“Το δικό μου βραβείο είναι τα χαμόγελα των μικρών προσφυγόπουλων”

Συνέντευξη στον Γιώργο Παπαδημητρόπουλο

Είναι μία από τους 3 φιναλίστ για την διεκδίκηση του διεθνούς βραβείου H.E.R.O του IMRF (International Maritime Rescue Federation), όμως όπως η ίδια λέει, παρά το γεγονός ότι είναι πολύ υπερήφανη, σημασία δεν έχει ο νικητής. Δεν υπάρχει 1η, 2η ή 3η θέση, πολύ απλά, διότι τα συγκεκριμένα βραβεία δεν είναι αριθμοί. Όπως δεν είναι αριθμοί οι προσφυγές, τους οποίους έβγαλε στη στεριά η Μάνια Μπικόφ, και είναι πολλοί.

Η ομάδα της Lifeguard Ηellas με επικεφαλής τη Μάνια και τον σύζυγό της Σπύρο Μητριτσάκη, έχουν αφιερώσει τη ζωή τους σε ένα σκοπό: Να σώζουν ζωές και αυτό, μπορεί να το γράψεις ή να το πεις σε μια συζήτηση. Σίγουρα, όμως, δεν είναι εύκολο να το πράττεις. Γι αυτό, την επόμενη φορά που θα ακούσετε τη λέξη ναυαγοσώστης, βγάλτε από το μυαλό σας την Πάμελα Άντερσον και τον Ντέιβιντ Χάσελχοφ, τα λάδια, τον ήλιο και τα μοχίτο. Στην προκειμένη δεν είναι τηλεόραση. Εδώ, η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία και τη μυθοπλασία.

“Οι άνθρωποι αυτοί, δεν είναι αριθμοί… Είναι άνθρωποι, σαν εσένα, σαν εμένα, σαν τα παιδιά μας. Έχουν ψυχή, έχουν καρδιά, έχουν αισθήματα, μα πάνω απ’ όλα έχουν τη δύναμη να θέλουν να ξεφύγουν… Να παλέψουν και να διεκδικήσουν μια νέα ζωή. Είναι άνθρωποι, που ονειρεύονται… Όσο μπορούνε δηλαδή… ανάμεσα στην αγωνία του ταξιδιού τους, όταν κοιμούνται σε σκηνές, όταν κρύβονται “απέναντι” στα δάση.  Διψάνε για ελευθερία… Ναι, αυτό το αγαθό που εμείς δεν αξιολογούμε. Ίσως γιατί δεν έχει ισοπεδωθεί η γειτονιά μας, δεν έχει καταστραφεί το σπίτι μας δεν έχουν σκοτωθεί οι συγγενείς μας, από βόμβες χωρίς λόγο. Ίσως γιατί κανείς δεν μας έβαλε ένα πιστόλι στο κρόταφο για να στρατολογήσει τα ανήλικα αγόρια μας ή να βιάσει τις γυναίκες μας μέσα στην παράνοια ενός πολέμου από παντού, από τους πάντες. Είναι άνθρωποι που πριν φύγουν από τη χώρα τους, αποχαιρετήσαν για πάντα τους γονείς τους”, γράφει η ίδια η Ελληνίδα ναυαγοσώστρια και τι μπορεί κανείς να προσθέσει.

mania_1

Οι λέξεις και οι σκέψεις όλων εκείνων που δεν βρεθήκαμε στις ακτές τις Μυτιλήνης όταν η θάλασσα ξέβραζε βάρκες, πτώματα, σωσίβια και πράγματα, είναι φτωχές. Ούτε κόμμα δεν αλλάζεις σε αυτά που γράφει, ούτε λέξη δεν ψελλίζεις σε αυτά που λέει, ούτε σκέψη σε αυτά που έχει κρατήσει στο μυαλό της, ούτε καν αναστεναγμό σε αυτά που έχει στην καρδιά της. Τίποτα δεν προσθέτεις. Γιατί πολύ απλά, δεν ξέρεις. Εκείνη, όμως, ξέρει…

Η Μάνια Μπικόφ μας έκανε την τιμή. Μίλησε στο runnfun.gr για τη δουλειά της, για τη Μυτιλήνη, τους πρόσφυγες, τη μεγάλη της διάκριση, για τα τέσσερα παιδιά της, την μεγάλη της αγάπη το τρίαθλο και για το… τσουνάμι του λαϊκού μαζικού αθλητισμού που έχει “χτυπήσει” τη χώρα.

