Ο Αντώνης Συκάρης στο runnfun.gr πριν την αποστολή στην 3η ψηλότερη κορυφή του κόσμου!

Ο Αντώνης Συκάρης στο runnfun.gr πριν την αποστολή στην 3η ψηλότερη κορυφή του κόσμου!

Συνέντευξη στον Αντώνη Κυρίκο

Δεν έχει υπάρξει προσπάθεια ποτέ στο παρελθόν από Έλληνες ορειβάτες να επιχειρήσουν να κατακτήσουν την 3η ψηλότερη κορυφή του κόσμου, το Mt Kangchenjunga, 8586m.

Η πρώτη Ελληνική αποστολή είναι πια γεγονός και θα επιχειρηθεί με αρχηγό τον Αντώνη Συκάρη, έναν από τους έμπειρους ορειβάτες της χώρας μας και τον Φώτη Θεοχάρη σχοινοσύντροφο του στο εγχείρημα της πρώτης Ελληνικής ορειβατικής αποστολής. Το ταξίδι για την κορυφή ξεκίνησε στις 5 Απριλίου 2018 και θα διαρκέσει 2 μήνες.

Ο Αντώνης Συκάρης, ορειβάτης γνωστός για την μακρόχρονη δράση του στα βουνά σε ολόκληρο τον κόσμο μίλησε στο runnfun.gr για τη νέα αποστολή αλλά και για την αγάπη του για την ορειβασία.

– Πως προέκυψε ο έρωτας σας για την ορειβασία και πόσα χρόνια κρατά;

Από μικρό παιδί μου άρεσε να κοιμάμαι στην ύπαιθρο και κάτω από τα αστέρια , ένιωθα πάντα μια παράξενη έλξη με τη φύση και φυσικά με τα βουνά. Επίσης μου άρεσε περισσότερο να βρέχει και να χιονίζει παρά να έχει λαμπρό ήλιο. Έλεγα χαρακτηριστικά ότι για μένα καλοκαιρία είναι όταν για τους άλλους έχει κακοκαιρία .Ένιωθα ότι η ευτυχία στην ζωή μου είναι σε απλά πράγματα όπως η θέα μιας κορυφής η μιας χιονισμένης ορθοπλαγιάς .

Τον Ιανουάριο του 1990 κάποιος γνωστός μου μίλησε για την ορειβασία και την επόμενη μέρα μαζί του ανεβήκαμε την Πάρνηθα. Εκεί στο καταφύγιο Μπάφι είδα σε μια φωτογραφία μία λίμνη που λεγόταν Δρακολίμνη στο όρος Σμόλιγκα, στα 2.637μ. Μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση που την άλλη εβδομάδα προσπάθησα να ανέβω στην κορυφή του περνώντας και από την λίμνη στα 2.210μ. Ήταν χειμώνας τα χιόνια ήταν πολλά και βούλιαζα μέχρι την μέση και όπως ήμουν και άπειρος, δεν τα κατάφερα να φθάσω στην κορυφή. Το έκανα και το άλλο Σαββατοκύριακο χωρίς πάλι επιτυχία. Το τρίτο Σαββατοκύριακο όμως στάθηκα στην κορυφή του Σμόλιγκα και εκεί κατάλαβα πόσο μαγικό είναι να φθάνεις σε μια κορυφή που τόσο θέλεις. Μάλιστα αυτή η πρώτη μου εμπειρία στο Σμόλιγκα για πάρα πολλά χρόνια.

Ακόμα και σήμερα είναι χαραγμένη στην μνήμη μου και όταν την σκέφτομαι χαλαρώνω τόσο πολύ και νιώθω μια γαλήνη μέσα στην ψυχή μου .Το 2018 είναι το 29ο έτος που βρίσκομαι στα βουνά του κόσμου χωρίς να τα έχω εγκαταλείψει ποτέ όλα αυτά τα χρόνια ούτε σχεδόν για μια εβδομάδα .

– Ποιες είναι οι σημαντικότερες στιγμές και ποια η πιο δύσκολη από τις αποστολές σας;

Οπωσδήποτε θα έλεγα η ανάβαση στην κορυφή του κόσμου το Έβερεστ 8.848μ, στις 22 Μαΐου του 2017 μαζι με τον ξεχωριστό σχοινοσύντροφο μου Mike Ευμορφιδη ,αλλά και το Pumori 7.161μ επίσης στα Ιμαλάια μια εξόχως τεχνική κορυφή που σκαρφαλώσαμε μαζί με 6 σχοινοσυντρόφους μου το 1996 αποτελούν σημαντικές επιτυχίες για μένα και την ελληνική ορειβασία .

Σαφώς η πιο δύσκολη ήταν το 1998 τον Μάιο στο Dhaulagiri 8.167μ όταν έχασα τον καλό μου φίλο και σχοινοσύντροφο Νίκο Παπανδρέου. Τότε για λίγο πίστεψα ότι θα εγκαταλείψω τα βουνά. Δεν το έκανα όμως γιατί η αγάπη μου για την ορειβασία ήταν ίσως κάτι παραπάνω από έμφυτο !!

Ακόμα το 1992 στο Kongur 7.719μ στην Κίνα όταν παραμείναμε στο βουνό για 60 και πλέον μέρες χωρίς κανένα σημείο ζωής μας προς την Ελλάδα και προς τις οικογένειες μας.

– Πρώτη ελληνική ορειβατική αποστολή που θα επιχειρήσει να κατακτήσει την τρίτη ψηλότερη κορυφή του κόσμου το Kangchenjunga 8 586 m που βρίσκεται και γιατί το θέσατε;

Στα Ιμαλάια υπάρχουν 14 κορυφές πάνω από τα 8000μ και ανήκουν στο Νεπάλ στο Πακιστάν και στην Κίνα. Αποτελούν ένα μεγάλο και φιλόδοξο στόχο για κάθε ορειβάτη, μετά την ανάβαση του ‘Εβερεστ.

Η πρόκληση ενός τόσο δύσκολου αλλά και ταυτόχρονα απομονωμένου βουνού με σαγήνευσε και μαζί με τον νέο σχοινοσύντροφο μου Φώτη Θεοχαρη. Το Kangchenjunga βρίσκεται στα ανατολικά του Νεπάλ στα σύνορα με την Ινδία, στην περιοχη Sikkim και… η πρώτη ελληνική αποστολή είναι πια γεγονός

– Πόσο καιρό πριν αρχίζει προετοιμασία και τι περιλαμβάνει

Η προετοιμασία για κάθε αθλητή ορειβάτη στην πραγματικότητα δεν αρχίζει ποτέ γιατί απλά δεν σταμάτησε ποτέ. Ο αείμνηστος Μπάμπης Τσουπράς (ορειβάτης ) έλεγε με σημασία :« πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι, πάντα προπονημένοι για κάθε αποστολή ,για κάθε βουνό στη ζωή μας». Η συνεχής προετοιμασία όμως περιλαμβάνει τρέξιμο, ποδήλατο, αναβάσεις σε λόφους, αναφορικά τερέν… άφθονο σκαρφάλωμα στα βουνά της Αττικής και της χώρα μας. Επίσης ενδυνάμωση με βάρη και Cross fit, μονόζυγο κλπ. Η καλύτερη προπόνηση όμως για την ορειβασία είναι η ίδια ορειβασία.

Υπάρχει όμως και η ψυχολογική προετοιμασία. Σκέφτεσαι συνέχεια το βουνό, μελετάς την διαδρομή, της δυσκολίες, το σχέδιο ανάβασης γενικά. Σκέφτεσαι ότι έχεις μια δυνατότητα να το ανέβεις και αυτό σε χρειάζεται εκεί… ψυχή και σώματι!!

– Μπορείτε να μας εξηγήσετε τη λέξη σχοινοσύντροφος; Ακούγεται σε κάποιον που δε γνωρίζει από ορειβασία ως σχέση ζωής

Ναι είναι μια σχέση ζωής κυριολεκτική και μεταφορικά. Το σχοινί ενώνει τους δυο ορειβάτες όταν σκαρφαλώνουν, ενώνει τις ζωές τους. Αν ο ένας γλιστρήσει ο άλλος τον συγκρατεί. Αν δεν τα καταφέρει ίσως χαθούν και οι δύο. Μέσα από αυτή την ορειβατική αλλά και ανθρώπινη σχέση αναπτύσσονται δεσμοί φιλίας αλληλεγγύης και αλτρουισμού.

– Η κατάκτηση του Everest είναι το άγιο δισκοπότηρο για να έναν ορειβάτη;

Σίγουρα ναι! Πρόκειται για την ψηλότερη κορυφή του κόσμου, όνειρο και στόχος για κάθε επίδοξο φιλόδοξο ορειβάτη όμως τίποτα δε σταματάει εκεί. Από εκεί όλα συνεχίζουν. Μια σειρά από κορφές 8000μ, 7000μ, 6000μ, υπάρχουν σε πολλές οροσειρές του κόσμου και σε περιμένουν να τις σκαρφαλώσεις. Μακάρι να ζούσαμε πιο πολλά χρόνια θα ανεβαίναμε πολλές κορυφές. Γιατί «τα βουνά που σκαρφαλώνουμε δεν είναι φτιαγμένα μόνο από πάγο και βράχο αλλά όνειρα και επιθυμίες!!!

– Ποιος είναι μεγαλύτερος κίνδυνος για ένα ορειβάτη σε αυτά τα υψόμετρα;

Θα έλεγα ο ίδιος σου ο εαυτός που αν δεν ξεπεράσεις τα όρια σου, αν δεν ανακαλύψεις τι ακόμα μπορείς να καταφέρεις κινδυνεύεις να μείνεις εκεί .Ασφαλώς λόγω του μεγάλου υψομέτρου και του μειωμένου οξυγόνου κινδυνεύεις από της ασθένειες του υψομέτρου αλλά και τις χιονοστιβάδες και τα ετοιμόρροπα σερακς. Η υποθερμία επίσης μπορεί ανά πάσα στιγμή να σε σκοτώσει.

– Ποια είναι η σκέψη που κρατάει ζωντανά σώμα και ψυχή τις στιγμές που νιώθετε πως δεν μπορείτε να συνεχίσετε άλλο;

Η επιθυμία να φθάσεις στην κορυφή πρέπει να κυριαρχήσει, να νικήσει την λογική που σου υπαγορεύει να σταματήσεις να γυρίσεις πίσω στην ασφάλεια της κανονικής ζωής. Στην πραγματικότητα είναι μια μάχη με την ίδια σου την ύπαρξη. Το όνειρο της κορυφής μαζί με την ισχυρή θέληση μπορούν να σε φθάσουν στην επιτυχία.

Ασφαλώς σε «κρατούν ζωντανό» οι ευχές των ανθρώπων που σε αγαπούν. Μια ευχή μπορεί να σε πάει πολύ μακριά, πολύ ψηλά. Η ευχή του γιου μου Γιάννη ακούγεται πάντα στα αυτιά και με «ανεβάζει»: «Μπαμπά μου δείξε την κλάση σου!!!» . Και αυτή του προσωπικού μου γυμναστή Mike Bowman: «Κύριε Αντώνη μόνο εσείς μπορείτε !!»

– Υπάρχει κάτι που δεν ξεχνάτε να κάνετε πριν ξεκινήσετε κάποια αποστολή και κάτι που έχετε πάντα μαζί σας;

Bλέπω πάντα τους φίλους μου, κυρίως τους συνορειβάτες μου, την μητέρα μου και περνάω αρκετό χρόνο με την οικογένεια μου. Και ασφαλώς έχω πάντα μαζί μου τα γραπτά μηνύματα των παιδιών μου και της γυναίκα μου.

– Τα μέλη της οικογένειας σας ασχολούνται με την ορειβασία πώς αντιδρούν σε αυτή την αγάπη;

Είναι οικογενειακή υπόθεση!! Και η σύζυγος και η Βιολετίνα και ο Γιάννης μου ασχολούνται λίγο ή πολύ με την ορειβασία. Με υποστηρίζουν πάρα πολύ σε ότι κάνω και ποτέ δεν γκρινιάζουν για την απουσία μου. Ασφαλώς στεναχωριούνται όταν λείπω και αγωνιούν πολύ. Και εμένα μου λείπουν πολύ. Αλλά ξέρουν ότι βρίσκομαι εκεί που μου αρέσει. Εκει που για μένα αυτό που κάνω έχει νόημα, έχει περιεχόμενο χαρά και ευτυχία!

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Μητρόπαπας: Στεναχωρήθηκα από την διακοπή του Syros Triathlon σαν να έχασα ένα παιδί

Έχουν περάσει τρία χρόνια και από την έντονη αθλητική δράση που υπήρχε στην Σύρο έχουμε μπει σε μια παρατεταμένη αδράνεια που έχει βέβαια να κάνει με την αβεβαιότητα που έχει δημιουργήσει η πανδημία και τα lock down αλλά και από το γεγονός ότι από την πρωτεύουσα των Κυκλάδων έχουν λείψει δυο μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις που σημάδευαν μια τριετία την Πρωτεύουσα των Κυκλάδων.

Αναφέρομαι φυσικά στο τουρνουά 3ΟΝ3 Aegean Ball και στις τριήμερες εκδηλώσεις του  Syros Triathlon. Πρωταγωνιστές αυτών των διοργανώσεων ο Γιώργος Πρίντεζης και ο Κωστής Μητρόπαπας αντίστοιχα. Και αν ο πρώτος αποφάσισε να κάνει μια ετήσια παύση που λόγω της πανδημίας έγινε τριετής, ο δεύτερος δεν μπόρεσε να πείσει ίσως την συριανή κοινωνία ότι το Syros Triathlon δεν ήταν ζημιά αλλά όφελος για την Σύρο. Έτσι έμειναν οι “Δρομείς της Σύρου” να παλεύουν μόνοι τους με το καθ΄όλα επιτυχημένο “Syros City Trail” και την σειρά των Run στην Ερμούπολη και στα Χωριά και ο Ναυτικός Όμιλος Σύρου με το Aquathlon και το “Υδάτινος δρόμος για τον Φάρο” που συνδυάστηκε με τη Ναυτική εβδομάδα και ατόνησε.

Έχουν περάσει τρία χρόνια και ο Κωστής Μητρόπαπας δεν έχει μιλήσει για όσα ακούστηκαν τότε ή γράφτηκαν και βρήκαμε την ευκαιρία κατά την διάρκεια των διακοπών του στο σπίτι του στο Αχλάδι να το κάνει σε μια εκ βαθέων συζήτηση δίνοντας εξηγήσεις και διευκρινίζοντας σε θέματα που είχαν προκαλέσει παρεξηγήσεις και τριβές που οδήγησαν στη μη συνέχιση του Syros Triathlon.

Διαβάστε τι είπε για την μη συνέχιση του Syros Triathlon:

Δεν σου κρύβω ότι στεναχωρήθηκα πάρα πολύ από την διακοπή του Syros Triathlon γιατί ήταν κάτι για το οποίο εγώ, ο αδελφός μου Αναστάσης και η στενή ομάδα των TRIMORE Insiders είχαμε εργαστεί πολύ σκληρά. Δεν μπορεί να καταλάβει κάποιος πόσα προβλήματα πρέπει να λύσεις για να κάνεις μια τέτοια διοργάνωση. Ώρες αμέτρητες πριν και κατά την διάρκεια των αγώνων για να είναι όλα τέλεια και προπάντων ασφαλή. Να σκεφτείς ότι ενώ το σπίτι μου είναι στο Αχλάδι, κατά την διάρκεια των αγώνων είχαμε δωμάτιο σε ξενοδοχείο στην Ερμούπολη και παρόλα αυτά κοιμόμασταν δυο τρεις ώρες στο αμάξι για να είναι όλα τακτοποιημένα…..Η στεναχώρια μου λοιπόν ήταν τόσο μεγάλη σαν να έχασα ένα παιδί.

Δηλαδή δεν ξύπνησες ένα πρωί και είπες πάω στη Σύρο να κάνω ένα Τρίαθλον να τα “οικονομήσω”;

Στην Σύρο κάνω διακοπές 23 χρόνια, έχω σπίτι εδώ και πελάτες που με εμπιστεύτηκαν στην δουλειά μου  αφού είναι γνωστό νομίζω ότι είμαι ιδρυτής και διευθύνων της diaplous s.s.d.a. Ltd, μιας εταιρείας που από το 1997 προσφέρει τις υπηρεσίες της στην οργάνωση και διοίκηση επιχειρήσεων, την πιστοποίηση συστημάτων ποιότητος εκπροσωπώντας τον Γερμανικό Φορέα πιστοποίησης TÜV SÜD. Ο αθλητισμός για μένα είναι χόμπυ και τρόπος ζωής…. Για την Σύρο έβαλα ένα προσωπικό στοίχημα με όσους μου έλεγαν μην επιχειρήσεις να κάνεις τρίαθλον σε ένα νησί που τουριστικά δεν είναι πρώτης κατηγορίας και σχετικά άγνωστο. Όμως εγώ πίστευα και πιστεύω φυσικά στο καταπληκτικό ανάγλυφο των δύο λόφων, στην Πλατεία Μιαούλη στο εξωτερικό μέρος του λιμανιού, στα νεοκλασικά και στην καθαρή θάλασσα….. Την Σύρο λοιπόν δεν την είδα τόπο για να έλθει κάποιος να κάνει ένα αγώνα αλλά για να ζήσει αυτός και η οικογένειά του μια ξεχωριστή  εμπειρία και με αυτό το σκεπτικό κινηθήκαμε.  “Γι’ αυτό διοργανώναμε αγώνες και εκδηλώσεις, πέραν των κυρίως αθλητών για τα παιδιά, του συνοδούς εκείνους και κάθε επίπεδο αθλητή! Όχι μόνο για τους Τριαθλητές και τους φτασμένους.” Να το συνδυάσουν με οικογένεια, διακοπές και να μείνουν περισσότερες μέρες στο νησί.”΄ 

Να σας πω ότι από τις διοργανώσεις στη Σύρο μπήκαμε μέσα 12000 ευρώ.  Ένα παράδειγμα μόνο θα πω, την πρώτη χρονιά οι αθλητές πλήρωναν για την συμμετοχή τους στο Τρίαθλον 38 ευρώ και η τσάντα με το περιεχόμενο στοίχιζε πάνω από 140 ευρώ.

Τι απαντάς στους επιχειρηματίες που τότε διαμαρτύρονταν γιατί το Σάββατο το πρωί η Ερμούπολη ήταν κλειστή λόγω του αγώνα. Έλεγαν συγκεκριμένα ότι μας ζητάει να στηρίξουμε την διοργάνωση και χάνουμε το Σάββατο που τα μαγαζιά μας είναι κλειστά.

Όπως είπα και προηγουμένως τα οφέλη από την διοργάνωση για τους κάθε δραστηριότητας επιχειρηματίες ήταν πολύ περισσότερα αφού ο Ιούνιος θεωρείται τουριστικά “νεκρός” και η Σύρος στη διάρκεια του τετραημέρου ήταν γεμάτη από κόσμο που άφηνε χρήματα στα κάθε είδους καταλύματα, στα εστιατόρια, στις καφετέριες, παντού…   Από το Τρίαθλον πιστεύω ότι κανένας δεν βγήκε ζημιωμένος εκτός από τους διοργανωτές και παράλληλα η Σύρος είχε μια τεράστια προβολή. Ακόμα και σήμερα το Τρίαθλον που διοργανώσαμε στη Σύρο θεωρείται το κορυφαίο.

 

Θεωρήθηκε στην διοργάνωση του 2018 μεγάλη σπατάλη η χρησιμοποίηση του φέρυ μπόουτ που  μετέφερε τους αθλητές  έξω από το λιμάνι για την εκκίνηση της κολύμβησης.

Από την στιγμή που επιλέχτηκε η θέση εκκίνησης κάτω από τον Άγιο Νικόλαο για να δείξουμε την εξωτερική πλευρά του λιμανιού, έπρεπε να βρεθεί τρόπος μεταφοράς των αθλητών στο σημείο εκκίνησης γιατί δεν θα μπορούσαν ξυπόλητοι να κατέβουν από τα Βαπόρια στην θάλασσα. Βρήκαμε κάποιο σκάφος στην Σύρο αλλά δεν είχε άδεια μεταφοράς προσωπικού και έτσι φέραμε το φέρυ μποτ από την Αντίπαρο. Οι αθλητές που συμμετείχαν τότε  μέχρι σήμερα επικοινωνούν μαζί μου και μου εκφράζουν την επιθυμία να ξαναζήσουν αυτήν την μοναδική εμπειρία.

Με δεδομένο ότι παραθερίζεις κάθε χρόνο στη Σύρο είχες κάποια επαφή ή κάποια ενόχληση για να οργανώσεις ξανά αγώνες στο νησί;

Πριν από δύο χρόνια περίπου ο Τριαθλητής Νίκος Σιδηρόπουλος ανέλαβε μια πρωτοβουλία και προσπάθησε να με φέρει σε επαφή με τον τότε πρόεδρο του ΝΟΣ. Δεν ήταν ακόμη ώριμο το κλίμα και δεν ευοδώθηκαν οι προσπάθειες. Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, ουσιαστικές συζητήσεις  είμαι διατεθειμένος να κάνω μόνο με τον Δήμο Σύρου Ερμούπολης. Εγώ τα έχω αφήσει όλα πίσω. Πικρίες, λόγια και όσα παλαιότερα συνέβησαν με στεναχωρούν αλλά κρατάω τα θετικά γι αυτό και πέρασα από τον Δήμο, τον Ναυτικό Όμιλο και γενικά όσους φορείς μας βοήθησαν, και τους πρόσφερα ένα συλλεκτικό βιβλίο για να τους ευχαριστήσω.

Αν δεν ευοδωθούν οι προσπάθειες για να διοργανωθεί Τρίαθλον είναι στις προθέσεις σου να κάνεις αγώνες κολύμβησης ανοιχτής θάλασσας που γι΄αυτούς δεν υπήρχαν αντιδράσεις;

Είναι δύσκολο να φέρεις στη Σύρο κολυμβητές για να τρέξουν μόνο ένα αγώνα παρόλο που η καθαρότητα της θάλασσας είναι εκπληκτική. Έχω κολυμπήσει πολλές φορές την απόσταση από Αζόλιμνο στο Μέγα Γιαλό και η εμπειρία είναι μοναδική, ο βυθός ολοκάθαρος κυριολεκτικά σε ξεκουράζει. Οι αγώνες στη Σύρο ήταν οι καλύτεροι που έχουν γίνει στην ανοιχτή θάλασσα αλλά επαναλαμβάνω ότι πρέπει να συνδυαστούν και με άλλες εκδηλώσεις για να προσελκύσουν κολυμβητές εκτός Σύρου και εκτός Ελλάδας για να ωφεληθεί το νησί. Διαφορετικά θα παραμείνουν κάποιες ώρες και θα φύγουν χωρίς να δουν τα όσα σημαντικά έχει να δείξει αυτό το νησί. 

Για την συνάντησή μας με τον Κωστή Μητρόπαπα και τα όσα μου είπε ενημέρωσα τον εντεταλμένο σύμβουλο αθλητισμού και πρόεδρο της Αθλητικής Επιτροπής του Δήμου Σύρου Ερμούπολης Γιάννη Βρούτση και εξ΄ όσων γνωρίζω έκαναν μια πρώτη επαφή για την οποία πιστεύω ότι όταν υπάρχει κάτι ουσιαστικό θα ενημερώσουν την κοινωνία της Σύρου. Σημασία έχει να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις έτσι ώστε σε συνδυασμό με την συνολική αντιμετώπιση της πανδημίας η Σύρος να αποκτήσει πάλι την φήμη της Πρωτεύουσας του αθλητικού τουρισμού.

Πηγή: cyclades24sports.gr

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

«Πονάω, αιμορραγώ, δεν σταματάω»: Ο Τανζανός που τερμάτισε τελευταίος τον μαραθώνιο και νίκησε!

Του Νίκου Ράλλη*

«Υπάρχουν πρωταθλητές που τερματίζουν τελευταίοι, ήρωες δεν είναι μόνο οι νικητές».

Αυτή η φιλοσοφία βγαίνει μέσα από τον ίδιο τον Ολυμπιακό Ύμνο: Το πιο σημαντικό πράγμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν είναι να νικήσεις, αλλά να είσαι εκεί, να λάβεις μέρος, να αγωνιστείς. Όπως και στη ζωή, το πιο σημαντικό δεν είναι ο θρίαμβος, αλλά ο αγώνας.

Ένας Τανζανός, 53 χρόνια πριν, έδειξε σε ολόκληρο τον πλανήτη ακριβώς αυτό: Σημασία δεν έχει να μη χάσεις, αλλά να πολεμήσεις. Μέχρι τελικής πτώσεως.

Ο μαραθώνιος του 1968 στο Μεξικό είχε ένα ξεκάθαρο φαβορί: Τον τεράστιο Αμπέμπε Μπικίλα. Στα 36 του o Αιθίοπας ήταν ήδη θρύλος, έχοντας γίνει ο πρώτος με δύο σερί χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στο αγώνισμα, στη Ρώμη -χωρίς παπούτσια- και στο Τόκιο -με παπούτσια και παγκόσμιο ρεκόρ. Όλοι περίμεναν τον Μπικίλα να κάνει το three-peat και πράγματι, κατά κει πήγαινε το πράγμα.

Στο 17ο χιλιόμετρο ο Αιθίοπας ήταν πρώτος και έδειχνε ανίκητος. Ξαφνικά, εντελώς αναπάντεχα, έκανε στην άκρη και βγήκε από τον αγώνα. Κανείς, με εξαίρεση τον προπονητή του, Νεγκούσι Ρόμπα, δεν ήξερε πως ο Μπικίλα ταλαιπωρούνταν από ένα κάταγμα στο αριστερό του πόδι, ήδη αρκετές εβδομάδες πριν τους Αγώνες. Αργότερα στη συνέντευξη Τύπου ο Ρόμπα αποκάλυψε τον τραυματισμό του αθλητή του.

Ο συναθλητής του Μπικίλα, Μάμο Βόλντε, ήξερε επίσης για τον τραυματισμό. Όταν, λοιπόν, είδε τον Μπικίλα να αποχωρεί, έτρεξε σαν αυτόν, κέρδισε και πέτυχε να δώσει στην Αιθιοπία την τρίτη συνεχόμενη νίκη της στον μαραθώνιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, την οποία και αφιέρωσε, μάλιστα, στον άτυχο συμπατριώτη του.

Αλλά το δράμα του μαραθωνίου το 1968 δεν τελείωσε με την αποχώρηση του Μπικίλα. Ούτε κατά διάνοια.

Περισσότερο από μία ώρα μετά τον τερματισμό του νικητή Βόλντε και 20 λεπτά αφότου τερμάτισε ο προτελευταίος Ενόχ Μουέμπα από τη Ζάμπια, μερικές χιλιάδες θεατές, που είχαν παραμείνει στις θέσεις τους στο ”Estadio Olimpico Universitario”, είδαν ακόμη έναν άνδρα να διασχίζει τη γραμμή τερματισμού μέσα σε σφυρίγματα, σειρήνες από μοτοσυκλέτες, κόκκινα και πράσινα φώτα. Ήταν ο Τανζανός Τζον Στίβεν Ακχουάρι.

Τα πόδια του 30χρονου Ακχουάρι ήταν ματωμένα, στο δεξί είχε δέσει πρόχειρα έναν βαρύ επίδεσμο και κάθε του βήμα τού προκαλούσε ανυπόφορους πόνους. Μπήκε στο στάδιο παραπατώντας, χαιρέτησε και ενώ το πλήθος είχε σωπάσει, νομίζοντας πως ο μαραθώνιος είχε ολοκληρωθεί, αυτή η ησυχία μετατράπηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε δυνατά και ασταμάτητα χειροκροτήματα, σε μια συγκλονιστική αποθέωση για μια συγκλονιστική προσπάθεια.

Για τους περισσότερους αθλητές οι συνθήκες του μαραθωνίου ήταν πρωτόγνωρες λόγω του υψόμετρου της Πόλης του Μεξικού. Έτσι και για τον Ακχουάρι. Κατάκοπος από την υπερπροσπάθεια και τον «λεπτότερο» αέρα, ο Τανζανός περίπου στο 19ο χιλιόμετρο ζαλίστηκε και έπεσε άσχημα στο έδαφος. Οι μορφασμοί στο πρόσωπό του μαρτυρούσαν τη ζημιά. Ο Ακχουάρι έπαθε εξάρθρωση στο γόνατό του και τραυμάτισε και τον ώμο του. Αμέσως οι γιατροί, που έσπευσαν να τον βοηθήσουν, του είπαν να σταματήσει τον αγώνα. Δεν υπήρχε, όμως, περίπτωση να τα παρατήσει.

Ο Αφρικανός έσφιξε τα δόντια, αδιαφόρησε για τον πόνο και σηκώθηκε. Και έκανε κάτι απίστευτο: Έτρεξε τα υπόλοιπα 23 χιλιόμετρα τραυματισμένος, με το πόδι του μπαταρισμένο. Στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής, και ενώ ο Ακχουάρι παραπατούσε πια, ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει και τα φώτα από τα περιπολικά τού έδειχναν τον δρόμο.

Όταν μπήκε στο γήπεδο, όσοι είχαν απομείνει στις θέσεις τους σάστισαν. Ο αγώνας ξεκίνησε στις 3 το μεσημέρι και 2 ώρες και 20 λεπτά αργότερα τερμάτισε πρώτος ο Βόλντε. Η ώρα περνούσε και για περίπου 40 λεπτά αθλητές εμφανίζονταν στο γήπεδο για να τερματίσουν. Μία ώρα μετά τον τερματισμό του Βόλντε όλα έδειχναν ότι ο αγώνας είχε τελειώσει. Τότε εμφανίστηκε ο Ακχουάρι. Σχεδόν περπατώντας, με τους θεατές να αποθεώνουν κάθε του βήμα, ο Ακχουάρι έκανε τον τελευταίο ατελείωτο γύρο του σταδίου και τερμάτισε, πέφτοντας στις αγκαλιές του προπονητή του και των συναθλητών του, ενώ ο κόσμος αποθέωνε τον πραγματικό «νικητή».

Όταν ρωτήθηκε μετά τον αγώνα γιατί δεν σταμάτησε, αλλά συνέχισε να αγωνίζεται, ο Τανζανός έδωσε την ιστορική απάντηση: «Η χώρα μου δεν με έστειλε 5 χιλιάδες μίλια μακριά για να ξεκινήσω τον αγώνα. Με έστειλε για να τον τερματίσω».

Χρόνια αργότερα, σε μια συνέντευξή του είχε πει: «Όταν έφτασα στο Μεξικό δεν φοβόμουν τίποτα. Αλλά δεν ήμουν προετοιμασμένος για αυτό το υψόμετρο, αφού έκανα προπόνηση σε περιοχή με πολύ χαμηλό υψόμετρο στο Νταρ Ες Σαλάμ στην Τανζανία. Στον μαραθώνιο, μέχρι κάποιο σημείο ήμουν μπροστά, όμως ξαφνικά ζαλίστηκα, έπεσα στο έδαφος και λιποθύμησα. Δεν ξέρω πόσο χρόνο έχασα.

Όταν ξαναβρήκα τις αισθήσεις μου, υπήρχαν γύρω μου γιατροί, που με περιποιούνταν. Με ρώτησαν αν θέλω να μπω στο ασθενοφόρο, αλλά αρνήθηκα. Απλά συνέχισα να τρέχω και να περπατάω. Πονούσα πολύ και αιμορραγούσα, αλλά δεν με ένοιαζε. Η αποστολή μου ήταν να τερματίσω. Όταν έφυγα από την Τανζανία για το Μεξικό υποσχέθηκα σε όλους ότι θα κάνω το καλύτερο δυνατό για τη χώρα μου και κράτησα αυτή την υπόσχεση».

Πηγή: www.sport-fm.gr

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend