Τα μέτρα της ΓΓΑ, οι μαζικοί αγώνες, οι αντιδράσεις και η επόμενη μέρα

Ήταν αναμενόμενο, αλλά οι περισσότεροι επιλέγαμε να μη το βλέπουμε. Φυσικά μιλάμε για τα νέα μέτρα της ΓΓΑ αναφορικά με τους μαζικούς αγώνες. Στην ουσία η σεζόν έχει ολοκληρωθεί και ο στόχος είναι πλέον η επόμενη χρονιά.

Προφανώς η ΓΓΑ πήρε μια απόφαση για τους αγώνες δρόμου, εξαιτίας της σοβαρής κατάστασης που βρίσκεται η χώρα. Προφανώς επίσης, οι άνθρωποι της ΓΓΑ πιέστηκαν από τις εξελίξεις και φυσικά από τους πραγματικούς επιστήμονες και λοιμωξιολόγους της χώρας, που βλέπουν ένα… τσουνάμι να έρχεται. Προφανώς και συνυπολόγισαν τις συνέπειες, προφανώς και γι’ αυτούς δεν είναι ευχάριστες, ούτε έχουν κάποιο βίτσιο.

Και προφανώς θεωρούν ότι έχουν να κάνουν με επαγγελματίες που θα κρατήσουν μια υπεύθυνη στάση και δεν θα εφαρμόζουν την τακτική «με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω», ανάλογα με το αν συμφέρουν οι ημερομηνίες.

Η μοναδική μου ένσταση, έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν υπάρχει μέριμνα για τις οικονομικές συνέπειες που έχουν οι αποφάσεις για ομοσπονδίες και επαγγελματίες του χώρου και το κόστος θα κληθεί να το πληρώσει ξανά ο κόσμος.

Κατά τα άλλα, άνθρωποι (ευτυχώς λίγοι) που αποθέωναν την υγειονομική επιτροπή της ΓΓΑ και είχαν κάνει Ευαγγέλιο το υγειονομικό πρωτόκολλο, μετά τις τελευταίες ανακοινώσεις και τους περιορισμούς στους μαζικούς αγώνες δρόμου, έχουν κάνει όχι απλά κολοτούμπα, αλλά διπλό λουτς, τριπλό άξελ και τετραπλό τόλουπ μαζί.

Και απλώς στη χώρα που ήταν, είναι και παραμένει ένα «μπάχαλο με ήλιο» θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν, γιατί δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να τους ελέγξει. «Ποια ΓΓΑ μωρέ τώρα. Και γιατί να μας πιάνουν εμάς αυτά τα μέτρα».

Με την ίδια λογική, θα έπρεπε να είχαν αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο οι ιδιοκτήτες καφετεριών και μπαρ, ξενοδοχείων, καταστημάτων λιανικής πώλησης, ομάδες ποδοσφαίρου, μπάσκετ και άλλων αθλημάτων και άλλοι επαγγελματίες που έχουν πληγεί βάναυσα από την πανδημία και τα μέτρα που έχουν εφαρμοστεί.

Πιστέψτε με, ο καθένας θα μπορούσε να βρει ένα διαφορετικό πλαίσιο και να πείσει αυτούς που θέλουν να πεισθούν, ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να λειτουργείς έτσι. Και να γράψει στα παλιά του τα παπούτσια τους νόμους. Αυτό είναι το πιο εύκολο.

Οι διοργανωτές οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες που πέφτουν και στις δικές στους πλάτες αυτή τη στιγμή και να ακολουθήσουν τον δύσκολο δρόμο. Χαίρομαι που οι περισσότεροι το πράττουν με αφοσίωση, υπευθυνότητα και χωρίς κορώνες.

Η ευθύνη που έχουν είναι ακόμα μεγαλύτερη, όταν απευθύνονται σε κόσμο που δεν έχει καταλάβει ακόμα τη συμβαίνει. Και υπάρχουν τέτοιοι και μέσα στο δρομικό κίνημα. Ας μην ανάβουν, λοιπόν, τη… φωτιά.