Η αρχή

Όλα ξεκίνησαν, χτυπώντας την πόρτα του… κουφού. Όπου κουφός, βάλτε τη λέξη κράτος, το οποίο εδώ και πολλά χρόνια σε τέτοιες περιπτώσεις ποτέ δεν απαντά. Έτσι, η ομάδα των ναυαγοσωστών αποφάσισε να αναλάβει δράση, να ζητήσει βοήθεια από τους χορηγούς της και όχι μόνο, για να βρεθεί στη Λέσβο. Περίπου τέτοια εποχή πέρυσι έφυγαν οι πρώτοι εθελοντές για τη Λέσβο. Από τη Σκάλα Συκαμιάς όπου γίνεται η πρώτη σοκαριστική επαφή, στις 8 Νοεμβρίου που δημιουργείται ο σταθμός στον Μόλυβο, οι διασώσεις που ακολουθούν, μέχρι το κλείσιμο του σταθμού στις 30 Μαΐου μετά τη συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία, όταν οι μεταναστευτικές ροές μειώθηκαν, την επιστροφή στη Σκάλα Συκαμιάς, την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων και όχι μόνο στην κολύμβηση, τις δυσκολίες. Πως ξεκίνησε η προσπάθεια στη Μυτιλήνη;

Σοκ και δέος

Είναι δεδομένο ότι η χώρα μας έχει δεχθεί μεγάλες πιέσεις από τις μεταναστευτικές ροές. Και είναι αλήθεια ότι έχουν δημιουργηθεί μεγάλα ή μικρότερα προβλήματα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τουλάχιστον 1 εκατ. πρόσφυγες έχουν περάσει τα σύνορά μας με κατεύθυνση την Ευρώπη, τη… Γη της Επαγγελίας. Μέσα στις βάρκες, γυναίκες, παιδιά, γιατροί, δικηγόροι, ζωγράφοι, εργάτες, άνθρωποι που πληρώνουν για να βρουν μια καλύτερη ζωή, για να προστατέψουν τη ζωή των παιδιών τους, για να τους δώσουν μέλλον.

“Υπήρχαν και άνθρωποι που μας έλεγαν εσείς φταίτε. Αν τους αφήνατε να πνιγούν δεν θα ερχόντουσαν. Οι περισσότεροι, όμως, άνοιγαν τα σπίτια τους”

Ας μην είμαστε άδικοι με κανέναν, ούτε με αυτούς, ούτε και με τους κατοίκους των περιοχών που έχουν δεχθεί το τσουνάμι της μεταναστευτικής κρίσης. Η Ελλάδα συνολικά, αν το δούμε ψύχραιμα και λογικά, βγαίνει δυνατή από μια μεγάλη κρίση, κυρίως γιατί οι κάτοικοί της έδειξαν αλληλεγγύη.

Γιατί μαμά;

Η Μάνια μας περιέγραψε πολλά από όσα έζησε και είδε και κατέληξε όπως είδατε και στο βίντεο με το μεγάλο μάθημα που έδωσε και πήρε από τα παιδιά της. Τα οποία αν και έχουν βιώσει με την απουσία της μαμάς και του μπαμπά τους που ήταν στη Λέσβο και παρά το γεγονός ότι εξέφρασαν τα παράπονά τους, τώρα ξέρουν γιατί όλα αυτά έχουν συμβεί: “Νομίζω ότι πλέον έμαθαν. Τα δικαιολογώ τα παιδιά. Είναι δεδομένο ότι έχουν υπάρξει… θύματα αυτής της κατάστασης. Έμεινα πολύ καιρό στη Λέσβο μαζί με τον μπαμπά τους και σίγουρα δεν τους άρεσε. Με ρώταγαν αν τα παιδάκια που σώζαμε δεν έχουν γονείς για να τα προστατεύουν; Μας το έλεγαν και οι δασκάλες στο σχολείο. Τους λείπαμε. Δεν είχαν κέφι. Τα παιδιά έχουν δίκιο. Όταν γυρίσαμε, όσο καιρό είμαι σπίτι προσπαθώ να αναπληρώσω. Και πάλι, όμως, θα πάμε στις δομές, θα μοιράσουμε πράγματα στα προσφυγόπουλα. Όλο αυτό πρέπει να γίνει ένα μάθημα. Τα πήρα μαζί μου στη Λέσβο. Έπαιξαν με τα προσφυγόπουλα, μάζεψαν πράγματα από τις παραλίες. Το έζησαν από κοντά. Και παρά το γεγονός ότι αντιμετώπισαν προβλήματα, τα παιδιά μου στο σχολείο τους, είναι να πρώτα που θα πουν ότι θέλουν να κάνουν μάθημα μαζί με τα προσφυγάκια”, λέει η Μάνια και καμαρώνει. Και καλά κάνει…

