Γρηγόρης Σουβατζόγλου: Το πρώτο μου τρίαθλο το έκανα με… δανεική συμμετοχή

Γρηγόρης Σουβατζόγλου: Το πρώτο μου τρίαθλο το έκανα με... δανεική συμμετοχή

Του Διονύση Αργυρού

Κολύμβηση, ποδηλασία και τρέξιμο είναι τα τρία διαφορετικά σπορ που συνθέτουν ένα από τα πιο απαιτητικά αγωνίσματα που θα μπορούσε να συμμετάσχει ένας αθλητής. Το πολυδιάστατο αυτό άθλημα, «τεστάρει» σωματικές και ψυχολογικές αντοχές και προϋποθέτει «ατσάλινη» θέληση.

Ο πρωταθλητής τριάθλου, Γρηγόρης Σουβατζόγλου, το γνωρίζει αυτό όσο ελάχιστοι. Βρίσκεταιι εδώ και χρόνια στην κορυφή στις εγχώριες διοργανώσεις, ενώ παράλληλα έχει να επιδείξει διακρίσεις και σε διεθνές επίπεδο. Ξεκινώντας από τον υγρό στίβο και τα πρώτα μετάλλια, ο Έλληνας τριαθλητής «μεταπήδησε» στο πιο σύνθετο Ολυμπιακό άθλημα «χαράζοντας» μια πορεία γεμάτη από επιτυχίες!

– Γρηγόρη, ξεκίνησες τον αθλητισμό από μικρή ηλικία. Το τρίαθλο, όμως, ήρθε αργότερα στη ζωή σου. Μέχρι τότε, κολύμβηση. Πως προέκυψε;

«Η κολύμβηση προέκυψε σε ηλικία πέντε ετών λόγω μιας αλλεργικής βρογχίτιδας που αντιμετώπιζα. Ο γιατρός είχε προτείνει το κολύμπι, μέναμε και μένουμε κοντά στο κολυμβητήριο του Χαϊδαρίου και έτσι ξεκίνησα μαζί με την αδερφή μου. Μας άρεσε και πηγαίναμε όσο μας επέτρεπε το πρόγραμμα. Θέλαμε να πηγαίνουμε παραπάνω αλλά μας είχαν πει μόνο μέχρι τρεις φορές, οπότε δε χάναμε προπόνηση. Στην πορεία είδαμε ότι πάμε καλά, συνεχίσαμε και είχαμε καλά αποτελέσματα. Μέχρι την ηλικία των 18 ετών όπου μετά έπρεπε να πάω φαντάρος, να ξεκινήσω σχολή και δουλειά, θεωρώ πως ήμουν σε πολύ καλό επίπεδο».

– Στα 17 σου, πριν ακόμα ασχοληθείς με το τρίαθλο, αναδείχθηκες τρίτος παγκόσμιος πρωταθλητής στο μονοπέδιλο. Καταρχάς, πως ήταν αυτή η εμπειρία;

«Την προηγούμενη ακριβώς χρονιά είχα μια παγκόσμια διάκριση στη κατηγορία των εφήβων, η επόμενη και πρώτη χρονιά των ανδρών με βρήκε στην τρίτη θέση. Απρόσμενη και αναπάντεχη θα έλεγα αυτή η επίδοση και επιτυχία. Μάλιστα, ήταν σε απόσταση που δεν ήταν το καλό μου αγώνισμα μέχρι τότε. Δούλευα πιο πολύ για σπριντ και η επίδοση αυτή ήταν μέσα από μια αλλαγή που είχαμε κάνει τότε με τον προπονητή στις μεγάλες αποστάσεις, δηλαδή στα 1.500, γιατί είχα συμμετάσχει και στα 800 μέτρα επιφάνειας και είχα πάρει την έκτη θέση. Ένιωσα πάρα πολύ χαρά και ικανοποίηση. Μάλιστα ήταν αφού είχα ολοκληρώσει τις πανελλήνιες εξετάσεις και στην τρίτη λυκείου είχα δώσει περισσότερη βάση στην προπόνηση βέβαια παρά στο διάβασμα θα έλεγα. Ένιωσα κιόλας ότι θα πάω καλά αλλά δε περίμενα μια τόσο μεγάλη επιτυχία».

– Πως είναι να διαχειρίζεται κάποιος σε αυτή την ηλικία μια τέτοια επιτυχία;

«Γενικότερα όλοι οι αθλητές της κολύμβησης και της τεχνικής κολύμβησης δεν ζουν με τα μυαλά πάνω απ’ το κεφάλι, όπως σε άλλα αθλήματα. Είμαστε πιο πολύ προσγειωμένοι, είναι και το άθλημα τέτοιο, το οποίο δεν έχει και την προβολή άλλων αθλημάτων. Τόσο εγώ, όσο οι δικοί μου, αλλά και οι συναθλητές μου εννοείται γνωρίζαμε το επίπεδο της επιτυχίας μας, αλλά πιστεύω για τον υπόλοιπο κόσμο δεν σήμαινε κάτι ιδιαίτερο. Λόγω του ότι είχα διακρίσεις από μικρή ηλικία ήταν ένας ακόμα λόγος να μην αλλάξει κάτι ιδιαίτερο για μένα».

– Φτάνουμε λοιπόν στο τρίαθλο, πότε και πως αποφάσισες να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο άθλημα; Τι σε «κέρδισε» σε αυτό;

«Το 2012 συμμετείχα στον πρώτο μου αγώνα τριάθλου και μάλιστα ήταν στην απόσταση Half Ironman με συμμετοχή δανεική από κάποιον άλλον (δεν τον ήξερα, ήταν γνωστός γνωστού) ο οποίος είχε έναν τραυματισμό. Πήρα τη συμμετοχή του, έτρεξα και πήγα αρκετά καλά (μέχρι τότε δεν είχα ξανά τρέξει 21 χιλιόμετρα που ήταν το τρέξιμο του αγώνα). Ήταν πολύ μεγάλη εμπειρία σαν πρώτη επαφή με το άθλημα. Δοκίμασα και μετά από δύο μήνες πάλι στο πανελλήνιο πρωτάθλημα και πάλι είχα πάει καλά. Κάπως έτσι «έδεσε». Δεν περίμενα ότι το 2012 θα ξεκινήσω και θα έχω αυτή την πορεία που έχω σήμερα, σε καμία περίπτωση».

– Τρία διαφορετικά σπορ. Κολύμβηση, τρέξιμο, ποδηλασία. Ποιο ξεχωρίζεις και ποιο σε δυσκολεύει περισσότερο;

«Εννοείται ότι ξεχωρίζω την κολύμβηση γιατί από εκεί προέρχομαι και είναι το αγαπημένο μου άθλημα από αυτά τα τρία. Πλέον μου αρέσει πάρα πολύ η ποδηλασία, κάνω όλα τα είδη (στο δρόμο, στο χώμα, με χρονομετρικό ποδήλατο, με κούρσα) και προσπαθώ να βελτιώσω το τρέξιμο. Αυτό είναι και το πιο αδύναμο μου άθλημα από τα τρία. Είναι και ανάποδο σε σχέση με το κολύμπι γιατί δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Μέσα στην πισίνα δεν υπάρχει κρούση στο έδαφος οπότε οι σύνδεσμοι μας είναι πολύ πιο χαλαροί από όσο είναι ενός δρομέα, οπότε μέχρι να γίνει η προσαρμογή στο τρέξιμο από το κολύμπι χρειάστηκε λίγος χρόνος».

– Τι περιλαμβάνει η προετοιμασία στο τρίαθλο; Είναι τόσο απαιτητικά τα ωράρια όσο φαίνονται σε κάποιον όταν σκέφτεται τον συνδυασμό τριών αθλημάτων;

«Δεν θα το έλεγα. Μπορεί ο οποιοσδήποτε με λίγες ώρες μέσα στην εβδομάδα, τουλάχιστον 5 έως 7 δηλαδή, μπορεί να κάνει τρίαθλο και να συμμετέχει σε αγώνες κανονικά. Όσο ανεβαίνει το επίπεδο και θες να είσαι ανταγωνιστικός σε επίπεδο πρωταθλητισμού τόσο περισσότερο χρόνο πρέπει να αφιερώσεις, όχι μόνο σε ώρες προπόνησης και ενδυνάμωσης αλλά και ξεκούρασης. Η μια προπόνηση θα πρέπει να έχει μια απόσταση ωρών από την άλλη, κατά τις οποίες θα πρέπει να ξεκουράζεται ο οργανισμός για να μπορεί να είναι αποδοτικός σε όλες τις προπονήσεις. Άρα όσο περισσότερες ώρες αφιερώνεις τόσο καλύτερα αποτελέσματα έχεις».

– Η καθημερινότητα σου δεν είναι μόνο το τρίαθλο. Παράλληλα είσαι φοιτητής στο τμήμα Marketing και Επικοινωνίας της ΑΣΟΕΕ και εργάζεσαι. Πως συνδυάζονται όλα αυτά;

«Ναι, θεωρούμαι φοιτητής ακόμα (γέλια). Έχω αφήσει κάποια μαθήματα τα οποία χρωστάω γιατί δεν έχω πάει να τα δώσω αν και θα ήθελα πολύ να βρω χρόνο για να τελειώσω και να πάρω το πτυχίο. Οπότε δυστυχώς η φοίτηση μου στη σχολή δεν συνδυάζεται. Παρ’ όλα αυτά εργάζομαι σε μια εταιρία με αθλητικά είδη και το ωράριο μου εκεί είναι σταθερό. Κάθε μέρα 9:30 με 17:30. Πριν και μετά τη δουλειά κάνω τις προπονήσεις μου. Κάθε πρωί πάω για κολύμπι 7 η ώρα συνήθως και μετά τη δουλειά, κατά τις 6 η ώρα είμαι ή πάνω στο ποδήλατο ή στο στάδιο για προπόνηση ή στο γυμναστήριο για ενδυνάμωση. Μετά ακολουθεί ξεκούραση».

– Ποιος κατά τη γνώμη σου είναι ο κυριότερος λόγος για να ξεκινήσει κανείς τρίαθλο;

«Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι για να κάνει κάποιος τρίαθλο. Για τους περισσότερους είναι επειδή περνάς πολύ ώρα με τον εαυτό σου, λύνεις τα ψυχολογικά σου, σκέφτεσαι διάφορα πράγματα (δουλειά, σχέσεις, κλπ.). Ο λόγος που κάνω εγώ όμως τρίαθλο δεν είναι αυτός, είναι επειδή ήμουν σε μια πισίνα από παιδί, 50 μέτρα πάνω – κάτω και πολλές ώρες τη μέρα και επειδή έχω μάθει να αθλούμαι με αυτό τον τρόπο ζωής, ο τρόπος για να τα συνδυάσω, να αθλούμαι δηλαδή και να μην είμαι συνέχεια μόνο σε ένα χώρο. Μπορείς να κάνεις προπόνηση όπου και αν βρίσκεσαι, είτε σε θάλασσα είτε σε πισίνα είτε είσαι στο βουνό είτε είσαι στο δρόμο είτε είσαι στο σπίτι είτε στο γυμναστήριο. Πάντα αλλάζεις μέρος. Για αυτό δεν βρεθήκαμε τώρα κάπου που κάνω προπόνηση γιατί κάνω παντού. Μπορεί σήμερα να πάω στην παραλία, μπορεί αύριο να πάω στην Πάρνηθα, μπορεί μετά να πάω προς Ελευσίνα, μετά Σούνιο. Αυτό μου αρέσει πάρα πολύ. Αλλάζεις παραστάσεις. Επίσης μου αρέσει να αλλάζω και αγώνες. Δεν κάθομαι ποτέ να κάνω την εξειδίκευση που κάναμε για έναν αγώνα, δοκιμάζω τα πάντα. Δοκιμάζω στις μικρές αποστάσεις, στις μεγάλες αποστάσεις και συνεχώς αλλάζω».

Το άλλο τριαθλο του Γρηγόρη Σουβατζόγλου: Σπουδές, δουλειά πρωταθλητισμός

– Ήταν ένας λόγος και το ότι είχες τη δυνατότητα μέσω του τριάθλου να κάνεις περισσότερα αθλήματα χωρίς να «αποχωριστείς» την αδυναμία σου (κολύμβηση);

«Ναι εννοείται πως ήθελα κιόλας να συνεχίσω το κολύμπι. Το κολύμπι πιστεύω ότι θα μείνει μέχρι τα βαθιά γεράματα. Είναι και το αγαπημένο αλλά είναι και η καλύτερη γυμναστική για τον άνθρωπο, θεωρώ. Καλή φυσική κατάσταση χωρίς τραυματισμούς. Είναι ό,τι καλύτερο».

– Τα δεδομένα στην Ελλάδα δεν είναι ιδανικά για έναν αθλητή από άποψη υποδομών και συνθηκών προπόνησης. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα ακριβό σπορ σαν το τρίαθλο. Πόσο δυσκολεύει αυτό την προσπάθεια κάποιου που επιθυμεί να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο;

«Σίγουρα δεν βοηθούν οι υποδομές, οι εγκαταστάσεις, οι συνθήκες, ακόμα και το θεσμικό πλαίσιο στο οποίο διεξάγονται οι αγώνες. Όλα αυτά είναι κατά μας. Υπέρ μας όμως είναι το ότι είμαστε στην Ελλάδα, ότι έχουμε συνήθως πολύ καλό καιρό, δεν έχουμε τον πολύ βαρύ χειμώνα που έχουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Έχουμε θάλασσα παντού, δρόμους και διαδρομές, πανέμορφα μέρη και τοπία τα οποία όμως πρέπει να τα αποφεύγεις όταν έχει τους δικούς μας Έλληνες οδηγούς. Έχουν γίνει πολλά θανατηφόρα ατυχήματα οπότε αποφεύγεις να κάνεις εκεί προπόνηση ειδικά μόνος σου. Καλύτερα με ομάδα σε βουνό ή σε πιο απομακρυσμένες περιοχές. Είναι ακριβό σπορ το τρίαθλο και μπορεί να γίνει πάρα πολύ ακριβό. Όμως δε χρειάζεται να ξεκινήσει έτσι, μπορείς με ένα πολύ χαμηλού οικονομικά επιπέδου εξοπλισμό να ξεκινήσεις τους αγώνες και παράλληλα αν δεις ότι σου αρέσει, βελτιώνεσαι και χρειάζεσαι το κάτι παραπάνω από τον εξοπλισμό τότε θα πληρώσεις και κάτι περισσότερο για να αναβαθμίσεις τον εξοπλισμό σου. Αυτές οι δυσκολίες είναι που μας ωθούν στο κάτι παραπάνω, έτσι έχουμε μάθει στην Ελλάδα, δεν έχουμε μάθει να τα έχουμε όλα έτοιμα. Πάντα υπάρχουν δυσκολίες αλλά τις αντιμετωπίζουμε και κοιτάζουμε για το καλύτερο».

– Αντίστοιχα, πόσο σημαντικός είναι ένας χορηγός; Μιας και πλέον έχεις στο πλευρό σου χορηγούς οι οποίοι ενισχύουν την προσπάθεια σου.

«Όταν θες να συναγωνιστείς σε υψηλό επίπεδο και θες να αναβαθμίσεις και τον εξοπλισμό σου και όταν υπάρχουν κάποια έξοδα που πρέπει να καλύψεις για να συμμετέχεις στους αγώνες, είναι απαραίτητος ένας χορηγός. Χωρίς χορηγό δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Πέρα από το ότι συμμετέχω σε αγώνες τριάθλου στην Ελλάδα θέλω να συμμετέχω και σε αγώνες στο εξωτερικό (Παγκόσμιο πρωτάθλημα, Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα κλπ.) όπου το επίπεδο είναι πολύ πιο υψηλό. Το να πάω εκεί προϋποθέτει την κάλυψη πολλών εξόδων. Τα αεροπορικά εισιτήρια, το ποδήλατο που πρέπει να ταξιδέψει, τη διαμονή και την συμμετοχή στους αγώνες η οποία είναι πολύ ακριβή. Δεν μιλάμε για έναν μόνο αγώνα κιόλας, μέσα στο χρόνο αυτό θα γίνει δύο ή τρεις φορές οπότε το συνολικό ποσό μαζεύεται και είναι μεγάλο. Εγώ τα τελευταία χρόνια έχω τη στήριξη του ΟΠΑΠ και της Arla και από την αρχή της σταδιοδρομίας μου στο τρίαθλο έχω την ελληνική εταιρία του Νίκου Μηνιατόπουλου με ποδηλατικό και τριαθλητικό εξοπλισμό. Η εργασία μου είναι πάνω στο αντικείμενο αυτό και στις σπουδές μου και μ’ αρέσει πάρα πολύ που έχω καταφέρει να τα συνδυάζω. Πάλι με βοηθάει σε θέματα εξοπλισμού. Επίσης έχω την υποστήριξη ανθρώπων και φίλων που με βοηθούν, του προπονητή μου, του γυμναστή μου του φυσικοθεραπευτή μου. Αν έπρεπε να τους πληρώνω όσο πραγματικά αξίζουν αυτοί οι άνθρωποι που με βοηθούν, δε θα μπορούσα».

– Υπάρχουν αθλήματα τα οποία «περιθωριοποιούνται» από τα μέσα από πλευράς προβολής. Το τρίαθλο είναι ένα από αυτά;

«Το τρίαθλο για πολλά χρόνια ήταν ένα από αυτά, τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει και αναδεικνύεται από αγώνες που πληθαίνουν μέσα στη σεζόν. Έχουμε πάρα πολλούς αγώνες πλέον που γίνονται και σε νησιά και στην Ηπειρωτική Ελλάδα, τώρα σιγά σιγά ανεβαίνει προς βόρεια Ελλάδα. Από την προβολή των διοργανωτών στα Μ.Μ.Ε. όπου αναδεικνύουν και το άθλημα και τους δικούς τους αγώνες φυσικά αλλά και από τις επιτυχίες που φέρνουν οι Έλληνες αθλητές στο εξωτερικό. Έτσι σιγά – σιγά αρχίζει και γίνεται πιο ευρέως γνωστό το τρίαθλο. Μέχρι πριν μερικά χρόνια δεν ήξερε κανείς τι είναι το τρίαθλο. Υπάρχει άνοδος στον χώρο, στο εξωτερικό είναι τεράστια και έρχεται και στην Ελλάδα. Πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια θα συνεχιστεί αυτή η ανοδική πορεία».

– Πως πιστεύεις ότι μπορεί να διαδοθεί το άθλημα στη χώρα μας;

«Σε αυτό θα βοηθούσε πάρα πολύ η υποστήριξη από το κράτος η οποία δεν υπάρχει. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια υπάρχει μια διαμάχη ανάμεσα στην επίσημη Ομοσπονδία και σε μια άλλη Ομοσπονδία στην οποία έχουν βάλει το δικό μας άθλημα. Δηλαδή το τρίαθλο έχει ενταχθεί στην Ομοσπονδία του μοντέρνου πεντάθλου και δεν έχει καμία σχέση το ένα άθλημα με το άλλο. Δε το θεωρώ σωστό διότι δε μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη με αυτό τον τρόπο. Τα νέα παιδιά δεν μπορούν να μπουν στο άθλημα γιατί δε μπορούν να συμμετέχουν σε αγώνες στο εξωτερικό. Πέρυσι ενώ είχα την πρόκριση για τους Μεσογειακούς Αγώνες δεν μου επέτρεψαν να συμμετέχω λόγω της κατάστασης αυτής και είναι κρίμα για όλους. Μου έχουν καταστρέψει κάποιες ευκαιρίες που είχα να κάνω περισσότερα τόσο για εμένα όσο και για το άθλημα. Πιστεύω ότι αν δεν λυθεί αυτό το πρόβλημα δε μπορούμε να περιμένουμε και πολλά».

– Ποια διάκριση σου είναι η σημαντικότερη για σένα και ποια στιγμή η πιο ξεχωριστή;

«Η πιο σημαντική μου διάκριση ήταν στην κολύμβηση η τρίτη θέση στο παγκόσμιο ανδρών. Όσον αφορά το τρίαθλο θεωρώ μεγαλύτερη διάκριση την 12η θέση στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Πόζναν της Πολωνίας το 2015, στη μεγάλη απόσταση IRONMAN. Πιο σημαντική στιγμή, βέβαια, θεωρώ την δεύτερη θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα XTERRA στη Χαβάη. Το XTERRA είναι από τους αγαπημένους μου αγώνες που γίνονται στην Ελλάδα τα τελευταία επτά χρόνια, πριν ήταν στη Λίμνη Πλαστήρα και τώρα στη Βουλιαγμένη. Πάντα συμμετείχα εκτός από φέτος που δεν τα κατάφερα. Ήταν πολύ κοντά με το IROΝΜΑΝ που έγινε στην Ελλάδα. Έπαιρνα κάθε χρόνο την πρόκριση αλλά δεν υπήρχαν τα λεφτά για να μπορέσω να πάω να τρέξω. Τα κατάφερα το 2016 με πολλές θυσίες, αναγκάστηκα να πουλήσω πολλά πράγματα για να μπορέσω να πάω. Φυσικά και δε το μετάνιωσα, ήταν φοβερή εμπειρία. Πήγε πάρα πολύ καλά ο αγώνας, ήμουν δεύτερος από όλους ερασιτέχνες αθλητές και μαζί με τους επαγγελματίες ήμουν 20ος. Επομένως θεωρώ αυτή μια πάρα πολύ σημαντική και ξεχωριστή επιτυχία. Έχω συμμετάσχει βέβαια και σε πολλούς αγώνες Half IronMan έχοντας την πρώτη θέση στο Πανευρωπαϊκό των ερασιτεχνών στην Δανία και στο The Championship by Challenge. Γενικότερα δε θέλω να κάνω τα ίδια πράγματα πολλές φορές, μου αρέσει να πηγαίνω σε διάφορους μεγάλους αγώνες και να βάζω στόχους. Κάθε ένα μπαίνει στο check list. Θέλω να τα κάνω όλα».

 

– Ο αθλητισμός με τον πρωταθλητισμό διαφέρουν. Ο πρωταθλητισμός απαιτεί θυσίες. Ποιες είναι οι δικές σου και πόσο έχουν συμβάλει στο να βρίσκεσαι σήμερα σε αυτό το επίπεδο;

«Αν κάποιος μου έλεγε να επιλέξω μεταξύ των δύο, θα επέλεγα σίγουρα τον αθλητισμό και όχι τον πρωταθλητισμό. Το υγιές είναι ο αθλητισμός, να γυμνάζεσαι, να αθλείσαι και να έχεις υγεία. Ο πρωταθλητισμός δεν είναι αυτό. Στον πρωταθλητισμό ξεπερνάς πολλές φορές τα όρια σου. Για εμένα όμως είναι μια φυσιολογική κατάσταση αυτό διότι το έχω μάθει από μικρή ηλικία, το έχω συνηθίσει και δεν μου φαίνεται πολύ διαφορετικό, ούτε το βλέπω σαν θυσία. Θα το έκανα έτσι κι αλλιώς είτε έκανα τρίαθλο είτε κάτι άλλο. Ούτως ή άλλως το τρίαθλο το ξεκίνησα απλά σαν προπόνηση, το βλέπαμε πιο χαλαρά στην αρχή αλλά τελικά δεν είμαι για αυτό. Είμαι της άποψης ότι αν ασχολείσαι με κάτι κάντο καλά ή μη το κάνεις καθόλου. Ο πρωταθλητισμός ήταν μονόδρομος για εμένα. Δεν το βλέπω σαν θυσία, είναι φυσιολογικό για εμένα».

– Η ψυχολογία παίζει σημαντικό ρόλο στην απόδοση ενός αθλητή. Έχουν υπάρξει φορές που δεν την είχες με το μέρους σου; Σου στοίχισε;

«Η ψυχολογία ήταν πάρα πολύ σημαντική όταν κολυμπούσα γιατί ήταν μικρές αποστάσεις και έπαιζε ρόλο η παραμικρή λεπτομέρεια. Σε έναν αγώνα 15 δευτερολέπτων κρινόταν το μέλλον τότε, στα 17 μου, και σε αυτή την ηλικία δεν είχα την εμπειρία που έχω τώρα για να μπορέσω να το υποστηρίξω. Τα κατάφερα τελικά αλλά ήταν πιο δύσκολο από ότι τώρα. Πλέον μετά από τόσους αγώνες και τόσες εμπειρίες που έχω μαζέψει μου φαίνεται πιο εύκολο το θέμα της ψυχολογίας. Αν δεν πρόκειται για έναν πολύ μεγάλο αγώνα για τον οποίο προετοιμάζομαι ένα – δύο χρόνια, δεν θα αγχωθώ τόσο. Επίσης έχω πολύ μεγάλο περιθώριο να μπορέσω να διορθώσω και να «μαζέψω» κάποιο λάθος. Πάλι, βέβαια, χρειάζεται η ψυχολογία για να μπορέσεις να το αντιμετωπίσεις αλλά θεωρώ ότι πλέον μπορώ να το διαχειριστώ».

– Έχεις συχνά την επιθυμία να ξεφύγεις από το απαιτητικό σου πρόγραμμα;

«Όχι. Αυτό που κάνω με γεμίζει χαρά και επειδή θέλω να ξεφεύγω από το σπίτι – δουλειά και να παίρνω το ποδήλατο μου και να «εξαφανίζομαι», η προπόνηση μου το προσφέρει αυτό. Βλέπω τόσο κόσμο κάθε μέρα, είτε στην πισίνα είτε στο στάδιο, είτε στο δρόμο, είτε στο γυμναστήριο. Δεν μου λείπει κάτι θα έλεγα, διασκεδάζω μέσα από αυτό. Όταν είναι να βγω με τους φίλους ένα βράδυ και κρατήσει παραπάνω η βόλτα μας, δεν θα με επηρεάσει. Δεν το κάνω όμως συχνά αλλά δε μου λείπει κιόλας».

– Με τι φαντάζεσαι τον εαυτό σου να ασχολείται πέρα από τον αθλητισμό;

«Δύσκολη ερώτηση. Δεν το έχω φανταστεί καν να σου πω την αλήθεια. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς τον αθλητισμό, θα ήμουν δυστυχισμένος».

– Δηλαδή ούτε με το αντικείμενο το οποίο σπουδάζεις;

«Ακόμα και το αντικείμενο που σπουδάζω, δηλαδή το Marketing και Επικοινωνία, πλέον μου χρειάζεται πέρα από την εργασία μου στην οποία προωθούμε τριαθλητικές εταιρίες, και για τον εαυτό μου. Για να μπορέσω να υποστηρίξω την στήριξη των χορηγών μου και να είμαι και εγώ εντάξει σε αυτό θα πρέπει να το κάνω για εμένα. Άρα και οι σπουδές μου με βοηθούν να κάνω αυτό που μου αρέσει. Οπότε νομίζω είναι τέλειο αυτό».

– Οι μελλοντικοί σου αγωνιστικοί στόχοι;

«Πήρα την πρόκριση από το IRONMAN Costa Navarino που έγινε φέτος για πρώτη φορά στην Ελλάδα, θα συμμετέχω στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Νις της Γαλλίας στις αρχές Σεπτέμβρη. Μετά από έναν μήνα συμμετέχω στο IRONMAN στη μεγάλη απόσταση στη Μαλαισία για την πρόκριση μου στο Παγκόσμιο που διεξάγεται πάλι στην Χαβάη. Αυτοί είναι οι βασικοί μου στόχοι».

 

 

Previous ArticleNext Article

Ιάσων Ιωαννίδης: «Ο Μαραθώνιος ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ είναι για μένα ο καλύτερος στην Ελλάδα»

Ιάσων Ιωαννίδης: «Ο Μαραθώνιος ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ είναι για μένα ο καλύτερος στην Ελλάδα»

Μία διαφορετική εμπειρία και ένα νέο ατομικό ρεκόρ θα κυνηγήσει ο πρωταθλητής των δρόμων αντοχής Ιάσων Ιωαννίδης στον 15ο Διεθνή Μαραθώνιο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ – bwin της Κυριακής 12 Απριλίου, τον κατά την άποψή του καλύτερο Μαραθώνιο στην Ελλάδα, για τον οποίον προετοιμάζεται εντατικά.

Συνήθης πρωταγωνιστής τόσο τις μικρότερες αποστάσεις του αγωνιστικού προγράμματος του «Μαραθωνίου της Ιστορίας» κατά τα προηγούμενα χρόνια, όσο και στον Διεθνή Νυχτερινό Ημιμαραθώνιο Θεσσαλονίκης, ο Ιάσων Ιωαννίδης «βάζει» πλέον παραπάνω χιλιόμετρα και σκοπεύει να δοκιμάσει τις δυνάμεις του ως Μαραθωνοδρόμος, στη διαδρομή που ενώνει την Πέλλα με τη Θεσσαλονίκη.

«Έχω ξεκινήσει μία τρίμηνη προετοιμασία, ειδικά για τον Μαραθώνιο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ. Η προετοιμασία μου θα έχει και πιο γρήγορα κομμάτια, κυρίως όμως θα είναι χιλιομετρική, ενώ σε τακτά χρονικά διαστήματα κάνω και long run, επειδή έχω μπροστά μου έναν απαιτητικό αγώνα, με αρκετή διάρκεια. Πριν από τον μεγάλο αγώνα της 12ης Απριλίου σκοπεύω να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου στον Ημιμαραθώνιο του Ναυπλίου και φυσικά στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανωμάλου Δρόμου, στα τέλη Φεβρουαρίου στα Τρίκαλα, που θα είναι ένα καλό τεστ και θα με βοηθήσει να ετοιμαστώ κατάλληλα», τόνισε ο Θεσσαλονικιός πρωταθλητής.

Στόχος του Ιωαννίδη στον 15ο Διεθνή Μαραθώνιο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ – bwin θα είναι να πετύχει ένα νέο προσωπικό ρεκόρ, κατεβαίνοντας κάτω από τις 2:30 ώρες:
«Τον περασμένο Νοέμβριο τερμάτισα στον Μαραθώνιο της Αθήνας σε 2:31 και τώρα σκοπεύω να βελτιώσω την προσωπική μου επίδοση. Πιστεύω ότι μπορώ να πετύχω έναν χρόνο γύρω στο 2:28».

