Η ενημέρωση της ΕΟΛΣΜΑΥ για τα αποτελέσματα της συνάντησης με τον ΣΕΓΑΣ

Δεν θα συμμετέχει σε αγώνες που συνδιοργανώνονται με τον ΣΕΓΑΣ η ΕΟΣΛΜΑ-Υ

Μετά από αίτημα της ΕΟΛΣΜΑΥ μέσω του προέδρου της Νίκου Γούλα πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 18 Απριλίου, συνάντηση στα γραφεία του ΣΕΓΑΣ εκπροσώπων των Δ.Σ. της ΕΟΣΛΜΑ-Υ και του ΣΕΓΑΣ και αφορούσε την από 7/2/2019 επιστολή της επιτροπής δρόμων σε δημόσιο δρόμο & βουνό του ΣΕΓΑΣ (επισυνάπτεται) στα αρμόδια Υπουργεία, Φορείς Τοπικής Αυτοδοιίκησης, Αστυνομικές διευθύνσεις, κ.λ.π. αλλά και τον νέο αθλητικό νόμο και την εφαρμογή του.

Από την πλευρά του ΣΕΓΑΣ συμμετείχαν ο Πρόεδρος κ. Κων/νος Παναγόπουλος, ο Γενικός Γραμματέας κ. Βασίλης Σεβαστής και ο Α’ Ειδικός Γραμματέας κ. Αθ. Ράπτης και από την πλευρά της ΕΟΣΛΜΑ-Υ ο Πρόεδρος κ. Νίκος Γούλας, ο Γενικός Γραμματέας κ. Γιώργος Διαμαντής, η Aντιπρόεδρος κα Ελένη Μπερτσάτου, ο κ. Σταύρος Τσιμακίδης μέλος του Δ.Σ. και ο Νομικός σύμβουλος κ. Παύλος Λέκκας.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης αναφέρθηκαν τα σημεία με τα οποία υπάρχει σημαντική διαφωνία στην οδηγία-επιστολή που εξέδωσε ο ΣΕΓΑΣ σχετικά με τη χορήγηση άδειας διεξαγωγής αγώνων δρόμου, την απόσυρση της οποίας ζήτησε η ΕΟΣΛΜΑΥ, κάτι το οποίο δεν έγινε αποδεκτό από τους εκπροσώπους του ΣΕΓΑΣ.

Οι θέσεις που παρέθεσε ο πρόεδρος της ΕΟΛΣΜΑΥ Νίκος Γούλας συνοψίζονται στα παρακάτω σημεία:

  1. Σχετικά με τον νέο Αθλητικό νόμο στον οποίο πρόσφατα τροποποιήθηκαν κομμάτια που αναφέρονται στη χορήγηση άδειας διεξαγωγής αθλητικής εκδήλωσης, δεν πραγματοποιήθηκε ουσιαστικός διάλογος από την ψήφιση του νόμου με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς (συλλόγους δρομέων, εταιρείες, σωματεία, δήμους, κλπ). Οι δε απόψεις της ΕΟΣΛΜΑ-Υ καίτοι κατατέθηκαν δεν ελήφθησαν υπόψη από την πολιτεία. Είναι ξεκάθαρο ότι το δρομικό κίνημα δεν ξεκίνησε σε καμία περίπτωση από τον ΣΕΓΑΣ και το γεγονός ότι εμφανίζεται ξαφνικά ως ο κύριος διαχειριστής της δρομικής δραστηριότητας όχι μόνο δίκαιο δεν είναι αλλά και καταχρηστικό.
  2. Έχει παραφρασθεί ο θεσμικός ρόλος του ΣΕΓΑΣ που έχει να κάνει με την ανάπτυξη του κλασικού αθλητισμού, την προετοιμασία αθλητών που ανήκουν στα αθλητικά σωματεία της δύναμής του και τη διοργάνωση αγώνων για αθλητές που ανήκουν στη δύναμή του και όχι με το τρέξιμο ως αθλητική δραστηριότητα αθλούμενων, που εντάσσεται στον μαζικό-λαϊκό αθλητισμό και αποτελεί το δικαίωμα κάθε πολίτη και θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα της επιλογής.
  3. Στην επιστολή του ΣΕΓΑΣ, χαρακτηρίζεται αυθαίρετα ως ανεξέλεγκτη η διεξαγωγή αγώνων. Η απόφαση για τη διοργάνωση ενός αγώνα δρόμου είναι αποτέλεσμα συνεργασίας διάφορων φορέων κάθε τοπικής κοινωνίας και σε κάθε περίπτωση χρειάζεται την αποδοχή των τοπικών αρχών. Απόδειξη τούτου είναι το γεγονός ότι σε μεγάλο ποσοστό, οι αγώνες αυτοί υποστηρίζονται οικονομικά ή υλικοτεχνικά από τους εκάστοτε Δήμους, Περιφέρειες, κλπ. Αρκετοί αγώνες δε, έχουν μεγάλη παράδοση, με κάποιους να προηγούνται ακόμα και αυτού του Μαραθώνιου της Αθήνας. Αυτό ισχύει για την πλειονότητα των αγώνων, οι περισσότεροι των οποίων έχουν ως στόχο να δώσουν τη δυνατότητα στις τοπικές κοινότητες να έρθουν σε επαφή με το τρέξιμο, να αναδείξουν περιοχές και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους ενώ αποτελούν μοχλό ανάπτυξης και τρόπο συνεργασίας διάφορων δυνάμεων που στρατεύονται για έναν κοινό σκοπό προσφέροντας πολλές φορές και σημαντικό κοινωνικό έργο. Αξίζει δε να αναφερθεί το ιδιαίτερα θετικό αποτέλεσμα που έχουν τόσο στον τουρισμό όσο και στην ενίσχυση της τοπικής αγοράς. Θεωρούμε παράλογο όλοι αυτοί οι αγώνες ξαφνικά να κηρύσσονται παράνομοι και να πρέπει για τη συνέχεια τους να απαιτείται άδεια από τον ΣΕΓΑΣ.
  4. Αυθαίρετα επίσης αναφέρεται στην ίδια επιστολή, ότι δεν τηρούνται οι ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας με στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων και χωρίς απτά παραδείγματα δημιουργώντας μια λανθασμένη και παραπλανητική εντύπωση γεγονός που είναι αντιδεοντολογικό.
  5. Σε κάθε περίπτωση ο ΣΕΓΑΣ δεν έχει ούτε τη γνώση, ούτε τη δικαιοδοσία να αποφασίζει για τον αριθμό των αγώνων που θα γίνονται σε κάθε περιοχή και δεν μπορεί να εμφανίζεται ως ο εκφραστής της κοινωνίας και συνήγορος του πολίτη σε δεκάδες θέματα που άπτονται στη διοργάνωση/συμμετοχή σε έναν αγώνα δρόμου, καθορίζοντας τα όρια ανοχής του κοινού. Τα όρια ανοχής της τα γνωρίζει καλύτερα η κάθε τοπική κοινωνία και όσοι δραστηριοποιούνται μέσα σε αυτή. Άλλωστε αν ένα δρομικό γεγονός δεν έχει την αποδοχή του κόσμου και δεν παρουσιάζει ικανό αριθμό συμμετεχόντων δεν θα μπορέσει να προχωρήσει όπως άλλωστε και κάποιοι αγώνες που γίνονται με έγκριση του ΣΕΓΑΣ, αλλά δεν συγκεντρώνουν ικανό αριθμό συμμετοχών.
  6. Στους διάφορους αγώνες συμμετέχουν σχεδόν 100% ερασιτέχνες αθλούμενοι και οι σύλλογοι μαζικού Αθλητισμού, ως εκπρόσωποι της πλειονότητας των δρομέων που έχουν επιλέξει να ενταχθούν σε μία συλλογικότητα, θα πρέπει να έχουμε λόγο στην θέσπιση των κανόνων που θα διέπουν τις δικές τους διοργανώσεις που χαρακτηρίζονται ως λαϊκοί αγώνες.
    Ο ΣΕΓΑΣ λανθασμένα χαρακτηρίζει όλους τους λαϊκούς αγώνες ότι έχουν ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ καθώς όπως αναφέρει στην επιστολή του, σχεδόν σε όλους τους λαϊκούς αγώνες συμμετέχουν και Αθλητές, ενώ υπάρχουν και αποτελέσματα. Η ηλεκτρονική χρονομέτρηση βοηθά στην ασφάλεια κάθε αγώνα, καθώς δίνει τη δυνατότητα στον διοργανωτή να έχει στοιχεία για τον αριθμό των συμμετεχόντων που ξεκίνησαν, κινούνται στη διαδρομή ή έχουν τερματίσει τον αγώνα. Παράλληλα υπάρχει κατάταξη και βραβεία απονέμονται μόνο και μόνο για επιβράβευση της επίπονης προσπάθειας τους ενώ ουδέποτε προστίθενται κάπου για την εξαγωγή κάποιου είδους βαθμολογίας.

Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να γίνει σαφές πως οι Λαϊκοί αγώνες δρόμου δεν έχουν ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ, καθώς σε αυτούς έχει την δυνατότητα να συμμετέχει ο οποιοσδήποτε (χωρίς την επίδειξη δελτίου Αθλητή) αποδεχόμενος απλά τους όρους συμμετοχής και απευθύνεται σε ΑΘΛΟΥΜΕΝΟΥΣ. Ο ΣΕΓΑΣ είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για τους ΑΘΛΗΤΕΣ που ανήκουν στην δύναμη των Σωματείων του και μόνο και έχουν την ιδιότητα του αθλητή. Έτσι από τη στιγμή που οι λαϊκοί αγώνες δρόμου δεν έχουν και δεν επιθυμούν να έχουν ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ, δε θα πρέπει να απαιτείται επίσημη μέτρηση της διαδρομής όπως αναφέρει η επιστολή αφού δεν είναι προαπαιτούμενο για τη διεξαγωγή ενός αγώνα δρόμου χωρίς ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ σε καμία χώρα του κόσμου. Κανείς από τους αθλούμενους που συμμετέχουν σε αγώνες δρόμου και βουνού δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για την ακριβή απόσταση, για το ποσοστό κατωφέρειας και για την αναγνώριση κάποιας επίδοσης κ.λ.π. αφού στόχος των συμμετεχόντων είναι να τρέχουν για την υγεία τους, να βρίσκονται στον ίδιο χώρο με φίλους και να περνάνε καλά.

  1. Επί σειρά ετών δρομείς που ανήκουν σε σωματεία που ανήκουν στη δύναμη του ΣΕΓΑΣ συμμετάσχουν σε αγώνες που δε διοργανώνονται από τον ΣΕΓΑΣ, κάτι που με βάση τον κανονισμό του ΣΕΓΑΣ απαγορεύεται. Άρα ο ίδιος ο ΣΕΓΑΣ δεν τηρεί τους κανόνες που ο ίδιος θέτει.
  2. Αν ένας αγώνας διεκδικεί να αναγνωρίζονται οι επιδόσεις αθλητών που ανήκουν σε αθλητικά σωματεία του ΣΕΓΑΣ σε περίπτωση επίτευξης κάποιου ρεκόρ, τότε θα πρέπει να υπάρχει στενή συνεργασία με τον ΣΕΓΑΣ με την παρουσία κριτών, την μέτρηση της διαδρομής και την εξασφάλιση όλων των προδιαγραφών που θα διασφαλίζουν το αξιόπιστο της διοργάνωσης.
  3. Στην επιστολή επίσης αναφέρεται και για τις διοργάνωσης αγώνων σε ορεινό έδαφος. Ο ΣΕΓΑΣ διαθέτει ελάχιστη εμπειρία σε σχέση με άλλους διοργανωτές. Υπάρχουν διοργανώσεις που γίνονται σε όλη την Ελλάδα για περισσότερα από 10 χρόνια με αγώνες που έχουν καταξιωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο όπως ο Olympus Marathon, το Zagori Mountain Race, κλπ. Για αυτό άλλωστε και οι ορεινοί αγώνες που διοργανώνει ο ΣΕΓΑΣ έχουν ελάχιστη απήχηση μερικών δεκάδων δρομέων, ενώ σε άλλους αγώνες οι συμμετοχές ξεπερνούν τους χίλιους και πλέον δρομείς.
  4. Από την πλευρά του ΣΕΓΑΣ παρατηρείται επιλεκτική στάση και εντελώς υποκειμενικά κριτήρια στον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι διάφοροι αγώνες, γεγονός που εγείρει ερωτηματικά για σκοπιμότητες.
  5. Σε όλο τον πολιτισμένο και δημοκρατικό κόσμο ισχύει η αρχή της ανταγωνιστικότητας και είναι απαράδεκτο να παρεμποδίζεται η δυνατότητα και το δικαίωμα εταιριών, ΜΚΟ, Πανεπιστημίων και άλλων φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και γενικότερα οποιουδήποτε το επιθυμεί, να διοργανώνει έναν αγώνα δρόμου, είτε έχει αποστάσεις που είναι στο Ολυμπιακό πρόγραμμα είτε όχι, με την προϋπόθεση βέβαια ότι φροντίζει για την ασφάλεια, την υποστήριξη των δρομέων και τη σωστή διεξαγωγή τους. Είναι απολύτως θεμιτό να υπάρχουν παρόμοιες πρωτοβουλίες, που προβάλλουν το τρέξιμο και έναν πιο υγιή τρόπο ζωής.

Στα παραπάνω θέματα δε δόθηκαν πειστικές εξηγήσεις. Από την πλευρά του ο ΣΕΓΑΣ εξέφρασε την άποψη ότι δεν επιθυμεί να παρεμποδίσει τις προσπάθειες των διοργανωτών κάτι βέβαια που στην πράξη δε συμβαίνει αφού αφενός μεν μέχρι τώρα έχουν ματαιωθεί 4 αγώνες, ενώ συνεχώς δημιουργούνται προβλήματα σε επόμενες διοργανώσεις.

Ο ΣΕΓΑΣ εξέφρασε την άποψη ότι με τον Νέο Αθλητικό Νόμο οι αγώνες με επίσημες πιστοποιημένες διαδρομές 5 χιλιομέτρων 10 χιλιομέτρων 21.097,5 μέτρων (Ημιμαραθώνιος) και 42.195 μέτρων (Μαραθώνιος) πρέπει να έχουν την έγκριση του Για τους υπόλοιπους αγώνες που οι διαδρομές τους δεν εμπίπτουν στις προαναφερθείσες τέσσερις (4) περιπτώσεις ο ΣΕΓΑΣ δεν έχει και δεν διεκδικεί καμία αρμοδιότητα. Παράλληλα ο ΣΕΓΑΣ δήλωσε ότι δεν διεκδικεί αρμοδιότητα για τους αγώνες βουνού και Υπεραποστάσεων.

Από την πλευρά μας θα διεκδικήσουμε την αλλαγή του νόμου, απευθυνόμενοι στα αρμόδια όργανα της πολιτείας και ζητάμε από τον ΣΕΓΑΣ να δείξει πραγματικό πνεύμα συνεννόησης και συνεργασίας. Είμαστε απολύτως σύμφωνοι με τη δημιουργία κανόνων για την ασφαλή διεξαγωγή των αγώνων δρόμου, όπως και οποιουδήποτε άλλου αθλήματος, σε καμία περίπτωση όμως δε θεωρούμε ότι μπορεί ο οποιοσδήποτε, ακόμα και αν πρόκειται για τον ΣΕΓΑΣ, να είναι ο απόλυτος διαχειριστής των δικαιωμάτων χρήσης ενός φυσικού μεγέθους όπως είναι μία δρομική απόσταση (5χλμ., 10 χλμ. κλπ) αλλά και κάθε αθλητικής δραστηριότητας που αφορά στο τρέξιμο με τη συμμετοχή των πολιτών.

Το Δ.Σ. της Ελληνικής Ομοσπονδίας Συλλόγων Λαϊκού Μαζικού Αθλητισμού–Υπεραποστάσεων (ΕΟΣΛΜΑ-Υ).

Previous ArticleNext Article

Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ΑμεΑ 2020

Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ΟΠΑΠ 2020, η πρώτη εγχώρια διοργάνωση των ΑμεΑ στην μετα-καραντίνα εποχή. Οι αγώνες ξεκίνησαν την Παρασκευή 31 Ιουλίου και ολοκληρώθηκαν στις 2 Αυγούστου στο Κεντρικό Στάδιο του ΟΑΚΑ με τη  συμμετοχή 450 αθλητών και αθλητριών από την πλειοψηφία των σωματείων που ανήκουν στη δύναμη της Εθνικής Αθλητικής Ομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρίες.

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα αποτελεί τη «ναυαρχίδα» των διοργανώσεων που γίνονται υπό τη σκέπη της ΕΑΟΜ-ΑμεΑ με πρόεδρο τον κ. Γιώργο Φουντουλάκη.

Οι αγώνες διεξήχθησαν χωρίς θεατές όπως αρμόζει στο πρωτόκολλο λόγω των περιοριστικών μέτρων που έχουν επιβληθεί.
Ήταν ένα επιτυχημένο πρωτάθλημα από πλευράς διοργάνωσης με σωστή κατανομή των αθλημάτων, ασφάλεια και χωρίς περιττή ταλαιπωρία για τους αθλητές αφού προσθέτοντας μια μέρα παραπάνω στη διεξαγωγή του, δεν δημιουργήθηκε πουθενά συνωστισμός.

Τα αγωνίσματα διεξάγονταν πρωί – απόγευμα, ξεκινόντας πολύ νωρίς το πρωί  ώστε οι αθλητές να μην επιβαρύνονται από τον καύσωνα.

Κατά τη διάρκεια του Πανελλήνιου πρωταθλήματος, κατερρίφθησαν συνολικά πέντε παγκόσμια ρεκόρ, καθώς και ένα ρεκόρ Ευρώπης.

Οι Αθανάσιος Κωνσταντινίδης και Αθανάσιος Προδρόμου, αθλητές του ΛΣΟ Μακεδόνας, κατέρριψαν τα παγκόσμια ρεκόρ στην δισκοβολία 32, ο πρώτος προσγείωσε τον δίσκο στα 21 μέτρα 85 εκατοστά  και ο δεύτερος στο τριπλούν 20 με επίδοση  14 μέτρα 74 εκατοστά αντίστοιχα.

Ο Αχιλλέας Σταματιάδης (Καστελλάννοι) κατέρριψε το Παγκόσμιο ρεκόρ στα 200μ. κατηγορίας 43 με 40.49, ενώ στο αντίστοιχο αγώνισμα κατηγορίας 11, ο Αθανάσιος Γκαβέλας (Αετοί Αθήνας) κατέρριψε το ρεκόρ Ευρώπης με 22.51. Ο τελευταίος σημείωσε και πανελλήνιο ρεκόρ στα 100μ. κατηγορίας 11 με 11.13 (προηγούμενο 11.83).

Ο Γιάννης Σεβδικάλης στη δισκοβολία κατηγορία 62 με 27.22μ. και Νικόλαος Χριστοδούλης στα 10.000μ. κατηγορίας 44 με 1 ώρα 04.21.86.

Με την παρουσία του, τίμησε τους αθλητές και τη διοργάνωση ο Διευθυντής του ΟΑΚΑ κ. Κωνσταντίνος Χαλιορής εκπροσωπώντας όλη τη Διοίκηση και τους εργαζομένους του ΟΑΚΑ που σε συνεργασία με την Ομοσπονδία ΑμεΑ συνέβαλαν στην άρτια διοργάνωση και διεξαγωγή του πρωταθλήματος.

Ο σύλλογός μας ΙΩΝΑΣ Τμήμα Θεραπευτικής Αγωγής και παραθλητισμού ΑμεΑ συμμετείχε στο πρωτάθλημα με τέσσερις αθλητές τον Αποστόλη Μπουρλή στη σφαίρα και το ακόντιο, το Δημήτριο Λίτσιο στα  10 χλμ., τον Αντώνη Παππά στα 100 μ. και το Χρήστο Κορομηλά με το συνοδό του Παναγιώτη Πολυχρόνη στα 5 χλμ., κατακτώντας  δύο χάλκινα και 3 χρυσά μετάλλια.

Σχετικό βίντεο και φωτογραφιες από το πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ΑμεΑ 2020

Έτσι οι γονείς καταστρέφουν το αθλητικό μέλλον του παιδιού τους

Πως οι γονείς καταστρέφουν το αθλητικό μέλλον του παιδιού τους

Άρθρο του προπονητή Ματ Ρας

Στις δύο δεκαετίες που ασχολούμαι με την προπόνηση αθλητών είχα την χαρά να δω μερικούς έφηβους αθλητές μου να φτάνουν μέχρι το επαγγελματικό επίπεδο. Στην διαδρομή μου αυτή ανέπτυξα μια ολοκληρωμένη άποψη για το τι χρειάζεται ένα παιδί για να πάει από το Α στο μακρινό Β.

Δούλεψα με θαυμάσιους γονείς, που συνέβαλαν σημαντικά στις επιτυχίες των παιδιών τους. Δυστυχώς όμως γνώρισα και ακόμη περισσότερους γονείς που, χωρίς να το θέλουν και πάντα με τις καλύτερες των προθέσεων, σαμπόταραν το μέλλον των παιδιών τους στον επαγγελματικό αθλητισμό.

Αυτοί οι γονείς, αν είχαν ακολουθήσει μερικούς σημαντικούς κανόνες, θα βοηθούσαν τα παιδιά τους να γίνουν καλύτεροι αθλητές, καθώς και πιο χαρούμενα και υγιή. Εάν είστε ενθουσιασμένοι με την προοπτική μιας καριέρας στον αθλητισμό για το παιδί σας πρέπει να κοιτάξετε αντικειμενικά μέσα σας και αν δείτε τον εαυτό σας να κάνει κάτι από τα ακόλουθα 3 πράγματα, σας εγγυώμαι ότι το παιδί δεν θα έχει την εξέλιξη που νομίζετε.

Η επιβολή των δικών σας φιλοδοξιών στο παιδί

Βρίσκω ενδιαφέρον το γεγονός ότι μερικοί από τους πιο πετυχημένους αθλητές που έχω γνωρίσει, σαν γονείς δεν πιέζουν καθόλου τα παιδιά τους να διαπρέψουν στον αθλητισμό. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αυτοί οι γονείς έχουν μια καλύτερη κατανόηση της αναπτυξιακής διαδικασίας. Η εκμάθηση των ικανοτήτων, τα θεμέλια και η αποφυγή των «παγίδων» του ανταγωνισμού τοποθετούνται πολύ ψηλότερα από την συλλογή μεταλλίων και διακρίσεων.Οι γονείς αυτοί είναι εξοικειωμένοι με το μακρύ χρονοδιάγραμμα και τις θυσίες που απαιτούνται για να φτάσουμε στην κορυφή του αθλήματος.

Έχουν την τάση να σέβονται περισσότερο τους προπονητές και να είναι υπομονετικοί με την διαδικασία της προπόνησης. Οι γονείς που δεν έχουν βιώσει ποτέ τον αθλητικό ανταγωνισμό δεν ανέπτυξαν ποτέ τις διανοητικές δεξιότητες που απαιτούνται για έναν αθλητή. Μπορεί να βιώνουν τον αθλητικό ανταγωνισμό για πρώτη φορά μέσα από το πρίσμα του παιδιού τους, κάτι το οποίο μπορεί να τους οδηγήσει σε λάθος μονοπάτι.

Άλλοι πιστεύουν ότι το παιδί τους αποτελεί μια «δεύτερη ευκαιρία» για να εξιλεωθούν από κάποια δική τους αποτυχία στον ανταγωνιστικό αθλητισμό. Σε κάθε περίπτωση το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι ένα παιδί της προ-εφηβικής ηλικίας έχει τρία βασικά κίνητρα για τη συμμετοχή του σε ένα άθλημα: να διασκεδάσει, να κοινωνικοποιηθεί και να ευχαριστήσει τους γονείς του.Πάρα πολλά παιδιά καταλήγουν να κάνουν το τρίτο και αυτό δεν λειτουργεί καθόλου ευεργετικά.

Αυτά τα παιδιά σπάνια έχουν διάρκεια σε ένα άθλημα με υψηλό επίπεδο ανταγωνισμού και μπορεί ακόμη να καταλήξουν να εγκαταλείπουν το άθλημά τους μετά από χρόνια προπόνησης, επειδή θέλουν να επαναστατήσουν εναντίον των γονιών τους. Μετά από κάθε δοκιμασία ή αγώνα συχνά ακούω γονείς να κριτικάρουν ή να αξιολογούν την επίδοση του παιδιού, ενώ θα έπρεπε απλά να ρωτήσουν: «Πέρασες καλά σήμερα;».

Η «εξειδίκευση» από νωρίς

Κάποτε με συμβουλεύτηκε ένας ανήσυχος πατέρας για την προπόνηση της τραυματισμένης κόρης του. Ο γιατρός την είχε συμβουλέψει να μείνει τρεις εβδομάδες μακριά από την προπόνηση για να επιτρέψει τον τραυματισμό της να γιατρευτεί, αλλά ο πατέρας της ένιωθε ότι αυτό θα ήταν επιζήμιο για την κόρη του και πως θα έχανε πολύ έδαφος στην προετοιμασία της. Το κορίτσι ήταν μόλις ΕΝΝΕΑ ετών. Προφανώς ο πατέρας της είχε την δική του ατζέντα, στην οποία δεν χωρούσε η υγεία της κόρης του.

Υπήρξε μια εκπληκτική αύξηση των ορθοπεδικών κακώσεων σε παιδιά την τελευταία δεκαετία. Αυτό αντιστοιχεί με την αύξηση της τάσης εξειδίκευσης σε ένα και μοναδικό άθλημα από πολύ νωρίς.

Τα παιδιά προπονούνται πάρα πολύ σκληρά, πολύ συχνά, επαναλαμβανόμενα και από πολύ νωρίς χωρίς μια σωστή βάση. Τα προγράμματα κατάρτισης έχουν κεφαλαιοποιηθεί σε αυτό το μοτίβο, συχνά αγνοώντας κατευθυντήριες γραμμές των ορθοπεδικών για την άθληση των παιδιών μόνο και μόνο για να παρουσιάσουν τα πρώτα αποτελέσματα για τους γονείς.

Στη φάση της ανάπτυξης δεν πρέπει να προπονούνται σε υψηλή ένταση και διάρκεια, γιατί προκαλούνται σοβαροί τραυματισμοί (π.χ. μηνίσκος, μεσοσπονδύλιοι δίσκοι, τένοντας) που μπορούν να αφήσουν ένα παιδί με μόνιμη βλάβη. Το σώμα δεν έχει σχεδιαστεί για να επαναλαμβάνει συγκεκριμένες κινήσεις ξανά και ξανά, ειδικά σε νεαρή ηλικία.

Αν θέλετε πραγματικά να αναπτύξετε έναν αθλητή από νεαρή ηλικία να κάνετε ακριβώς αυτό, να τον αναπτύξετε. Μπορείτε να βοηθήσετε τα παιδιά σας να αναπτύξουν σύνολα ικανότητας όπως ο γενικός συντονισμός, η δύναμη και η ευκινησία ανάλογα με την ηλικία τους. Ένας καλός προπονητής / γονέας θα πρέπει να χαρτογραφεί τις φάσεις της ανάπτυξης και της προσαρμογής, να προσαρμόζει ξεκούραση και ανάκτηση δυνάμεων, να διδάσκει την σωστή διατροφή, την ανάπτυξη και την ψυχική υποστήριξη. Τέλος, εάν το παιδί σας τραυματίζεται συχνά σημαίνει ότι το σύστημα καθοδήγησης και κατάρτισης αποτυγχάνει.

Η εστίαση σε ένα μόνο άθλημα

Είναι κάπως λογικό να πιστεύουμε ότι όσο περισσότερο χρόνο περάσει ένας αθλητής στην κατάρτιση ενός αθλήματος, τόσο καλύτερος θα γίνει με την πάροδο του χρόνου. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάθε τόσο εμφανίζεται και ένας Tiger Woods. Αλλά αυτή η νοοτροπία αφήνει τους περισσότερους νεαρούς αθλητές με «βλάβη» στη μέση του δρόμου. Η ανάπτυξη ενός αθλητή είναι σαν το ξεκλείδωμα μιας πόρτας. Πρέπει να έχεις ακριβώς το σωστό κλειδί και η προπόνηση είναι παρά μόνο ένας από τους αυχένες της κλειδαριάς και όχι το κλειδί.

Ένα παιδί δεν πρέπει να περιοριστεί σε ένα μόνο άθλημα μέχρι την εφηβεία του, όπως ανέφερα παραπάνω, έτσι έχετε τον χρόνο να μάθετε σε τι είναι πραγματικά καλό και τι πραγματικά απολαμβάνει.

Αυτό είναι καλό, αυτό είναι υγιές και δεν «καίει» τα παιδιά σε ένα μόνο άθλημα. Αλλά πάρα πολλοί γονείς βλέπουν μόνο ένα κομμάτι του ταλέντου των παιδιών τους σε κάποιο άθλημα και θέλουν αμέσως να το εξειδικεύσουν. Θα πρέπει να παροτρύνουμε τα παιδιά να δοκιμάσουν διαφορετικά αθλήματα και με την πάροδο του χρόνου από μόνα τους θα εστιάσουν εκεί που τους ευχαριστεί.

Εάν το παιδί σας είναι κάτω από δώδεκα ετών και εσείς βρίσκεστε στη γραμμή του γηπέδου φωνάζοντας «πρωταθλητή», «υποτροφία» και «φαινόμενο» θα σας χρειαστεί πιθανόν μια νέα προοπτική των πραγμάτων.

Ένα από τα δυσκολότερα μαθήματα που θα πρέπει να μάθουν τα παιδιά είναι ότι κάποια στιγμή θα πάρει να αποφασίσουν εάν θέλουν να συνεχίσουν σε ένα άθλημα. Και δεν θα υπάρχει τίποτα που μπορείτε να κάνετε για να τους ωθήσετε να ανταγωνιστούν, αν δεν έχουν πλέον τη θέληση ή την επιθυμία.

Είναι γεγονός ότι όλες οι ώρες και τα χρήματα που θυσιάσατε για προπόνηση ενδέχεται, στατιστικά, να μην οδηγήσουν πουθενά. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα πάρουν ένα σημαντικό εφόδιο για τη ζωή τους από την εμπειρία του ανταγωνισμού. Ο αθλητισμός μπορεί να «βγάλει» το καλύτερο (και μερικές φορές το χειρότερο) σε έναν άνθρωπο.

Οι αξίες που διδάσκονται και αποκτούνται στο γήπεδο θα είναι πολύ πιο πολύτιμες από οποιοδήποτε βραβείο. Αξίες όπως το φίλαθλο πνεύμα, η τιμή, η ακεραιότητα, η ικανότητα, η σκληρή δουλειά και η ομαδική λειτουργία.

Οι αποφάσεις που κάνετε ως γονέας θα έχουν τεράστια επίδραση όχι μόνο στην αθλητική ανάπτυξη του παιδιού σας, αλλά και την υγεία του, την ευημερία και την ηθική του συγκρότηση. Επιλέξτε με σύνεση.

Διαβάστε ακόμα: Ανατροπή: Οι καλύτεροι μαθητές είναι αυτοί που αθλούνται!

x
Send this to a friend