Μείον 14 κιλά σε 4 μήνες χωρίς… πείνα; Γίνεται!

Μείον 14 κιλά σε 4 μήνες χωρίς… πείνα; Γίνεται!

Ένα μεγάλο πρόβλημα της συγκεκριμένης εποχής είναι τα κιλά. Δεν είναι λίγοι αυτοί που προβληματίζονται ενόψει κυρίως της παραλίας.

Δυστυχώς αυτή είναι μια λάθος προσέγγιση του πράγματος. Διότι τα πολλά κιλά ή για την ακρίβεια τα κιλά που έχεις παραπάνω από όσο επιτρέπει ο σωματότυπός σου, δεν χαλάνε απλώς την εμφάνισή σου.

Το πρόβλημα στην ουσία δεν είναι η παραλία, αλλά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Η υγεία σου.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Έχοντας χάσει 14 ολόκληρα κιλά από τα τέλη Δεκεμβρίου και συγκεκριμένα από τις 23/12 όταν και κάναμε τα πρώτα βήματα με την Αγγελική στο RNF CHALLENGE, νομίζω ότι μπορώ να αναλύσω, τουλάχιστον μέσα από τη δική μου εμπειρία, το γιατί είναι τόσο σημαντικό και φυσικά τον τρόπο που έγινε όλο αυτό. Και μάλιστα όταν δεν είναι αυτός ο στόχος.

Από την αρχή που ξεκίνησε η προετοιμασία με τον Νίκο Σπυριδαντωνάκη* αυτό που μου είπε, ήταν ότι έπρεπε να χάσω βάρος. Όχι για να κάνω καλύτερους χρόνους, αλλά γιατί η υγεία “έρχεται πάντα σε πρώτο πλάνο”.

Παρά το γεγονός ότι έτρεχα 1-2 φορές την εβδομάδα, είχα χάσει κάθε επαφή με αυτό που λέμε αθλητική διατροφή. Και φυσικά με αυτό που λέγεται φυσική κατάσταση. Επίσης η καταπόνηση στα γόνατά μου, στα ισχία και στους τένοντες. Και ο τραυματισμός ελλόχευε…

Ο Νίκος Καφετζόπουλος* ήταν ο διατροφολόγος που ανέλαβε το δύσκολο έργο της διατροφικής εκπαίδευσής μου, μέσα σε αυτή την προετοιμασία. Και λέω εκπαίδευση, γιατί όλα όσα έμαθα με οδήγησαν στο σημερινό αποτέλεσμα και όχι μια διατροφή γραμμένη σε ένα word ή excel.

Αφού λοιπόν έκανα όλες τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις τις οποίες μου ζήτησαν αμφότεροι, μπήκαμε στη φάση της υλοποίησης ενός πλάνου, που θα με οδηγούσε σε έναν και μόνο αποτέλεσμα: Να μπορώ να προπονούμαι καλύτερα. Κάτι πυ φυσικά με την «ασφάλεια» του προπονητή έγινε με σωστό τρόπο, παρά το γεγονός ότι για τους πρώτους δύο μήνες οι προπονήσεις ήταν 7/7.

Ο Καφετζόπουλος από την πλευρά του ήταν ξεκάθαρος. “Θα μάθεις να τρως σωστά, δεν πρόκειται να στερηθείς τίποτα”. Για το μόνο που ήταν κάθετος ήταν η ζάχαρη. “Δεν θέλω να τρως ζάχαρη έξτρα. Ο μέτριος καφές απ’ έξω έχει μια κουταλιά της σούπας ζάχαρη. Αν πίνεις 2-3 για παράδειγμα, μιλάμε για… καταστροφή”.

Δεν ήθελε, όμως, να την κόψω και τελείως. “Θα παίρνεις ζάχαρη από τα φρούτα, από τα δημητριακά, από τη ντομάτα και γενικώς από τις τροφές. Καλύτερα μέλι να βάζεις μέλι στο γιαούρτι σου. Θέλω να παίρνεις ζάχαρη, αλλά όχι την τρως με το κουτάλι”.

Και το βασικότερο το οποίο μου το τόνισε κιόλας: “Αν θέλεις μια μέρα σαν τρελός να φας ένα γλυκό, θα το κάνεις χωρίς τύψεις. Θέλω να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου, όχι να πάθεις στέρηση. Γιατί έτσι θα έχουμε χειρότερα αποτελέσματα”.

Με βασική συμβουλή αυτή, σωστές αναλογίες πρωτεϊνών, υδατανθράκων, καλών λιπαρών στο πιάτο, αρκετά γεύματα κάθε μέρα και περιορισμό του junk food, έφτασα σε αυτό το αποτέλεσμα.

Το κυριότερο, όμως, χωρίς πείνα και χωρίς άγχος. Διότι δεν κοίταζα κάθε μέρα τη ζυγαριά, δεν στερήθηκα το ψωμί, τα μακαρόνια, το ψάρι, το ρύζι, το κρέας. Ούτε καν τα γλυκά, αφού έτρωγα μέλι, μαρμελάδα ακόμα και σοκολάτα υγείας.

Η ζυγαριά της GARMIN κατέγραφε αυτό το… θαύμα κάθε 15-20 μέρες. Χωρίς να χάνω μυική μάζα, με το νερό σε άριστο επίπεδο, κατάφερα με το συνδυασμό σωστή προετοιμασία και αθλητική διατροφή να χάσω, όχι απλά 14 κιλά, αλλά 13,2 κιλά λίπος!

Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό για την καρδιά; Ξέρετε τι σημαίνει για τον οργανισμό, το γεγονός ότι το σπλαχνικό λίπος μειώθηκε στο μισό;

Ξέρετε πόσο σημαντικό είναι να μην σκέφτεσαι να ανέβεις μια σκάλα; Να μη νιώθεις άβολα μέσα στα ρούχα σου; Να αισθάνεσαι καλύτερα με τον εαυτό σου; Να νιώθεις ότι έχεις καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό;

Να έχεις κερδίσει πίσω τον ίδιο σου τον εαυτό;

Είχα χάσει τη φόρμα μου, δεν έκανα με συνέπεια προπονήσεις, σαν αυτές που με οδήγησαν το 2017 να τρέξω τον πρώτο μου μαραθώνιο στη Ρώμη.

Ναι, η παχυσαρκία αυξάνει και το ψυχολογικό βάρος. Δεν ήμουν παχύσαρκος γιατί δεν πρόλαβα να γίνω και επειδή το runnfun.gr σε… αναγκάζει να τρέξεις, αλλά δεν ήμουν και στα καλύτερά μου.

Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο στον προπονητή μου, αλλά κυρίως στον Νίκο Καφετζόπουλο. Γιατί με εκπαίδευσε να τρώω. Δεν μου επέβαλε πράγματα.

Με έμαθε να λειτουργώ μόνος μου και να «ζυγίζω» τις διατροφικές επιλογές μου. Πλέον ξέρω τι πρέπει να κάνω και πως. Και αυτό είναι το πιο ουσιαστικό.

Γιατί έτσι αλλάζεις ζωή…


* Ο Νίκος Σπυριδαντωνάκης είναι Πτυχιούχος Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού με ειδικότητα κολύμβησης και Πιστοποιημένος προπονητής τριάθλου από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Τριάθλου (ITU). Μπείτε στη σελίδα της NS COACHING.


* Ο Νίκος Καφετζόπουλος είναι Κλινικός Διαιτολόγος – Διατροφολόγος. Έχει γράψει το βιβλίο “Πρακτικός οδηγός Αθλητικής Διατροφής”. Στο www.nutribase.gr μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για τη δουλειά του.


Previous ArticleNext Article

Γιάννης Δημητριάδης: Άμεσα και έμμεσα τα οφέλη στον Πόρο από τον αθλητικό τουρισμό

Γιάννης Δημητριάδης: Άμεσα και έμμεσα τα οφέλη στον Πόρο από τον αθλητικό τουρισμό

Ο Γιάννης Δημητριάδης ορκίστηκε Δήμαρχος Πόρου στις 30 Αυγούστου του 2014. Πέρα από όλα όσα έχει να αντιμετωπίσει μια δημοτική αρχή, ο επικεφαλής του συνδυασμού «Καθαρή Πορεία» έριξε το βάρος και στις αθλητικές διοργανώσεις. Έτσι το Porosea έκανε τα πρώτα του βήματα το 2017, μερικά χρόνια μετά το Χ-Poros που σταμάτησε να διοργανώνεται. To νέο αυτό multisports event το 2018 έδειξε τη δυναμική του και στις 8 και 9 Ιούνίου του 2019 έρχεται για να γίνει θεσμός.

Σε λίγες ημέρες η 3η διοργάνωση αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Όπως εξηγεί ο Δήμαρχος «υπάρχουν και άλλες αξιόλογες προσπάθειες όπως το Διεθνές Τουρνουά ποδοσφαίρου Theseus Youth Cup, οι κωπηλατικοί αγώνες του Ναυτικού μας ομίλου ΝΟΠΤ, ενώ στο νησί μας έχουμε και δύο σχολές σκι με πλούσια δραστηριότητα και συμμετοχές σε αγώνες».

Παράλληλα με τις μεγάλες μάχες που έχει δώσει την τελευταία 5ετία για τον εξορθολογισμό των οικονομικών του Δήμου και την εξάλειψη των παθογενειών, ο Γιάννης Δημητριάδης στηρίζει τον αθλητικό τουρισμό, που φέρνει έσοδα αρκετών χιλιάδων ευρώ στους επαγγελματίες, γνωρίζοντας ότι αποτελεί ένα κλειδί για την ανάπτυξη.

Συναντήσαμε τον Δήμαρχο στην ομιλία του στους ετεροδημότες του Πόρου στο ΣΕΦ την Δευτέρα 20 Μαΐου και δεν αρνήθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας. Τον ευχαριστούμε πολύ και του ευχόμαστε καλή επιτυχία και ανανεώνουμε το ραντεβού μας στις 8-9 Ιουνίου στo Porosea.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Στο Δήμο Πόρου διοργανώνονται αθλητικά γεγονότα που φέρνουν κόσμο από την Ελλάδα και το εξωτερικό στο νησί. Ποια τα οφέλη;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μπορεί να πει κανείς ότι τα οφέλη διακρίνονται σε άμεσα και έμμεσα. Τα άμεσα αποτελέσματα έχουν να κάνουν κυρίως με οικονομικά μεγέθη, όπως ο τζίρος που φέρνουν στην οικονομία του νησιού. Υπολογίζεται ότι η περυσινή διοργάνωση του Porosea 2018 απέφερε ένα εισόδημα της τάξης των €250.000 σε δύο ημέρες. Φέτος θα υπάρχει κλιμάκιο του Πανεπιστημίου του Heilborn της Γερμανίας που θα διεξαγάγει σχετική έρευνα και θα παρουσιάσει τα αποτελέσματά της μία εβδομάδα μετά την ολοκλήρωση του event. Σημαντικότερα όμως είναι τα έμμεσα οφέλη των αθλητικών διοργανώσεων που γίνονται στο νησί, καθώς διευρύνουν το Τουριστικό Προϊόν τόσο ποιοτικά όσο και χρονικά. Η προστιθέμενη αξία τους έχει αποδεδειγμένα τεράστια σημασία. Τέλος και για μένα αυτό είναι το σημαντικότερο- όλες αυτές οι διοργανώσεις μπολιάζουν τη νεολαία με το «μικρόβιο» του αθλητισμού και του εθελοντισμού , φέρνοντας κοντά όλη την κοινωνία του Πόρου που κατά τις ημέρες των μεγάλων διοργανώσεων εργάζεται σύσσωμη για την επίτευξη του στόχου μιας άρτιας διοργάνωσης.

ΕΡ: Πως μπήκε ο Πόρος στο επίκεντρο τους αθλητικού τουρισμού;

ΑΠ: Η πρώτη προσπάθεια και φυσικά τα εύσημα για την πρωτοβουλία ανήκουν στον γιατρό Κώστα Σαπουνάκη που το 2005 σχεδίασε το πρωτοποριακό X-Poros. Το Χ-Porοs δυστυχώς σταμάτησε να διοργανώνεται το 2014 καθώς ο Κώστας Σαπουνάκης μετακόμισε στην Ελβετία. Η δική μου Δημοτική Αρχή αναζήτησε τον τρόπο επιστροφής του Πόρου στον αθλητικό χάρτη και έτσι το 2017 διοργανώθηκε το πρώτο Porosea με πολλή όρεξη και δουλειά από τους ανθρώπους που το ανέλαβαν. Σήμερα το Porosea είναι η πιο ανερχόμενη διοργάνωση στην κατηγορία της. Φυσικά υπάρχουν και άλλες αξιόλογες προσπάθειες όπως το Διεθνές Τουρνουά ποδοσφαίρου Theseus Youth Cup που συγκεντρώνει κάθε χρόνο εκατοντάδες μικρούς ποδοσφαιριστές στην περιοχή μας, οι κωπηλατικοί αγώνες του Ναυτικού μας ομίλου ΝΟΠΤ που με το έργο του φέρνει τα παιδιά μας κοντά στον ναυταθλητισμό κ.α. Τέλος στο νησί μας έχουμε και δύο σχολές σκι με πλούσια δραστηριότητα και συμμετοχές σε αγώνες.

ΕΡ: Πόσο έχουν βελτιωθεί οι αθλητικές υποδομές και τι νέο σχεδιάζετε;

ΑΠ: Αρχικά πρέπει να πούμε ότι το μεγαλύτερο προπονητικό τερέν που διαθέτουμε στον Πόρο είναι το φυσικό μας περιβάλλον, το οποίο φροντίζουμε να προστατεύουμε με συστηματικό και συντεταγμένο τρόπο. Τα βουνά μας, οι θάλασσα και οι παραλιακές μας οδοί είναι το καλύτερο μέρος για προπόνηση. Ταυτόχρονα έχουμε αιτηθεί την παραχώρηση των αθλητικών εγκαταστάσεων χώρων του Κέντρου Εκπαίδευσης του Πολεμικού Ναυτικού και αναζητούμε χώρο για τη δημιουργία κλειστού γυμναστηρίου, αντιμετωπίζοντας το τέρας της Ελληνικής γραφειοκρατίας και της αποσαφήνισης των αρμοδιοτήτων μεταξύ των διάφορων συναρμόδιων Υπηρεσιών.

ΕΡ: Ποιο είναι το τρίπτυχο της σωστής λειτουργίας ενός Δήμου;

ΑΠ: Τιμιότητα, ανιδιοτέλεια, εργατικότητα και το αποτέλεσμα του συνδυασμού τους είναι η αποτελεσματικότητα

ΕΡ: Πως πιστεύετε ότι πρέπει να θυμάται ένας τόπος τον Δήμαρχό του;

ΑΠ: Από τα έργα υποδομής και από τον διάδοχο που αφήνει πίσω του.

Η τεχνολογία στην υπηρεσία του τρεξίματος: Ας το εκμεταλλευτούμε

Η τεχνολογία στην υπηρεσία του τρεξίματος: Ας το εκμεταλλευτούμε

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές έχουμε την τάση να τα μηδενίζουμε όλα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τα παπούτσια τρεξίματος.

Εγώ ο ίδιος έχω ακούσει πολλές φορές δρομείς, με ύφος χιλίων καρδιναλίων να λένε: “Έλα μωρέ τώρα. Παπούτσια και βλακείες. Ο Μπάμπης έτρεξε μαραθώνιο με παπούτσια από τη λαϊκή. Μην κοιτάς που μας έχουν βάλει στο τρυπάκι οι εταιρείες”.

Αν μου πείτε ότι δεν έχετε τύχει ποτέ σε τέτοιο μονόλογο, σίγουρα λέτε ψέματα. Μπορεί μάλιστα να έχετε γνέψει και καταφατικά όταν ο Αρίστος ο Runner ανέλυε στη συνέχεια τις θεωρίες για τις μεγάλες πολυεθνικές που κοροϊδεύουν τον κοσμάκη και άλλα τέτοια…

Αν θέλετε να μιλήσουμε ειλικρινά, είναι αλήθεια ότι πολλά από αυτά που αγοράζουμε όσοι τρέχουμε, δεν μας είναι απαραίτητα. Ομολογώ, όμως, πρώτος και πιστεύω ότι και εσείς το ξέρετε ότι δεν έχει καμία σημασία. Άλλωστε, δεν θα στερηθούμε το φαγητό μας, ούτε θα στερήσουμε το γάλα από το παιδί μας για να πάρουμε ας πούμε… μια ωραία μπαντάνα.

Καμιά φορά “φτιαχνόμαστε” με τα ωραία αξεσουάρ ακόμα και αν αυτά είναι εντελώς περιττά.

Τα παπούτσια, όμως, ότι και αν λέει ο Αρίστος ο Runner, είναι επιστήμη. Και πλέον έχουν πάνω τους πολύ τεχνολογία. Και αυτό μπορεί κανείς πλέον να το διαπιστώσει στην πράξη.

Θα σας δώσω ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα:

Σε προηγούμενο κείμενό μου τον Φεβρουάριο, όταν ακόμα βρισκόμασταν με την Αγγελική στο ξεκίνημα του πρότζεκτ RNF CHALLENGE με αρκετά κιλά παραπάνω από όσα σήμερα, είχα αναλύσει την εμπειρία μου από το Triumph ISO 5 της Saucony.

Ένα πραγματικά εξαιρετικό running παπούτσι με φοβερά χαρακτηριστικά.

Εκείνη την περίοδο λοιπόν, θεώρησα ότι είχα βρει το alter ego μου στο τρέξιμο.

Μερικούς μήνες πριν τρέξω με το Triumph και λίγες ημέρες πριν το RUN TOGETHER που είχε γίνει στο ΟΑΚΑ στις 14 Οκτωβρίου του 2018, είχα περάσει από το Saucony Store για να πάρω το νέο Saucony Ride ISO.

Το συγκεκριμένο παπούτσι έχει γράψει τη δική του δρομική ιστορία. Στην κατηγορία του, μιλάμε για ένα από τα πλέον επιτυχημένα παπούτσια με φανατικούς φίλους. Ειδικά οι δύο προηγούμενες εκδόσεις, το 9 και το 10 κατάφεραν να γίνουν… μύθος.

Το ίδιο συνέβη και με τη μετεξέλιξη, το Ride ISO που κράτησε όλα τα χαρακτηριστικά των προκατόχων του, αλλά πρόσθεσε την τεχνολογία ISO και έτσι δημιουργήθηκε ένα παπούτσι, που άλλες εταιρίες θα πανηγύριζαν και μόνο στην ιδέα να το έχουν στη γκάμα τους.

Όχι δεν είμαι υπερβολικός. Το Ride ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στη μέγιστη απορρόφηση κραδασμών και την τέλεια επιστροφή.

Το καινοτόμο σύστημα ISOFIT στο επάνω μέρος, που προσαρμόζεται πλήρως στο σχήμα του ποδιού, εξασφαλίζει ασύγκριτη αίσθηση εφαρμογής ενώ το ανώτερο στρώμα EVERUN συνεργάζεται με το PWRFOAM στην ενδιάμεση σόλα επιτυγχάνοντας μέγιστα ποσοστά επιστροφής ενέργειας και δυναμική αντικραδασμική προστασία.

Σε σχέση με το Triumph ISO 5, το Ride θεωρείται και είναι πιο “γρήγορο” παπούτσι. Με πιο σωστή ανταπόκριση στην μετάβαση του ρυθμού και στις αλλαγές κατεύθυνσης.

Όταν είχα αποφασίσει να πάρω το Ride ζύγιζα 99 κιλά! Τότε ο πωλητής στη Saucony με είχε προειδοποιήσει ότι ίσως το παπούτσι να μη με κάλυπτε απόλυτα και μου είχε προτείνει να πάρω το Triumph που είναι για πιο «βαριά κορμιά» και με μεγαλύτερη στήριξη.

Δεν τον άκουσα. Δεν το μετάνιωσα, αλλά μέχρι και πριν λίγο καιρό δεν είχα αντιληφθεί τις δυνατότητες του παπουτσιού.

Στις αρχές Γενάρη πήρα το Triumph ISO 5. Στα 98 κιλά το συγκεκριμένο παπούτσι ήταν ιδανικό. Τα Ride μπήκαν στο ράφι και περίμεναν την ευκαιρία τους.

Και δικαιώθηκαν μερικούς μήνες μετά. Πλέον φτάνοντας τα 85 κιλά τα Ride έχουν “κουμπώσει” καλύτερα στα πόδια μου. Οι χρόνοι μου έχουν πέσει και αυτό κάνει ακόμα πιο εύκολη τη δουλειά τους.

Η τεχνολογία της Saucony αποκαλύφθηκε μπροστά στα μάτια μου. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο το γεγονός ότι πλέον τα Ride έχουν γίνει το άλλο μου μισό στις διαλειμματικές προπονήσεις και το παπούτσι που προτιμώ στους αγώνες.

Κάθε παπούτσι έχει τα δικά του χαρακτηριστικά. Και γι αυτόν τον λόγο πρέπει κανείς να τα αποκτά.

Τα πόδια μας είναι το βασικό “εργαλείο” για το χόμπι μας. Και οφείλουμε να τα προστατέψουμε. Και αφήστε τον Αρίστο να λέει τα δικά του. Η τεχνολογία στην υπηρεσία του τρεξίματος είναι μεγάλη υπόθεση.

Ας το εκμεταλλευτούμε…

ΥΓ: Η σωστή προετοιμασία, θέλει τα σωστά εργαλεία. 4,5 μήνες έντονης προπόνησης με εναλλαγές χωρίς κανέναν τραυματισμό. Πάω στοίχημα ότι αν είχα ακούσει τον Αρίστο, στο Spetsathlon 10-12 Μαΐου δεν θα όλοκλήρωνα το πρώτο μου Sprint Τρίαθλο, ούτε τώρα θα έμπαινα στην τελική ευθεία για το Porosea, αλλά θα έκανα τουρισμό στον Αργοσαρωνικό.

Spetsathlon 2019 (aka ο πρώτος στόχος του RNF Challenge): Τσεκ

Spetsathlon 2019 (aka ο πρώτος στόχος του RNF Challenge): Τσεκ

Spetsathlon 2019 (aka ο πρώτος στόχος του RNF Challenge): Τσεκ. Ακόμα και τώρα που το γράφω, μου φαίνεται απίστευτο.

Απίστευτο που κάτι που ξεκίνησε ως μια ιδέα μερικούς μήνες πριν, έγινε πράξη σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Δεν θα μπορούσα να μη νιώσω πιο περήφανη για τον Γιώργο και τον εαυτό μου για όλο αυτό που έχουμε κάνει.

Δυο άνθρωποι που είχαν μια επιδερμική σχέση με τον αθλητισμό, κατάφεραν να ολοκληρώσουν με επιτυχία έναν αγώνα sprint τριάθλου, ο οποίος μάλιστα περιελάμβανε ένα απαιτητικότατο ποδηλατικό σκέλος. Χρειάστηκαν τέσσερις μήνες και κάτι, πολύ προσπάθεια, σωστός προγραμματισμός και μεγάλο πείσμα….

Προσωπικά, αν με ρωτήσετε, τι θυμάμαι απ όλο αυτό το ταξίδι των τεσσάρων μηνών, θα σας πω, το ίδιο το ταξίδι: τις δυσκολίες μας, τα άγχη, τους προβληματισμούς, αλλά πλέον όλα αποτελούν μια γλυκιά ανάμνηση γιατί φτάσαμε τελικά στο προορισμό μας!

Οι στιγμές του αγώνα, από την εκκίνηση μέχρι τον τερματισμό, έχουν χαραχτεί -νομίζω- για πάντα στη μνήμη μου. Δεν θα ξεχάσω το όμορφο κοπλιμέντου του φίλου Σωτήρη πριν την εκκίνηση του αγώνα, τις συμβουλές του Αλέξανδρου Παπανδρέου πριν το κολυμβητικό σκέλος αλλά και τη παρότρυνσή του να ακολουθήσω το ρυθμό του και να τερματίσουμε μαζί λίγο πριν μπούμε στη Ντάπια κι άρα στη τελική ευθεία για το photo finish…. Δεν θα ξεχάσω τις φωνές και την εμψύχωση της Μαρίας, της Ελένης και του Κυριάκου, που ήταν δίπλα μας συνεχώς και με τη συνεχή τους παρότρυνση μας έδιναν δύναμη και μας έκαναν να χαμογελάμε και να ξεχνάμε τη κούρασή μας.

Αλλά και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που κάνει το τρίαθλο των Σπετσών μοναδικό, είναι ο κόσμος που βρίσκεται κατά μήκος της διαδρομής και δεν σταματά ΠΟΤΕ να χειροκροτεί και να μας εμψυχώνει. Ξέρω οτι μπορεί να ακούγεται τετριμμένο, αλλά για όλους όσους έχουμε προσπαθήσει τόσο πολύ για να βρεθούμε εκεί, αυτό είναι η καλύτερη ανταμοιβή.

Φυσικά, δεν θα είχαμε καταφέρει να εκπληρώσουμε το όνειρό μας, αν δεν υπήρχαν στο πλευρό μας όλο αυτό το διάστημα, άνθρωποι που πίστεψαν σε εμάς και τη τρέλα μας και μας βοήθησαν με όποιο τρόπο μπορούσαν.

Θέλω λοιπόν να ευχαριστήσω από καρδιάς, τον προπονητή μας, Νίκο Σπυριδαντωνάκη, γιατί κατάφερε να μας καθοδήγησε τόσο σωστά προς το στόχο μας, που τον έκανε να φαίνεται «παιχνιδάκι», τον Γρηγόρη Σουβατζόγλου, που ήταν πάντα εκεί για να μας λύνει απορίες και προβλήματα, τον Χρήστο Μποφίλιο για τις συμβουλές και τη καθοδήγησή του στο κομμάτι της κολύμβησης, τον Noel Καματερα, για τη συμβολή του στο ποδηλατικό σκέλος, τον Νίκο Καφετζόπουλο για τα tips και τη βοήθεια στο πολύ σημαντικό κομμάτι της αθλητική διατροφής, αλλά και τις Garmin, Arla Protein, Grammarios Bikes, Saucony, Arena, SwimmingShop.gr, που ήταν πάντα εκεί για εμάς από τηνα αρχή.

Ξεχωριστή μνεία αξίζει να γίνει στο Μαράκι (τη σύζυγο του Γιώργου) ή αλλιώς «προπονήτρια της καρδιάς» μας! Ένα μεγάλο ευχαριστώ που έκανε υπομονή με τη τρέλα μας και στάθηκε στο πλευρό μας καθημερινή συμπαραστάτρια. Ήταν σαν να έκανε τρίαθλο κι αυτή μαζί με εμάς…

Κλείνοντας, θέλω να πω ότι η ενασχόλησή μου με το τρίαθλο είναι το καλύτερο και σπουδαιότερο δώρο που έχω κάνει το τελευταίο καιρό στον εαυτό μου. Και χαίρομαι περισσότερο που αυτό είναι κάτι που εισπράττουν κι οι γύρω μου.

Κι επειδή η ερώτηση που μου κάνουν όλοι όσοι με συναντούν και μιλάμε για το Spetsathlon είναι «θα το ξαναέκανες;», δηλώνω δημοσίως ότι δεν πρόκειται να σταματήσω, αρκεί να είμαι υγιής!

Νομίζω οτι το κόλλησα κι εγώ το «μικρόβιο» του τριάθλου!

Θα τα πούμε λοιπόν σε κάποιο άλλο πανέμορφο μέρος της Ελλάδας… Και σύντομα!

Το RNF Challenge παράλληλα συνεχίζεται με επόμενο μεγάλο στόχο τον Μαραθώνιο της Αθήνας. Μια διαδρομή που δεν θα είναι έυκολη, σίγουρα όμως, θα είναι συναρπαστική. Κυρίως γιατί μετά τον Μαραθώνιο έχουμε SwimRun στην Ύδρα.

Έ, ρε τρέλα…

Τι πρέπει να «τσεκάρετε» στο ποδήλατό σας πριν τον αγώνα (vid)

Τι πρέπει να "τσεκάρετε" στο ποδήλατό σας πριν τον αγώνα (vid)

Συσφίξεις, φρένα, λίπανση, πιέσεις, ελαστικά και όχι μόνο. Το ποδήλατό σας πριν από έναν αγώνα πρέπει να «τσεκαριστεί» προκειμένου να είναι ασφαλές.

Μην ξεχνάτε ότι οι συνθήκες ενός αγώνα, ειδικά όταν μιλάμε για τρίαθλο, διαφέρουν πολύ από τις προπονήσεις.

Ο δρόμος είναι άδειος και ως εκ τούτου οι ταχύτητες μεγαλύτερες από αυτές των προπονήσεων, ενώ υπάρχει ανταγωνισμός κάτι που σημαίνει πιο ανταγωνιστική οδήγηση.

Διαβάστε επίσης: Διατροφικές συμβουλές πριν από το μεγάλο ραντεβού στο Spetsathlon

Το ποδήλατο λοιπόν, πρέπει να είναι σε καλή κατάσταση, να μην αλλάξούν οι βασικές ρυθμίσεις, όπως θα δείτε τον Ανδρέα να λέει στο βίντεο και γενικώς χρειάζεται προσοχή.

Ενόψει του Spetsathlon που συμμετέχει το RNF CHALLENGE δείτε μερικές συμβουλές μέσα από το… στρατηγείο του GrammariosBikes.

Διαβάστε ακόμα: «Κούμπωσε» και μη… ερεύνα!

Γρηγόρης Σουβατζόγλου: Το πρώτο μου τρίαθλο το έκανα με… δανεική συμμετοχή

Γρηγόρης Σουβατζόγλου: Το πρώτο μου τρίαθλο το έκανα με... δανεική συμμετοχή

Του Διονύση Αργυρού

Κολύμβηση, ποδηλασία και τρέξιμο είναι τα τρία διαφορετικά σπορ που συνθέτουν ένα από τα πιο απαιτητικά αγωνίσματα που θα μπορούσε να συμμετάσχει ένας αθλητής. Το πολυδιάστατο αυτό άθλημα, «τεστάρει» σωματικές και ψυχολογικές αντοχές και προϋποθέτει «ατσάλινη» θέληση.

Ο πρωταθλητής τριάθλου, Γρηγόρης Σουβατζόγλου, το γνωρίζει αυτό όσο ελάχιστοι. Βρίσκεταιι εδώ και χρόνια στην κορυφή στις εγχώριες διοργανώσεις, ενώ παράλληλα έχει να επιδείξει διακρίσεις και σε διεθνές επίπεδο. Ξεκινώντας από τον υγρό στίβο και τα πρώτα μετάλλια, ο Έλληνας τριαθλητής «μεταπήδησε» στο πιο σύνθετο Ολυμπιακό άθλημα «χαράζοντας» μια πορεία γεμάτη από επιτυχίες!

– Γρηγόρη, ξεκίνησες τον αθλητισμό από μικρή ηλικία. Το τρίαθλο, όμως, ήρθε αργότερα στη ζωή σου. Μέχρι τότε, κολύμβηση. Πως προέκυψε;

«Η κολύμβηση προέκυψε σε ηλικία πέντε ετών λόγω μιας αλλεργικής βρογχίτιδας που αντιμετώπιζα. Ο γιατρός είχε προτείνει το κολύμπι, μέναμε και μένουμε κοντά στο κολυμβητήριο του Χαϊδαρίου και έτσι ξεκίνησα μαζί με την αδερφή μου. Μας άρεσε και πηγαίναμε όσο μας επέτρεπε το πρόγραμμα. Θέλαμε να πηγαίνουμε παραπάνω αλλά μας είχαν πει μόνο μέχρι τρεις φορές, οπότε δε χάναμε προπόνηση. Στην πορεία είδαμε ότι πάμε καλά, συνεχίσαμε και είχαμε καλά αποτελέσματα. Μέχρι την ηλικία των 18 ετών όπου μετά έπρεπε να πάω φαντάρος, να ξεκινήσω σχολή και δουλειά, θεωρώ πως ήμουν σε πολύ καλό επίπεδο».

– Στα 17 σου, πριν ακόμα ασχοληθείς με το τρίαθλο, αναδείχθηκες τρίτος παγκόσμιος πρωταθλητής στο μονοπέδιλο. Καταρχάς, πως ήταν αυτή η εμπειρία;

«Την προηγούμενη ακριβώς χρονιά είχα μια παγκόσμια διάκριση στη κατηγορία των εφήβων, η επόμενη και πρώτη χρονιά των ανδρών με βρήκε στην τρίτη θέση. Απρόσμενη και αναπάντεχη θα έλεγα αυτή η επίδοση και επιτυχία. Μάλιστα, ήταν σε απόσταση που δεν ήταν το καλό μου αγώνισμα μέχρι τότε. Δούλευα πιο πολύ για σπριντ και η επίδοση αυτή ήταν μέσα από μια αλλαγή που είχαμε κάνει τότε με τον προπονητή στις μεγάλες αποστάσεις, δηλαδή στα 1.500, γιατί είχα συμμετάσχει και στα 800 μέτρα επιφάνειας και είχα πάρει την έκτη θέση. Ένιωσα πάρα πολύ χαρά και ικανοποίηση. Μάλιστα ήταν αφού είχα ολοκληρώσει τις πανελλήνιες εξετάσεις και στην τρίτη λυκείου είχα δώσει περισσότερη βάση στην προπόνηση βέβαια παρά στο διάβασμα θα έλεγα. Ένιωσα κιόλας ότι θα πάω καλά αλλά δε περίμενα μια τόσο μεγάλη επιτυχία».

– Πως είναι να διαχειρίζεται κάποιος σε αυτή την ηλικία μια τέτοια επιτυχία;

«Γενικότερα όλοι οι αθλητές της κολύμβησης και της τεχνικής κολύμβησης δεν ζουν με τα μυαλά πάνω απ’ το κεφάλι, όπως σε άλλα αθλήματα. Είμαστε πιο πολύ προσγειωμένοι, είναι και το άθλημα τέτοιο, το οποίο δεν έχει και την προβολή άλλων αθλημάτων. Τόσο εγώ, όσο οι δικοί μου, αλλά και οι συναθλητές μου εννοείται γνωρίζαμε το επίπεδο της επιτυχίας μας, αλλά πιστεύω για τον υπόλοιπο κόσμο δεν σήμαινε κάτι ιδιαίτερο. Λόγω του ότι είχα διακρίσεις από μικρή ηλικία ήταν ένας ακόμα λόγος να μην αλλάξει κάτι ιδιαίτερο για μένα».

– Φτάνουμε λοιπόν στο τρίαθλο, πότε και πως αποφάσισες να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο άθλημα; Τι σε «κέρδισε» σε αυτό;

«Το 2012 συμμετείχα στον πρώτο μου αγώνα τριάθλου και μάλιστα ήταν στην απόσταση Half Ironman με συμμετοχή δανεική από κάποιον άλλον (δεν τον ήξερα, ήταν γνωστός γνωστού) ο οποίος είχε έναν τραυματισμό. Πήρα τη συμμετοχή του, έτρεξα και πήγα αρκετά καλά (μέχρι τότε δεν είχα ξανά τρέξει 21 χιλιόμετρα που ήταν το τρέξιμο του αγώνα). Ήταν πολύ μεγάλη εμπειρία σαν πρώτη επαφή με το άθλημα. Δοκίμασα και μετά από δύο μήνες πάλι στο πανελλήνιο πρωτάθλημα και πάλι είχα πάει καλά. Κάπως έτσι «έδεσε». Δεν περίμενα ότι το 2012 θα ξεκινήσω και θα έχω αυτή την πορεία που έχω σήμερα, σε καμία περίπτωση».

– Τρία διαφορετικά σπορ. Κολύμβηση, τρέξιμο, ποδηλασία. Ποιο ξεχωρίζεις και ποιο σε δυσκολεύει περισσότερο;

«Εννοείται ότι ξεχωρίζω την κολύμβηση γιατί από εκεί προέρχομαι και είναι το αγαπημένο μου άθλημα από αυτά τα τρία. Πλέον μου αρέσει πάρα πολύ η ποδηλασία, κάνω όλα τα είδη (στο δρόμο, στο χώμα, με χρονομετρικό ποδήλατο, με κούρσα) και προσπαθώ να βελτιώσω το τρέξιμο. Αυτό είναι και το πιο αδύναμο μου άθλημα από τα τρία. Είναι και ανάποδο σε σχέση με το κολύμπι γιατί δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Μέσα στην πισίνα δεν υπάρχει κρούση στο έδαφος οπότε οι σύνδεσμοι μας είναι πολύ πιο χαλαροί από όσο είναι ενός δρομέα, οπότε μέχρι να γίνει η προσαρμογή στο τρέξιμο από το κολύμπι χρειάστηκε λίγος χρόνος».

– Τι περιλαμβάνει η προετοιμασία στο τρίαθλο; Είναι τόσο απαιτητικά τα ωράρια όσο φαίνονται σε κάποιον όταν σκέφτεται τον συνδυασμό τριών αθλημάτων;

«Δεν θα το έλεγα. Μπορεί ο οποιοσδήποτε με λίγες ώρες μέσα στην εβδομάδα, τουλάχιστον 5 έως 7 δηλαδή, μπορεί να κάνει τρίαθλο και να συμμετέχει σε αγώνες κανονικά. Όσο ανεβαίνει το επίπεδο και θες να είσαι ανταγωνιστικός σε επίπεδο πρωταθλητισμού τόσο περισσότερο χρόνο πρέπει να αφιερώσεις, όχι μόνο σε ώρες προπόνησης και ενδυνάμωσης αλλά και ξεκούρασης. Η μια προπόνηση θα πρέπει να έχει μια απόσταση ωρών από την άλλη, κατά τις οποίες θα πρέπει να ξεκουράζεται ο οργανισμός για να μπορεί να είναι αποδοτικός σε όλες τις προπονήσεις. Άρα όσο περισσότερες ώρες αφιερώνεις τόσο καλύτερα αποτελέσματα έχεις».

– Η καθημερινότητα σου δεν είναι μόνο το τρίαθλο. Παράλληλα είσαι φοιτητής στο τμήμα Marketing και Επικοινωνίας της ΑΣΟΕΕ και εργάζεσαι. Πως συνδυάζονται όλα αυτά;

«Ναι, θεωρούμαι φοιτητής ακόμα (γέλια). Έχω αφήσει κάποια μαθήματα τα οποία χρωστάω γιατί δεν έχω πάει να τα δώσω αν και θα ήθελα πολύ να βρω χρόνο για να τελειώσω και να πάρω το πτυχίο. Οπότε δυστυχώς η φοίτηση μου στη σχολή δεν συνδυάζεται. Παρ’ όλα αυτά εργάζομαι σε μια εταιρία με αθλητικά είδη και το ωράριο μου εκεί είναι σταθερό. Κάθε μέρα 9:30 με 17:30. Πριν και μετά τη δουλειά κάνω τις προπονήσεις μου. Κάθε πρωί πάω για κολύμπι 7 η ώρα συνήθως και μετά τη δουλειά, κατά τις 6 η ώρα είμαι ή πάνω στο ποδήλατο ή στο στάδιο για προπόνηση ή στο γυμναστήριο για ενδυνάμωση. Μετά ακολουθεί ξεκούραση».

– Ποιος κατά τη γνώμη σου είναι ο κυριότερος λόγος για να ξεκινήσει κανείς τρίαθλο;

«Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι για να κάνει κάποιος τρίαθλο. Για τους περισσότερους είναι επειδή περνάς πολύ ώρα με τον εαυτό σου, λύνεις τα ψυχολογικά σου, σκέφτεσαι διάφορα πράγματα (δουλειά, σχέσεις, κλπ.). Ο λόγος που κάνω εγώ όμως τρίαθλο δεν είναι αυτός, είναι επειδή ήμουν σε μια πισίνα από παιδί, 50 μέτρα πάνω – κάτω και πολλές ώρες τη μέρα και επειδή έχω μάθει να αθλούμαι με αυτό τον τρόπο ζωής, ο τρόπος για να τα συνδυάσω, να αθλούμαι δηλαδή και να μην είμαι συνέχεια μόνο σε ένα χώρο. Μπορείς να κάνεις προπόνηση όπου και αν βρίσκεσαι, είτε σε θάλασσα είτε σε πισίνα είτε είσαι στο βουνό είτε είσαι στο δρόμο είτε είσαι στο σπίτι είτε στο γυμναστήριο. Πάντα αλλάζεις μέρος. Για αυτό δεν βρεθήκαμε τώρα κάπου που κάνω προπόνηση γιατί κάνω παντού. Μπορεί σήμερα να πάω στην παραλία, μπορεί αύριο να πάω στην Πάρνηθα, μπορεί μετά να πάω προς Ελευσίνα, μετά Σούνιο. Αυτό μου αρέσει πάρα πολύ. Αλλάζεις παραστάσεις. Επίσης μου αρέσει να αλλάζω και αγώνες. Δεν κάθομαι ποτέ να κάνω την εξειδίκευση που κάναμε για έναν αγώνα, δοκιμάζω τα πάντα. Δοκιμάζω στις μικρές αποστάσεις, στις μεγάλες αποστάσεις και συνεχώς αλλάζω».

Το άλλο τριαθλο του Γρηγόρη Σουβατζόγλου: Σπουδές, δουλειά πρωταθλητισμός

– Ήταν ένας λόγος και το ότι είχες τη δυνατότητα μέσω του τριάθλου να κάνεις περισσότερα αθλήματα χωρίς να «αποχωριστείς» την αδυναμία σου (κολύμβηση);

«Ναι εννοείται πως ήθελα κιόλας να συνεχίσω το κολύμπι. Το κολύμπι πιστεύω ότι θα μείνει μέχρι τα βαθιά γεράματα. Είναι και το αγαπημένο αλλά είναι και η καλύτερη γυμναστική για τον άνθρωπο, θεωρώ. Καλή φυσική κατάσταση χωρίς τραυματισμούς. Είναι ό,τι καλύτερο».

– Τα δεδομένα στην Ελλάδα δεν είναι ιδανικά για έναν αθλητή από άποψη υποδομών και συνθηκών προπόνησης. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα ακριβό σπορ σαν το τρίαθλο. Πόσο δυσκολεύει αυτό την προσπάθεια κάποιου που επιθυμεί να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο;

«Σίγουρα δεν βοηθούν οι υποδομές, οι εγκαταστάσεις, οι συνθήκες, ακόμα και το θεσμικό πλαίσιο στο οποίο διεξάγονται οι αγώνες. Όλα αυτά είναι κατά μας. Υπέρ μας όμως είναι το ότι είμαστε στην Ελλάδα, ότι έχουμε συνήθως πολύ καλό καιρό, δεν έχουμε τον πολύ βαρύ χειμώνα που έχουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Έχουμε θάλασσα παντού, δρόμους και διαδρομές, πανέμορφα μέρη και τοπία τα οποία όμως πρέπει να τα αποφεύγεις όταν έχει τους δικούς μας Έλληνες οδηγούς. Έχουν γίνει πολλά θανατηφόρα ατυχήματα οπότε αποφεύγεις να κάνεις εκεί προπόνηση ειδικά μόνος σου. Καλύτερα με ομάδα σε βουνό ή σε πιο απομακρυσμένες περιοχές. Είναι ακριβό σπορ το τρίαθλο και μπορεί να γίνει πάρα πολύ ακριβό. Όμως δε χρειάζεται να ξεκινήσει έτσι, μπορείς με ένα πολύ χαμηλού οικονομικά επιπέδου εξοπλισμό να ξεκινήσεις τους αγώνες και παράλληλα αν δεις ότι σου αρέσει, βελτιώνεσαι και χρειάζεσαι το κάτι παραπάνω από τον εξοπλισμό τότε θα πληρώσεις και κάτι περισσότερο για να αναβαθμίσεις τον εξοπλισμό σου. Αυτές οι δυσκολίες είναι που μας ωθούν στο κάτι παραπάνω, έτσι έχουμε μάθει στην Ελλάδα, δεν έχουμε μάθει να τα έχουμε όλα έτοιμα. Πάντα υπάρχουν δυσκολίες αλλά τις αντιμετωπίζουμε και κοιτάζουμε για το καλύτερο».

– Αντίστοιχα, πόσο σημαντικός είναι ένας χορηγός; Μιας και πλέον έχεις στο πλευρό σου χορηγούς οι οποίοι ενισχύουν την προσπάθεια σου.

«Όταν θες να συναγωνιστείς σε υψηλό επίπεδο και θες να αναβαθμίσεις και τον εξοπλισμό σου και όταν υπάρχουν κάποια έξοδα που πρέπει να καλύψεις για να συμμετέχεις στους αγώνες, είναι απαραίτητος ένας χορηγός. Χωρίς χορηγό δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Πέρα από το ότι συμμετέχω σε αγώνες τριάθλου στην Ελλάδα θέλω να συμμετέχω και σε αγώνες στο εξωτερικό (Παγκόσμιο πρωτάθλημα, Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα κλπ.) όπου το επίπεδο είναι πολύ πιο υψηλό. Το να πάω εκεί προϋποθέτει την κάλυψη πολλών εξόδων. Τα αεροπορικά εισιτήρια, το ποδήλατο που πρέπει να ταξιδέψει, τη διαμονή και την συμμετοχή στους αγώνες η οποία είναι πολύ ακριβή. Δεν μιλάμε για έναν μόνο αγώνα κιόλας, μέσα στο χρόνο αυτό θα γίνει δύο ή τρεις φορές οπότε το συνολικό ποσό μαζεύεται και είναι μεγάλο. Εγώ τα τελευταία χρόνια έχω τη στήριξη του ΟΠΑΠ και της Arla και από την αρχή της σταδιοδρομίας μου στο τρίαθλο έχω την ελληνική εταιρία του Νίκου Μηνιατόπουλου με ποδηλατικό και τριαθλητικό εξοπλισμό. Η εργασία μου είναι πάνω στο αντικείμενο αυτό και στις σπουδές μου και μ’ αρέσει πάρα πολύ που έχω καταφέρει να τα συνδυάζω. Πάλι με βοηθάει σε θέματα εξοπλισμού. Επίσης έχω την υποστήριξη ανθρώπων και φίλων που με βοηθούν, του προπονητή μου, του γυμναστή μου του φυσικοθεραπευτή μου. Αν έπρεπε να τους πληρώνω όσο πραγματικά αξίζουν αυτοί οι άνθρωποι που με βοηθούν, δε θα μπορούσα».

– Υπάρχουν αθλήματα τα οποία «περιθωριοποιούνται» από τα μέσα από πλευράς προβολής. Το τρίαθλο είναι ένα από αυτά;

«Το τρίαθλο για πολλά χρόνια ήταν ένα από αυτά, τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει και αναδεικνύεται από αγώνες που πληθαίνουν μέσα στη σεζόν. Έχουμε πάρα πολλούς αγώνες πλέον που γίνονται και σε νησιά και στην Ηπειρωτική Ελλάδα, τώρα σιγά σιγά ανεβαίνει προς βόρεια Ελλάδα. Από την προβολή των διοργανωτών στα Μ.Μ.Ε. όπου αναδεικνύουν και το άθλημα και τους δικούς τους αγώνες φυσικά αλλά και από τις επιτυχίες που φέρνουν οι Έλληνες αθλητές στο εξωτερικό. Έτσι σιγά – σιγά αρχίζει και γίνεται πιο ευρέως γνωστό το τρίαθλο. Μέχρι πριν μερικά χρόνια δεν ήξερε κανείς τι είναι το τρίαθλο. Υπάρχει άνοδος στον χώρο, στο εξωτερικό είναι τεράστια και έρχεται και στην Ελλάδα. Πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια θα συνεχιστεί αυτή η ανοδική πορεία».

– Πως πιστεύεις ότι μπορεί να διαδοθεί το άθλημα στη χώρα μας;

«Σε αυτό θα βοηθούσε πάρα πολύ η υποστήριξη από το κράτος η οποία δεν υπάρχει. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια υπάρχει μια διαμάχη ανάμεσα στην επίσημη Ομοσπονδία και σε μια άλλη Ομοσπονδία στην οποία έχουν βάλει το δικό μας άθλημα. Δηλαδή το τρίαθλο έχει ενταχθεί στην Ομοσπονδία του μοντέρνου πεντάθλου και δεν έχει καμία σχέση το ένα άθλημα με το άλλο. Δε το θεωρώ σωστό διότι δε μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη με αυτό τον τρόπο. Τα νέα παιδιά δεν μπορούν να μπουν στο άθλημα γιατί δε μπορούν να συμμετέχουν σε αγώνες στο εξωτερικό. Πέρυσι ενώ είχα την πρόκριση για τους Μεσογειακούς Αγώνες δεν μου επέτρεψαν να συμμετέχω λόγω της κατάστασης αυτής και είναι κρίμα για όλους. Μου έχουν καταστρέψει κάποιες ευκαιρίες που είχα να κάνω περισσότερα τόσο για εμένα όσο και για το άθλημα. Πιστεύω ότι αν δεν λυθεί αυτό το πρόβλημα δε μπορούμε να περιμένουμε και πολλά».

– Ποια διάκριση σου είναι η σημαντικότερη για σένα και ποια στιγμή η πιο ξεχωριστή;

«Η πιο σημαντική μου διάκριση ήταν στην κολύμβηση η τρίτη θέση στο παγκόσμιο ανδρών. Όσον αφορά το τρίαθλο θεωρώ μεγαλύτερη διάκριση την 12η θέση στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Πόζναν της Πολωνίας το 2015, στη μεγάλη απόσταση IRONMAN. Πιο σημαντική στιγμή, βέβαια, θεωρώ την δεύτερη θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα XTERRA στη Χαβάη. Το XTERRA είναι από τους αγαπημένους μου αγώνες που γίνονται στην Ελλάδα τα τελευταία επτά χρόνια, πριν ήταν στη Λίμνη Πλαστήρα και τώρα στη Βουλιαγμένη. Πάντα συμμετείχα εκτός από φέτος που δεν τα κατάφερα. Ήταν πολύ κοντά με το IROΝΜΑΝ που έγινε στην Ελλάδα. Έπαιρνα κάθε χρόνο την πρόκριση αλλά δεν υπήρχαν τα λεφτά για να μπορέσω να πάω να τρέξω. Τα κατάφερα το 2016 με πολλές θυσίες, αναγκάστηκα να πουλήσω πολλά πράγματα για να μπορέσω να πάω. Φυσικά και δε το μετάνιωσα, ήταν φοβερή εμπειρία. Πήγε πάρα πολύ καλά ο αγώνας, ήμουν δεύτερος από όλους ερασιτέχνες αθλητές και μαζί με τους επαγγελματίες ήμουν 20ος. Επομένως θεωρώ αυτή μια πάρα πολύ σημαντική και ξεχωριστή επιτυχία. Έχω συμμετάσχει βέβαια και σε πολλούς αγώνες Half IronMan έχοντας την πρώτη θέση στο Πανευρωπαϊκό των ερασιτεχνών στην Δανία και στο The Championship by Challenge. Γενικότερα δε θέλω να κάνω τα ίδια πράγματα πολλές φορές, μου αρέσει να πηγαίνω σε διάφορους μεγάλους αγώνες και να βάζω στόχους. Κάθε ένα μπαίνει στο check list. Θέλω να τα κάνω όλα».

 

– Ο αθλητισμός με τον πρωταθλητισμό διαφέρουν. Ο πρωταθλητισμός απαιτεί θυσίες. Ποιες είναι οι δικές σου και πόσο έχουν συμβάλει στο να βρίσκεσαι σήμερα σε αυτό το επίπεδο;

«Αν κάποιος μου έλεγε να επιλέξω μεταξύ των δύο, θα επέλεγα σίγουρα τον αθλητισμό και όχι τον πρωταθλητισμό. Το υγιές είναι ο αθλητισμός, να γυμνάζεσαι, να αθλείσαι και να έχεις υγεία. Ο πρωταθλητισμός δεν είναι αυτό. Στον πρωταθλητισμό ξεπερνάς πολλές φορές τα όρια σου. Για εμένα όμως είναι μια φυσιολογική κατάσταση αυτό διότι το έχω μάθει από μικρή ηλικία, το έχω συνηθίσει και δεν μου φαίνεται πολύ διαφορετικό, ούτε το βλέπω σαν θυσία. Θα το έκανα έτσι κι αλλιώς είτε έκανα τρίαθλο είτε κάτι άλλο. Ούτως ή άλλως το τρίαθλο το ξεκίνησα απλά σαν προπόνηση, το βλέπαμε πιο χαλαρά στην αρχή αλλά τελικά δεν είμαι για αυτό. Είμαι της άποψης ότι αν ασχολείσαι με κάτι κάντο καλά ή μη το κάνεις καθόλου. Ο πρωταθλητισμός ήταν μονόδρομος για εμένα. Δεν το βλέπω σαν θυσία, είναι φυσιολογικό για εμένα».

– Η ψυχολογία παίζει σημαντικό ρόλο στην απόδοση ενός αθλητή. Έχουν υπάρξει φορές που δεν την είχες με το μέρους σου; Σου στοίχισε;

«Η ψυχολογία ήταν πάρα πολύ σημαντική όταν κολυμπούσα γιατί ήταν μικρές αποστάσεις και έπαιζε ρόλο η παραμικρή λεπτομέρεια. Σε έναν αγώνα 15 δευτερολέπτων κρινόταν το μέλλον τότε, στα 17 μου, και σε αυτή την ηλικία δεν είχα την εμπειρία που έχω τώρα για να μπορέσω να το υποστηρίξω. Τα κατάφερα τελικά αλλά ήταν πιο δύσκολο από ότι τώρα. Πλέον μετά από τόσους αγώνες και τόσες εμπειρίες που έχω μαζέψει μου φαίνεται πιο εύκολο το θέμα της ψυχολογίας. Αν δεν πρόκειται για έναν πολύ μεγάλο αγώνα για τον οποίο προετοιμάζομαι ένα – δύο χρόνια, δεν θα αγχωθώ τόσο. Επίσης έχω πολύ μεγάλο περιθώριο να μπορέσω να διορθώσω και να «μαζέψω» κάποιο λάθος. Πάλι, βέβαια, χρειάζεται η ψυχολογία για να μπορέσεις να το αντιμετωπίσεις αλλά θεωρώ ότι πλέον μπορώ να το διαχειριστώ».

– Έχεις συχνά την επιθυμία να ξεφύγεις από το απαιτητικό σου πρόγραμμα;

«Όχι. Αυτό που κάνω με γεμίζει χαρά και επειδή θέλω να ξεφεύγω από το σπίτι – δουλειά και να παίρνω το ποδήλατο μου και να «εξαφανίζομαι», η προπόνηση μου το προσφέρει αυτό. Βλέπω τόσο κόσμο κάθε μέρα, είτε στην πισίνα είτε στο στάδιο, είτε στο δρόμο, είτε στο γυμναστήριο. Δεν μου λείπει κάτι θα έλεγα, διασκεδάζω μέσα από αυτό. Όταν είναι να βγω με τους φίλους ένα βράδυ και κρατήσει παραπάνω η βόλτα μας, δεν θα με επηρεάσει. Δεν το κάνω όμως συχνά αλλά δε μου λείπει κιόλας».

– Με τι φαντάζεσαι τον εαυτό σου να ασχολείται πέρα από τον αθλητισμό;

«Δύσκολη ερώτηση. Δεν το έχω φανταστεί καν να σου πω την αλήθεια. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς τον αθλητισμό, θα ήμουν δυστυχισμένος».

– Δηλαδή ούτε με το αντικείμενο το οποίο σπουδάζεις;

«Ακόμα και το αντικείμενο που σπουδάζω, δηλαδή το Marketing και Επικοινωνία, πλέον μου χρειάζεται πέρα από την εργασία μου στην οποία προωθούμε τριαθλητικές εταιρίες, και για τον εαυτό μου. Για να μπορέσω να υποστηρίξω την στήριξη των χορηγών μου και να είμαι και εγώ εντάξει σε αυτό θα πρέπει να το κάνω για εμένα. Άρα και οι σπουδές μου με βοηθούν να κάνω αυτό που μου αρέσει. Οπότε νομίζω είναι τέλειο αυτό».

– Οι μελλοντικοί σου αγωνιστικοί στόχοι;

«Πήρα την πρόκριση από το IRONMAN Costa Navarino που έγινε φέτος για πρώτη φορά στην Ελλάδα, θα συμμετέχω στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Νις της Γαλλίας στις αρχές Σεπτέμβρη. Μετά από έναν μήνα συμμετέχω στο IRONMAN στη μεγάλη απόσταση στη Μαλαισία για την πρόκριση μου στο Παγκόσμιο που διεξάγεται πάλι στην Χαβάη. Αυτοί είναι οι βασικοί μου στόχοι».

 

 

«Κούμπωσε» και μη… ερεύνα!

"Κούμπωσε" και μη… ερεύνα!

Όταν δεν γνωρίζεις πολλά πράγματα γύρω από ένα αντικείμενο, είναι πολύ πιθανό να αμφισβητείς από τα πιο απλά, μέχρι τα πιο σύνθετα.

Είναι γεγονός, ότι ξεκινώντας την προετοιμασία μου για το τρίαθλο των Σπετσών, για το ποδήλατο δεν ήξερα και πολλά πρόγραμμα. Ποδηλατούσα σε κοντινές αποστάσεις στη γειτονιά με ένα παλιό “φιξάκι” αλλά μέχρι εκεί.

Περισσότερες εμπειρίες και γνώσεις είχα με τα BMX όταν ήμουν έφηβος (σ.σ. Pacific και skyway για όσους παλιούς θυμούνται), τα οποία βέβαια καμία σχέση δεν έχουν με τα road ή τις λεγόμενες κούρσες.

Αυτές δηλαδή που αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε στην προετοιμασία μας για στο RNF CHALLENGE και εγώ και η Αγγελική, δεδομένου ότι δεν θέλαμε απλώς ένα ποδήλατο για τρίαθλο.

Φυσικά ούτε τώρα μπορώ να ισχυριστώ ότι έμαθα κάτι παραπάνω. Απλώς σπάω τα νεύρα στον Αντρέα, τον Θοδωρή και τον Αλέξανδρο στον Grammariosbikes με τις ερωτήσεις μου και μαθαίνω κάτι. Ο Ανδρέας γλίτωσε για λίγο, αφού ο στρατός τον αναγκάζει να πάει… διακοπές. Πριν φύγει, όμως, έκανε τη… δουλειά.

Όλοι όσοι γνώριζαν μας έλεγαν από την αρχή να… κουμπώσουμε. Το “κουμπώνω” εις την ποδηλατικήν, είναι βάζω κουμπωτά πετάλια και παπούτσια.

Δεν ακούσαμε από την αρχή και φτάσαμε στο… νήμα για να τα καταφέρουμε. Έστω, όμως, και έτσι καταφέραμε και κάναμε αρκετές προπονήσεις πριν το Spetsathlon.

Το συμπέρασμα που προσωπικά αποκόμισα από το… κούμπωμα, είναι ότι όλο το προηγούμενο διάστημα έκανα μισό ποδήλατο. Μπορεί να φάγαμε τη χειμώνα στο προπονητήριο, αλλά ακόμα και εκεί η δουλειά ήταν μισή.

Οι διαφορά με τα κουμπωτά είναι μεγάλη. Το να τα φοράς στη βόλτα σου σε ένα ποδηλατόδρομο (σ.σ. λέμε τώρα) ή στους δρόμους στο κέντρο της πόλης με τα φανάρια και το ξεκίνα-σταμάτα είναι πιο κουραστικό, ενώ κάποια στιγμή δεν αποκλείεται να κάνεις το λάθος και να βρεθείς στο έδαφος.

Στους αγώνες, όμως, με άδειους δρόμους που δεν σταματάς πουθενά, ή στις προπονήσεις πολλών ωρών και χιλιομέτρων που σταματάς σπάνια, είναι απαραίτητα.

Σημειώνω επιγραμματικά τις διαπιστώσεις μου:

Α) Πατάς θέλεις δε θέλεις στο σωστό σημείο στο πετάλι με αποτέλεσμα να κάνεις απόλυτα σωστά την κίνηση του πεταλαρίσματος.

Β) Δε σπρώχνεις μόνο, αλλά τραβάς. Το αποτέλεσμα είναι να χρησιμοποιείς περισσότερες μυικές ομάδες των ποδιών σου, κάτι που ειδικά στις ανηφόρες σου χρειάζεται.

Γ) Δε φεύγει το πόδι σου από το πετάλι, εκτός αν πραγματικά το θέλεις.

Δ) Δε λερώνεις τα παπούτσια που έχεις για να τρέχεις ή απλώς για να περπατάς.

Ε) Είναι πιο εύκολο αν χρειαστεί να σηκώσεις το ποδήλατο από το έδαφος.

ΣΤ) Eίναι δυσκολότερο να βγάλεις τα πόδια από τα πετάλια γρήγορα σε καταστάσεις πανικού.

Τα κουμπωτά πετάλια προορίζονται ιδανικά για χρήση σε ποδήλατα κατηγορίας Mtb και Road. Ανάλογα με την κατηγορία, διαφοροποιείται το σχήμα τους και η ευκολία στο κούμπωμα. Στα κουμπωτά πετάλια για χρήση Mtb, το κούμπωμα είναι πιο εύκολο. Στα μοντέλα Road, το κούμπωμα είναι λίγο πιο δύσκολο, αλλά η εφαρμογή του ποδιού σε αυτά είναι πολύ πιο σταθερή και σίγουρη.

Όπως καθετί στο ποδήλατο, όμως, έτσι και τα κουμπωτά πετάλια θέλουν λεπτομέρεια και μετρήσεις. Και γι αυτό φρόντισε για μας ο Αντρέας και ο Grammariosbikes που μέτρησαν ακριβώς τα πόδια μας και ρύθμισαν τα κουμπωτά μας παπούτσια πάνω στα πετάλια ακριβώς έτσι όπως έπρεπε.

Μην υποτιμάτε ποτέ μια τέτοια διαδικασία. Η ποδηλασία και το τρίαθλο κρύβουν πολύ επιστήμη μέσα. Και τους ειδικούς, πρέπει να τους ακούτε.

Στο παρακάτω βίντεο θα πάρετε μια γεύση από τη δουλειά της Grammariosbikes:

Διαβάστε ακόμα: Διατροφικές συμβουλές πριν από το μεγάλο ραντεβού στο Spetsathlon

x

Send this to a friend