Είδαμε αγώνες που υποτίθεται ότι ακολουθούσαν ένα υγειονομικό πρωτόκολλο, που οι ίδιοι είχαν εκπονήσει, να διεξάγονται με μαζικές εκκινήσεις 200 ατόμων, χωρίς να τρέχει τίποτα. Δεν χρειάζεται να δούμε ξανά τέτοιες εικόνες. Μπορούμε καλύτερα.

Η ΓΓΑ έχει επιβάλει κάποια μέτρα. Ας ακολουθήσουν οι διοργανωτές τα μέτρα και ας γίνουν οι αγώνες που μπορούν να γίνουν. Με 100, με 200, με 500, με 1000 άτομα. Είναι τόσο απλό.

Προσωπικά έχω εμπιστοσύνη στον Γιώργο Μαυρωτά. Ούτε καρεκλοκένταυρος είναι, ούτε παιδί κομματικού σωλήνα. Και τον αθλητισμό τον ξέρει όσο λίγοι.

Ξέρεις κανέναν με… AIDS;

Στη συζήτηση για το αν υπάρχει ή δεν υπάρχει COVID-19 δεν υπάρχουν πολλά που να μπορείς να πεις. «Δεν ξέρω κανέναν με κορωνοϊό», λέει ο άλλος. Δηλαδή ρε φίλε ξέρεις πολλούς με AIDS και Έμπολα; Τι σημαίνει ότι δεν ξέρεις κανέναν; Ότι δεν υπάρχει; Επειδή δεν έχεις πάει ο ίδιος στο φεγγάρι, πάει να πει ότι η NASA έχει βάλει μια… λάμπα στον ουρανό;

Αν γουστάρετε να ενημερώνεστε από τις «μανούλες του facebook» για την εξέλιξη του COVID-19, τις μάσκες, τα τσιπάκια του Μπιλ του Γκέιτς και για 5G είναι απόλυτο δικαίωμά σας. Αλλά ανεξάρτητα από το τι πιστεύετε, είναι υποχρέωσή σας να προστατεύετε το κοινωνικό σύνολο. Τελεία και παύλα.

Πίσω από όλη αυτή την ιστορία με τον Κορωνοϊό, υπάρχει άγνοια. Άγνοια για κάτι νέο που «χτύπησε» την ανθρωπότητα. Και φυσικά οι επιστήμονες θα κάνουν λάθη. Κακές εκτιμήσεις. Θα αλλάζουν γνώμη, όπως αλλάζουν τα δεδομένα των ερευνών από μέρα σε μέρα. Μιλάμε για κάτι πρωτόγνωρο.

Είναι το ίδιο να τρέχεις μαραθώνιο για πρώτη φορά και το ίδιο να έχεις κάνει καμιά 20αριά; Έχεις την ίδια εμπειρία; Κάνεις την ίδια διαχείριση; Έχει το σώμα σου τις ίδιες αντοχές;

Η επόμενη χρονιά θα είναι σίγουρα καλύτερη. Είτε υπάρχει εμβόλιο, είτε όχι (σ.σ που θα υπάρχει). Γιατί θα έχουμε εμπειρία. Γιατί θα έχουν γίνει νέες ανακαλύψεις. Γιατί δεν θα πηγαίνουμε στα τυφλά και γιατί εμείς οι ίδιοι θα ξέρουμε τι να κάνουμε.

Και οι αγώνες θα επιστρέψουν και ο κόσμος θα γυρίσει σε αυτούς. Ας μην φοβούνται οι διοργανωτές. Αλλά μέχρι τότε, ας το κάνουμε με ασφάλεια και με σεβασμό. Όχι μόνο απέναντι στην ασθένεια, αλλά απέναντι σε όλους. Στους επαγγελματίες που βλέπουν δουλειές να καταρρέουν, στους υπαλλήλους που δουλεύουν υπερωρίες από το σπίτι τους χωρίς να πληρώνονται και σε όλους όσους υποφέρουν όλους αυτούς τους μήνες. Γιατί αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα και οι αυτοματισμοί που ενεργοποίησε η πανδημία και που κάποιοι περίμεναν στη γωνία να εφαρμόσουν.

Η συμμετοχή μας σε έναν αγώνα, δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα σε αυτή τη ζωή. Βγείτε στο δρόμο, τρέξτε, κάντε ποδήλατο, κολυμπήστε στη θάλασσα. Κάντε προπονήσεις για την υγεία σας. Μιλήστε με φίλους και συναντηθείτε με παρέες. Οι μεγάλοι και οι μικρότεροι αγώνες θα επιστρέψουν, οι διοργανωτές θα είναι εκεί και με το καλό θα τους διοργανώσουν και όλοι μαζί θα βρεθούμε εκεί.

Μέχρι τότε προσέξτε την υγεία σας και σεβαστείτε ο ένας τον άλλο ότι και αν πιστεύετε. Γιατί έχουμε μάχες να δώσουμε όταν βγούμε από το τούνελ…

ΥΓ: Οι «επιστήμονες» ήταν πάντοτε το πρόβλημα της χώρας. Από τις εξέδρες των γηπέδων, μέχρι τα έδρανα της πολιτικής. Και δυστυχώς πάντα βρίσκουν πεδίο δόξης λαμπρόν.

Διαβάστε επίσης: Θα γίνουν αγώνες δρόμου μέσα στο 2020; Όλα τα δεδομένα

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Η «απληστία» του πρωταθλητή: Το ξεκίνημα

Γράφει η Ελπίδα Τόκα*

Από μικρό κοριτσάκι ήμουνα πολύ δραστήρια και ανήσυχη. Αυτό βέβαια ερχόταν σε απόλυτη αντίθεση με το γεγονός ότι απεχθανόμουν το περπάτημα.

Έτσι σε όλες τις βόλτες, από τότε που κατάφερα να στηρίζομαι στα πόδια μου, έτρεχα σαν παλαβό με τους γονείς μου να με κυνηγάνε. Βέβαια, αυτό δεν αποτελούσε ούτε πρόβλημα ούτε προβληματισμό για τη μητέρα μου, πρώην πρωταθλήτρια στίβου Τσεχίας.

Αντιθέτως, ήταν η αφορμή να με στείλει πρόωρα κιόλας να αγωνιστώ. Η πρώτη μου επαφή με τον στίβο ήταν στα 5 χρόνια μου, όταν σε τοπικούς αγώνες στίβου όπου συμμετείχε η μεγαλύτερη αδερφή μου, χάλασα τον κόσμο με τη γκρίνια μου για να αγωνιστώ ΚΑΙ ΕΓΩ.

Φυσικά το ΚΑΙ ΕΓΩ ήταν η αγαπημένη μου φράση για οτιδήποτε  έκανε η αδερφή μου που τόσο πολύ θαύμαζα. Έτσι, με τη μητέρα μου να μεσολαβεί ως γυμνάστρια, μπήκα στην γραμμή εκκίνησης των 50μ κατηγορίας mini (ηλικίες 9-11 ετών) όπου προφανώς και τερμάτισα τελευταία. Όμως αυτό δεν με αποθάρρυνε στο να θέλω ΚΑΙ ΕΓΩ να γίνω αθλήτρια και να μαζεύω μετάλλια…

Έτσι, με τα χρόνια και με μοναδική προπόνηση τις βόλτες, τις παιδικές χαρές και τις κόντρες με τον αγαπημένο μου σκύλο έφτασα στα 12 μου χρόνια να αγωνίζομαι στα 600μ τοπικού ανώμαλου δρόμου και για πρώτη φορά να τερματίζω…πρώτη!

Τι όμορφη αυτή η αίσθηση του νικητή!

Σε εκείνη την ηλικία, ειδικά όταν μένεις στην επαρχία ούτε ξέρεις, ούτε σε νοιάζει αν υπάρχουν και άλλα κορίτσια σαν εσένα που τρέχουν  σε αγώνες, κάπου αλλού. Στον αγώνα μου και στις γύρω περιοχές ήμουν η καλύτερη και αυτό ήταν αρκετό για να με κάνει χαρούμενη. Έτσι όταν άκουσα για το σχολικό πρωτάθλημα ήμουν η πρώτη που έτρεξα να δηλώσω συμμετοχή.

Οι αγώνες θα γινόντουσαν στον Μαραθώνα και αφορούσαν ολόκληρη την ανατολική Αττική. Πριν την εκκίνηση άκουγα κάτι για χρόνους και πως το φαβορί είχε στα πόδια του επίδοση κοντά στο 1 λεπτό και 55 δεύτερα. Πωπω… ακουγόταν πολύ γρήγορο, αν αναλογιστείς ότι εγώ είχα τρέξει κάπου στα 2 λεπτά σε εκείνον τον τοπικό αγώνα…

Κι όμως, από την αρχή της κούρσας φρόντισα να μπω μπροστά και μέχρι το τέλος να μην αφήσω κανένα άλλο κορίτσι να μου στερήσει το κύπελλο. Έτσι έγινα εγώ το φαβορί και ανακάλυψα πως το αγαπημένο μου παιχνίδι λεγόταν ΣΤΙΒΟΣ!

Από εκείνη τη στιγμή δεν άφηνα αγώνα που να μην συμμετέχω. Στα 600μ ως ένα από τα φαβορί (αχ, τι ωραίος χαρακτηρισμός!) και σε άλλα αγωνίσματα ως απλή αγωνίστρια. Με το πέρασμα των χρόνων, στη β’ γυμνασίου προκρίθηκα στην β φάση των σχολικών αγώνων.

Πλέον ως αθλήτρια των 300μ. Ήταν η χρονιά που ξεκίνησα να προπονούμαι λίγο πιο οργανωμένα και να έχω συνείδηση των επιδόσεων. Κυνηγούσα την πρόκριση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της ηλικίας μου. Βέβαια για να το πετύχω θα έπρεπε να είμαι στις πρώτες θέσεις στον τελικό του αγωνίσματος. Πρώτη φορά σε μία τέτοια διοργάνωση (θα συναγωνιζόμουν κορίτσια από τη μισή Ελλάδα!) και έπρεπε να πετύχω την ίδια μέρα δύο καλές επιδόσεις…

Με μεγάλη προσπάθεια προκρίθηκα με την τελευταία επίδοση στον τελικό και εκεί φυσικά ήθελα ένα μετάλλιο και την πρόκριση στο πανελλήνιο. Όμως τερμάτισα όγδοη. Για την 14χρονη, τότε, Ελπίδα η όγδοη θέση του τελικού σήμαινε τελευταία και μάλιστα αποτυχία. Δεν θα κρύψω ότι είχα χωθεί κάπου στα αποδυτήρια κλαίγοντας. Δεν ήθελα να δω κανέναν. Ντρεπόμουνα που δεν πέτυχα τον στόχο μου. Ό,τι και να μου έλεγαν δεν μπορούσε να με παρηγορήσει. Μόνο η αδερφή μου ήξερε εκείνη τη στιγμή να με συνεφέρει. Και αυτό έκανε δείχνοντάς μου τις επιλογές μου. Και καμία από αυτές δεν ήταν το κλάμα. Η μία επιλογή ήταν ο συμβιβασμός.

Η άλλη όμως ήταν το πείσμα και η μετατροπή του ονείρου σε πραγματικό στόχο. Χαρακτηριστικά μου είπε πως για να πετύχω πανελλήνιες διακρίσεις θα πρέπει να μετατρέψω την αθλητική μου ζωή και νοοτροπία σε αυτή του πρωταθλητή. Να έχω πρόγραμμα, να προσέχω τη διατροφή μου και όλη μου η καθημερινότητα να έχει ως επίκεντρο τον στίβο και την αυτοβελτίωση.

Τότε ακριβώς ήταν το χρονικό σημείο όπου άρχισα να καταλαβαίνω ότι η ΑΠΟΤΥΧΙΑ είναι μέρος της διαδικασίας του πρωταθλητισμού.

Την ίδια κιόλας χρονιά προκρίθηκα στον Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Ήμουν όγδοη και πάλι αλλά αυτή τη φορά σε ολόκληρη την Ελλάδα. Το κλάμα της αποτυχίας μετατράπηκε σε εκνευρισμό και πείσμα. Την επόμενη κιόλας χρονιά, κέρδισα το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της κατηγορίας μου στο αγώνισμα αυτό. Ήταν η πρώτη και η τελευταία μου νίκη στα 300μ καθώς από την επόμενη χρονιά θα γινόμουν επίσημα 400άρα λόγω ηλικίας.

Ο τίτλος της πανελληνιονίκη μέσα στο ΟΑΚΑ μου έδωσε φτερά. Ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη της καριέρας μου και ήρθε τόσο αναπάντεχα που με έκανε να πιστέψω πως η θέληση μαζί με το πείσμα και την συστηματική δουλειά μπορούν να κάνουν τα όνειρα πραγματικότητα!

Η απληστία για το αποτέλεσμα ήταν πια κυρίαρχη και ήταν αυτή που με έκανε να πιστέψω ότι μπορώ να καταφέρω αυτό που ακριβώς επιθυμώ. Το να είσαι άπληστος για το αποτέλεσμα, μπορεί να διατηρήσει τους στόχους ψηλά, να δώσει ενέργεια και να λειτουργήσει ως κίνητρο όταν πλησιάζεις στην εξάντληση. Αυτό το κοριτσάκι που έλεγε ότι κάποια ημέρα μπορεί να τα καταφέρει να λάβει μέρος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα γιατί έχει το βλέμμα του στραμμένο προς το βραβείο, είναι άπληστο για τα αποτελέσματα!

*Η Ελπίδα Τόκα είναι αθλήτρια στίβου της ΑΕΚ, μέλος της εθνικής ομάδας και Πρωταθλήτρια Ελλάδος στα 400μ. Εμπόδια Γυναικών.

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

«Ανάσα ζωής ο αθλητισμός, οι αγώνες μπορούν να γίνουν με ασφάλεια»

Μετά από μήνες, ήταν από τις τυχερές που κατάφερε να ζήσει την ατμόσφαιρα ενός αγώνα. Η Μάνια Μπίκοφ μαζί με 8 Έλληνες συναθλητές της συμμετείχε στο IRONMAN του Ντουμπάι που διεξήχθη το προηγούμενο Σαββατοκύριακο.

Ζητήσαμε από τη Μάνια να μας περιγράψει πως βίωσε τη συμμετοχή της σε μια διοργάνωση και την εμπειρία της φεύγοντας από μια χώρα με αυστηρό (σ.σ. και αποτυχημένο) lockdown που έχει περάσει… χειροπέδες στον αθλητισμό για να λάβει μέρος σε μια μαζική διοργάνωση.

«Ανάσα ζωής»

«Ένας αγώνας ανάσα ζωής ήταν ο συγκεκριμένος για εμένα. Ένας αγώνας που έως κ την τελευταία εβδομάδα δεν ξέραμε εάν θα πραγματοποιηθεί καθώς οι περισσότεροι ανά τον κόσμο είχαν ή έχουν ακυρωθεί ή αναβληθεί.

Με αρκετές διαδικασίες, πολλά covid test (για να πραγματοποιηθεί το ταξίδι χρειάστηκε να κάνουμε ένα μοριακό τεστ πριν την αναχώρηση, ένα rapid για να αγωνιστούμε, ένα μοριακό για να επιστρέψουμε, ένα rapid απο τον ΕΟΔΥ
στο Ελ. Βενιζέλος και τέσσερις ημέρες καραντίνα κάνοντας επιπλέον ένα rapid πριν επιστρέψουμε στην φυσιολογική μας ρουτίνα
) και τεράστια αδημονία, ταξίδεψαμε στο Ντουμπάι 3 ημέρες πριν την ημέρα του αγώνα. Φύγαμε από την Ελλάδα του lockdown και βρεθήκαμε σε μια πόλη όπου τα πάντα λειτουργούσαν κανονικά  (εστίαση, γυμναστήρια, εμπορικά κέντρα, σχολεία, καφέ, μπαρ κλπ) και όλοι μα όλοι φορούσαν μάσκες.

Από την πρώτη ώρα καταλάβαμε πως οι υψηλές θερμοκρασίες και ο αέρας που έδιναν τα δελτία καιρού θα ανέβαζαν τη δυσκολία του αγώνα, όμως ήμουν ήδη εκεί και τίποτε δεν θα μπορούσε να αλλάξει το αίσθημα χαράς κ ανυπομονησίας που με είχε κυριεύσει.

Στη φετινή διοργάνωση εκτός από τα πολύ μεγάλα ονόματα στους PRO αθλητές, συμμετείχαμε 1600 αθλητές από όλο τον κόσμο, μεταξύ αυτών αρκετό Έλληνες κ Κύπριοι, ενώ για μένα ήταν μεγάλη η χαρά που μοιραζόμουν αυτή την εμπειρία με τις φίλες κ συναθλήτριες μου Νάντια Συντζανάκη κ Νικόλ Καββαδία.

Ο αγώνας διεξήχθη με όλα τα μέτρα ασφαλείας, με προσκόμιση covid test, χρήση μάσκας συνεχώς, αποστάσεις.

Αντισηπτικά κτλ ενώ για τον ίδιο λόγο δεν πραγματοποιήθηκε δια ζώσης καμμιά από τις καθιερωμένες εκδηλώσεις του, ούτε το pasta party ούτε οι απονομές. Περίεργες συνθήκες ομολογουμένως, όμως δεν πτόησαν κανέναν. Η ευτυχία που βρισκόμασταν σε έναν αγώνα ήταν διάχυτη παντού. Τυχεροί που ήμασταν εκεί. Χαρούμενοι που θα το ζούσαμε.

Η εκκίνηση δόθηκε πραγματικά με το πρώτο φως της ανατολής την Παρασκευή κ μάλιστα μισή ώρα νωρίτερα από την προγραμματισμένη (αλλαγή που αποφασίστηκε την προηγούμενη) καθώς θέλησαν οι διοργανωτές να προστατεύσουν τους αθλητές από την απίστευτη ζέστη που ακολουθούσε.

Η διαδρομή της κολύμβησης δίπλα στο  ξενοδοχείο σύμβολο του Ντουμπάι, το μοναδικό 7στερο στον κόσμο, η ποδηλασία γρήγορη, στον αυτοκινητόδρομο  σε 90χλμ που έφτασαν από την πόλη στην έρημο και το τρέξιμο δίπλα στην παραλία με θερμοκρασίες που πλέον άγγιζαν τους 37°~38°.

Ένας αγώνας ορόσημο για το ότι ο αθλητισμός έχει πάντα τον τρόπο και να κρατάει το ηθικό και την ψυχολογία ψηλά, αλλά και ότι αγώνες και προπονήσεις δεν πρέπει να σταματούν καθώς πάντα υπάρχει τρόπος να πραγματοποιούνται με ασφάλεια. Άλλωστε ο αθλητισμός βασίζεται στην πειθαρχία και στο πρόγραμμα».

Διαβάστε επίσης: «Φωτιά» η Συντζανάκη στο IRONMAN του Ντουμπάι – Τι έκαναν οι Έλληνες

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend