Ο Αντώνης Συκάρης στο runnfun.gr πριν την αποστολή στην 3η ψηλότερη κορυφή του κόσμου!

Ο Αντώνης Συκάρης στο runnfun.gr πριν την αποστολή στην 3η ψηλότερη κορυφή του κόσμου!

Συνέντευξη στον Αντώνη Κυρίκο

Δεν έχει υπάρξει προσπάθεια ποτέ στο παρελθόν από Έλληνες ορειβάτες να επιχειρήσουν να κατακτήσουν την 3η ψηλότερη κορυφή του κόσμου, το Mt Kangchenjunga, 8586m.

Η πρώτη Ελληνική αποστολή είναι πια γεγονός και θα επιχειρηθεί με αρχηγό τον Αντώνη Συκάρη, έναν από τους έμπειρους ορειβάτες της χώρας μας και τον Φώτη Θεοχάρη σχοινοσύντροφο του στο εγχείρημα της πρώτης Ελληνικής ορειβατικής αποστολής. Το ταξίδι για την κορυφή ξεκίνησε στις 5 Απριλίου 2018 και θα διαρκέσει 2 μήνες.

Ο Αντώνης Συκάρης, ορειβάτης γνωστός για την μακρόχρονη δράση του στα βουνά σε ολόκληρο τον κόσμο μίλησε στο runnfun.gr για τη νέα αποστολή αλλά και για την αγάπη του για την ορειβασία.

– Πως προέκυψε ο έρωτας σας για την ορειβασία και πόσα χρόνια κρατά;

Από μικρό παιδί μου άρεσε να κοιμάμαι στην ύπαιθρο και κάτω από τα αστέρια , ένιωθα πάντα μια παράξενη έλξη με τη φύση και φυσικά με τα βουνά. Επίσης μου άρεσε περισσότερο να βρέχει και να χιονίζει παρά να έχει λαμπρό ήλιο. Έλεγα χαρακτηριστικά ότι για μένα καλοκαιρία είναι όταν για τους άλλους έχει κακοκαιρία .Ένιωθα ότι η ευτυχία στην ζωή μου είναι σε απλά πράγματα όπως η θέα μιας κορυφής η μιας χιονισμένης ορθοπλαγιάς .

Τον Ιανουάριο του 1990 κάποιος γνωστός μου μίλησε για την ορειβασία και την επόμενη μέρα μαζί του ανεβήκαμε την Πάρνηθα. Εκεί στο καταφύγιο Μπάφι είδα σε μια φωτογραφία μία λίμνη που λεγόταν Δρακολίμνη στο όρος Σμόλιγκα, στα 2.637μ. Μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση που την άλλη εβδομάδα προσπάθησα να ανέβω στην κορυφή του περνώντας και από την λίμνη στα 2.210μ. Ήταν χειμώνας τα χιόνια ήταν πολλά και βούλιαζα μέχρι την μέση και όπως ήμουν και άπειρος, δεν τα κατάφερα να φθάσω στην κορυφή. Το έκανα και το άλλο Σαββατοκύριακο χωρίς πάλι επιτυχία. Το τρίτο Σαββατοκύριακο όμως στάθηκα στην κορυφή του Σμόλιγκα και εκεί κατάλαβα πόσο μαγικό είναι να φθάνεις σε μια κορυφή που τόσο θέλεις. Μάλιστα αυτή η πρώτη μου εμπειρία στο Σμόλιγκα για πάρα πολλά χρόνια.

Ακόμα και σήμερα είναι χαραγμένη στην μνήμη μου και όταν την σκέφτομαι χαλαρώνω τόσο πολύ και νιώθω μια γαλήνη μέσα στην ψυχή μου .Το 2018 είναι το 29ο έτος που βρίσκομαι στα βουνά του κόσμου χωρίς να τα έχω εγκαταλείψει ποτέ όλα αυτά τα χρόνια ούτε σχεδόν για μια εβδομάδα .

– Ποιες είναι οι σημαντικότερες στιγμές και ποια η πιο δύσκολη από τις αποστολές σας;

Οπωσδήποτε θα έλεγα η ανάβαση στην κορυφή του κόσμου το Έβερεστ 8.848μ, στις 22 Μαΐου του 2017 μαζι με τον ξεχωριστό σχοινοσύντροφο μου Mike Ευμορφιδη ,αλλά και το Pumori 7.161μ επίσης στα Ιμαλάια μια εξόχως τεχνική κορυφή που σκαρφαλώσαμε μαζί με 6 σχοινοσυντρόφους μου το 1996 αποτελούν σημαντικές επιτυχίες για μένα και την ελληνική ορειβασία .

Σαφώς η πιο δύσκολη ήταν το 1998 τον Μάιο στο Dhaulagiri 8.167μ όταν έχασα τον καλό μου φίλο και σχοινοσύντροφο Νίκο Παπανδρέου. Τότε για λίγο πίστεψα ότι θα εγκαταλείψω τα βουνά. Δεν το έκανα όμως γιατί η αγάπη μου για την ορειβασία ήταν ίσως κάτι παραπάνω από έμφυτο !!

Ακόμα το 1992 στο Kongur 7.719μ στην Κίνα όταν παραμείναμε στο βουνό για 60 και πλέον μέρες χωρίς κανένα σημείο ζωής μας προς την Ελλάδα και προς τις οικογένειες μας.

– Πρώτη ελληνική ορειβατική αποστολή που θα επιχειρήσει να κατακτήσει την τρίτη ψηλότερη κορυφή του κόσμου το Kangchenjunga 8 586 m που βρίσκεται και γιατί το θέσατε;

Στα Ιμαλάια υπάρχουν 14 κορυφές πάνω από τα 8000μ και ανήκουν στο Νεπάλ στο Πακιστάν και στην Κίνα. Αποτελούν ένα μεγάλο και φιλόδοξο στόχο για κάθε ορειβάτη, μετά την ανάβαση του ‘Εβερεστ.

Η πρόκληση ενός τόσο δύσκολου αλλά και ταυτόχρονα απομονωμένου βουνού με σαγήνευσε και μαζί με τον νέο σχοινοσύντροφο μου Φώτη Θεοχαρη. Το Kangchenjunga βρίσκεται στα ανατολικά του Νεπάλ στα σύνορα με την Ινδία, στην περιοχη Sikkim και… η πρώτη ελληνική αποστολή είναι πια γεγονός

– Πόσο καιρό πριν αρχίζει προετοιμασία και τι περιλαμβάνει

Η προετοιμασία για κάθε αθλητή ορειβάτη στην πραγματικότητα δεν αρχίζει ποτέ γιατί απλά δεν σταμάτησε ποτέ. Ο αείμνηστος Μπάμπης Τσουπράς (ορειβάτης ) έλεγε με σημασία :« πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι, πάντα προπονημένοι για κάθε αποστολή ,για κάθε βουνό στη ζωή μας». Η συνεχής προετοιμασία όμως περιλαμβάνει τρέξιμο, ποδήλατο, αναβάσεις σε λόφους, αναφορικά τερέν… άφθονο σκαρφάλωμα στα βουνά της Αττικής και της χώρα μας. Επίσης ενδυνάμωση με βάρη και Cross fit, μονόζυγο κλπ. Η καλύτερη προπόνηση όμως για την ορειβασία είναι η ίδια ορειβασία.

Υπάρχει όμως και η ψυχολογική προετοιμασία. Σκέφτεσαι συνέχεια το βουνό, μελετάς την διαδρομή, της δυσκολίες, το σχέδιο ανάβασης γενικά. Σκέφτεσαι ότι έχεις μια δυνατότητα να το ανέβεις και αυτό σε χρειάζεται εκεί… ψυχή και σώματι!!

– Μπορείτε να μας εξηγήσετε τη λέξη σχοινοσύντροφος; Ακούγεται σε κάποιον που δε γνωρίζει από ορειβασία ως σχέση ζωής

Ναι είναι μια σχέση ζωής κυριολεκτική και μεταφορικά. Το σχοινί ενώνει τους δυο ορειβάτες όταν σκαρφαλώνουν, ενώνει τις ζωές τους. Αν ο ένας γλιστρήσει ο άλλος τον συγκρατεί. Αν δεν τα καταφέρει ίσως χαθούν και οι δύο. Μέσα από αυτή την ορειβατική αλλά και ανθρώπινη σχέση αναπτύσσονται δεσμοί φιλίας αλληλεγγύης και αλτρουισμού.

– Η κατάκτηση του Everest είναι το άγιο δισκοπότηρο για να έναν ορειβάτη;

Σίγουρα ναι! Πρόκειται για την ψηλότερη κορυφή του κόσμου, όνειρο και στόχος για κάθε επίδοξο φιλόδοξο ορειβάτη όμως τίποτα δε σταματάει εκεί. Από εκεί όλα συνεχίζουν. Μια σειρά από κορφές 8000μ, 7000μ, 6000μ, υπάρχουν σε πολλές οροσειρές του κόσμου και σε περιμένουν να τις σκαρφαλώσεις. Μακάρι να ζούσαμε πιο πολλά χρόνια θα ανεβαίναμε πολλές κορυφές. Γιατί «τα βουνά που σκαρφαλώνουμε δεν είναι φτιαγμένα μόνο από πάγο και βράχο αλλά όνειρα και επιθυμίες!!!

– Ποιος είναι μεγαλύτερος κίνδυνος για ένα ορειβάτη σε αυτά τα υψόμετρα;

Θα έλεγα ο ίδιος σου ο εαυτός που αν δεν ξεπεράσεις τα όρια σου, αν δεν ανακαλύψεις τι ακόμα μπορείς να καταφέρεις κινδυνεύεις να μείνεις εκεί .Ασφαλώς λόγω του μεγάλου υψομέτρου και του μειωμένου οξυγόνου κινδυνεύεις από της ασθένειες του υψομέτρου αλλά και τις χιονοστιβάδες και τα ετοιμόρροπα σερακς. Η υποθερμία επίσης μπορεί ανά πάσα στιγμή να σε σκοτώσει.

– Ποια είναι η σκέψη που κρατάει ζωντανά σώμα και ψυχή τις στιγμές που νιώθετε πως δεν μπορείτε να συνεχίσετε άλλο;

Η επιθυμία να φθάσεις στην κορυφή πρέπει να κυριαρχήσει, να νικήσει την λογική που σου υπαγορεύει να σταματήσεις να γυρίσεις πίσω στην ασφάλεια της κανονικής ζωής. Στην πραγματικότητα είναι μια μάχη με την ίδια σου την ύπαρξη. Το όνειρο της κορυφής μαζί με την ισχυρή θέληση μπορούν να σε φθάσουν στην επιτυχία.

Ασφαλώς σε «κρατούν ζωντανό» οι ευχές των ανθρώπων που σε αγαπούν. Μια ευχή μπορεί να σε πάει πολύ μακριά, πολύ ψηλά. Η ευχή του γιου μου Γιάννη ακούγεται πάντα στα αυτιά και με «ανεβάζει»: «Μπαμπά μου δείξε την κλάση σου!!!» . Και αυτή του προσωπικού μου γυμναστή Mike Bowman: «Κύριε Αντώνη μόνο εσείς μπορείτε !!»

– Υπάρχει κάτι που δεν ξεχνάτε να κάνετε πριν ξεκινήσετε κάποια αποστολή και κάτι που έχετε πάντα μαζί σας;

Bλέπω πάντα τους φίλους μου, κυρίως τους συνορειβάτες μου, την μητέρα μου και περνάω αρκετό χρόνο με την οικογένεια μου. Και ασφαλώς έχω πάντα μαζί μου τα γραπτά μηνύματα των παιδιών μου και της γυναίκα μου.

– Τα μέλη της οικογένειας σας ασχολούνται με την ορειβασία πώς αντιδρούν σε αυτή την αγάπη;

Είναι οικογενειακή υπόθεση!! Και η σύζυγος και η Βιολετίνα και ο Γιάννης μου ασχολούνται λίγο ή πολύ με την ορειβασία. Με υποστηρίζουν πάρα πολύ σε ότι κάνω και ποτέ δεν γκρινιάζουν για την απουσία μου. Ασφαλώς στεναχωριούνται όταν λείπω και αγωνιούν πολύ. Και εμένα μου λείπουν πολύ. Αλλά ξέρουν ότι βρίσκομαι εκεί που μου αρέσει. Εκει που για μένα αυτό που κάνω έχει νόημα, έχει περιεχόμενο χαρά και ευτυχία!

Previous ArticleNext Article

Αυτή είναι η γηραιότερη δρομέας που ολοκλήρωσε τον Μαραθώνιο της Βοστώνης

Αυτή είναι η γηραιότερη δρομέας που ολοκλήρωσε τον Μαραθώνιο της Βοστώνης

Γράφει ο Δημοσθένης Χριστόπουλος

Η Κάθριν Μπέιερς δεν διακρίθηκε στον πρόσφατο Μαραθώνιο της Βοστώνης. Λογικό. Όταν είσαι 85 χρονών και τρέχεις σε έναν από τους πιο απαιτητικούς Μαραθωνίους του κόσμου δεν φιλοδοξείς να διακριθείς. Όμως αν υπήρχε ένα βραβείο για τον πιο θαρραλέο δρομέα της κούρσας, η κυρία Μπέιερς δεν θα είχε αντίπαλο.

Άνθρωποι με πολύ μικρότερη ηλικία από αυτή δεν θα κατάφερναν καν να τερματίσουν και εκείνη όχι απλά το κατάφερε αλλά το έκανε και με απίστευτα κακές καιρικές συνθήκες.

Η ιστορία της Κάθριν Μπέιερς

Η ιστορία της Κάθριν Μπέιερς έγινε γνωστή όταν η μεγαλύτερη εφημερίδα της Βοστώνης, η «Boston Globe» δημοσίευσε μια συγκλονιστική φωτογραφία που την απεικόνιζε να τρέχει σε έναν έρημο δρόμο την μέρα του Μαραθωνίου, με τη βροχή να τρέχει ασταμάτητα και την ίδια να φοράει  πάνω της μια σακούλα σκουπιδιών προκειμένου να προφυλαχτεί από τη βροχή, πάνω στη συγκλονιστική προσπάθειά της να τερματίσει.

Σύντομα τα social media κατακλύστηκαν με ποσταρίσματα που αναπαρήγαγαν την τρομερή φωτογραφία και μηνύματα που αναρωτιόντουσαν αποθέωναν την 85χρονη. «Θέλω να μάθω την ιστορία της!», «85 χρονών και τρέχει στον Μαραθώνιο της Βοστώνης; Είναι νικήτρια έτσι κι αλλιώς», «Θεέ μου, τι δυνατή γυναίκα. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για κανέναν μας αν αυτή τα καταφέρνει», ήταν κάποια από τα πιο χαρακτηριστικά μηνύματα που γράφτηκαν για την κυρία  Μπέιερς.

Παρά το τρομακτικό κρύο, τους έντονους ανέμους και την άγρια βροχόπτωση, αυτή η σούπερ γιαγιά κατάφερε να τερματίσει μέσα σε 7 ώρες και 50 λεπτά

Παρά το τρομακτικό κρύο, τους έντονους ανέμους και την άγρια βροχόπτωση, αυτή η σούπερ γιαγιά κατάφερε να τερματίσει μέσα σε 7 ώρες και 50 λεπτά. Φυσικά, βρέθηκε στις τελευταίες θέσεις -αν όχι τελευταία- αλλά ειλικρινά, τι σημασία έχει; Κάτι αντίστοιχο άλλωστε είχε καταφέρει και στον Μαραθώνιο της Βοστώνης του 2017 όταν και τερμάτισε με χρόνο 6:04:07.

Η Κάθριν Μπέιερς τρέχει σε αγώνες δρόμου από το μακρινό 1984. Τότε ήταν 51 χρονών και θεωρούσε πως είναι ήδη μεγάλη για αγώνες. Και όμως, 34 χρόνια αργότερα έχει να περηφανεύεται για τα κατορθώματά της. Ο φετινός Μαραθώνιος της Βοστώνης μάλιστα ήταν ο 14ος συνεχόμενος για αυτή.

Φέτος, ο γιος της την περίμενε στη γραμμή του τερματισμού και μετά την κούρσα της πήγαν για μια μπύρα. «Το να πίνω μια μπύρα είναι η μέθοδος αποκατάστασής μου», λέει με χιούμορ η 85χρονη που όχι απλά δεν το βάζει κάτω αλλά θα ετοιμαστεί για την 15η συνεχόμενη συμμετοχή της στον Μαραθώνιο της Βοστώνης.

Διαβάστε ακόμα: Γιούκι Καβαούτσι: Γιατί πρέπει να αγαπήσεις τον νικητή του Μαραθωνίου της Βοστώνης;

Γιούκι Καβαούτσι: Γιατί πρέπει να αγαπήσεις τον νικητή του Μαραθωνίου της Βοστώνης;

Γιούκι Καβαούτσι: Γιατί πρέπει να αγαπήσεις τον νικητή του Μαραθωνίου της Βοστώνης;

Γράφει η Μαρία Καραγιάννη

Από που άραγε κατάγεται ο καλύτερος ερασιτέχνης δρομέας του κόσμου; Κάποιος λογικός θα έλεγε από τις ΗΠΑ, αυτή τη χώρα μαζικής παραγωγής αθλητών. Θα έπεφτε έξω. Κάποιος άλλος, πιο «ψαγμένος, θα ανέφερε την Αφρική, συνυπολογίζοντας την παράδοσή της στο να βγάζει μεγάλους δρομείς. Η απάντηση θα ήταν εξίσου λανθασμένη. Ο καλύτερος ερασιτέχνης δρομέας του κόσμου κατάγεται από την Ιαπωνία!

Τον λένε Γιούκι Καβαούτσι, είναι ο νικητής του φετινού Μαραθωνίου της Βοστώνης που ολοκληρώθηκε πριν μερικές ημέρες στην αμερικάνικη πόλη και στα 31 του μπορεί να περηφανεύεται πως αποτελεί μια κατηγορία μόνος του. Τα νούμερά του άλλωστε προκαλούν ίλιγγο.

  • Ο Καβαούτσι έχει τερματίσει 80 φορές στη ζωή του σε μαραθώνιο με επίδοση κάτω από 2:20! Κανένας άλλος δεν το έχει καταφέρει τόσες πολλές φορές.
  • Είναι επίσης ο μοναδικός που έχει τερματίσει τόσες πολλές φορές σε μαραθώνιο με επίδοση κάτω από 2:12: συγκεκριμένα, το έχει πετύχει 25 φορές.
  • Σύμφωνα με κάποια πρόσφατα στατιστικά από τις ΗΠΑ, από το 2011 μέχρι και σήμερα ο Καβαούτσι έχει καταφέρει να κάνει επίδοση κάτω από 2:10 περισσότερες φορές από ότι όλοι οι ερασιτέχνες δρομείς των ΗΠΑ μαζί!
  • Φυσικά, συμμετέχει και σε ασύλληπτα περισσότερους μαραθώνιους, γεγονός που είναι επίσης εντυπωσιακό. Είναι χαρακτηριστικό πως ο Γκάλεν Ραπ, μάλλον ο καλύτερος μαραθωνοδρόμος των ΗΠΑ, έτρεξε σε μόλις δυο μαραθωνίους το 2017. Ο  Καβαούτσι έτρεξε σε 12!

Στο επίπεδο που ο ίδιος βρίσκεται θα περίμενε κανείς πως θα έχει δικό του προσωπικό γυμναστή ή θα ήταν μέλος ενός γκρουπ αθλητών. Όμως όχι. Ο Καβαούτσι είναι απλά ένας δημόσιος υπάλληλος που μετά την δουλειά του προπονείται. Για την ακρίβεια, δεν έχει ούτε καν έναν χορηγό. Με τις επιδόσεις του θα μπορούσε εύκολα να προσεγγίσει χρηματοδότες αλλά ο ίδιος έχει απλά επιλέξει πως δεν θέλει. Ο λόγος;

«Δεν θέλω κανέναν πάνω από το κεφάλι μου, τρέχω για να νιώθω ελεύθερος»

«Είναι αλήθεια πως δυσκολεύομαι να ισορροπήσω ανάμεσα στις προπονήσεις και την δουλειά. Είναι πολύ δύσκολο αλλά αποτελεί και αυτό μια μεγάλη πρόκληση. Δουλεύω 40 ώρες την εβδομάδα σαν διοικητικός υπάλληλος σε ένα γυμνάσιο της Ιαπωνίας και κατά τη διάρκεια της εβδομάδας μπορώ να κάνω μόνο μια προπόνηση την ημέρα. Το πρόγραμμα μου είναι πολύ πιεσμένο αλλά σε σχέση με τους επαγγελματίες αθλητές έχω πολύ μεγαλύτερη ελευθερία. Δεν έχω πάνω από τον κεφάλι μου κάποιον προπονητή να μου λέει τι πρέπει να κάνω. Αν θέλω να τρέξω μέχρι και 10 μαραθώνιους τον δρόμο απλά θα το κάνω. Και όσο είμαι οικονομικά ανεξάρτητος μπορώ να είμαι ακριβώς ο αθλητής που θέλω, χωρίς περιορισμούς», τονίζει ο ίδιος σε μια παλιά του συνέντευξη.

Δεν θέλω να τρέχω για τα λεφτά. Θέλω να τρέχω για να νιώθω ελεύθερος

Στην ίδια συνέντευξη, την οποία είχε δώσει στο runnersworld.com, ο Καβαούτσι εξηγεί: «Υπάρχει ένας νόμος στην Ιαπωνία που απαγορεύει να έχει συστηματική χρηματοδότηση από τον οποιονδήποτε ιδιώτη ένας δημόσιος υπάλληλος. Άρα δεν μπορώ να έχω χορηγό». Τι σημαίνει αυτό; Ότι θα έπρεπε να πάψει να είναι ένας απλός εργαζόμενος και από ερασιτέχνης να μετουσιωθεί σε επαγγελματία δρομέα. Όμως δεν θέλει ούτε να το σκέφτεται…

«Έχω επιλέξει ότι αυτή τη ζωή θέλω. Δεν θέλω να τρέχω για τα λεφτά. Θέλω να τρέχω για να νιώθω ελεύθερος. Αν έτρεχα για τα λεφτά θα υπήρχαν παραπάνω απαιτήσεις προς το πρόσωπό μου, στόχοι που θα έπρεπε να πιάσω και διάφοροι παράγοντες που θα εισέβαλαν στην καθημερινότητά μου. Θέλω να τρέχω μόνο για τον εαυτό μου, για τους στόχους που βάζω εγώ ο ίδιος, για τις δικές μου φιλοδοξίες», τονίζει.

Οι επικριτές…

Δεν υπάρχει αμφιβολία για το επίπεδό του. Ο άνθρωπος συμμετέχει σε 10 μαραθώνιους το χρόνο κατά μέσο όρο και σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο ψάχνει και βρίσκει μικρές κούρσες που γίνονται στη Ιαπωνία και συμμετέχει απλά για προπόνηση. Όσοι παρακολουθούν στενά τους αγώνες δρόμου σε αυτό το επίπεδο τον θαυμάζουν ενώ δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί πως έχει δημιουργήσει και ένα δικό του κοινό.

Απλά δείτε τον τερματισμό του στον φετινό, χιονισμένο Μαραθώνιο της Μασαχουσέτης και τις επευφημίες που ακούγονται:

Και όμως, υπάρχουν ορισμένοι επικριτές του που τονίζουν πως ο Γιούκι Καβαούτσι δεν είναι κάτι ιδιαίτερο! Και για να το τεκμηριώσουν χρησιμοποιούν τους αριθμούς. Λένε -και έχουν δίκιο- πως το προσωπικό του ρεκόρ που δεν είναι άλλο από το 2:08:14 απέχει πάνω από πέντε λεπτά από το παγκόσμιο ρεκόρ, απόσταση πολύ μεγάλη για να θεωρηθεί κάποιος θρύλος και ούτε κατά διάννοια δεν προσεγγίζει τις 200 καλύτερες κούρσες όλων των εποχών.

Επίσης, οι επικριτές του τονίζουν πως τις χαμηλότερες επιδόσεις τους τις κάνει στο υψηλότερο επίπεδο, δηλαδή στους μαραθώνιους που γίνονται στο Τόκιο, στην Βοστώνη, στο Βερολίνο, στο Σικάγο, στο Λονδίνο και στην Νέα Υόρκη (φυσικά, την Βοστώνη μόλις την «κατέκτησε» οπότε το επικριτικό επιχείρημα «αδυνατίζει» εν μέρει), ενώ δεν έχει καταφέρει κάτι αξιομνημόνευτο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Ο Καβαούτσι είναι ένα φαινόμενο για την εποχή του. Δεν είναι μόνο τα όσα έχει πετύχει αλλά και το πως

Όλες αυτές οι επικρίσεις φυσικά βασίζονται πάνω στους ψυχρούς αριθμούς, οι οποίοι μπορεί να μην είναι με το μέρος του  Καβαούτσι αλλά όπως και να έχει αφαιρούν από το κάδρο της προσέγγισης για τον ίδιο τον βιωματικό παράγοντα.

Και ο βιωματικός παράγοντας δεν λέει ψέμματα: ο Καβαούτσι είναι ένα φαινόμενο για την εποχή του. Δεν είναι μόνο τα όσα έχει πετύχει αλλά και το πως. Δεν είναι μόνο το εύρος των επιτυχιών του αλλά και η ποσότητά τους. Δεν είναι μόνο το επίπεδό του αλλά και η ανεπανάληπτη συχνότητα με την οποία συμμετέχει σε αγώνες.

Ίσως να του λείπει μια πραγματικά μεγάλη στιγμή για να πείσει και τον πιο άπιστο. Ίσως οι Ολυμπιακοί Αγώνες που θα γίνουν στο Τόκιο το 2020 να είναι ό,τι πρέπει για αυτή τη στιγμή. Και ίσως και το ιδανικό κλείσιμο μιας «καριέρας» (σε εισαγωγικά μιας και πρόκειται για φανατικό ερασιτέχνη…).

Το «Runner’s world» για τους πρόσφυγες στην Ελλάδα που βρίσκουν διέξοδο στο τρέξιμο!

Το "Runner's world" για τους πρόσφυγες στην Ελλάδα που βρίσκουν διέξοδο στο τρέξιμο!

Γράφει ο Δημοσθένης Χριστόπουλος

Οι περίπου 350 πρόσφυγες που κατοικούν στο Καμπ του Κατσικά στη Βόρεια Ελλάδα προέρχονται από όλο τον κόσμο. Εξαρχής ωστόσο έχουν κάτι κοινό: κουβαλάνε πάνω τους τις εμπειρίες που συγκροτούν την προσφυγική ταυτότητα.

Έχουν ταξιδέψει άπειρα χιλιόμετρα, έχουν φύγει από πολέμους, έχουν παρατήσει τη δυστυχία και πλέον, μοιράζονται έναν κοινό χώρο στο στρατόπεδο του Κατσικά ενώ περιμένουν την ελληνική υπηκοότητα.

Μοιράζονται όμως και μια άλλη συνθήκη: την πλήξη. Και αυτο είναι λογικό. Όταν ζεις σε ένα χώρο εξαιρετικά περιορισμένο, σε ένα στρατόπεδο μακριά από τον πολιτισμό, με την πόλη να απέχει κάμποσα χιλιόμετρα, η αλήθεια είναι πως δύσκολα αντιμετωπίζεις τον χρόνο. Τι να κάνεις; Πως να περάσει η ώρα σου;

Η ψυχολογία…

Ας είναι καλά οι δυο Ολλανδοί εθελοντές που βρίσκονται στο στρατόπεδο του Κατσικά, ο 28χρονος Έλσκε Βόρμαν και η κατά ένα χρόνο μικρότερή του, Κίκι Χόεχερ, οι οποίοι οργάνωσαν τη δρομική ομάδα του στρατοπέδου. Όπως δηλώνει ο ίδιος ο Βόρμαν μιλώντας στο αμερικάνικο site Runner’s World, η καταπολέμηση των ψυχολογικών προβλημάτων που επικρατούν στο στρατόπεδο είναι βασικός λόγος για τη δημιουργία αυτής της ομάδας.

«Η υγειονομική περίθαλψη όσον αφορά τη ψυχολογία είναι πολύ κακή. Πολλά άτομα παθαίνουν κατάθλιψη επειδή δεν έχουν τι να κάνουν. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που θεωρήσαμε ότι θα ήταν υπέροχο να ξεκινήσουμε μια ομάδα που θα τρέξει έτσι ώστε να απασχολείται με κάτι το μυαλό των προσφύγων αντί να κάθονται μέσα στις σκηνές τους όλη την ώρα».

13 δρομείς…

Η ομάδα ξεκίνησε με δύο άνδρες, αλλά τελικά αυξήθηκε σε 13. Σε αυτή συμμετέχουν μέλη από τη Συρία, το Αφγανιστάν και το Καμερούν. Πολλοί από αυτούς είχαν παρελθόν στον αθλητισμό αφού στις χώρες τους ήταν από επαγγελματίες ποδοσφαιριστές μέχρι πρωταθλητές πυγμαχίας (της Ταϊλάνδης συγκεκριμένα). «Υπήρχε εκ των προτέρων πάθος για τον αθλητισμό αλλά λόγω της κατάστασης δεν ήταν σε θέση να ασκήσουν κάποιο άθλημα για πολύ καιρό», λέει ο Βόρμαν.

Οι γλωσσικές διαφορές και κυρίως, οι μακροχρόνιες πολιτισμικές διαφορές ανάμεσα σε ανθρώπους από διαφορετικές χώρες, είναι ένα από τα μονιμότερα προβλήματα που επικρατούν στις δομές φιλοξενίας προσφύγων. Όχι πια στο καμπ του Κατσικά. Όχι μετά τη δημιουργία της εν λόγω ομάδας.

«Όταν οι άνθρωποι είναι ενωμένοι εξαιτίας ενός συγκεκριμένου πάθους ή ενδιαφέροντος δεν έχει σημασία η καταγωγή τους. Όταν πρόκειται για μουσική, αθλητισμό, τέχνη ή οτιδήποτε απαιτεί να είσαι δημιουργικός, στοιχεία όπως η γλώσσα, που μπορεί να είναι ένα προφανές εμπόδιο, δεν είναι πια πρόβλημα», τονίζει ο Ολλανδός εθελοντής.

Στον ημιμαραθώνιο Ολυμπίας!

Μετά από προπονήσεις μηνών, η ομάδα αποφάσισε να πάρει μέρος στον Ημιμαραθώνιο της Ολυμπίας που έγινε την 1η Απριλίου. Οι μήνες που προηγήθηκαν περιλάμβαναν προπονήσεις μέσα στο στρατόπεδο και στα κοντινά μονοπάτια ενώ η ομάδα βρήκε και χορηγό που της εξασφάλισε αθλητική ενδυμασία καθώς και ορισμένα χρήματα για μετακινήσεις προκειμένου να παίρνουν μέρος σε αγώνες.

Μάλιστα, την ημέρα της κούρσας στην Ολυμπία είχαν και δικό τους κοινό καθώς πολλοί πρόσφυγες από το στρατόπεδό τους έδωσαν το «παρών» για να τους δουν. O 27χρονος Ντία Άλντεν Χουσεΐν από την Παλαιστίνη, ηλεκτρολόγος και πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ήταν ο κορυφαίος δρομέας της ομάδας του καθώς τερμάτισε 18ος συνολικά με χρόνο 1:38:09.

Επόμενος σταθμός για τη δρομική ομάδα του προσφυγικού καμπ του Κατσικά είναι τα Ιωάννινα στις 20 Μαΐου, όπου θα συμμετάσχουν στα 10 χλμ. «Προσπαθούμε να τους πολίτες να καταλάβουν ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί πρόσφυγες που κολλήσει στην Ελλάδα σε δύσκολες καταστάσεις. Η κρίση δεν έχει τελειώσει. Η κατάσταση αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα και οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται στήριξη και βοήθεια. Θέλουν να είναι ένα μέρος της κοινωνίας», λέει η Κίκι και καταλήγει: «Την ημέρα του αγώνα, όλοι επευφημούσαν την προσπάθειά τους. Δεν είχε σημασία από πού είχαν έρθει. Αυτό είναι τα πρώτο βήματα της ενσωμάτωσης στην κοινωνία».

Πηγή: runnersworld.com

Send this to a friend