Παράλληλα, υπογράμμισε τους λόγους που τον κάνουν να ξεχωρίζει τον «Μαραθώνιο της Ιστορίας» και να τον θεωρεί καλύτερο απ’ όλους:
«Για μένα, ο Μαραθώνιος ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει. Υπάρχουν πολλοί Μαραθώνιοι για να συμμετάσχει κανείς, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αλλά αυτός είναι ο καλύτερος για μένα. Ασφαλώς ο Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας είναι ο πρώτος, έχει άλλη βαρύτητα, αλλά στη Θεσσαλονίκη βρίσκω άλλα πλεονεκτήματα. Μπορώ να προετοιμαστώ πάνω στη διαδρομή και έτσι να τρέξω σε δρόμους που γνωρίζω, πράγμα που δεν υπάρχει πουθενά αλλού για μένα, ενώ η οργάνωση του αγώνα είναι εξαιρετική και η διαδρομή πολύ εύκολη. Επιπλέον, είναι ένας αγώνας στην πόλη μου και έχω έναν πρόσθετο λόγο για να τον στηρίξω. Εκτός από τα παραπάνω, η παρουσία αξιόλογων δρομέων δημιουργεί καλό συναγωνισμό. Για όλους αυτούς τους λόγους, πιστεύω ότι κάθε χρόνο ο Μαραθώνιος μπορεί να έχει όλο και περισσότερες συμμετοχές. Πέρα από τους ελεύθερους αθλούμενους, βλέπουμε ότι προσελκύει αρκετούς δρομείς από το εξωτερικό και νομίζω ότι εκείνοι είναι που θα αυξήσουν ακόμα πιο πολύ τον αριθμό συμμετοχών στη διοργάνωση τα επόμενα χρόνια. Είναι ένας αγώνας που αξίζει και το θεωρώ φυσιολογικό να γίνεται μεγαλύτερος και καλύτερος κάθε χρόνο».

Δηλώστε συμμετοχή στη μεγαλύτερη διοργάνωση της Βόρειας Ελλάδας!

Οι ομαδικές εγγραφές για τον 15ο Διεθνή Μαραθώνιο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ – bwin συνεχίζονται μέχρι τις 13 Μαρτίου και οι ατομικές εγγραφές μέχρι τις 18 Μαρτίου.

Οι εγγραφές μπορούν να υποβληθούν με τους εξής τρόπους:

α. Με online δήλωση συμμετοχής στον επίσημο δικτυακό τόπο της διοργάνωσης, www.alexanderthegreatmarathon.org και www.atgm.gr.

β. Με αποστολή της έντυπης φόρμας εγγραφής με e-mail στο [email protected] και [email protected] ή με fax στο 2310 200361 (ΜΕΑΣ Τρίτων).

γ. Αυτοπροσώπως στα Κεντρικά Γραφεία του Διεθνούς Μαραθωνίου «ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ», Εθνικό Καυτανζόγλειο Στάδιο (τηλ.: 2310 200360).

δ. Για εγγραφή μέσω Ιδρύματος-Φορέα του Προγράμματος Κοινωνικής Ευθύνης της διοργάνωσης: Ο δρομέας υποβάλλει απευθείας την δήλωσή του στο Ίδρυμα-Φορέα που επιλέγει, εντασσόμενος στην ομάδα του (Running Team).

Ο 15ος Διεθνής Μαραθώνιος ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ – bwin, ο οποίος είναι αφιερωμένος στον Έλληνα Μαραθωνοδρόμο Στέλιο Κυριακίδη, διοργανώνεται από τον ΜΕΑΣ ΤΡΙΤΩΝ, τελεί υπό την αιγίδα της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO, της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού και αποτελεί επίσημο μέλος της AIMS. Επίσης, τελεί υπό την ευγενική υποστήριξη του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού, του ΣΕΓΑΣ και της ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Θεσσαλονίκης. Παράλληλα υποστηρίζεται από το Υπουργείο Εσωτερικών (Μακεδονίας και Θράκης), την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, τους Δήμους Θεσσαλονίκης, Πέλλας, Αμπελοκήπων – Μενεμένης, Χαλκηδόνας, Δέλτα και Κορδελιού – Ευόσμου, καθώς επίσης από πλήθος Θεσμικών Φορέων, Φορέων Υποστήριξης και Εθελοντικών Φορέων.

Τεντόγλου : To μετάλλιο στο Τόκιο είναι ο στόχος μου

Συνέντευξη στον Διονύση Αργυρό

Για την έως τώρα πορεία του στο στίβο, την αγάπη του για το άλμα αλλά και για τις βλέψεις του ενόψει της Ολυμπιάδας του Τόκιο μίλησε ο πρωταθλητής Ευρώπης, Μίλτος Τεντόγλου στο runnfun.gr

Από το παρκούρ στους δρόμους των Γρεβενών στο πρώτο σκαλί του βάθρου σε Βερολίνο, Γλασκώβη, Γκέλβε και ακόμη ένα σωρό πόλεις του κόσμου να περιμένουν στη λίστα.

Ο Μίλτος Τεντόγλου έχει κατακτήσει την κορυφή της Ευρώπης στο άλμα εις μήκος και μάλιστα τρείς φορές, σε μια ηλικία όπου άλλοι δεν θα μπορούσαν καν να φανταστούν.

Ο μόλις 21χρονος αθλητής του Γιώργου Πομάσκι είναι γεννημένος άλτης, κάτι που κατάλαβε ο ίδιος πέντε χρόνια πριν, όταν μεταπήδησε από το παρκούρ στο μήκος και άρχισε να διαπρέπει στο διεθνή στίβο.

Οι Ολυμπιακοί αγώνες του Τόκιο το ερχόμενο καλοκαίρι θα είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση στην οποία θα δώσει το παρών φέτος, μιλώντας μας – μεταξύ άλλων – για τους στόχους του στο μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός.

– Η πρώτη σου αθλητική ενασχόληση ήρθε σε μικρή ηλικία, όχι όμως από το στίβο και το άλμα εις μήκος. Ξεκίνησες με παρκούρ. Πως προέκυψε αυτό;

«Μου άρεσε από μικρός να δοκιμάζω πράγματα. Εκτός από παρκούρ έκανα και ποδήλατο, skateboard, rollers και γενικά τα έχω δοκιμάσει όλα. Το παρκούρ μου άρεσε πάρα πολύ γιατί έχει να κάνει με το σώμα σου και μπορείς να κάνεις όπου θες, ακόμα και στο σπίτι μπορείς να εξασκηθείς. Τότε ήταν η περίοδος που το παρκούρ έμπαινε στη μόδα και φαινόταν πολύ εντυπωσιακό. Ήμασταν μια παρέα, βλέπαμε βίντεο στο YouTube με κάποια κόλπα και προσπαθούσαμε να τα κάνουμε και εμείς, περνούσαμε καλά».

Ποιους παρακολουθούσες δηλαδή και σου άρεσαν;

«Στην αρχή μου άρεσε ο Ράιαν Ντουλ, αθλητής της Ρεντ Μπουλ, είχε πολύ καθαρές κινήσεις και τον έβλεπα συνέχεια. Επίσης μου αρέσει πολύ ο Δημήτρης Κυρσανίδης με τον οποίο είμαστε και φίλοι».

– Το 2015 βελτιώνοντας το πανελλήνιο ρεκόρ παίδων με 7,65μ. και ανεβάζοντας το στα 7,69μ. προκρίθηκες στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα παίδων του Κάλι της Κολομβίας. Εκεί, ο Αρμένιος άλτης Ρόμπερτ Εμιγιάν είχε δηλώσει πως αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να σπάσει το ρεκόρ του, αυτός είσαι εσύ. Πως είναι για έναν 17χρονο αθλητή να ακούει κάτι τέτοιο από τον κάτοχο του ευρωπαϊκού ρεκόρ για 32 χρόνια;

«Στην αρχή δεν πίστευα ότι είχε πει κάτι τέτοιο για εμένα. Γιατί να το πει κιόλας, άλλοι αθλητές πηδούσαν στα 8μ. τότε. Ο λόγος που το είπε ήταν μάλλον επειδή είδε ότι ήμουν νέος (έκανα στίβο δύο χρόνια τότε), πίστεψε ότι έχω πολλά να δώσω ακόμα και απλά ήμουν αδούλευτος. Τον έχω γνωρίσει κιόλας και τον βλέπω πολλές φορές από κοντά και πάντα μου λέει καλά λόγια, μου αρέσει πολύ και το στυλ του στο άλμα. Ένιωσα πολύ ωραία που το είπε αυτό για εμένα».

Το 2018 τα αλλεπάλληλα ατομικά σου ρεκόρ βρίσκουν αντίκρισμα. Χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Βερολίνο με το ασύλληπτο άλμα στα 8,25μ. Παράλληλα γίνεσαι ο νεότερος Έλληνας αθλητής που κατακτά χρυσό μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Σε “βαρένει” ο τίτλος του πιο επιτυχημένου άλτη στην Ελλάδα σε αυτή την ηλικία, ή σου δίνει ακόμη περισσότερο κίνητρο;

«Δεν με “βαραίνει” τόσο. Δεν έχω γενικά πρόβλημα άγχους ή ευθύνης. Μόνο κίνητρο θα έλεγα ότι μου δίνει να συνεχίσω να προσπαθώ και μου αρέσει αυτό, γιατί είμαι μικρός και έχω καταφέρει πολλά και μεγαλώνοντας να προσπαθήσω για ακόμη περισσότερα. Τότε στο Βερολίνο δεν ένιωσα καθόλου άγχος ή πίεση. Ήμουν ώριμος σε αυτόν τον αγώνα ως προς την συμπεριφορά μου, γιατί κατάφερα να αντιδράσω όταν ο αγώνας δεν μου ξεκίνησε καλά και το βελτίωσα στις τελευταίες προσπάθειες. Εκεί νομίζω έδειξα μια ωριμότητα που άρεσε τόσο σε εμένα όσο και στον κόσμο από ότι φαίνεται».

– Λίγο πριν την πρώτη σου πρόκριση σε Ολυμπιακούς Αγώνες (Ριο,2016) έφυγες από την γενέτειρα σου, τα Γρεβενά, προκειμένου να προπονηθείς δίπλα στον Γιώργο Πομάσκι στην Αθήνα.  Αρχικά, πως είναι αυτή η συνεργασία;

«Με τον Γιώργο έχουμε πολύ καλή σχέση. Είμαστε σαν φίλοι, σαν πατέρας και γιός. Αν και οι φήμες λένε ότι είναι αυστηρός γενικά, μαζί μου είναι πολύ ήρεμος, κάνουμε πλάκα, συζητάμε και περνάμε ωραία στην προπόνηση».

– Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη πρόκληση της έως τότε καριέρας σου. Σου ήταν δύσκολο να φύγεις από το σπίτι σου;

«Όχι, η αλήθεια είναι ότι μου ήταν πολύ εύκολο. Ήθελα να έρθω στην Αθήνα και στον Γιώργο Πομάσκι και ήταν εύκολο να πάρω την απόφαση να το κάνω».

– Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία πριν από τους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο. Θα είναι η δεύτερη συμμετοχή σου σε Ολυμπιάδα, έπειτα από το Ριο το 2016. Αρχικά πως βίωσες την εμπειρία της συμμετοχής στη μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση σε μια τόσο νεαρή ηλικία;

«Εκείνη τη χρονιά είχα βγει πρώτος στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στην κατηγορία μου και ήμουν ικανοποιημένος με αυτό, μου αρκούσε. Πήγα στο Ριο με το σκεπτικό απλά να κάνω τον αγώνα μου, να δω πως είναι και να ευχαριστηθώ την εμπειρία. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες απαιτούν απίστευτη ετοιμότητα τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά. Εγώ ήμουν μικρός κιόλας τότε και δεν ήμουν έτοιμος να κυνηγήσω κάτι. Έμαθα όμως πως είναι και τώρα για το Τόκιο θα ξέρω πώς να κινηθώ, πως θα είναι το Ολυμπιακό χωριό για παράδειγμα και πώς να είμαι μέσα στον αγώνα. Πήγα πιο πολύ για την εμπειρία».

Για το χρυσό δε ξέρω, μπορεί σε αυτό τον αγώνα να είναι η μέρα μου, γιατί όχι. Στόχος είναι το μετάλλιο πάντως

– Φέτος λοιπόν είσαι πολύ πιο έμπειρος. Πιστεύεις ότι είσαι ανάμεσα στα φαβορί για το χρυσό;

«Δεν νιώθω πως είμαι φαβορί για το χρυσό. Πιστεύω όμως ότι είμαι από τα άτομα που μπορούν να διεκδικήσουν ένα μετάλλιο στο Τόκιο, οι οποίοι είμαστε 5-6 άτομα στον κόσμο. Σε όσους αγώνες πάω στο εξωτερικό είμαι πάντα μέσα στην πεντάδα. Πρέπει να είμαι έτοιμος και να κάνω το καλύτερο που μπορώ και τότε το μετάλλιο θα έρθει. Είναι στο χέρι μου. Για το χρυσό δε ξέρω, μπορεί σε αυτό τον αγώνα να είναι η μέρα μου, γιατί όχι. Στόχος είναι το μετάλλιο πάντως».

– Ποια είναι η άποψη σου για το επίπεδο του ελληνικού στίβου;

«Θεωρώ πως στον ελληνικό στίβο έχουμε μεγάλη ποιότητα σε αθλητές αλλά δεν έχουμε ποσότητα. Είναι βέβαια και αυτοί που είναι καλοί αλλά δεν επιλέγουν να ασχοληθούν παραπάνω, λόγω σπουδών κλπ. Είναι λίγοι αυτοί που συνεχίζουν και καταφέρνουν να έχουν διακρίσεις. Είμαστε ένας λαός που το έχει πολύ με την ταχυδύναμη. Είμαστε καλοί στα άλματα και στις ταχύτητες».

– Οι συνθήκες που επικρατούν στον ελληνικό αθλητισμό από άποψη υποδομών είναι λίγο πολύ γνωστές. Συνεπώς ένας χορηγός είναι απαραίτητος για τους αθλητές που στοχεύουν στο κάτι παραπάνω. Πόσο σημαντικός είναι στην δική σου περίπτωση ο χορηγός σου και πόσο σε έχει βοηθήσει;

«Αρχικά είναι πολύ δύσκολο να βρεις χορηγία, ειδικά στην Ελλάδα, γιατί πρέπει να είσαι πάρα πολύ καλός. Η πρώτη μου χορηγία ήταν με την Adidas στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2016, η οποία μου παρείχε απλά ρουχισμό. Είχα παράλληλα και μια βοήθεια από κάποιους τοπικούς παράγοντες στα Γρεβενά οι οποίοι με βοηθούσαν με μικρά ποσά, κάποια ζευγάρια παπούτσια. Ξεκίνησα δύσκολα αλλά όταν ήρθα στην Αθήνα και άρχισα τις επιτυχίες ήταν πιο εύκολο να προσεγγίσω χορηγούς όπως τη Stoiximan που ήταν από τους πρώτους μου όταν ήρθα στην Αθήνα και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Επίσης είχα και τη στήριξη της Lanes που μου παρείχε συμπληρώματα. Οποιαδήποτε χορηγία είναι μεγάλη βοήθεια για όλους τους αθλητές, είτε μικρούς είτε μεγάλους».

– Πιστεύεις ότι έχει την προβολή που θα έπρεπε από τα Μ.Μ.Ε. ο κλασσικός αθλητισμός;

«Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει τόσο μεγάλη προβολή. Αλλά πιστεύω πως δε το ζητάει και ο κόσμος, προτιμούν τα ομαδικά αθλήματα οι περισσότεροι όπως το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Δεν θεωρώ ότι είναι κακό όμως, αρέσουν αυτά πιο πολύ στον κόσμο γιατί ίσως είναι πιο διασκεδαστικό το να βλέπεις έναν αγώνα ποδοσφαίρου παρά να βλέπεις έναν που τρέχει. Από κει και πέρα ανεβαίνει η προβολή του στίβου περισσότερο στα Πανελλήνια, Πανευρωπαϊκά κλπ. που πάντα τα δείχνουν. Δεν έχουμε συνέχεια αγώνες κιόλας, όπως το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ που έχουν από δύο αγώνες κάθε εβδομάδα. Εμείς έχουμε ένα Πανελλήνιο κλειστού, ένα ανοιχτού που θα το δείξει και άλλους ένα-δύο αγώνες».

– Συνεπώς, πως εκλαμβάνεις το γεγονός ότι δεν δείχνεται τόσο αυτό το σπορ;

«Δεν συμφωνώ με αυτό γιατί θεωρώ πως τα αγωνίσματα που κάνουμε εμείς στα άλματα για παράδειγμα, είναι πολύ εντυπωσιακά. Όποιος έχει πάει να δει από κοντά έναν καλό αγώνα μήκους θα του αρέσει 100%, είμαι σίγουρος. Τα άλματα είναι πάρα πολύ εντυπωσιακά. Ειδικά το άλμα εις μήκος. Θα ήθελα γενικά να φαίνεται πιο πολύ».

Όποιος έχει πάει να δει από κοντά έναν καλό αγώνα μήκους θα του αρέσει 100%, είμαι σίγουρος. Τα άλματα είναι πάρα πολύ εντυπωσιακά

– Ποια θεωρείς πως είναι η σημαντικότερη επιτυχία σου στην έως τώρα καριέρα σου αλλά και ποια στη ζωή σου;

«Στην καριέρα μου είναι το Ευρωπαϊκό κλειστού που έχω κερδίσει στη Γλασκώβη επειδή είχα μια πολύ καλή επίδοση και πάλι εκεί είχα επιστρέψει στις τελευταίες προσπάθειες. Θεωρώ πως ήταν μια πολύ μεγάλη στιγμή μου. Στην ζωή μου, ίσως το ότι ήρθα στην Αθήνα μόνος μου, ήταν μια σημαντική απόφαση και άξιζε, ήταν η καλύτερη επιλογή μου».

– Μια στιγμή που σημαίνει πολλά για εσένα και δεν θα ξεχάσεις ποτέ;

«Μου έχει μείνει έντονα το πρώτο Παγκόσμιο που είχα πάει, και τα λόγια του Εμιγιάν που λέγαμε πριν. Ήταν και ο πρώτος μου μεγάλος αγώνας, θυμάμαι ακριβώς αυτό το συναίσθημα. Θυμάμαι ότι ήταν μια από τις ελάχιστες φορές που είχα άγχος γιατί σχεδόν ποτέ δεν αγχώνομαι. Απλά τότε εκεί στην Κολομβία, ήταν όλοι πολύ καλοί και ήταν πολύ ψηλά ο πήχης. Ήταν από τα καλύτερα Παγκόσμια πρωταθλήματα παίδων που έχουν γίνει ποτέ, βλέπαμε άλματα 8μ. από πιτσιρικάδες. Θυμάμαι κιόλας που πάντα μου άρεσε να είμαι στα μετάλλια και είχα βγει πέμπτος και δεν πήρα μετάλλιο εκεί, ίσως να μπορούσα, δεν ήμουν ευχαριστημένος με την πέμπτη θέση. Αλλά το σκέφτομαι τώρα και λέω ότι μια χαρά ήταν και η πέμπτη θέση, ήμουν και μικρός. Πλέον κερδίζω τα άτομα που με είχαν κερδίσει τότε».

Ποια είναι τα πρότυπα σου;

«Μου αρέσει πάρα πολύ ο Ιβάν Πεντρόσο, είναι Κουβανός του μήκους, έχει φοβερή τεχνική. Τον έχω γνωρίσει και από κοντά. Είναι από τους αθλητές που έχουν πολλά κότσια, δηλαδή έχανε τον αγώνα μέχρι την τελευταία προσπάθεια και στην τελευταία προσπάθεια κέρδιζε. Το έχει κάνει πάρα πολλές φορές και μάλιστα σε Παγκόσμιο πρωτάθλημα. Θέλει κότσια για να κάνεις κάτι τέτοιο. Επίσης μου αρέσει η αθλήτρια του ύψους Μαρία Λασίτσκενε επειδή είναι φοβερή αθλήτρια αλλά και το στυλ της, το ότι είναι πάντα σοβαρή και δεν δείχνει εύκολα τα συναισθήματα της, μπορεί δηλαδή να κάνει ένα ρεκόρ σε έναν αγώνα και να μην αντιδράσει καν. Δεν είναι εκφραστική και μου αρέσει αυτό, το βρίσκω ωραίο».

Τι θα συμβούλευες κάποιον που ξεκινά τώρα το στίβο;

«Θα συμβούλευα κάποιον που ξεκινάει το στίβο να δοκιμάζει πράγματα στην προπόνηση αλλά και σε θέματα διατροφής, να διαβάζει και να μαθαίνει για το αγώνισμα του, να βλέπει δηλαδή βίντεο για παράδειγμα. Επίσης, να μη τα παρατάει στις δυσκολίες που προκύπτουν, να προσπαθεί να βρει λύσεις πάντα. Το σύνηθες δίλλημα είναι πώς να το συνδυάζει με το σχολείο, να σκεφτεί σοβαρά αν του αρέσει ο αθλητισμός και αν πιστεύει ότι αξίζει να τα κάνει και τα δύο. Εγώ δεν είχα κιόλας και πολλές συμβουλές στο ξεκίνημα, προσπάθησα μόνος μου, άρα καλό θα είναι να πιέζει μόνος του τον εαυτό του, αυτό έκανα και εγώ».

– Πιστεύεις ότι παίζει σημαντικό ρόλο η ψυχολογία για έναν αθλητή;

«Όταν ήμουν μικρός πίστευα πολύ στην ψυχολογία, ότι πρέπει να έχεις καλή ψυχολογία για να πετύχεις στους αγώνες και να μην έχεις πράγματα να σε κρατούν πίσω. Όμως, είχα έρθει εδώ σε ένα προπονητικό camp μαζί με τον τότε προπονητή μου, τα χρόνια που έμενα στα Γρεβενά ακόμα. Ήταν εκεί και ο Γιώργος Πομάσκι (τότε δεν τον ήξερα) και μας είχε πιάσει όσα παιδιά είχαμε πάει και μας μιλούσε. Σε κάποια στιγμή μας ρωτάει “Τι πιστεύετε ότι χρειάζεται ένας αθλητής για να πετύχει” και σηκώνω το χέρι και δεν απαντάω, απλά του δείχνω το μυαλό με τα χέρια μου.  Εκείνος μου απάντησε “Αν είναι έτσι, μπορώ και εγώ να πηδήξω 8μ.”. Με προβλημάτισε αυτή η απάντηση και μετά μου εξήγησε ότι δεν παίζει ρόλο μόνο η ευφυΐα και ο ψυχισμός σου αλλά κυρίως το πόσο έχεις δουλέψει και πόσο προετοιμασμένος είσαι σωματικά και τεχνικά. Πλέον το παρατηρώ σε εμένα, αν είσαι καλά προετοιμασμένος για έναν αγώνα και η προετοιμασία κυλάει καλά, θα πας στον αγώνα και θα κάνεις αυτό που ξέρεις να κάνεις καλά, όπως και αν νιώθεις. Τα συναισθήματα δεν παίζουν ρόλο σε έναν αγώνα. Πρέπει πρώτα να κάνεις και μετά να ονειρεύεσαι».

– Είναι εύκολο να συνδυάσεις την προσωπική ζωή με αυτό το επίπεδο στο οποίο βρίσκεσαι τώρα στον αθλητισμό;  Έχεις τώρα κάποια σχέση;

«Αυτή την περίοδο δεν έχω σχέση, αλλά είχα για τρία χρόνια. Δεν είχα κάποιο πρόβλημα, έδειχνε κατανόηση στο πρόγραμμα μου η κοπέλα που ήμασταν μαζί, επειδή είχε ασχοληθεί και εκείνη με τον αθλητισμό. Δεν την έβλεπα πολύ συχνά η αλήθεια είναι, αλλά δεν είχαμε πρόβλημα σε αυτό».

– Αν δεν επέλεγες το άλμα θα παρέμενες στο παρκούρ ή υπάρχει κάτι άλλο που σε ενδιαφέρει;

«Δεν νομίζω να συνέχιζα με παρκούρ γιατί χτυπούσα συνέχεια και είχα κάνει μια εγχείρηση στο γόνατο από τις πρώτες πτώσεις. Θεωρώ κιόλας ότι δεν έχω το σωστό σωματότυπο για παρκούρ γιατί ψήλωσα αρκετά γιατί αν είσαι πιο ψηλός είναι δύσκολο, όπως και στην ενόργανη. Νιώθω όμως ότι θα έβρισκα κάτι άλλο να κάνω, δεν μου έρχεται κάποιο άλλο άθλημα στο μυαλό τώρα αλλά σίγουρα θα έκανα κάτι δημιουργικό. Μου αρέσει να παίζω μουσική, να ζωγραφίζω και γενικά έχω αρκετά ταλέντα πιστεύω όποτε θα διάλεγα κάτι που θα ήμουν εξίσου καλός».

Μου αρέσει να παίζω μουσική, να ζωγραφίζω και γενικά έχω αρκετά ταλέντα πιστεύω όποτε θα διάλεγα κάτι που θα ήμουν εξίσου καλός

Τι περιλαμβάνει η καθημερινότητα ενός αθλητή τέτοιου επιπέδου;

«Η καθημερινότητα μας είναι δύσκολη. Εγώ κάνω διπλές προπονήσεις. Ξυπνάω το πρωί και πάω προπόνηση, επιστρέφω για φαγητό και ύπνο και ξανά πάω για προπόνηση. Το μόνο ρεπό μου είναι την Κυριακή και η πιο ανάλαφρη μέρα είναι το Σάββατο που έχω μόνο μια προπόνηση. Το Σάββατο βέβαια όλο και κάτι θα κάνω, θα βγω με τους φίλους μου. Την Κυριακή δεν βγαίνω καθόλου, κάθομαι σπίτι να ξεκουραστώ».

Τι προτιμάς να κάνεις στον ελεύθερο σου χρόνο;

«Μου αρέσει να παίζω μουσική, μπάσο συγκεκριμένα και να ζωγραφίζω. Παίζω επίσης παιχνίδια στον υπολογιστή. Το “The Legend of Zelda” μου αρέσει πολύ, το “Sekiro”  επίσης είναι πολύ ωραίο. Μου αρέσουν τα MOBA παιχνίδια γενικά, τύπου “League of Legends” που είναι το πιο γνωστό».

Ο πρωταθλητισμός προϋποθέτει θυσίες. Οι δικές σου ποιες είναι;

«Οι θυσίες που κάνω εγώ είναι οι θυσίες που κάνει ένας μέσος άνθρωπος που δουλεύει 8ωρο κάθε μέρα. Μπορεί να μη δουλεύω 8 ώρες, κάνω 5 ώρες τη μέρα προπόνηση και είναι πολύ κουραστικό. Υπάρχει λίγος χρόνος ενδιάμεσα από την πρωινή και την απογευματινή προπόνηση. Είναι σαν μια δουλειά αυτό που κάνω η οποία κουράζει πολύ».

– Έχει αλλάξει κάτι στους δικούς ανθρώπους έπειτα από την αυξημένη αναγνωσιμότητα σου τα τελευταία χρόνια;

«Ούτε για εμένα ούτε για τους φίλους μου έχει αλλάξει τίποτα επειδή έχω παραμείνει ίδιος. Για παράδειγμα αν τύχει να έρθει η συζήτηση στον αθλητισμό και σε εμένα ενώ έχουμε βγει, κόβω την κουβέντα, δε θέλω να μιλάμε για αυτό. Όταν βγαίνουμε έξω θέλω να μιλάμε για άλλα πράγματα. Δεν αλλάζει τίποτα για εμένα ούτε στις επιτυχίες που έρχονται, είμαι ακριβώς το ίδιο άτομο, θα με συγχαρούν οι φίλοι μου και μέχρι εκεί».

Θα ασχολούσουν επαγγελματικά με κάτι πέρα από τον αθλητισμό;

«Παλιά ήθελα να γίνω γραφίστας αλλά δεν είχα ασχοληθεί αρκετά και όταν άρχισα το στίβο παράτησα όλα τα άλλα, αλλά αυτό μου άρεσε πολύ και ακόμα μου αρέσει. Έχω περάσει στο Καποδιστριακό στο τμήμα Πληροφορικής αλλά δεν υπάρχει χρόνος για τη σχολή, μου αρέσει πολύ σαν κλάδος όμως. Είναι δύσκολη σχολή αλλά δεν μπορώ να το συνδυάσω τουλάχιστον για την ώρα, αλλά θα ήθελα να την τελειώσω».

Δεν αλλάζει τίποτα για εμένα ούτε στις επιτυχίες που έρχονται, είμαι ακριβώς το ίδιο άτομο, θα με συγχαρούν οι φίλοι μου και μέχρι εκεί

Πως εξελίσσεται η προετοιμασία για το Τόκιο;

«Έχω ξεκινήσει πολύ καλά φέτος την προετοιμασία μου και έχω κάνει ρεκόρ σε όλες τις ασκήσεις, ακόμα και σε αυτές του τριπλούν. Είμαι πολύ ανεβασμένος σε ταχύτητα, σε αλτικότητα ακόμα και στα βάρη. Θεωρώ ότι θα είμαι πολύ καλά στο Τόκιο, ακόμα και από το κλειστό που ξεκινάω τώρα αγώνες θα έχω καλές επιδόσεις».

Οι επόμενοι αγωνιστικοί σου στόχοι;

«Θα ξεκινήσω 31 Ιανουαρίου με ένα meeting στην Γερμανία, 5 Φεβρουαρίου θα πάω στην Τσεχία σε άλλο ένα meeting και το τελευταίο meeting θα είναι 21 Φεβρουαρίου στη Μαδρίτη που είναι μια σειρά από πολύ καλούς αγώνες. Εδώ θα αγωνιστώ μόνο στο Πανελλήνιο στο Σ.Ε.Φ. το οποίο είναι 28 και 29 Φεβρουαρίου και μετά θα πάω στο Παγκόσμιο κλειστού το Μάρτιο στην Κίνα. Όταν γυρίσω ξεκινάει η προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε αυτό το πλαίσιο θα δώσω κάποιους αγώνες εδώ από τον Μάιο και στο Diamond League μετά».

Συζητώντας κανείς με τον Μίλτο Τεντόγλου, μπορεί να διαπιστώσει πως ο τίτλος του Πρωταθλητή Ευρώπης δεν μοιάζει ικανός να τον απομακρύνει από τον τόσο προσγειωμένο και ήρεμο χαρακτήρα του. Αυτός βέβαια, έχει συμβάλει σημαντικά στην επιτυχία του. Ένας αθλητής με μοναδικό στόχο να γίνεται διαρκώς καλύτερος και με όλα τα φόντα να τα καταφέρει.

x

Send this to a friend