mania_bikof_lesvos

Το βραβείο

Από τα 18 της χρόνια πέρα από την επαγγελματική της καριέρα στο πόλο με τα Χανιά, τη Βουλιαγμένη και τον Ολυμπιακό, ασκεί το επάγγελμα του ναυαγοσώστη. Μετά τόσα χρόνια προσφοράς όπως είπαμε και στον πρόλογο, βρέθηκε στη λίστα για το διεθνές βραβείο H.E.R.O της IMRF και από εκεί μέσα στην τριάδα και κάθε φορά που κάποιος της το αναφέρει, δεν μπορεί να κρύψει την ικανοποίησή της και το χαμόγελό της φτάνει μέχρι τα αυτιά. Απόλυτα δικαιολογημένα η Μάνια αισθάνεται ήδη ότι έχει κερδίσει. Δείτε το γιατί:

Πόλο, ναυαγοσωστική και τρίαθλο

Και μέσα σε όλο αυτό το διάστημα, η Μάνια δεν έχανε την ευκαιρία να γυμνάζεται κιόλας. Τα τελευταία τρία χρόνια το τρίαθλο έχει μπει για τα καλά στη ζωή της. Βέβαια οι βάσεις υπήρχαν. Επαγγελματίας πολίστρια στα Χανιά, στη Βουλιαγμένη, στον ΠΑΟΚ, τον Εθνικό, στον Ολυμπιακό και φυσικά στην Εθνική ομάδα. Το μικρόβιο του πρωταθλητισμού, δεν είναι εύκολο να σβήσει. Εκπαιδεύτηκε από τον Ναυτικό Όμιλο Χανίων και τον Ερυθρό Σταυρό και την αμερικανική βάση της Σούδας. Φυσικά λόγω σωματοδομής και ικανοτήτων ξεχώρισε άμεσα. Οι Αμερικανοί εκπαιδευτές της πρότειναν να μείνει στη βάση και να πάρει δίπλωμα, πρόταση που αποδέχθηκε και κάπως έτσι έγινε η πρώτη γυναίκα της χώρας, με πιστοποίηση από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Ναυαγοσωστικής. Είναι η μοναδική διεθνής εκπαιδευτρια εκπαιδευων ναυαγοσωστων από την παγκόσμια ομοσπονδία. Έκτοτε έχει αναλάβει την εκπαίδευση εκατοντάδων ναυαγοσωστών, από όλον τον κόσμο, οι οποίοι φοιτούν στη σχολή Lifeguard Ηellas.

“Να προσέχουμε στις παραλίες. Έχουμε πολλούς πνιγμούς ή μάλλον θανάτους στη θάλασσα που φτάνουν τους 400 το χρόνο. Να σεβόμαστε τους κανόνες. Με τη θάλασσα δεν παίζουμε”

Η σχολή, η οποία έχει περάσει από όλα τα στάδια του εθελοντισμού, ξεκινώντας από την ενημέρωση παιδιών σε σχολεία και κατασκηνώσεις όταν οι λαϊκοί αγώνες στην Ελλάδα ήταν λίγοι πριν από αρκετά χρόνια, μέχρι στις μέρες μας που δεν διοργανώνεται αγώνας χωρίς τη συμμετοχή των εθελοντών της Lifeguard Ηellas, που είναι έτοιμοί να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε ξηρά και θάλασσα, εξαιτίας της εκπαίδευσης που λαμβάνουν.

mania_triathlo

Τα τελευταία τρία χρόνια λοιπόν, η Μάνια διαπρέπει εντός και εκτός συνόρων στο τρίαθλο. Στον 3ο μεγαλύτερο έρωτα της ζωής της μετά τον άνδρα και τα παιδιά της. Δεν το λέει η ίδια, το έχουμε διαπιστώσει εμείς και αυτό, έχει μεγαλύτερη αξία. Το τρίαθλο το ξεκίνησα στο Spetsathlon το 2014 και μέσα σε 2,5 χρόνια έχω γευτεί τη χαρά των τερματισμών 3 half κ 3 full Ironman αποστάσεων και πολλών εγχώριων διοργανώσεων. Οι δύο τελευταίοι αγώνες της ήταν το Gloria Ironman 70.3 στην Τουρκία και το Ocean Lava Rhodes στη Ρόδο. Πως ξεκίνησε; Πως καρφώθηκε στο μυαλό της η λέξη τρίαθλο;

“Να ωθούμε τα παιδιά μας στον αθλητισμό. Η πόλη δεν είναι φιλική για τα αθλήματα. Ας τους δώσουμε την ευκαιρία να αθληθούν και να διασκεδάσουν χωρίς να τα πιέζουμε να κάνουν κάτι που δεν θέλουν”

Στον πρώτο αγώνα που έτρεξε πριν από τέσσερα χρόνια, ένιωθε σαν ψάρι έξω απ’ το νερό. Νόμιζε ότι είχαν μετακινήσει την αψίδα του τερματισμού και έβριζε στα τελευταία 3 από τα 10 συνολικά χιλιόμετρα που επέλεξε να τρέξει. Σήμερα τρέχει Μαραθωνίους για… προπόνηση ενόψει των Full Ironman. Πραγματικό φαινόμενο. Ακούστε την:

Το ευχαριστώ είναι λίγο. Αντί επιλόγου ευχόμαστε στη Μάνια να παραμείνει ίδια και σε όλους τους υπόλοιπους, σε εμάς και σε εσάς να γνωρίζετε στη ζωή τέτοιους ανθρώπους. Μόνο έτσι έχουμε όλοι μια ελπίδα να γίνουμε καλύτεροι. Και κάτι τελευταίο. Ελέσσα, Θαλασσινή, Ίρις και Νηρέα, να είστε περήφανοι για τη μαμά και τον μπαμπά. Κάποια μέρα θα τα καταλάβετε όλα…


* Ευχαριστούμε πολύ το Central park Cafe που βρίσκεται στην καρδιά του Μητροπολιτικού πάρκου της Καλλιθέας για τη φιλοξενία. Παρεμπιπτόντως το πάρκο που βρίσκεται δίπλα στο Κέντρο Πολιτισμού του ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και είναι μια όαση αθλητισμού για την Καλλιθέα και της γύρω περιοχές. Διαθέτει χώρο για τρέξιμο, γηπεδάκια ποδοσφαίρου, κολυμβητήριο που φιλοξενεί ακόμα και επαγγελματίες αθλητές και χώρους για οποιαδήποτε δραστηριότητα. Φυλάσσετε όλες της ώρες και είναι απόλυτα ασφαλές.


 

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Θανάσης Αλευράς: Το τρέξιμο μού καθαρίζει το μυαλό, είναι ένας διαλογισμός

Ο δημοφιλής ηθοποιός Θανάσης Αλευράς μέσα στην πανδημία αποφάσισε να σταματήσει το θέατρο, να ασχοληθεί περισσότερο με τον εαυτό του και να κυνηγήσει τα νέα του όνειρα. Τον συναντήσαμε μετά την προπόνησή του, στη Μαρίνα Αλίμου, και μας μίλησε για τη μικρή του επανάσταση και για το πώς το τρέξιμο ήταν η καλύτερη ψυχοθεραπεία.

Το ραντεβού μας ήταν στον Άλιμο, στην παραλία, κοντά στο σπίτι του, όπου τρέχει συνήθως πολύ νωρίς το πρωί. Ο Θανάσης Αλευράς, φορώντας τα αθλητικά παπούτσια του, πήρε φόρα και αποφάσισε να αφήσει πίσω του την πίεση που του προκαλούσε η ρουτίνα της δουλειάς του στο θέατρο, αναζητώντας νέες δημιουργικές διεξόδους. Αυτό το διάστημα προετοιμάζεται για τον Μαραθώνιο, αλλά και για μια καινούρια σατιρική μουσική παράσταση που θα ανέβει στη σκηνή ενός νυχτερινού κέντρου της Αθήνας, αλλάζοντας τη ζωή του και τη ρουτίνα που του δημιουργούσε η καθημερινή ενασχόλησή του με το θέατρο τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Όταν ξεκινήσατε να τρέχετε, από τι θέλατε να φύγετε μακριά;
Έχετε απόλυτο δίκιο, όσοι κάνουμε τόσο μεγάλες αποστάσεις από κάτι θέλουμε να ξεφύγουμε. Για κάποιον λόγο, σοβαρό, τρέχουμε. Εγώ πιέστηκα πολύ, κάπου εκεί, στα 40. Συνειδητοποίησα ότι το θέατρο, η δουλειά μου, με πίεζε. Έπρεπε να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι το όνειρο που είχα όταν τελείωσα το σχολείο να φύγω από τα Γιάννενα, να έρθω στην Αθήνα και να ασχοληθώ με το θέατρο, είχε πια κάνει τον κύκλο του. Το όνειρό μου το είχα ζήσει. Κατάλαβα, λοιπόν, ότι με αυτό το ίδιο όνειρο δεν θέλω να πάω μέχρι τα 70 ή τα 80. Την ώρα όμως που αρχίζεις να το αντιλαμβάνεσαι, δεν αντέχεις να το παραδεχτείς ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό. Είκοσι χρόνια δούλευες για να φτάσεις στη στιγμή που θα μπορούσες να κάνεις ό,τι θέλεις και τώρα δεν θέλεις πια; Δεν ήθελα να είναι η ζωή μου αυτή πια. Για να το αποδεχτώ, βγήκα στους δρόμους.

Πώς καταλήξατε ότι το τρέξιμο ήταν ο καλύτερος τρόπος για να απελευθερωθείτε;
Κάθε φορά που κάτι αλλάζει, κάτι μετακινείται μέσα σου, σε σχέση με τα όριά σου, παίρνεις τεράστια δύναμη. Χρειαζόμουν λοιπόν κάτι δραστικό που να με βοηθήσει να υπερβώ τα όρια μου. Να ξεπεράσω τον εαυτό μου, τις αντοχές μου. Ήθελα να βεβαιωθώ ότι μπορώ να αλλάξω τα όρια που είχα ο ίδιος βάλει στον εαυτό μου. Τότε, θυμήθηκα το τρέξιμο, με το οποίο είχα ασχοληθεί σε επίπεδο πρωταθλητισμού στην εφηβεία μου. Είχαν έρθει στο σχολείο για να ανακαλύψουν ταλέντα στον στίβο. Ήμουν ένα αδύνατο παιδάκι που έτρεχε «σφαίρα» κι έτσι μπήκα στο άθλημα για τρία χρόνια, από τα 14 μου έως τα 16 μου. Συστηματικά. Μετά από έναν τραυματισμό στο πόδι, το άφησα. Μπλέχτηκα με το θέατρο, με μια θεατρική ομάδα στα Γιάννενα όπου μεγάλωσα και στη συνέχεια σπούδασα στο Θέατρο Τέχνης, έχοντας δασκάλους τους παλιούς μαθητές του Κουν -την Πιτακή, τον Κουγιουμτζή, τη Λυμπεροπούλου, τον Λαζάνη.

Μοιάζει ο στίβος του αθλητισμού με τον «στίβο» τον θεατρικό;
Πολύ. Ο στίβος μου προσέφερε τον χαρακτήρα μου. Διαμόρφωσε την προσωπικότητά μου. Αν είχα ένα παιδί, το πρώτο πράγμα που θα έκανα θα ήταν να το εμπνεύσω να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Εξασκείς σημαντικές αρετές που αργότερα βρίσκουν εφαρμογή σε ολόκληρη τη ζωή σου. Πειθαρχία, υπομονή, προσήλωση στο στόχο σου. Έχει μεγάλη πίεση βέβαια, κυνηγάς διαρκώς το χρόνο για να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Εμένα αυτή η φιλοσοφία δεν μου ταιριάζει. Δεν θα μπορούσα να είμαι αθλητής.

Το θέατρο, στο οποίο είσαι διαρκώς εκτεθειμένος και πρέπει να αποδεικνύεις κάθε βράδυ το ταλέντο σου, δεν είναι κι αυτό δύσκολο; Οι ηθοποιοί έχουμε τα χέρια μας, τη φωνή μας, το σώμα μας, τις εκφράσεις του προσώπου μας, με αυτά παίζουμε, με αυτά εργαζόμαστε. Όλα αυτά θα πρέπει να είναι σε καλή φόρμα. Δεν δικαιούσαι να αρρωστήσεις, να «σπάσεις», να μην είσαι καλά ψυχολογικά γιατί κάτι σου συνέβη. Αυτή η πίεση είναι μεγάλη, σε εξουθενώνει. Ενώ κάθε βράδυ ήμουν στις 9:00 στη σκηνή με ραντεβού, δεν ήμουν ποτέ ο ίδιος άνθρωπος. Κι εμένα μου συνέβαιναν πράγματα, όχι ωραία και ευχάριστα, απώλειες, χωρισμοί, δυσάρεστα ζητήματα… Αλλά εκείνη τη στιγμή έπρεπε να τα ξεχάσεις όλα και παίξεις το ρόλο σου. Αυτός είναι και ο λόγος που σε αυτή τη φάση της ζωής μου αποφάσισα να μην μου τρώει το θέατρο την ενέργεια.

Δεν μου αρέσει άλλο η ρουτίνα του θεάτρου, να έχω κάθε βράδυ παράσταση. Δεν αντέχω πια την καθημερινότητα που μου επιβάλει η δουλειά αυτή. Δεν θέλω να είμαι άλλο κλεισμένος σε κανένα θέατρο από το πρωί έως το βράδυ. Θέλω να έχω ελεύθερο χρόνο για εμένα, για τους φίλους μου, να μπορώ να κάνω ένα ταξίδι που το έχω στερηθεί πολλά χρόνια, θέλω να αρρωστήσω με την ησυχία μου και να κάτσω στο σπίτι μου πέντε ημέρες…

Έπαιξε ρόλο η πανδημία σε αυτή την απόφαση;
Όχι. Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι βρεθήκαμε με την πανδημία στο σπίτι μας και δεν ξέραμε τι να κάνουμε εκεί. Δεν ήμασταν ποτέ σπίτι όλη μέρα. Όταν δεν έχεις μάθει να έχεις ελεύθερο χρόνο, το να βρεθείς στο σπίτι με άπλετο ελεύθερο χρόνο, σου προκαλεί αμηχανία. Με πίεσε πολύ η πανδημία, πάρα πολύ. Δεν πέρασα καθόλου καλά. Είχα θέμα με τον εγκλεισμό, με το ότι ήμουν υποχρεωμένος να μείνω μέσα. Το τρέξιμο εκείνη την περίοδο με βοήθησε πολύ ψυχολογικά. Το πρώτο lockdown το πέρασα στα βουνά της Δράμας, μαζί με τον προπονητή και φίλο μου, τον Μάριο Γιαννάκου. Απομονωθήκαμε εκεί, κάναμε προπονήσεις στο βουνό, ψήναμε, τρώγαμε. Στη 2η καραντίνα όμως πιέστηκα, ένιωθα θυμό, δυσφορία. Οι καλλιτέχνες είμαστε ένα πολύ ριγμένος κλάδος στην περίοδο της πανδημίας, μας πέταξε η πολιτεία κυριολεκτικά, δεν ήξερε τι να μας κάνει.

Και μέσα σε όλα αυτά αποφασίσατε να αλλάξετε τη ζωή σας. Με δεδομένο ότι βιοπορίζεστε από το θέατρο. Πώς θα τα βγάλετε πέρα αν το σταματήσετε;
Δεν αφήνω το θέατρο για πάντα, θα επιστρέφω για έναν ωραίο ρόλο, για μια καλή συνεργασία, όποτε νιώθω ότι αξίζει τον κόπο. Δεν θέλω να είμαι εξαρτημένος, να ζω από το θέατρο. Η δουλειά του ηθοποιού δεν είναι μόνο το θέατρο. Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να κάνεις. Ετοιμάζω μια δική μου μουσική, σατιρική παράσταση, όχι όμως σε θέατρο, σε μαγαζί. Αυτό έχει μια άλλη καθημερινότητα. Κάτι σαν αυτό που έκανε ο Γιώργος Μαρίνος. Είμαι προσωπικότητα του βαριετέ, μου αρέσει η πρόζα, το τραγούδι, η κίνηση. Νιώθω πιο ελεύθερος έτσι. Έχει βρεθεί ο χώρος, το Vox, αλλά επεξεργάζομαι ακόμα το timing. Τα κείμενα θα τα γράψουν ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Βύρωνας Θεοδωρόπουλος, ο Γιώργος Παυριανός, ενώ ο Φωκάς Ευαγγελινός θα επιμεληθεί την κίνηση.

«Το τρέξιμο είναι διαλογισμός, σταματάω να σκέφτομαι και βρίσκω την αρμονία»

Στον Μαραθώνιο πώς αποφασίσατε να συμμετάσχετε; Δεν αρκούσε απλώς το να βγαίνετε για τρέξιμο;
Το 2019 είχα ένα ατύχημα στο θέατρο, είχα σπάσει το πόδι μου και ήμουν πολύ ζορισμένος. Είπα, μόλις γίνω καλά, θα πάω να τρέξω στον Μαραθώνιο. Ήταν όνειρο ζωής από τότε που ήμουν έφηβος. Ξεκίνησα προπονήσεις και μέσα σε τρεις μήνες ήμουν έτοιμος. Όταν τερμάτισα έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου ότι κάθε χρόνο, ό,τι κι αν συμβαίνει στη ζωή μου, θα αφιερώνω τρεις μήνες στον Μαραθώνιο. Δεν τρέχω όλο το χρόνο, δεν βγαίνω για τρέξιμο καθημερινά. Τρεις μήνες όμως ασχολούμαι συστηματικά και κάνω αυστηρή προπόνηση για τον Μαραθώνιο. Βγαίνω για τρέξιμο πέντε φορές την εβδομάδα, για δύο ώρες. Τις κοντινές αποστάσεις, μέχρι 15 χιλιόμετρα τις κάνω εδώ στην παραλία, από τον Άλιμο μέχρι το Φάληρο. Αν θέλω να τρέξω παραπάνω χιλιόμετρα, αφήνω το αυτοκίνητο στη Βούλα και τρέχω σε όλη τη Ριβιέρα. Το τρέξιμο μού καθαρίζει το μυαλό, είναι ένας διαλογισμός. Γι’ αυτό δεν θέλω παρέα όταν τρέχω. Ούτε μουσική. Είναι η δική μου η ώρα.

Όταν τρέχεις, ειδικά πολλά χιλιόμετρα, κάποια στιγμή σταματάει το μυαλό να σκέφτεται. Παρακολουθείς μόνο την ανάσα σου, το ρυθμό σου. Σου αποκαλύπτονται πολλά πράγματα τρέχοντας: Όλα αυτά που δεν ακούς μέσα στη μέρα, εμφανίζονται μαγικά μπροστά σου.

Ουσιαστικά, από αυτό που περιγράφετε, μοιάζει με διαλογισμό, με προσευχή. Πιστεύετε στον Θεό;
Είμαστε παιδιά από αλλού. Εδώ ήρθαμε κάτι να μάθουμε. Περαστικοί. Φυσικά και πιστεύω… Στον Θεό, σε αυτόν το νου που τα διέπει όλα. Δεν γίνεται όλη αυτή η σοφία, η αρμονία, να είναι τυχαία. Με το τρέξιμο κάνω ακριβώς αυτό: σταματάω να σκέφτομαι και βρίσκω την αρμονία. Αυτό γίνεται φυσικά, γιατί έρχεται η κόπωση. Oι αντιστάσεις μειώνονται, το ego και η «μύτη» πέφτουν, το σώμα σου σε σαμποτάρει, τρέχεις και ακούς όλους σου τους μυς να σου λένε δεν μπορείς άλλο… Κι όμως, αντέχεις τελικά, ξεπερνάς τον εαυτό σου, τα όρια που νόμιζες ότι είχες, και τερματίζεις. Με όλη αυτή τη διαδικασία στ’ αλήθεια διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου και γνωρίζεις ξανά τον εαυτό σου. Ο Μαραθώνιος είναι κυρίως μια εκπαίδευση για το πώς μπορώ εγώ να κυριαρχήσω στο μυαλό και το σώμα μου, να είμαι εγώ κυρίαρχος του εαυτού μου. Είναι μια σπουδαία άσκηση το τρέξιμο μεγάλης διάρκειας.

Πηγή: www.iefimerida.gr

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Η Μαρία Πολύζου σοκάρει: «Ο πατέρας μου με βίαζε από τα 11 μου, σωσίβιο ο αθλητισμός»

Τη σωματική και σεξουαλική κακοποίησή της από τον πατέρα της αποκάλυψε η μαραθωνοδρόμος Μαρία Πολύζου.

Oπως μετέδωσε το Mega, στο βιβλίο της «Μην τα Παρατάς», εξομολογήθηκε ότι από τα 11 της χρόνια βιαζόταν από τον ίδιο της τον πατέρα.

«Γεννήθηκα στην Πάτρα, ο πατέρας μου ήταν ψαράς, δούλευε σκληρά, αλλά ήταν πάμπτωχος. Ο πατέρας μου ήταν άγριος στην όψη και στους τρόπους. Δεν ήταν ψηλός, μάλλον μετρίου αναστήματος. Είχε σκούρα επιδερμίδα και το καλοκαίρι μαύριζε περισσότερο λόγω δουλειάς. Είχε μαύρα μαλλιά και μούσια, που τον έκαναν ακόμη πιο τρομακτικό. Έπινε και, όταν μεθούσε, γινόταν βίαιος. Μας χτυπούσε και τον τρέμαμε όλοι. Εμένα από την ηλικία των 11-12 ετών με βίαζε», αναφέρει.

Μαρία Πολύζου: «Με σωσίβιο τον αθλητισμό, τα όνειρα και τους στόχους μου κατάφερα να βγω από τη μαυρίλα»
Οπως εξομολογείται, το τρέξιμο τη βοήθησε να ξεφύγει από το προσωπικό μαρτύριο. «Με σωσίβιο τον αθλητισμό, τα όνειρα και τους στόχους μου κατάφερα να βγω από τη μαυρίλα και να προχωρήσω στη θέση που ήθελα εγώ να βάλω τον εαυτό μου», είπε η Μαρία Πολύζου.

«Μου άρεσε να δραπετεύω στον δικό μου κόσμο. Την ομορφιά που χρειαζόμουν την έφτιαχνα μέσα μου. Υποσυνείδητα ίσως, από πολύ μικρή, προσπαθούσα να μην είμαι εντελώς εκεί όπου βρισκόταν το σώμα μου, αλλά να περιπλανιέμαι όπου με οδηγούσε το μυαλό και η ψυχή μου», γράφει μεταξύ άλλων στο βιβλίο της.

Η Μαρία Πολύζου το 1996 έγινε η πρώτη Ελληνίδα που αγωνίστηκε στον Μαραθώνιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, στην Ατλάντα. Τότε μπήκε στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας την ελληνική σημαία. Το 2010 ήταν η πρώτη γυναίκα από την αρχαιότητα που αναβίωσε το Φειδιππίδειο Άθλο. Έτρεξε τη διαδρομή 524 χιλιομέτρων (Αθήνα-Σπάρτη-Αθήνα-Τύμβος Μαραθώνα) στην επέτειο των 2500 χρόνων από τη Μάχη του Μαραθώνα. Το 2019 διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού και τον νίκησε.

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend