Πόνος και τραυματισμοί στον τένοντα: Όλα όσα πρέπει να ξέρεις

Οι τένοντες εμφανίζουν φλεγμονή μόνο όταν κοπούν ή τραυματιστούν, γι’ αυτό και ο όρος τενοντίτιδα δεν αφορά όλες τις παθολογικές καταστάσεις των τενόντων. Στις φλεγμονώδεις καταστάσεις οι τένοντες εμφανίζουν πάχυνση.

Σε περιπτώσεις μακρόχρονης καταπόνησης που οδηγεί σε παθολογία, η φλεγμονή δεν είναι ο κυρίαρχος μηχανισμός που προκαλεί την τενοντοπάθεια. Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν φλεγμονώδεις ουσίες και σε αυτές τις περιπτώσεις, οι οποίες όμως επηρεάζουν την επούλωση του τένοντα και οδηγούν στον εκφυλισμό του.

Οι αλλαγές στη δομή του τένοντα δε σχετίζονται πάντα με την ένταση του πόνου. Βέβαια, οι παθολογικές αλλαγές στους τένοντες σε βάθος χρόνου, αυξάνουν το ρίσκο να εμφανίσουν συμπτώματα όπως πόνος και μειωμένη λειτουργικότητα.

Συνεπώς η αντιμετώπιση δυσλειτουργιών στους τένοντες είναι πολύ πιο εξειδικευμένη από το “βάλε πάγο” – “ξεκούραση”.

Βασίζεται στην σωστή λήψη ιστορικού και στην κλινική εξέταση, για να γίνει η σωστή κατηγοριοποίηση της παθολογίας και να σχεδιαστεί κατάλληλα το πλάνο θεραπείας.

Ανατομία

Οι τένοντες είναι σχηματισμοί ινώδους συνδετικού ιστού που συνδέουν τους μυς με τα οστά, μεταδίδοντας τη μηχανική δύναμη των μυϊκών συσπάσεων σ’ αυτά. Αποτελούνται από πυκνό συνδετικό ιστό, ινοκύτταρα και ίνες κολλαγόνου. Εκφύονται από τις μυϊκές ίνες και καταφύονται σε οστικά σημεία.

Ιστολογικά οι τένοντες αποτελούνται από ίνες συνδετικού ιστού οργανωμένες σε παράλληλες σειρές μέσα σε θήκες. Αποτελούνται από νερό σε ποσοστό 30%, ενώ βασικό συστατικό του στερεού τμήματός τους είναι το κολλαγόνο σε ποσοστό 80%.Περιέχουν επίσης ελαστίνη σε ποσοστό 2%, πρωτεογλυκάνες 1-5% και 0,2% ανόργανες ουσίες, όπως χαλκός, μαγνήσιο και ασβέστιο.

Πέντε τραυματισμοί στο ισχίο που απαιτούν προσοχή

Εμβιομηχανική

Οι τένοντες αποτελούν σημαντικό στοιχείο του κινητικού συστήματος. Έχουν χαρακτηριστικές εμβιομηχανικές ιδιότητες, όπως αυξημένη μηχανική αντοχή και ελαστικότητα που τους επιτρέπει να μεταφέρουν και να μεταδίδουν μεγάλα μηχανικά φορτία (δυνάμεις) αποτελεσματικά. Επιπλέον έχουν την ικανότητα να προσαρμόζουν τη δομή και λειτουργία τους ανάλογα με τη μηχανική φόρτιση που δέχονται.

Η προσαρμοστικότητα τους οφείλεται στην παρουσία ινοβλαστών, ενώ τα πρώιμα βλαστοκύτταρα, που πρόσφατα ανακαλύφθηκαν, επίσης παίζουν σημαντικό ρόλο στη συντήρηση και αποκατάσταση των τενόντων, αφού μπορούν να ανανεώνονται και να μετατρέπονται σε ώριμους ινοβλάστες. Η φυσιολογική φόρτιση είναι επωφελής, η υπερβολική φόρτιση αντίθετα ή η αχρησία τους, μπορεί να αποβεί καταστροφική.

Ο μηχανισμός πρόκλησης διαφέρει ανάλογα με το σημείο εντόπισης αλλά και το είδος της αθλητικής δραστηριότητας. Το ίδιο και η βαρύτητα της κάκωσης.

Οι τενόντιες κακώσεις διακρίνονται σε:

  1. Οξείες κακώσεις (τραύμα, μερική ή ολική ρήξη τένοντα)
  2. Χρόνια σύνδρομα – σύνδρομα από υπέρχρηση ή καταπόνηση (τενοντοπάθεια, χρόνια τεντοντίτιδα, τενοντοελυτρίτιδα)
    Τα συμπτώματα και σημεία των τενόντιων ρήξεων κυμαίνονται από την απλή ενόχληση και τοπική ευαισθησία (Πρώτου βαθμού), μέχρι την παρουσία έντονου πόνου και μείωση της λειτουργικότητας της άρθρωσης (δευτέρου βαθμού) αλλά και την αδυναμία κίνησης του μυός (τρίτου βαθμού). Σε κάποιες περιπτώσεις συνυπάρχει οίδημα και αιμάτωμα και τα συμπτώματα συνήθως επιδεινώνονται μετά την άσκηση.

Ορολογία

  • Τενοντίτιδα: καθορίζει μια κατάσταση εκφυλισμού του τένοντα (ρήξη και διάσπαση των τενόντιων ινών), η οποία συνοδεύεται από αντίδραση φλεγμονής.
  • Τενόντωση: καλείται η χρόνια εκφύλιση του τένοντα χωρίς ιστολογικά σημεία φλεγμονώδους αντίδρασης.
  • Παρατενοντίτιδα: ορισμένοι τένοντες, όπως ο Αχίλλειος, έχουν γύρω τους ένα λεπτό περίβλημα ιστού, που ονομάζεται παρατένοντας. Όταν αυτός ο ιστός φλεγμαίνει, η κατάσταση αυτή ονομάζεται παρατενοντίτιδα.
  • Ενθεσοπάθεια: είναι διαταραχή των περιφερικών συνδέσμων ή των προσφύσεων των μυών.

Αποκατάσταση

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, αναπτύχθηκε μια καλύτερη κατανόηση της διαδικασίας της βλάβης στους τένοντες.

Πρόσφατα ερευνητικά στοιχεία υποστηρίζουν την ιδέα του “να κοιτάμε πέρα από τον τένοντα”, για να αντιμετωπίσουμε τους εξωγενείς και τους εγγενείς παράγοντες που σχετίζονται με την τενοντοπάθεια, συμπεριλαμβανομένης μιας εξατομικευμένης εμβιομηχανικής προσέγγισης.

Η πρόκληση με την τενοντοπάθεια είναι ότι ο πόνος στον τένοντα είναι ιδιαίτερα επίμονος και δεν συσχετίζεται πάντοτε με τις παθολογικές μεταβολές του τένοντα .Πρόσφατα, έχουν προταθεί τροποποιημένες σωματοαισθητικές αντιλήψεις (δηλαδή ευαισθητοποίηση του νευρικού συστήματος) ως ένας εναλλακτικός ή συμπληρωματικός μηχανισμός που υποκρύπτει τον επίμονο πόνο των τενόντων.

Η σύγχρονη θεραπεία της τενοντοπάθειας απαιτεί από τον φυσιοθεραπευτή να διερευνήσει τον σύνδεσμο μεταξύ των συμπτωμάτων (κυρίως του πόνου) και των φορτίων.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της αποκατάστασης, υπάρχουν διάφορα είδη φορτίων προς διαχείριση όπως η ισομετρική/ισοτονική/έκκεντρη/μειομετρική/πλειομετρική/ συστολή, ο χρόνος των φορτίων, η αποθήκευση και η απελευθέρωση της ενέργειας, ο χρόνος ανάπαυσης μεταξύ των επαναλήψεων κ.α.

Το γόνατο του δρομέα: Τραυματισμοί, αιτίες και λύσεις

Ουσιαστικά, αυτές οι έννοιες υπογραμμίζουν την ανάγκη για βέλτιστη φόρτωση του τένοντα χρησιμοποιώντας τις διαδικασίες τροποποίησης των συμπτωμάτων.

Για παράδειγμα στο κάτω άκρο (Αχίλλειο τένοντα, επιγονατιδικός τένοντας), φαίνεται ότι ο πόνος μέχρι 5/10 κατά τη διάρκεια και μετά την προπόνηση δεν είναι επιβλαβής και μπορεί να είναι επιθυμητή. Οι περισσότεροι συγγραφείς υποδεικνύουν ότι η αύξηση του πόνου εντός των 24 ωρών μετά την προπόνηση (συγκεκριμένα το επόμενο πρωί) πρέπει να σημειωθεί. Αν τα συμπτώματα είναι χειρότερα, τότε ίσως είναι ένδειξη της υπερφόρτωσης και να απαιτηθεί εκ νέου διαμόρφωση των φορτίων αποκατάστασης.

Πρόληψη

Η άσκηση έχει αποδειχθεί ως η καλύτερη συντηρητική θεραπεία για την αποκατάσταση της τενοντοπάθειας. Η τένοντες χρειάζεται να φορτίζονται σταδιακά ώστε να αναπτύξουν μεγαλύτερη αντοχή σε φορτία ανάλογα με τις ανάγκες του αθλήματος ή της θέσης που αγωνίζεται ο κάθε αθλητής. Πολλές από τις ανωτέρω καταστάσεις μπορούν να αποφευχθούν με καλή προθέρμανση, σωστή προπόνηση και τεχνική, χρήση του κατάλληλου εξοπλισμού και τήρηση των κανόνων ασφαλείας.

Τα τελευταία χρόνια, έρευνες υποστηρίζουν πως η διατροφή φαίνεται να ευνοεί τις θεραπευτικές διαδικασίες των τραυματισμών των τενόντων και είναι πιθανό να διαδραματίσουν ρόλο ως εργαλείο πρόληψης. Ωστόσο, απαιτείται περισσότερος χρόνος για την καλύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι ουσίες αυτές αλληλοεπιδρούν με τη βιολογία των κυττάρων και των ιστών.

Διαβάστε επίσης: Οι τραυματισμοί θέλουν υπομονή

Πηγή: https://www.physiomart.gr/

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Βελονισμός για απώλεια βάρους: Μπορεί να πετύχει;

Γράφει η Αδαμαντία Παπανιωάννου*

Η πρακτική του βελονισμού ξεκίνησε περίπου 3000 χρόνια πριν, στην αρχαία Κίνα. Παρόλο που στην ανατολή θεωρούνταν ως αποτελεσματική θεραπεία για ένα ευρύ φάσμα προβλημάτων, στη Δύση χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την ανακούφιση από τον πόνο. Η μετάδοση της στον Δυτικό κόσμο αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό, καθώς η επιτυχία της θεραπείας δεν μπορούσε να διαπιστωθεί με επιστημονικό τρόπο και για πολλά χρόνια θεωρούνταν απάτη.

Ο βελονισμός συνίσταται στην ένθεση βελονών, πάχους τρίχας, σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος, γνωστά ως σημεία βελονισμού. Η θεραπεία στηρίζεται στην Κινέζικη θεωρία του Τσι (Qi), της ζωτικής ενέργειας που ρέει αρμονικά μέσα στο σώμα μας και είναι η βάση για την καλή υγεία. Η κυκλοφορία του τσι μέσα στο σώμα θεωρείται ότι γίνεται μέσω συγκεκριμένων μονοπατιών, καλούμενων «μεσημβρινών».

Οι μεσημβρινοί αλληλοσυνδέονται σε διάφορα σημεία του σώματος και στα σημεία αυτά βρίσκονται οι θέσεις στις οποίες εφαρμόζονται οι βελόνες. Η ροή του τσι μέσα στο σώμα θεωρείται ότι είναι αρμονική, όταν το yin και το yang, δηλαδή τα στοιχεία που αντιπροσωπεύουν το καλό και το κακό, βρίσκονται σε ισορροπία και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την καλή υγεία. Αντίθετα, όταν η ισορροπία των yin και yang διαταράσσεται, η ροή του τσι παρεμποδίζεται και ο οργανισμός βρίσκεται σε κατάσταση ασθενείας.

Εξηγείται ο μηχανισμός δράσης του βελονισμού από τη Δυτική Ιατρική;

Όπως είναι λογικό, οι θεωρίες των yin και yang και της ζωτικής ενέργειας που ρέει στο σώμα μας έρχονται σε σύγκρουση με όσα γνωρίζουμε στη δύση για την ανατομία και την παραδοσιακή ιατρική. Ο βελονισμός ανήκει στις τεχνικές Συμπληρωματικής και Εναλλακτικής Ιατρικής, όπου γίνεται μία προσπάθεια ενσωμάτωσης των τεχνικών του βελονισμού σε συνδυασμό πάντα με την επιστημονική προσέγγιση. Έτσι, έχουν προκύψει διάφορες τεχνικές βελονισμού πέραν του παραδοσιακού, όπως ο ιατρικός βελονισμός, ο ωτο-βελονισμός, ο ηλεκτροβελονισμός, ο βελνισμός με laser, ο κρανιοβελονισμός κ.ά.

Στη Δυτική ιατρική, πιστεύεται ότι ο βελονισμός λειτουργεί επηρεάζοντας τα επίπεδα νευροδιαβιβαστών του κεντρικού νευρικού συστήματος και διεγείροντας τα περιφερικά νεύρα στο σημεία αναφοράς. Αυτά τα διεγερμένα νεύρα μεταφέρουν στη συνέχεια τα σήματα κεντρικά, προκαλώντας την απελευθέρωση νευροχημικών ουσιών, όπως οι ενδορφίνες και η κορτιζόλη.

Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι η θετική επίδραση του βελονισμού (κυρίως σε καταστάσεις χρόνιου πόνου) είναι αποτέλεσμα του φαινόμενου placebo και της προσδοκίας που το άτομο έχει για τη θεραπεία. Γενικά, οι κλινικές δοκιμές αποτυγχάνουν να αποδώσουν στο βελονισμό ένα ξεκάθαρο και αξιόπιστο όφελος στην αντιμετώπιση χρόνιων καταστάσεων, παρόλα αυτά πολλοί ασθενείς επιλέγουν τον βελονισμό όταν η παραδοσιακή ιατρική αποτυγχάνει να δώσει λύση σε χρόνια προβλήματα.

Σε ποιες περιπτώσεις χρησιμοποιείται;

Ο βελονισμός έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία μίας πληθώρας παθολογικών καταστάσεων όπως ο πονοκέφαλος, ο πόνος στη μέση και τον αυχένα, η δυσεντερία, ο αγκώνας του τενίστα, o μετεγχειρητικός πόνος, η οδονταλγία, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο κολικός νεφρού, η ναυτία και ο εμετός και άλλες.

Τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα υποστηρίζουν ότι ο βελονισμός μπορεί να χρησιμοποιείται ασφαλώς σε καταστάσεις χρόνιου πόνου. Έρευνες έχουν δείξει ότι έχει θετικά αποτελέσματα κυρίως στις περιπτώσεις ημικρανίας, αρθρίτιδας και ινομυαλγίας. Θετικά αποτελέσματα, σε μικρότερη κλίμακα, φαίνεται να έχει επίσης σε πόνους στη μέση και στον αυχένα. Η έρευνα αναμένεται να συνεχιστεί καθώς οι υπάρχουσες μελέτες έχουν γίνει σε μικρό δείγμα ανθρώπων και δεν υπάρχουν πολλές τυφλές μελέτες, συνεπώς αυξάνεται η πιθανότητα μεροληψίας (bias).

Βελονισμός και απώλεια βάρους – υπάρχουν αποτελέσματα ερευνών;

Η εφαρμογή του βελονισμού με στόχο την απώλεια βάρους δεν είναι τόσο διαδεδομένη, όσο για άλλες χρόνιες καταστάσεις και αυτό πιθανόν συμβαίνει εξαιτίας της έλλειψης επαρκών επιστημονικών στοιχείων, που να υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα της μεθόδου. Επιπλέον, ο σχεδιασμός τέτοιων μελετών είναι αρκετά πολύπλοκος και οι πρακτικές δυσκολίες έχουν να κάνουν με τον τύπο του βελονισμού που θα εφαρμοστεί κάθε φορά αλλά και με τον ίδιο τον βελονιστή (γνώσεις/ εμπειρία/ αποτελεσματικότητα).

Σε ανασκόπηση των πιο πρόσφατων κλινικών δοκιμών ο στόχος των παρεμβάσεων είναι η ενίσχυση του μεταβολικού ρυθμού, η μείωση της όρεξης (μέσω επίδρασης σε συγκεκριμένους νευροδιαβιβαστές και η αποκατάσταση της μη-ισορροπίας στον οργανισμό). Από τις έρευνες φαίνεται ότι συγκεκριμένες τεχνικές βελονισμού είναι πιθανό να παίξουν επικουρικό ρόλο σε μία συνολική προσπάθεια απώλειας βάρους. Χρειάζονται όμως περισσότερες έρευνες για να εξάγουμε ασφαλή και στέρεα συμπεράσματα.

Είναι σημαντικό να λάβουμε υπόψη ότι μία παρέμβαση όπως ο βελονισμός, με σκοπό την απώλεια βάρους, συμπεριλαμβάνει και άλλες αλλαγές στον τρόπο ζωής όπως διατροφή και άσκηση. Συνεπώς, είναι άσκοπο να περιμένει κανείς να μειώσει το βάρος του «παθητικά» με την εφαρμογή και μόνο μιας τέτοιας μεθόδου. Τέλος, οι έρευνες που έχουν γίνει ως τώρα είναι κατά κανόνα μικρής διάρκειας συνεπώς είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς τι θα συμβεί μελλοντικά. Η θεραπεία της παχυσαρκίας είναι μακροχρόνια και ανάλογα θα πρέπει να σχεδιαστούν και οι μελλοντικές μελέτες.

Μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση που δημοσιεύτηκε το 2018 στο αξιολογημένο από ομότιμους (peer-reviewed) περιοδικό Obesity Reviews συμπέρανε ότι ο συνδυασμός βελονισμού με συγκεκριμένες αλλαγές στον τρόπο ζωής (διατροφή/άσκηση) ήταν περισσότερο αποτελεσματικός από ότι ο ψεύτικος βελονισμός, αλλά και από τις αλλαγές στον τρόπος ζωής χωρίς την εφαρμογή βελονισμού. Επιπλέον, ο βελονισμός (χωρίς αλλαγές στον τρόπο ζωής) δεν ήταν περισσότερο αποτελεσματικός από ότι ο ψεύτικος βελονισμός, ούτε περισσότερο αποτελεσματικός από την έλλειψη παρέμβασης.

Όπως φαίνεται ο βελονισμός από μόνος του δεν μπορεί να φέρει αποτελέσματα στην απώλεια βάρους, παρά μόνο αν συνοδεύεται από διατροφή και άσκηση. Στην ίδια μετα-ανάλυση φάνηκε ότι η εφαρμογή βελονισμού μαζί με αλλαγές στον τρόπο ζωής είχε αποτέλεσμα στην απώλεια βάρους μόνο υπέρβαρων υποκειμένων (Δείκτης μάζας σώματος >25 και <30) και όχι παχύσαρκων (Δείκτης μάζας σώματος >30).

Στον αντίποδα, έρευνες δείχνουν ότι ο βελονισμός δεν έχει καμία θετική επίδραση στην απώλεια βάρους. Αυτό έχει να κάνει πιθανόν με το σχεδιασμό της παρέμβασης, καθώς και με το ποια τεχνική βελονισμού χρησιμοποιείται κάθε φορά. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην επιλογή ενός έμπειρου ιατρού με πιστοποιημένη εξειδίκευση στην εφαρμογή του βελονισμού και με σημαντική εμπειρία. Επιπλέον, δε θα πρέπει να παραλείπεται η ταυτόχρονη εφαρμογή της κατάλληλης διατροφής, καθώς είναι αυτή που θα λειτουργήσει σε συνδυασμό με το βελονισμό για το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Είναι ο Βελονισμός μια ασφαλής μέθοδος;

Σύμφωνα με τον Κώδικα Εφαρμογής Ιατρικού Βελονισμού που εξέδωσε η Ελληνική Κυβέρνηση προς αποφυγή σφαλμάτων και πλάνης: «Ο βελονισμός έχει αποδειχθεί ασφαλής όταν εφαρμόζεται από άρτια εκπαιδευμένους επαγγελματίες μετά από πλήρη εξέταση και διάγνωση καθώς και τήρηση των κανόνων ασφαλείας και δεοντολογίας».

Πιθανοί κίνδυνοι που μπορεί να προκύψουν από την εφαρμογή του βελονισμού από μη εξειδικευμένους ιατρούς είναι η εκμετάλλευση της αδυναμίας των ασθενών και τελικώς η εξαπάτηση τους, λάθος χρήση και πεποίθηση ότι ο βελονισμός αποτελεί πανάκεια, πιθανές παρενέργειες όπως αιμάτωμα και αιμορραγία, επιμόλυνση από μη αποστειρωμένες (μίας χρήσης) βελόνες, αποτροπή από την εφαρμογή ιατρικών θεραπειών που αποδεδειγμένα έχουν αποτέλεσμα, ψυχολογικό τραύμα και άλλα.

Συμπέρασμα

Ο βελονισμός είναι μία συμπληρωματική τεχνική και δεν αντικαθιστά ούτε την δίαιτα, ούτε την άσκηση. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί συνεργιστικά σε μία συντονισμένη προσπάθεια απώλειας βάρους και θα πρέπει να γίνει από εξειδικευμένο ιατρό σε συνεργασία με τον Διαιτολόγο-Διατροφολόγο και άλλους ειδικούς εφόσον χρειάζεται (γυμναστή, ψυχολόγο κλπ.).

* Η Αδαμαντία Παπαϊωάννου είναι Διαιτολόγος -Διατροφολόγος, με μεταπτυχιακό από το τμήμα Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων και Διατροφής του Ανθρώπου, του ΓΠΑ. Έχει εργαστεί στην Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας των τροφίμων (EFSA) και μετεκπαιδεύεται διαρκώς σε νέους τομείς της Επιστήμης της Διατροφής. Το άρθρο της δημοσιεύτηκε στο www.mednutrition.gr

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Γιατί η απώλεια βάρους μειώνει τους πονοκεφάλους;

Για τους πάσχοντες από ημικρανία που είναι παχύσαρκοι, η απώλεια βάρους μπορεί να μειώσει τους πονοκεφάλους και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής, αναφέρουν ερευνητές από την Ιταλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν στην ετήσια συνάντηση της Endocrine Society (ENDO 2019), στη Νέα Ορλεάνη.

«Εάν υποφέρετε από ημικρανίες και είστε παχύσαρκοι, η απώλεια βάρους θα βελτιώσει την ποιότητα ζωής σας», δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης Claudio Pagano, αναπληρωτής καθηγητής εσωτερικής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Padova στην Ιταλία.

Ο ίδιος πρόσθεσε πως όταν οι άνθρωποι χάνουν βάρος, ο αριθμός των ημερών ανά μήνα με ημικρανία μειώνεται, όπως και η σοβαρότητα των συμπτωμάτων της κεφαλαλγίας.

Για να διερευνήσουν τις επιπτώσεις της απώλειας βάρους που επιτυγχάνεται μέσω χειρουργικής επέμβασης ή αλλαγής στη συμπεριφορά στην σοβαρότητα της ημικρανίας, ο Pagano και οι συνάδελφοί του εξέτασαν μελέτες που είχαν καταγράψει την ένταση και την συχνότητα της κεφαλαλγίας, τον Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ), τη μεταβολή του ΔΜΣ και τις παρεμβάσεις (βαριατρική χειρουργική έναντι αλλαγή στη συμπεριφορά).

Η μετα-ανάλυση περιέλαβε 473 ασθενείς και 10 μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια των ερευνητών. Διαπιστώθηκε ότι η απώλεια βάρους συνδέεται με σημαντικές μειώσεις στη συχνότητα του πονοκεφάλου στην ένταση του πόνου και στη διάρκειά τους.

Η βελτίωση δεν συνδέθηκε ούτε με το βαθμό παχυσαρκίας κατά την έναρξη ούτε με το βαθμό μείωσης του βάρους. Η επίδραση στην ημικρανία ήταν παρόμοια όταν επιτεύχθηκε μείωση του σωματικού βάρους μέσω χειρουργικής επέμβασης ή συμπεριφοράς και ήταν παρόμοια τόσο στους ενήλικες όσο και στα παιδιά.

Οι ερευνητές ανέφεραν: Η παχυσαρκία και η ημικρανία είναι κοινές στις εκβιομηχανισμένες χώρες. Η βελτίωση της ποιότητας ζωής και της αναπηρίας για αυτούς τους ασθενείς θα έχει μεγάλες επιπτώσεις σε αυτούς τους πληθυσμούς και θα μειώσει το άμεσο και έμμεσο κόστος της υγειονομικής περίθαλψης.

Η απώλεια βάρους μειώνει επίσης τις παθήσεις που σχετίζονται με την παχυσαρκία, συμπεριλαμβανομένου του διαβήτη, της υπέρτασης, της στεφανιαίας νόσου, του εγκεφαλικού επεισοδίου και των αναπνευστικών ασθενειών.

Οι μηχανισμοί που συνδέουν την παχυσαρκία, την απώλεια βάρους και την ημικρανία παραμένουν ασαφείς, σύμφωνα με τους συγγραφείς, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν αλλαγές στη χρόνια φλεγμονή.

Διαβάστε επίσης: Ημικρανίες που προκαλούνται από συγκεκριμένες τροφές

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend