O όγκος στον εγκέφαλο τον έκανε 190 κιλά, αλλά η θέλησή του Μαραθωνοδρόμο!

Η ιστορία του Carl Dudley που έχασε 45 κιλά και τερμάτισε σε Μαραθώνιο

Του Γιώργου Αράπογλου

Σε πολύ μικρή ηλικία ο Carl Dudley βρέθηκε αντιμέτωπος με τον θάνατο. Παρά το γεγονός ότι ξεπέρασε τον κίνδυνο, μια σημαντική παρενέργεια που επηρέασε τον οργανισμό του, τον έφερε σε σημείο να ζυγίζει περίπου 190 κιλά.

Νέος άνθρωπος, με όρεξη για ζωή και δημιουργία, αποφάσισε πως άξιζε μια δεύτερη ευκαιρία. Είχε ένα όνειρο. Να τρέξει κάποτε σε έναν Μαραθώνιο. Παρακάτω, ο Carl εξιστορεί με αφοπλιστικό τρόπο, πώς κατάφερε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.

Η συγκλονιστική αφήγηση του 34χρονου Βρετανού στο runnersworld.

Τότε

Σε ηλικία 9 ετών, το 1995, διαγνώστηκα με όγκο στον εγκέφαλο. Παρ’ όλο που χειρουργήθηκα με επιτυχία, το κομμάτι του εγκεφάλου μου που επηρεάζει την όρεξή μου, καταστράφηκε.

Όταν ήμουν μικρός, λάτρευα το τρέξιμο, αλλά μετά το χειρουργείο μου άρχισα σταδιακά να παίρνω βάρος. Ένα μέρος της κατάστασης αυτής οφειλόταν στην φαρμακευτική αγωγή που έπαιρνα – και ακόμα παίρνω μέχρι και σήμερα – και στο γεγονός ότι δεν μπορούσα να αντιληφθώ ότι ήμουν πλήρης τροφής.

Στην εφηβεία μου και από τα είκοσι μου και μετά, έγινα αρκετά τεμπέλης. Σε αυτό συντέλεσε και η δουλειά μου στην τράπεζα, που προϋπέθετε πολλές ώρες καθιστικής ζωής πίσω από ένα γραφείο. Ήμουν τρομερά λιχούδης και είχα ιδιαίτερη αδυναμία σε σοκολάτες και πατατάκια που έπαιρνα από αυτόματους πωλητές. Το βάρος μου έφτασε ακόμα και τα 190 κιλά.Ο γιατρός μου με προειδοποίησε πως η υγεία μου κινδύνευε και κινδύνευα να αναπτύξω διαβήτη τύπου 2 ή καρδιακά προβλήματα, παρ’ όλα αυτά, εγώ συνέχιζα να τρώω υπερβολικές ποσότητες.

Για γεύμα έτρωγα πολλές φορές μια ολόκληρη πίτα και πουρέ, ενώ το δείπνο μου ήταν γενναίες ποσότητες από τα μαγειρευτά φαγητά της μαμάς μου.

Η μεταστροφή

Ένα Κυριακάτικο πρωινό τον Αύγουστο του 2014, αποφάσισα να προσπαθήσω να περπατήσω όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Κατά κάποιον τρόπο, μου έδωσε κίνητρο να γίνω πιο ενεργητικός. Σύντομα, αποφάσισα να προσπαθήσω να κάνω το επόμενο βήμα και να κάνω λίγο jogging.

Τον Φεβρουάριο του 2015 γράφτηκα στην ομάδα πρωινού τρεξίματος του τοπικού καταστήματος αθλητικών ειδών. Την πρώτη φορά που πήγα, μπορούσα να τρέξω μόλις 50 μέτρα από ένα ελαφρύ τρέξιμο 5 χιλιομέτρων. Κοκκίνιζα και μου κοβόταν η αναπνοή. Αλλά επέμεινα και δεν το παράτησα και πρόσθεσα και ένα μεσοβδόμαδο τρέξιμο.

Αφού πήρα μέρος σε έναν φιλανθρωπικό αγώνα 5 χιλιομέτρων, έτρεξα στον κλασικό αγώνα 10K τον Ιούλιο 2015. Ακόμα ζύγιζα περίπου 185 κιλά κι έτσι ήμουν ευχαριστημένος που κατάφερα και τερμάτισα σε 01:45:00. Γράφτηκα στην ομάδα Wimbledon Windmilers και στους Backpackers και πλέον τρέχω τέσσερις φορές την εβδομάδα.

Ο πρώτος μου Ημιμαραθώνιος ήταν στο Royal Parks το 2016. To φθινόπωρο toy 2018 πήρα μέρος στον Μαραθώνιο του Βερολίνου και τερμάτισα σε 07:06:00 κερδίζοντας μόνο το βανάκι που μάζευε όσους εγκατέλειπαν! Από τότε που άρχισα να τρέχω συστηματικά, η μέση μου έπεσε σε νούμερο από το 58 στο 44 και το στήθος μου από το 60 στο 50 και ζυγίζω 145 κιλά.

Στόχος μου είναι να χωρέσω σε κάποια από τα μπλουζάκια όσων τερμάτισαν στους περίπου 40 αγώνες που έχω κάνει μέχρι τώρα.

Το μέλλον…

Το τρέξιμο μου άλλαξε ολοκληρωτικά την εμφάνιση και τα ενδιαφέροντα μου. Το junk food και τα ποτά με κενές θερμίδες είναι πλέον παρελθόν. Τώρα τα σνακ μου είναι φρούτα, καρύδια και μπάρες δημητριακών. Γράφτηκα επίσης και σε μαθήματα γυμναστικής. Η αυτοπεποίθησή μου έχει αυξηθεί πάρα πολύ και συνεχώς κάνω καινούριους φίλους χάρη στο τρέξιμο. Αυτό που θα ήθελα είναι να τρέχω περισσότερο και, ελπίζω, γρηγορότερα.

Θα ήθελα να καταφέρω να τρέξω στον Μαραθώνιο του Λονδίνου, όπως ο μπαμπάς μου ο Roy, που το είχε κάνει πολλές φορές. Είναι πολύ περήφανος για μένα και θα ήθελα να τρέχω μαζί του όποτε μου δίνεται η ευκαιρία. Απολαμβάνω να ταξιδεύω στο εξωτερικό για να τρέχω και έχω θέσει μεγάλο στόχο να τρέξω και τους έξι μεγάλους Μαραθωνίους, καθώς επίσης και τον Μαραθώνιο της Σιγκαπούρης, που είναι μια από τις αγαπημένες μου πόλεις. Πραγματικά μου αρέσει πολύ η χαλαρή και φιλική ατμόσφαιρα των trail races και γι’ αυτό θα ήθελα να κάνω όσο περισσότερους μπορώ.

Μπορεί να μην κερδίσω ποτέ σε κάποιον αγώνα, αλλά το αληθινό επίτευγμα για μένα είναι η γραμμή τερματισμού και όχι ο χρόνος τερματισμού.

Η ριζική αλλαγή

Ξεκινήστε θέτοντας ταπεινούς στόχους. Ακόμα και ένας αγώνας ενός μιλίου, είναι καλύτερος από το τίποτα. Μην αλλάξετε μονομιάς την δίαιτα σας. Εγώ άλλαξα τα ανθρακούχα αναψυκτικά με αρωματισμένο νερό πριν πιο κανονικό νερό. Όταν νιώσετε έτοιμοι, γραφτείτε σε κάποιον αγώνα και ακολουθείστε πιστά ένα πρόγραμμα προπόνησης. Αυτό θα σας δώσει κίνητρο.

Κοινωνικοποιηθείτε κατά τη διάρκεια του τρεξίματος, καθώς το να συνομιλείτε με άλλους δρομείς, θα σας κάνει να βγάλετε από το μυαλό σας ότι το κάνετε μόνο για να χάσετε βάρος.

Διαβάστε ακόμα: Από υπέρβαρος ο Αυγουστίνος έγινε ρέκορντμαν αγώνων δρόμου!

Previous ArticleNext Article

Cancel the Cancer: Έτρεξαν από το Ο.Α.Κ.Α. μέχρι το Σούνιο για τον Βαγγέλη

Ειρήνη Σπασινοπούλου, Κωνσταντίνος Χαλιορής, Σπύρος Χρυσικόπουλος

Για τον κολυμβητή υπέρ-αποστάσεων Σπύρο Χρυσικόπουλο, η πανδημία είναι μια άκρως σοβαρή υπόθεση. Τηρεί τα μέτρα ασφαλείας και τους κανόνες της καραντίνας, αφού τον αντιπροσωπεύει πλήρως η ευσυνειδησία. Σε καμία περίπτωση όμως δεν επιτρέπει στο μυαλό του να εγκλωβιστεί.

Αντιθέτως οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε,  πυροδότησαν  τη φαντασία του και οργάνωσε μέσα σε λίγες μέρες ένα ακόμα ατομικό εγχείρημα μεγάλης διάρκειας, προκειμένου να “σπάσει” τη στασιμότητα και να “ξεφύγει” έστω και για λίγο από τις δυσάρεστες εξελίξεις.

Στο πλευρό του αυτή τη φορά είχε και τη μητέρα του Ειρήνη Στασινοπούλου, την οποία προπονεί συστηματικά, καθώς την έχει μυήσει στον αθλητισμό τα τελευταία  χρόνια.

Η Ειρήνη Στασινοπούλου ξεκίνησε δειλά το τρέξιμο το 2014 και το 2019 κατάφερε να ολοκληρώσει με μεγάλη επιτυχία τον 1ο της Αυθεντικό Μαραθώνιο. Φυσικά δεν έμεινε εκεί, αφού 3 μήνες αργότερα (τον  Φεβρουάριο του 2020) συμμετείχε σε έναν από τους δυσκολότερους αγώνες τρεξίματος, το Rovaniemi150, καλύπτοντας με τα πόδια την απόσταση των 66χλμ. στο Ροβανιέμι της Φινλανδίας σε θερμοκρασίες που φτάνουν τους     -30°C.

Οι αποστάσεις έχουν μαγέψει το μυαλό της Ειρήνης και από τότε συνεχίζει να αυξάνει τα χιλιόμετρα που τρέχει, φτάνοντας στο σήμερα.

Το εγχείρημα αποφασίστηκε από κοινού και η απόσταση που καλύφθηκε ήταν από το Μαρούσι μέχρι το Σούνιο, συμπληρώνοντας 72χλμ. σε 9 ώρες και 32 λεπτά.

Πιο συγκεκριμένα, το πρωί της Τετάρτης 13 Ιανουαρίου στις 9:23π.μ. ο Σπύρος και η Ειρήνη “πάτησαν” τα ρολόγια τους στο μεγαλύτερο Αθλητικό Κέντρο της Ελλάδας, το Ολυμπιακό Στάδιο και τα σταμάτησαν σε ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Αττικής, το Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, που αποτελεί την κορυφή του ισοσκελούς τριγώνου που δημιουργείται με τον Παρθενώνα και την Αφαία.

Λίγα λεπτά πριν την εκκίνηση είχαν την τιμή να συναντήσουν τον Γενικό Διευθυντή του Ολυμπιακού Σταδίου, κ. Κωνσταντίνο Χαλιορή, ο οποίος τους ευχήθηκε καλή επιτυχία για το εγχείρημα, βγάζοντας και αναμνηστικές φωτογραφίες στο χώρο του ΟΑΚΑ.

Μετά από 9,5 ώρες συνεχόμενου τρεξίματος και αφού είχε ήδη νυχτώσει, η Ειρήνη και ο Σπύρος έφτασαν στο επιβλητικό και φωτισμένο μνημείο του Ναού του Ποσειδώνα.

Η επιλογή της ημερομηνίας αυτής είναι καθόλα σημαδιακή και καθόλου τυχαία. Πριν από έναν χρόνο ακριβώς, ο Βαγγέλης Ασπρόμουγγος χωρίς να το επιλέξει άφησε πίσω του την οικογένειά του και όλους τους φίλους του. Μέχρι τότε όμως, επέλεξε να ζήσει με μοναδικό τρόπο δίνοντας σε όλους ένα μάθημα για το πώς πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή.

Ο Βαγγέλης αναγκάστηκε να ζήσει με τον καρκίνο όμως δεν του επέτρεψε να επηρεάσει την καθημερινότητά του. Απλώς τον ακύρωσε και έτσι δημιούργησε το τεράστιο κίνημα Cancel The Cancer.

Για τον Βαγγέλη…

Η διαδρομή που ακολούθησαν η Ειρήνη και ο Σπύρος: Ο.Α.Κ.Α – Λ. Κηφισίας – Λ. Βουλιαγμένης –  Λ. Αλίμου – Λ. Ποσειδώνος – Λ. Σουνίου

Μητρόπαπας: «Εμβόλιο ψυχολογίας και ανάγκη ο μαζικός αθλητισμός»

Οι αγώνες της Trimore μας έχουν χαρίσει αξέχαστε στιγμές. Από τη Σύρο, την Καστοριά, την Ύδρα, τη Θράκη και το Ρέθυμνο, μέχρι την Αθηναϊκή Ριβιέρα. Με πρωτότυπες ιδέες, με τον αθλητή πάντα στο επίκεντρο, με αγώνες για όλη την οικογένεια και με εξαιρετική οργάνωση με προσοχή στη λεπτομέρεια.

Ο επικεφαλής της Trimore Κωνσταντίνος Μητρόπαπας ήταν ένας από τους διοργανωτές που κατάφεραν να αφήσουν ένα αποτύπωμα μέσα στο καταστροφικό για τους μαζικούς αγώνες 2020. Με τη διοργάνωση στο Ρέθυμνο, την οποία παρακολούθησαν και χειροκρότησαν όλοι οι τοπικοί φορείς του Ρεθύμνου και της περιφέρειας Κρήτης, αλλά και ο υφυπουργός αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης.

Στην αυγή του 2021 πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως θα θέλαμε και όπως οι πιο αισιόδοξοι από εμάς περιμέναμε. Ο Κορωνοϊός είναι ακόμα εδώ και δείχνει τα δόντια του. Και το μεγάλο ερώτημα που έχουμε όλοι στα χείλη μας είναι: Θα χαθεί ακόμη μια χρονιά;

– Μπορούν να διοργανωθούν μαζικοί αγώνες το 2021;

«Ναι μπορούν να διοργανωθούν και πρέπει», λέει στο runnfun.gr o Κωνσταντίνος Μητρόπαπας και συνεχίζει: «Οι επιπτώσεις της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης ως αποτέλεσμα της υγειονομικής κρίσης είναι ανυπολόγιστα μεγάλες και ο πυλώνας αυτός μπορεί να συνεισφέρει τα μέγιστα στην κατεύθυνση αυτή. Οι άνθρωποι όλων ων ηλικιών και ακόμη περισσότερο οι αθλητές όλων των ηλικιών και επιπέδων, έχουν χάσει εντελώς τον προσανατολισμό τους, δεν έχουν όραμα και όρεξη. Οφείλουμε να τους δώσουμε κάτι ουσιαστικό και μια διέξοδο στα τόσο μα τόσα προβλήματα με τα οποία έχουν επιφορτιστεί. Ένα… εμβόλιο ψυχολογίας είναι πλέον επιτακτικό. Όσον αφορά στη δυνατότητα διοργάνωσης, είναι σαφές ότι υπάρχει, γιατί σε αντίθεση με άλλες εκδηλώσει της ζωής (γάμοι, βαπτίσεις, συνεστιάσεις, πανηγύρια, κίνηση στο λεωφορείο, σε τράπεζες, σε θάλασσες κλπ) οι αγώνες και τα events, διέπονται από συγκεκριμένους κανόνες οι οποίοι μάλιστα ελέγχονται από τους διοργανωτές με πειθαρχεία, σοβαρότητα και συνέπεια, δεδομένου μάλιστα ότι καταθέτουν και λαμβάνουν έγκριση για συγκεκριμένο υγειονομικό πλαίσιο διαχείρισης και αναλαμβάνουν και την ευθύνη εφαρμογής του.

– Είναι οι διοργανωτές έτοιμοι να ανταπεξέλθουν και πρακτικά και οικονομικά;

«Τα πράγματα είναι δύσκολα όσον αφορά στο οικονομικό κομμάτι, γιατί επί του πρακτικού των νέων αναγκών προσαρμόζονται. Στο οικονομικό όμως, δυστυχώς χορηγοί έχουν αποχωρήσει και η στήριξη από Δήμους και Περιφέρειες είναι αμφίβολη στο φόβο των επιπτώσεων μιας αποτυχίας (ακόμη και όταν η εκτίμηση είναι ότι δεν είναι πιθανή). Θα πρέπει όμως, εφόσον η πολιτεία επιθυμεί να επανέλθουν κάποια στιγμή αυτές οι διοργανώσεις, να σταθεί στο πλευρό των διοργανωτών και να παρέχεται βοήθεια από τη μία, από την άλλη δε να είναι δυνατή η σχετική επένδυση ιδιωτών διοργανωτών που πιστεύουν στο μέλλον του χώρου. Παράλληλα, η κινητροδότηση επιχειρήσεων να χορηγήσουν τέτοιες εκδηλώσεις αντί να ξοδεύουν όλα τα χρήματά τους στην τηλεόραση (διαφημίσεις τώρα που η θεαματικότητα είναι στα ύψη λόγο αποκλεισμού στα σπίτια) είναι εκείνη που θα μπορούσε να επαναφέρει κάποια στιγμή τον λαϊκό αθλητισμό στη θέση που του αρμόζει και τους χορηγούς να τον στηρίζουν αντί να απομακρυνθούν οριστικά από αυτόν».

– Έχουν ανάγκη οι περιοχές την παρουσία αθλητών και αθλούμενων;

«Ο τουρισμός είναι η βιομηχανία της Ελλάδος. Ο Θεματικός / αθλητικός τουρισμός (εντός Ελλάδος που είναι και πιο εύκολος σε τέτοιες περιόδους αλλά και από το εξωτερικό) αποτελεί εφαλτήριο ανάπτυξης τοπικών οικονομιών σε μια περίοδο που ειλικρινά βρίσκονται υπό πλήρη διάλυση. Οι αθλητές/αθλούμενοι από μόνοι τους αποτελούν πόλο δημιουργίας οικονομικού αποτυπώματος τόσο άμεσου (σήμερα που θα έρθουν) όσο και μακροπρόθεσμου (επιστρέφοντας ξανά ή και συστήνοντας σε άλλους τον προορισμό), συνεπώς μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο πολλαπλάσια θετικά αποτελέσματα μπορεί να δημιουργήσει η προσέλκυση και συνοδών, θεατών, οικογενειών κλπ.».

– Αποτελούν οι αγώνες ψυχοθεραπεία σε έναν κόσμο που είναι έτσι κι αλλιώς πιεσμένος;

Απολύτως. Τόσο άμεση με τη συμμετοχή, την προσπάθεια, τη νίκη, όσο και με την προετοιμασία και την οριοθέτηση και υιοθέτηση στόχων ζωής, προπονήσεων, τακτικής, τουρισμού, οικογενειακών στιγμών, χαλάρωσης κλπ.

– Υπάρχει η βούληση από την τοπική αυτοδιοίκηση σε κάθε περίπτωση να συνδράμει σε θετική κατεύθυνση;

«Υπάρχει βούληση, χρειάζεται όμως και η βοήθεια της πολιτείας στην διευκόλυνση των διαδικασιών και των υγειονομικών πλαισίων ώστε να καθίσταται εφικτό το πράττειν».

– Θα βοηθήσουν οι αγώνες αυτοί στο να επιτευχθεί ο στόχος που έχει θέσει η κυβέρνηση για τα έσοδα του τουρισμού;

«Είναι σίγουρο ότι αποτελεί πηγή οικονομικού αποτυπώματος και ανάπτυξης προορισμών για ακόμη καλλίτερα αποτελέσματα στο μέλλον. Ένα μόνο event (από τα εκατοντάδες που δημιουργούνται) μπορεί να έχει έναν κύκλο εργασίας γύρω στα 20 – 100 χιλιάδες ευρώ και είναι δυνατόν να ξοδευτούν από επισκέπτες του προορισμού από 50 χιλιάδες μέχρι και εκατομμύρια ευρώ. Μπορεί κανείς να κάνει την αναγωγή βάσει του αριθμού των εκδηλώσεων».

– Παρατηρήσαμε ότι όπου και αν έγιναν αγώνες το 2020 δεν υπήρχε αύξηση κρουσμάτων ακόμα και 15-20 ημέρες μετά. Μπορεί να αποτελέσει αυτό ένα ακόμα όπλο στα χέρια των διοργανώσεων για επανεκκίνηση της δραστηριότητας;

«Μπορεί να δείξει εμφανώς ότι αυτό που υπόσχονται οι διοργανωτές: σοβαρότητα, υπευθυνότητα, αξιοπιστία, ποιότητα, ασφάλεια, το τηρούν. Ακολούθως, σίγουρα μπορεί να αξιοποιηθεί ώστε να αντιμετωπιστεί ξεχωριστά και με περισσότερη προσοχή η υπόθεση των αθλητικών δραστηριοτήτων από απλούς συνωστισμούς ανθρώπων».

–  Υπάρχει τρόπος να συσταθεί μια ομάδα που να μπορεί να συζητά με την πολιτική ηγεσία;

«Υπάρχει αρκεί κάποιος να ηγηθεί της συντονισμένης προσπάθειας. Αυτή η πρωτοβουλία σας, είναι μια καλή αρχή. Εμείς είμαστε σε στενή επαφή με τους αρμόδιους φορείς, δεν αρκεί όμως».

– Είστε αισιόδοξος ότι μπορεί να καλυφθεί το χαμένο έδαφος και παράλληλα να κερδηθούν και νέοι αθλούμενοι με το πέρας της πανδημίας;

«Νέοι αθλούμενοι προκύπτουν πάντα κατόπιν τέτοιων κρίσεων. Βέβαια, τέτοιο προηγούμενο δεν έχει υπάρξει ξανά και σίγουρα δεν γνωρίζουμε τις επιπτώσεις του (εκτιμώ σημαντικές) στον οργανωμένο αθλητισμό/πρωταθλητισμό. Μία παράμετρος ακόμη που είναι σημαντική είναι ο διχασμός των αθλητών/αθλουμένων στο θέμα της απόφασης διεξαγωγής του εμβολίου, το οποίο αν με οποιονδήποτε τρόπο, άμεσα ή έμμεσα τεθεί ως προϋπόθεση συμμετοχής σε μελλοντικούς αγώνες, είναι σίγουρο ότι θα δημιουργήσει αθλητισμό πολλαπλών ταχυτήτων και αγώνες τύπου “μποϊκοτάζ” όπως έχουμε ζήσει με παλαιούς Ολυμπιακούς αγώνες».

x
Send this to a friend