Το γράμμα του Ρέι Άλεν σου εξηγεί πώς το τρέξιμο μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου!

Το γράμμα του Ρέι Άλεν σου εξηγεί πώς το τρέξιμο μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου!

Ο πάλαι ποτέ μεγάλος σταρ του NBA, Ρέι Άλεν έχει σταματήσει το μπάσκετ εδώ και τέσσερα χρόνια. Μπορεί ηλικιακά να μην είναι σε θέση να συνεχίσει τον επαγγελματικό αθλητισμό αλλά το δρομικό κίνημα είναι ό,τι πρέπει για αυτόν. Άλλωστε όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που σε όλη του τη ζωή έχει μάθει να προπονείται, το να χαλαρώσει είναι αδύνατο.

Μεγάλος στόχος του Ρέι Άλεν είναι σύντομα να είναι σε θέση να λάβει μέρος σε κάποιο Μαραθώνιο και γι’ αυτό προπονείται εντατικά. Ο ίδιος έγραψε ένα προσωπικό κείμενο στο οποίο εξηγεί το πάθος του για το τρέξιμο και τις φιλοδοξίες που έχει μέσα από την ενασχόλησή του με αυτό.

Αναλυτικά, αυτό είναι το κείμενο του Ρέι Άλεν:

Αρχικά, το τρέξιμο ήταν όλη η ουσία της ύπαρξής μου. Για να παίξεις μπάσκετ στο Hillcrest High School όπου βρισκόμουν, το τρέξιμο ήταν υποχρεωτικό. Τρέχαμε 3,1 μίλια κάθε μέρα. Τότε ξεκίνησε πραγματικά η αγάπη μου για το τρέξιμο και συνειδητοποίησα ότι έχω έφεση σε αυτό. Με βοήθησε πολύ στο μπάσκετ, τόσο στις προπονήσεις όσο και κόντρα σε αντιπάλους

Ένας από τους προπονητές μου στο Πανεπιστήμιο, ο Καρλ Χομπς έλεγε για πλάκα πως στη ζωή πρέπει να είσαι έτοιμος για την περίπτωση που ένας άγριος σκύλος σπάσει την αλυσίδα του στη γειτονιά σας και σας πάρει στο κυνήγι. Μπορεί να χρειαστεί να τρέξετε πολύ και αν δεν είστε σε φόρμα ο σκύλος μπορεί να σας κάνει ζημιά. Αυτή είναι η νοοτροπία μου από τότε. Οτιδήποτε μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή. Εκπαιδεύομαι για τη ζωή.

Κάθε πρωί ρίχνω μερικά σουτάκια, σηκώνω μερικά βάρη και τρέχω στον διάδρομο για 10 λεπτά. Αν ζούσα σε μια ζεστή πόλη, θα μπορούσα να τρέξω έξω αλλά αυτό ήταν μόνιμο πρόβλημα καθ ‘όλη τη διάρκεια της καριέρας μου.

Έκανα πιο πολύ τρέξιμο από οποιονδήποτε παίκτη ήξερα. Πάντα προσπαθούσα να καταλάβω πώς μπορώ να βελτιώσω την προετοιμασία μου. Στο τέλος της χρονιάς, οι αθλητές καταρρέουν και παίρνουν κακές αποφάσεις. Πολλές από αυτές οφείλονται στην κακή προετοιμασία και στο ότι δεν τρώνε σωστά. Το σώμα κάνει λάθος επιλογές χωρίς να το καταλάβεις καν. Πάντα ήθελα να κάνω ότι μπορώ για να περιορίσω αυτά τα λάθη.

Όταν δουλεύω με παιδιά τους το λέω πάντα: το παν είναι να έχετε καλύτερη φυσική κατάσταση από το άτομο που σας μαρκάρει. Αν το έχετε εξασφαλίσει αυτό τότε τα καλάθια θα έρχονται πιο εύκολα, θα κερδίζετε φάουλ με πολύ μεγαλύτερη ευκολία και αυτό είναι ανεξάρτητο από τα προπονητικά συστήματα.

Τα στατιστικά στοιχεία διαμορφώνονται με βάση τη φυσική κατάσταση. Στα play off τα εύκολα καλάθια είναι το μεγαλύτερο ζητούμενο για μια ομάδα και εγώ πάντα επιδίωκα να κερδίζω όσα περισσότερα φάουλ γίνεται για να εκτελώ βολές. Αυτό απαιτεί να είστε σε εξαιρετική φυσική κατάσταση και κατ’ επέκταση να είσαι πιο γρήγορος στα πόδια από τον προσωπικό σου αντίπαλο.

Η μαμά μου και η γυναίκα μου με ενθουσίασαν, επειδή και οι δύο έτρεξαν στον Μαραθώνιο της Βοστώνης. Πάντα τους ενθάρρυνα να τρέχουν. Ο μεγάλος μου στόχος είναι τρέξω και εγώ σε ένα μαραθώνιο. Από τότε που μετακόμισα στη Φλόριντα, δεν χορταίνω να τρέχω σε εξωτερικούς χώρους. Πραγματικά, καθαρίζει το κεφάλι μου. Δεν έχω διανύσει ποτέ πάνω από 14 μίλια την φορά, αλλά προσπαθώ να τρέχω, με συνέπεια, περίπου 3 με 4 μίλια τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα.

Παίρνω τα παιδιά μου μαζί μου όταν τρέχω. Ο 13χρονος γιος μου «με έχει», την τελευταία φορά που τρέξαμε, με διέλυσε. Έχει πολλή δύναμη και αυτό φαίνεται όταν τρέχει τώρα.

Έχω έναν κανόνα: ποτέ δεν σταματώ για να περπατήσω όσο και αν έχω κουραστεί. Θα συνεχίσω μέχρι να μην αντέχω άλλο, θα σφίξω τα δόντια μου και θα παλέψω μέσα μου μέχρι εκεί που δεν πάει.

Πάντα αγαπούσα την ανάγνωση και εξακολουθώ να διαβάζω πολλά βιβλία. Έχω διαβάσει μερικά σχετικά με το τρέξιμο αλλά αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει είναι το «Ultramarathon Man» του Dean Karnazes. Όταν το τελείωσα, έκλεισα το βιβλίο, βγήκα έξω και έτρεξα πέντε μίλια. Αυτό που έκανε ο Dean και το πως ζει τη ζωή του είναι απίστευτο. Έχει να κάνει εντελώς με την επιθυμία. Είχε την επιθυμία να συνεχίσει να βγαίνει έξω και να τρέχει ξανά και ξανά. Με θυμάμαι να σκέφτομαι, αν μπορώ να τρέξω έστω και το μισό από την απόστασή του ή το ένα τέταρτο από αυτό.

Μόλις μεταμορφώσετε τον εαυτό σας, αλλάζετε και τη ζωή άλλων ανθρώπων. Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους στη ζωή μου είναι δρομείς τώρα επειδή τρέχω. Ενθαρρύνω όλους όσους γερνούν να τρέχουν. Ναι, ο μεταβολισμός μας επιβραδύνεται όσο μεγαλώνουμε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να επιβραδύνετε και εσείς. Υπάρχει πάντα ένας αθλητής μέσα μας.

Διαβάστε ακόμα: Λίγα λόγια για το τρέξιμο από τον μεγάλο Λάρι Μπερντ

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Μάριος Μαρκόπουλος: Ένας αιμοκαθαιρόμενος αθλητής σε απόγνωση…

Παίρνουμε δυναμη από τη δική του για να πορευτούμε στα δύσβατα μονοπάτια αυτής της ζωής. Αγαπάει τον αθλητισμό και βρίσκει δύναμη μέσα από αυτόν. Βρίσκει δύναμη και μας χαρίζει απλόχερα αφού σε μια ζωή που έχει γίνει τοσο δύσκολη, ο ίδιος βγαίνει μπροστά, απτόητος, κι ας είναι κάθε του μέρα δέκα φορές πιο σκληρή από τις δικές μας! Ο Μάριος Μαρκόπουλος ειναι ένας άνθρωπος που θαυμάζουμε.

Η καταγγελία από τον σύλλογο του Μάριου για έναν χώρο και μια ομοσπονδία που έπρεπε να βλέπει το ίδιο κάθε μέλος της (και εδώ μιλάμε για νεφροπαθείς) σοκάρει. Και επειδή γνωρίζουμε καλά τον Μάριο, γνωρίζουμε καλά…πόση προσπάθεια χρειάζεται για να φέρεις σε απόγνωση έναν ήρωα σαν τον Μαριο! Ελπίζουμε πως ούτε και τωρα θα τα καταφέρουν φίλε!

Διαβάστε την τοποθέτησή του: 

“Κάθε μορφή βίας, εκφοβισμού και διακρίσεων πρέπει να καταγγέλεται σε όποιον χώρο και αν συμβαίνει.
Έτσι έχω πράξει κι εγώ, εδώ και 2.5 χρόνια όταν απέναντι στην αθλητική μου δράση στράφηκε η ΑΟΝΜ, ο φορέας που πρέπει να προστατεύει και να υποστηρίζει τους αθλητές του.

Είναι δύσκολο να διαχειριστείς ψυχικά τέτοια ασταμάτητη πολεμική δίωξης, όταν συμβαίνει από ανθρώπους που είναι συνασθενείς σου, και αγωνίζεστε καθημερινά στον αγώνα επιβίωσης.

Δεν μπορείς να κατανοήσεις οι συναθλητές-συνασθενείς σου να υπογράφουν για να τιμωρηθείς και ακόμη περισσότερο να υπογράφει ο προπονητής σου, ο άνθρωπος που σε έμαθε να παίζεις πινγκ πονγκ, που γνωρίζει πάνω από μια 10ετία, τον χαρακτήρα και το ήθος σου.

Να σε καλούν σε πειθαρχική διαδικασία, με το ερώτημα της οριστικής διαγραφής, να σε διαγράφουν και μετά να χρησιμοποιούν το απολογητικό υπόμνημα για να σου προσάψουν νέες κατηγορίες σε αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση.

Και επειδή δεν μπορούν να σε διώξουν οριστικά, μιας και δικαιώνεσαι στο ΑΣΕΑΔ, αρχίζουν τις δικαστικές επιθέσεις στο σωματείο σου.

Αισθάνομαι μεγάλη απογοήτευση από τους θεσμούς, από τις υπηρεσίες της ΓΓΑ, γνωρίζουν όλοι από τις αναφορές μας προς τον ΥΦυπουργό και τον ΓΓ, την κατάσταση και παραμένουν σιωπηροί.

Προ ημερών, σε σύντομη συνομιλία που είχα στο στάδιο Ελευθερίας με τον Υφυπουργό, αντιλήφθηκα πως δεν έχει ολοκληρωμένη ενημέρωση, τον προσκαλώ να σκύψει επάνω στο θέμα μας και είμαι στην διάθεσή του, όπως κάθε φορά.”

Όσοι δεν γνωρίζουν την ιστορία του Μάριου, μπορούν να πάρουν μια… γεύση από τη συνέντευξη που καραχώρησε προ ημερών στο ΚΡΗΤΗ TV

ΠΗΓΗ: neakriti

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

«Η αόρατη δύναμη της θέλησης που σε οδηγεί όταν… στραβώνουν όλα»

Γράφει η Ελπίδα Τόκα*

Πριν από περίπου ένα χρόνο, ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό και ενώ είχα ήδη προετοιμαστεί σωματικά και ψυχολογικά για την καθημερινή προγραμματισμένη προπονητική ρουτίνα μου βρέθηκα υποχρεωτικά κλειδωμένη έξω από το στάδιο όπου συνήθως χρησιμοποιώ για την προετοιμασία μου.

Και τώρα τι κάνουμε; ρώτησα την μητέρα – προπονήτρια μου.

Ας πάμε στο άλλο στάδιο, περίπου 3 χλμ. απόσταση. Και αυτό κλειστό και το πιο μακρινό κλειστό. Όλα κλειστά. Και αυτό φυσικά ήταν μόνο η αρχή.

Το στάδιο για μένα αλλά και για αρκετούς συναθλητές μου, δεν είναι απλά ο χώρος που προπονούμαστε. Εκεί μεγάλωσα, εκεί γαλουχήθηκα ως άνθρωπος και ως αθλήτρια, εκεί κοινωνικοποιήθηκα, πολύ απλά είναι το δεύτερο σπίτι μου.

Και όμως εκείνη την ημέρα μου απαγορεύτηκε η είσοδος στο σπίτι μου. Η απογοήτευση μεγάλη. Μέχρι να βρεθεί μια κάποια σταθερή μέση λύση από τους αρμόδιους φορείς και τουλάχιστον κάποιοι αθλητές να έχουν πρόσβαση σε αθλητικές εγκαταστάσεις, το έδαφος που χάθηκε ήταν πολύτιμο.

Ακόμα και αυτή η πρόσβαση ήταν συχνά περιορισμένη και ταυτόχρονα αβέβαιη. Οι προπονήσεις που χάθηκαν και αυτές αναντικατάστατες. Με το Ολυμπιακό όνειρο πια να μετατίθεται την επόμενη χρονιά, και τους αγώνες να ακυρώνονται ο ένας μετά τον άλλον, τα κίνητρα πια ελάχιστα. Η αγωνιστική απραγία για εμάς τους αθλητές του στίβου είναι ο μεγαλύτερος εχθρός. Τα λίγα λεπτά ή δευτερόλεπτα αγωνιστικής αδρεναλίνης αποτελούν πνοή ζωής και το σπουδαιότερο κίνητρο και αποτελούν το απαύγασμα πολύμηνης καθημερινής προετοιμασίας.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου τα αυτοσχέδια εμπόδια, το γεγονός ότι τη θέση του σταδίου για αρκετό διάστημα πήρε πια το σαλόνι και ο κήπος του σπιτιού μου, οι ανηφοροκατηφόρες της γειτονιάς μου, η κοντινή παραλία, το βουνό.

Το αποτέλεσμα των προπονήσεων αυτών, σοβαρός τραυματισμός. Αυτός ο τραυματισμός που μου στέρησε τη συμμετοχή μου και στον ένα και μοναδικό στόχο που απέμεινε, το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα.

Μετά και την αποθεραπεία μου, δεν κρύβω το γεγονός ότι ήμουν πια έτοιμη να κάνω έκπτωση στις προπονήσεις, με ότι αποτέλεσμα αυτή η έκπτωση θα μπορούσε να έχει στην απόδοση μου και στην αγωνιστική μου ετοιμότητα.

Παρόλα αυτά και την συνεχιζόμενη αβεβαιότητα για αγωνιστική δραστηριότητα υπερίσχυσε η αόρατη δύναμη της θέλησης. Η σκέψη ότι χρόνια σκληρής δουλειάς και αφοσίωσης στο στόχο δεν είναι δυνατόν να πάνε χαμένα κυριάρχησε και αποτέλεσε πια το κίνητρο.

Η λύση ήταν μια, προσαρμογή στις καταστάσεις. Ακόμα και σε περιόδους όπου παρουσιάζονται αντικειμενικές δυσκολίες, πάντα ανοίγεται και ένα παράθυρο αισιοδοξίας.

Είμαι πια πεπεισμένη ότι δεν υπήρξε ποτέ εποχή που οι αθλητές και εκείνοι που συνεργάζονται μαζί τους έπρεπε να είναι πιο ευέλικτοι και δημιουργικοί. Η τρέχουσα πανδημία προσφέρει ευκαιρίες που πρέπει να βρουν οι αθλητές και πιθανώς να βρίσκονται ακριβώς κάτω από τη μύτη μας.

Τα μαθήματα που αποκτήθηκαν μέσω της αυτονομίας, της εφευρετικότητας, της ανθεκτικότητας, της ισορροπίας ζωής, και πολλών άλλων δυνατών ικανοτήτων, μπορούν να σφυρηλατήσουν καλύτερους αθλητές, εφοδιασμένους με νέες δεξιότητες. Περίοδοι σαν αυτή που ζούμε το τελευταίο έτος μπορούν να παρουσιάσουν μια ευκαιρία για προβληματισμό, επανεκτίμηση και αναθεώρηση καταστάσεων καθώς και μεταρρύθμιση σχεδίων.

Αυτά τα σχέδια αναμφίβολα θα είναι δρόμοι λιγότερο εύκολοι, αλλά πολύτιμοι. Η διάδοση αυτών των μαθημάτων ζωής μπορεί να εξυπηρετήσει τους αθλητές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, καθώς η ζωή δεν είναι ποτέ μια ευθεία. Τα μονοπάτια της ζωής είναι συχνά δαιδαλώδη, αλλά ακόμη και κυκλικά.

Ακόμη και όταν κάποιος πιστεύει ότι παραμένει στάσιμος λόγω αβεβαιότητας, στην ουσία, ποτέ δεν είναι. Η ανθρώπινη υπόσταση είναι τέτοια που οι άνθρωποι μαθαίνουν από τις περιστάσεις τους και προσαρμόζονται.

Οι επόμενες ημέρες θα μπορέσουν να αναδείξουν νέα δεδομένα, διαλόγους και παρεμβάσεις, που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα αυτού που θα μπορούσε εύκολα να απορριφθεί ως μια απομονωμένη και ατυχής στιγμή στην ανθρώπινη, αλλά και στην Ολυμπιακή ιστορία. Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να υποτιμήσει τη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος, αυτού του πνεύματος που ακριβώς πρεσβεύει το Ολυμπιακό ιδεώδες.

Και εν τέλει δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πίσω από μια επιτυχία υπάρχουν πάντα πολλές προσπάθειες, αποτυχίες και απογοητεύσεις, αλλά ΠΟΤΕ παραίτηση από το κυνήγι του στόχου.

Διαβάστε επίσης: “Προπόνηση στους δρόμους και τις αλάνες για τους Ολυμπιακούς στο Τόκιο”

* Η Ελπίδα Τόκα είναι αθλήτρια στίβου της ΑΕΚ, μέλος της εθνικής ομάδας και Πρωταθλήτρια Ελλάδος στα 400 μ. εμπόδια.

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend