ; Βγάζω  το κεφάλι και ψάχνω τη Μαρία . Λίγο πιο πίσω μου , πιο ήρεμη , προφανώς πιο αποφασισμένη . Ξαναβουτάω , με δοκιμάζω λίγο ακόμα αλλά “κάτι” με έχει νικήσει που δεν αναγνωρίζω τί είναι. Τίποτα από τα γνωστά μου “εργαλεία” δεν λειτουργεί , κανένας διαλογισμός , καμία αναπνοή. Προσπαθώ να σκεφτώ τον Σπύρο , τον προπονητή και τις οδηγίες του , να βρω την τεχνική και να αφεθώ αλλά πάλι..

Βγάζω ξανά  το κεφάλι και φωνάζω τη Μαρία : “Θέλω να βγω Μαράκι , δεν μπορώ , δεν θέλω” – “Έλα, μπορείς , πάμε λίγο ακόμα”. Άρχισα να σκέφτομαι τί θα πω στον Σπύρο , στον Θάνο , πως θα έπαιρνα κλαίγοντας τηλέφωνο την οικογένειά μου να παραδεχτώ πως τελικά δεν τα κατάφερα … Πως εκεί έξω στη στεριά θα με παρηγορούσαν , με “δεν πειράζει” που θα πείραζαν όσο δεν ήθελα καν να φανταστώ!

Ακόμα μια προσπάθεια , αλλά ξανά .. “Μαράκι , πρέπει να το αφήσουμε , με νίκησε” – “Έλα, πάμε μέχρι τη γωνία και αν δεν μπορείς βγαίνουμε”…

Στη ”γωνία” έστριψα κι άφησα πίσω μου τον κακό μου εαυτό  , την απελπισία και τον πανικό . Με βρήκα , επειδή η Μαρία με “παρέσυρε” . Μια στροφή και μια απόφαση όλη μας η ζωή. Τότε ξεκίνησε το πιο όμορφο ταξίδι όλων. Βυθίστηκα στην ανάσα μου , βρήκα ρυθμό , μετρούσα ρυθμικά και δεν είχα τίποτα πια να νικήσω . Ο διαλογισμός μου ήταν η ταύτιση με το νερό , ένιωσα νερό , άφησα τη θάλασσα να με αγκαλιάσει γιατί , έτσι κι αλλιώς δεν είχα άλλη επιλογή πια. Η Μαρία ήταν εκεί , ένιωθα ασφάλεια. Τί αστείο! Ήμουν πεπεισμένη πως ο ρόλος της “μαμάς” θα ήταν δικός μου σε αυτό το εγχείρημα!

Βγήκαμε στη στεριά μετά το πρώτο κολύμπι χαμογελαστές, πειράζαμε η μία την άλλη. Όλη η υπόλοιπη διαδρομή κύλησε για μας έτσι , δεν βιώσαμε κανέναν αγώνα (μεταξύ μας βέβαια,  είχαμε μείνει τόσο πίσω που θα ήταν αστείο ..) . Ένιωθα όμως πια τόσο δυνατή , τα πόδια μου πατούσαν σταθερά και αποφασισμένα, η ανάσα μου μικρή κοφτή , άλλη από τη θαλασσινή, έδινε ρυθμό στην καρδιά και στο νου που ποτέ πριν δεν είχα ξαναβρεί. Στις ανηφόρες ,για λίγο ανέλαβα να “φροντίσω” εγώ το Μαράκι που πόναγε στον σπλήνα και έτσι ανεβήκαμε περπατώντας αλλά χωρίς κανένα παράπονο ή διαπληκτισμό .

Δεύτερο κολύμπι ..μεγαλύτερο . Εννιακόσια μέτρα (και παραπάνω -κοιτώντας τον χάρτη της διαδρομής μας γελάς με την απόκλιση που είχαμε από την ευθεία-) , εννιακόσια μέτρα “θαλάσσιου χορού” , αναπνοές , κοιτάγματα … ένα κοπάδι από αφρόψαρα κάτω από την κοιλιά μας που “σημάδευε τον τόπο του” ..Βγαίνοντας από το δεύτερο κολύμπι , βούρκωσα από συγκίνηση . Τα είχαμε καταφέρει , “ότι και να γίνει τώρα, πάμε για τερματισμό” ..

Μισή ώρα μετά περίπου, στρίβαμε μέσα στο λιμάνι της Ύδρας και βλέπαμε την αψίδα του τερματισμού. Τώρα πια έκλαιγα κανονικά .. κράτησα το Μαράκι από το χέρι , περάσαμε μέσα από τον κόσμο στις καφετέριες και μας χειροκροτούσαν με όλη τους τη δύναμη σαν να μας γνώριζαν -έτσι έκαναν  και όλοι οι υπέροχοι εθελοντές στη διαδρομή! Τα τελευταία μέτρα πάνω στο πλακόστρωτο  , ένιωθα τόσο ελαφριά που νόμιζα μπορούσα να κάνω τον αγώνα από την αρχή . Έκλαιγα και γελούσα μαζί .

Πηδήξαμε στον αέρα -τόση ενέργεια .. πού τη βρήκαμε;- κόβοντας την κορδέλα στον τερματισμό ! Πήραμε τις αγκαλιές , τα μπράβο  που μας περίμεναν , ήταν άνθρωποι εκεί που ,ως τώρα μας έχουν εμπιστευτεί μόνο για αυτό που γνωρίζουμε και προσφέρουμε .. Ο Κωστής Μητρόπαπας (διοργανωτής) φαντάζομαι είχε την αγωνία του αν θα επιβιώναμε υγιείς και ανακουφίστηκε που μας είδε χαμογελαστές ! Πόσο τον ευχαριστούμε για την έμπνευση .. Η αγαπημένη Γκρέτα Λυμπεροπούλου κάτι θυμάμαι  ήθελε να με ρωτήσει κρατώντας το μικρόφωνο κι εγώ απάντησα “ΕΙΣΤΕ ΤΡΕΛΟΙ”, γιατί είναι .. και γιατί είμαστε πια κι εμείς !

Μετά αγκαλιαστήκαμε μεταξύ μας . Σφραγίζοντας έναν αγώνα που για μας , ήταν αγώνας μόνο ενάντια στον δικό μας εαυτό, μπορώ να μπω με βεβαιότητα ότι η δύναμη του Ζευγαριού είναι απεριόριστη και αν γνωρίζουμε να προσφέρουμε αλλά και να ζητάμε βοήθεια μπορούμε να επιτύχουμε όσα οι άλλοι καλούν αδύνατα. “Έλα, πάμε” μου είπε το Μαράκι και αρκούσε , για να μη χάσω αυτή την ευτυχία που έζησα και δυο δυνατές ώρες σε ένα μαγικό τερέν , από τα γαλάζια νερά της Ύδρας , στα μονοπάτια της και στα πλακόστρωτα και πάλι πίσω . Ένα σκοινί που μας έδεσε με τη Μαρία και μας “χώρισε” από το ΕΓΩ μας , ήταν αρκετό για να βρω τη ΓΙΟΓΚΑ – ένωση ξανά , με εκείνο τον Εαυτό που είναι αμέτρητος, απέραντος και ικανός να γίνει θάλασσα ή δρόμος , για να φτάσει στη συνειδητοποίηση πως ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ. Αυτό κρατώ από τον αγώνα αυτό , αυτό προτείνω .. Να γινόμαστε ένα : με τον διπλανό μας, με το νερό , με το χώμα, με την άμμο, με τον αέρα . Να κυλάμε χωρίς αντίσταση και να επιτρέπουμε στη Ζωή να μας παρασύρει !

Το τριήμερο αυτό στην Υδρα , φυσικά παρουσιάσαμε και τη μεγάλη μας αγάπη ! ~Project 11 : Yoga σε ζευγάρια για ζέσταμα δικό μας και των συναθλητών λίγο πριν τον αγώνα αλλά και γιόγκα για παιδιά ! Όλα τα παιδιά της Υδρας μας περίμεναν δεύτερη χρονιά με χαρά να παίξουμε , να κάνουμε ακροβατικά και να αγκαλιαστούμε ! Πήραμε αμέτρητη αγάπη και πιστεύω την επιστρέψαμε πολλαπλάσια .. ΥΔΡΑ & Trimore Sport Events ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!

*MαρίαΜαγκανάρη

Senior Yoga Teacher / Teacher Trainer

Yoga For Athletes – Project 11

x

Send this to a friend