Kωνσταντίνος Μητρόπαπας: «Πάθος και αφοσίωση σε ότι κάνουμε!»

Kωνσταντίνος Μητρόπαπας: «Πάθος και αφοσίωση σε ότι κάνουμε!»

Μια σειρά από τα μεγαλύτερα multisports events που γίνονται στην Ελλάδα έχουν την σφραγίδα του Κωνσταντίνου Μητρόπαπα. Ο επικεφαλής της Trimore Sports Events «ταξιδεύει» αθλητές και οικογένειες  στους πιο όμορφους προορισμούς της Ελλάδας μέσα από διοργανώσεις με μια ξεχωριστή φιλοσοφία ανταγωνιστικού επιπέδου, πνευματικής ψυχαγωγίας, οικογενειακής εμπειρίας και αθλητικού τουρισμού. Λίγο πριν το «νέο στοίχημα» στο  Ρέθυμνο, σταθμός της TRIMORE MultisportsTour , μας ξεδίπλωσε ιδέες και σχέδια !

RNF: Γιατί επιλέξατε τo Ρέθυμνο ως νέο τριαθλητικό προορισμό της TRIMORE;

 K.M: Το Ρέθυμνο είναι πλέον ένα δυναμικό κομμάτι του TRIMORE Multisports TOUR. Η επιλογή του δεν είναι καθόλου τυχαία! Είναι μια από τις ομορφότερες Ελληνικές πόλεις, αντιπροσωπευτική του ξεχωριστού που προσφέρει η Ελλάδα. Πέραν της ιδιαίτερης ομορφιάς της πόλης και του Ενετικού λιμανιού, διαθέτει άριστες υποδομές φιλοξενίας, απίθανο – γρήγορο και συναρπαστικό Τριαθλητικό τερέν που δίνει την ευκαιρία παρακολούθησης της αθλητικής δράσης και ασφαλώς ξεχωριστό άρωμα της παράδοσης της Κρήτης (γεύση – διασκέδαση – φιλοξενία).

RNF: Πόσο συνεργάσιμη είναι η τοπική κοινωνία σε ένα τόσο φιλόδοξο project;

 Κ.Μ: Η αγκαλιά που προσεφέρθη από το Δήμο, την Περιφέρεια – Περιφερειακή Ενότητα, τις Αρχές, τους Αθλητικούς Συλλόγους, τους Επαγγελματίες και τους πολίτες ήταν εξαιρετική! Περιουσία πραγματική στη διοργάνωση ενός τόσο απαιτητικού event, την οποία αξιοποιήσαμε στην κατεύθυνση της επίτευξης του μέγιστου αποτελέσματος.

RNF: Το ISOMAN είναι ένα καινούργιο στοίχημα στο χώρο του Τριάθλου. Λίγους μηνες μετά την πρεμιέρα στην Καστοριά και λίγες μέρες πριν το Ρέθυμνο, πιστεύετε πως κερδήθηκε;

 Κ.Μ:  Πιστεύουμε ακράδαντα σε αυτό το νέο σπορ και έχοντας τη στήριξη μιας τόσο μεγάλης και δυναμικής επικοινωνιακά εταιρείας (ΓΕΡΜΑΝΟΣ), είμαστε σίγουροι ότι κάθε επόμενη ημέρα, ακόμη πιο ψηλά θα θέτουμε το στόχο. Είμαστε χαρούμενοι με την μέχρι σήμερα πορεία εισαγωγής του σπορ στην Ελλάδα, μην ξεχνάμε όμως ότι η Καστοριά και το Ρέθυμνο είναι μόνο η αρχή!! Έρχεται η Αθήνα που θα κάνει κάθε κολυμβητή – Τριαθλητή να θέσει νέες αθλητικές προκλήσεις στον εαυτό του και να δώσει εξαιρετική δυναμική στο τόσα υποσχόμενο νέο σπορ!

 

RNF: Από το Ναύπλιο, που ήταν η αφετηρία των αγώνων της TRIMORE και τη Σύρο όπου για τρία χρόνια διοργανώσατε μια αθλητική γιορτή υψηλότατου επιπέδου, έχετε δυναμική παρουσία σε όλη την Ελλάδα. Πως επιλέγετε τους προορισμούς;

Κ.Μ: Αν δει κανείς το Χάρτη της Ελλάδος και σκεφτεί τις πόλεις που επιλέγονται.. είναι δύσκολο να μην καταλάβει το concept! Ναύπλιο, Σύρος, Χαλκιδική, Βουλιαγμένη, Ύδρα, Βάρκιζα, Καστοριά, Ξάνθη, Ρέθυμνο! Είναι σα να στήνεται μια διαφήμιση της Ελλάδος στο εξωτερικό και να επιλέγεις τους πιο όμορφους προορισμούς! Αγωνιστικά, τα τερέν που επιλέγουμε είναι ασφαλή, γρήγορα, γεμάτα εικόνες και πάντα με δυναμική κερκίδα! Πρεσβεύουμε τον Αθλητικό Τουρισμό -είτε ερχόμενο από το εξωτερικό, είτε από την χώρα μας- και τον εξυπηρετούμε με κάθε τρόπο! Σχεδιάζουμε και προσφέρουμε ανεξίτηλες εμπειρίες στο μυαλό εκείνων που μας εμπιστεύονται!

RNF: Τι νέο θα δούμε στο ISOMAN presented by G – TRIMORE M.T. Rethymno;

 Κ.Μ.: Πέραν του νέου τερέν στην παραλία, το λιμενοβραχίονα και την πόλη του Ρεθύμνου που δίνει τη δυνατότητα γρήγορης κίνησης και παρακολούθησης από θεατές στο σύνολο του αγώνα, θα δούμε για πρώτη φορά στον κόσμο ISOMANvsTRIATHLON! Πρόκειται λοιπόν να δοθεί ταυτόχρονη εκκίνηση στα δύο σπορ και να διεξαχθεί επίσης ταυτόχρονα ο αγώνας στο ίδιο τερέν, προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα όπου «ο πρώτος, δεν είναι σίγουρο πρώτος»!

RNF: Αθλητικός τουρισμός για όλη την οικογένεια αλλά και υψηλού επιπέδου ανταγωνισμός. Πως συνδυάζονται στις διοργανώσεις σας;

Κ.Μ:  Ήταν εξ’ αρχής ο στόχος μας: «Αγώνες και δραστηριότητες υψηλότατου επιπέδου για όλα τα επίπεδα και ηλικίες αθλητών/αθλουμένων (περιλαμβανομένων των ELITE/PROαθλητών)», που θα κερδίζουν και θα διατηρούν το ενδιαφέρον όλων αυτών από την αρχή μέχρι το τέλος και κάθε φορά θα προσφέρουν κάτι διαφορετικό.. κάτι παραπάνω! Σήμερα, εξετάζοντας κανείς τη δομή των eventsμας, είναι εύκολο να αντιληφθεί τη συνταγή: «Πάθος και αφοσίωση σε ότι κάνουμε»!

RNF: Ποιες είναι οι επόμενες TRIMORE εμπειρίες για το 2019;

ΚΤο TRIMORE Multisports TOURσυνεχίζεται! Κατόπιν του Ρεθύμνου έρχεται το XTERRA Open Water Swimming Challenge στη Βάρκιζα στις 2-3 Νοεμβρίου και συνεχίζουμε το ταξίδι του 2019 με την μαγική Ύδρα: TRIMORE M.T. SwimRunHydra στις 15-17 Νοεμβρίου! Το κάθε ένα ξεχωριστό στο είδος του, μοναδική εμπειρία, πλούσιο σε αθλητική και ψυχαγωγική δράση! Αφήνουμε την έκπληξη για το τέλος, ενώ σύντομα θα ανακοινωθεί και το πρόγραμμα του TRIMORE Multisports TOUR για το 2020!

Previous ArticleNext Article

Έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στον Μαραθώνιο στα 13 της και… εξαφανίστηκε!

Το κορίτσι που έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 13 της και μετά εξαφανίστηκε από τους αγωνες

Στις 6 Μαΐου του 1967, η Μαρίν Γουίλτον, ένα 13χρονο κορίτσι από ένα προάστιο του Τορόντο του Καναδά, προσπάθησε να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών στο μαραθωνίο, που εκείνη τη στιγμή ήταν 3:19, σε μια μικρή κούρσα που έλαβε χώρα λίγα μίλια από το σπίτι της. Υπό την καθοδήγηση της προπονήτριάς της, Σάι Μα, η Γουίλτον ήταν ήδη μια από τις καλύτερες δρομείς της ηλικίας της.

Βλέποντας τη δυνατότητά της για μεγάλα πράγματα σε επίπεδο μαραθώνιου, ο Μα έδωσε μάχη με την Καναδική Ερασιτεχνική Αθλητική Ένωση προκειμένου να της επιτρέψει να αγωνιστεί στον μαραθώνιο. Αρχικά, το αίτημα δεν έγινε δεκτό.

Το όνομά της έμεινε εκτός του επίσημου προγράμματος. Παρ ‘όλα αυτά, έτρεξε σε μια κούρσα 8 χιλιομέτρων για 5 γύρους και κάτι, μαζί με άλλους 28 άνδρες και μια γυναίκα, την Κάθριν Σουίτζερ.

Η Κάθριν Σουίτζερ ήταν η πρώτη γυναίκα που έσπασε τα ταμπού της εποχής και έτρεξε στον Μαραθώνιο της Βοστώνης μόλις δύο εβδομάδες πριν από την ιστορία που θα διαβάσετε παρακάτω.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Η ατρόμητη Μο: Η αληθινή ιστορία της 13χρονης που προκάλεσε επανάσταση στους μαραθώνιους».

Η Μαρίν έμοιαζε πολύ μικρή καθώς στεκόταν στο χορτάρι στο πλάι του ραγισμένου ασφαλτοστρωμένου δρόμου, έμοιαζε σαν ένα παιδί που βρισκόταν σε μια εκδήλωση για ενήλικες. Οι εφημερίδες σχολίαζαν τακτικά το ύψος της όταν μιλούσαν για τους αγώνες της στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Την αποκαλούσαν «μικρή» και «μικροσκοπική». Παρά τα 13 της χρόνια, ήταν πράγματι πολύ κοντούλα. Αλλά το ύψος της ήταν απλά ένα χαρακτηριστικό της. ‘Ενα άλλο χαρακτηριστικό της, το βασικό, ήταν πως όταν έτρεχε κόντρα σε αγόρια και κορίτσια της ηλικίας της, δεν υπήρχε καμία σύγκριση, ήταν πολύ πιο μπροστά από αυτά.

Στους δρόμους της Νέας Υόρκης, βόρεια του Πανεπιστημίου της πόλης, η Μαρίν δεν είχε φανεί ποτέ μικρότερη. Είκοσι οκτώ άνδρες στεκόντουσαν και συζητούσαν κατά μήκος του δρόμου. Φαινόντουσαν σαν δέντρα έτοιμα να ξεριζωθούν από μια καταιγίδα. Και εκείνη σαν ένα μικρό λουλούδι, απρόθυμο να δεχθεί την καταιγίδα.

«Πήγαινε προς τα εκεί. Ο αγώνας ξεκινάει», της είπε η Μάργκαρετ, η μητέρα της.

Το άγχος έκανε πάρτι στο στομάχι της Μαρίν. Όχι για τον αγώνα – τον αγώνα ήξερε πως θα μπορούσε να τον διαχειριστεί. Αγχωνόταν με την ιδέα της προσέγγισης αυτών των ανδρών. Ήξερε κάποιους από αυτούς, τους είχε πετύχει σε προπονήσεις. Φαινόντουσαν αρκετά φιλικοί αλλά φοβόταν την αντίδρασή τους όταν θα καταλάβαιναν πως θα τρέξει μαζί τους.

«Τι θα πουν άραγε;», σκέφτηκε η Μαρίν.

«Πήγαινε. Θα ξεκινήσουν», της είπε πάλι η μαμά της.

Η Μαρίν έβγαλε τη φαρδιά φόρμα της και πλησίασε στο σημείο. Ανάμεσα στους άντρες που έκαναν διατάσεις, ένιωθε λες και μπήκε σε ένα ιδιωτικό δωμάτιο κατά τη διάρκεια μιας σημαντικής συνάντησης. Σαν να άνοιξε χωρίς να το θέλει την λάθος πόρτα ενός γραφείου και όλοι γύρισαν το κεφάλι για να δουν τον απρόσκλητο επισκέπτη. Περπάτησε ακριβώς δίπλα στους άνδρες. Κάποιοι έκαναν στην άκρη για να την αφήσουν να περάσει. Οι πιο πολλοί έμοιαζαν μπερδεμένοι.

Μήπως το κορίτσι αυτό έκανε λάθος; Δεν θα έπρεπε να είναι με τα άλλα κορίτσια;

Οι υπόλοιπες γυναίκες βρισκόντουσαν σε άλλο σημείο. Υπήρχαν μερικές δεκάδες εξ΄ αυτών σε έναν δίπλα δρόμο και περίμεναν τη δική τους κούρσα. Μόνο μία άλλη γυναίκα πλησίασε την γραμμή εκκίνησης όπου βρίσκονταν οι υπόλοιποι άντρες: η Κάθριν Σουίτζερ. Αλλά η Μαρίν δεν το πρόσεξε. Ήταν τυλιγμένη στις δικές της σκέψεις και φόβους. Ανησυχούσε για αυτό που μπορεί να σκεφτόταν ο καθένας. Όχι μόνο οι άνθρωποι εδώ, αλλά οι άνθρωποι παντού. Ένιωθε τόσο μικρή. Λίγη.

«Δρομείς, στις θέσεις σας», φώναξε ένας άνθρωπος που βρισκόταν δίπλα στο δρόμο. Ο Σάι πλησίασε δίπλα στην Μαρίν. Αγωνιζόταν επίσης.

«Ετοιμάσου», της είπε.

Οι δυο τους πήραν μια συλλογική αναπνοή. Οι μύες της Μαρίν σφίξανε. Κοίταξε ευθεία μπροστά. Στα αριστερά της έβλεπε μια σειρά κτιρίων, στα δεξιά της, μια μεγάλη αγροτική περιοχή. Στον δρόμο δεν υπήρχαν αυτοκίνητα. Ξαφνικά, έπαψε να βλέπει τους άνδρες γύρω της. Με τις στιγμές που ακολούθησαν, ένιωθε απόλυτα εξοικειωμένη: μπορούσε να προσαρμοστεί άνετα σε αυτή την ήρεμη ένταση πριν τον πυροβολισμό.

Ο πυροβολισμός ακούστηκε!

Είκοσι οκτώ άνδρες, μια νεαρή γυναίκα και ένα κορίτσι 13χρονών ξεκίνησαν να τρέχουν. Μόνο ένα άτομο από όλα αυτά προσπαθούσε να σπάσει ένα παγκόσμιο ρεκόρ.

«Αυτός ο ρυθμός είναι τόσο αργός», σκέφτηκε η Μαρίν μετά το πρώτο μίλι.

Ο Σάι έτρεχε δίπλα της. Είχαν σχεδιάσει να μείνει δίπλα της σε όλο τον αγώνα, βοηθώντας την να συνεχίσει. Αυτός ήταν ο πρώτος μαραθώνιος της Μορίν. Αλλά ήταν και ο πρώτος μαραθώνιος του Σάι.

Επτά λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα: κάθε λίγα μίλια, η Μαρίν κοιτούσε το χρονόμετρο.

Πολύ καλό ξεκίνημα για ένα αρχάριο άτομο. Η Μαρίν αισθανόταν σαν να μπορούσε να τρέχει για πάντα.

Ήταν μια παράξενη αίσθηση γι ‘αυτήν. Σε άλλους αγώνες, η ένταση δεν σταματούσε μετά το άκουσμα του πυροβολισμού. Σε κανένα άλλο αγώνα δεν είχε αισθανθεί τόσο άνετα. Ήταν απλά ευτυχής όσο απομακρυνόταν από τη γραμμή εκκίνησης. Έκανε αυτό που αγαπούσε να κάνει. Έτρεχε. Έτρεχε για αυτήν.

Επτά λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα. Επτά λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα.

Αυτό συνέχισε να σκέφτεται, επαναλαμβάνοντας τον χρόνο στο μυαλό της. Στην πραγματικότητα, δεν χρειαζόταν καν το ρολόι. Δεν χρειαζόταν κάποιον, κάθε λίγα χιλιόμετρα, να της λέει πόσο γρήγορος ήταν ο ρυθμός της. Μπορούσε να τον αισθανθεί.

Τέσσερα μίλια. Πέντε μίλια. Ήταν εύκολο. Είχε πλάκα. Η Μαρίν βρισκόταν δίπλα στον προπονητή της και έτρεχε μαζί του λες και βρισκόταν στο εξοχικό της και έκανε την προπόνησή της.

Χαιρέτησε το πλήθος που στέκονταν στο τέλος του πρώτου γύρου. «Είστε υπέροχοι», σκέφτηκε.

Η πίεση ξεφλούδιζε μέσα της σαν κρεμμύδι. Όλο αυτό δεν έμοιαζε με κανέναν αγώνα που είχε τρέξει στο παρελθόν. Δεν υπήρχαν κορίτσια ανάμεσά της, εκτός από εκείνη που δεν γνώριζε (η Καθρίν είχε μείνει πολύ πίσω από την Μαρίν από την αρχή της κούρσας). Οι πνεύμονές της δεν έκαιγαν, δεν προσπαθούσε απεγνωσμένα να φτάσει στη γραμμή τερματισμού όπως σε άλλους αγώνες.

Στο τέλος κάθε γύρου, υπήρχε από μια σκηνή που ήταν τοποθετημένη στο έδαφος. Χρησίμευσε ως ένας μικρός χώρος ανασύνταξης για τους δρομείς, ένας χώρους όπου μπορούσαν να πιουν κάτι ή να πάνε στην τουαλέτα. Η Μαρίν σκέφτηκε ότι αυτό ήταν αστείο, ότι στη μέση μιας κούρσας, θα μπορούσε να κάνει την ανάγκη της όποτε ήθελε.

Η απόσταση μειωνόταν και η Μαρίν αναρωτιόταν γιατί είχε πάρει τόσο στα σοβαρά αυτόν τον αγώνα πριν ξεκινήσει. Γιατί έπρεπε να αισθάνεται τόσο άβολα στη γραμμή εκκίνησης; Γιατί ένιωθε σαν να μην ανήκει εκεί;

Λίγα ακόμη μίλια και η Μαρίν Γουίλτον θα γινόταν η πρώτη γυναίκα από τον Καναδά που θα έχει τερματίσει σε ένα μαραθώνιο. Η ιστορία είναι αστεία. Εκείνοι που την γράφουν δεν το καταλαβαίνουν ότι το κάνουν, τη στιγμή που το κάνουν. Η Μαρίν σίγουρα δεν το καταλαβαίνε.

Αυτό είναι το θέμα των μαραθώνιων. Δεν είναι εύκολοι. Υπάρχουν λόγω μιας μάχης, που δόθηκε πριν από χιλιάδες χρόνια και με κάποιο τρόπο είναι αυτό ακριβώς ακόμα και σήμερα. Δίνεις μάχη με το σώμα σου, του ζητάς να κάνει περισσότερα από ό, τι έχει κάνει ποτέ πριν. Ο Σάι δεν θέλησε να το δείξει, αλλά αυτός ο αγώνας τον έφθειρε περισσότερο από κάθε άλλη κούρσα στη ζωή του. Οι μύες του είχαν καταπονηθεί, τα πόδια του είχαν εξαντληθεί.

Είχε τρέξει με την Μαρίν για δεκαπέντε μίλια. Δεν ήξερε πόσο περισσότερο θα μπορούσε να αντέξει.

«Πρέπει να βρέξω το κεφάλι μου. Συνέχισε. Θα σε προλάβω», της είπε.

Χαμογέλασε και βγήκε από το δρόμο.

«Πώς γίνεται να είναι τόσο εύκολο γι ‘αυτήν;», σκέφτηκε.

Ήξερε την απάντηση, φυσικά. Κάτω από την καθοδήγησή του τα είχε καταφέρει η μικρή. Εκπαιδεύτηκε από αυτόν για τρία χρόνια. Το σώμα της ετοιμάστηκε για να καταβροχθίσει αυτή την απόσταση. Έκανε σκληρή δουλειά, ώστε να το καταφέρει αβίαστα.

Όταν ο Σάι κάθισε μέσα στη σκηνή, ήξερε ότι δεν θα επέστρεφε στον αγώνα. Η Μαρίν είχε απομακρυνθεί, δεν είχε ιδέα πόσο μακριά είχε φτάσει. Εκείνος απλά κατέρρευσε στη σκηνή.

«Δεν μπορώ να κάνω άλλο γύρο, θα με σκότωνε αυτό», σκέφτηκε. Έβγαλε το αριστερό του παπούτσι. Η βαμβακερή κάλτσα ήταν μούσκεμα τόσο από τον ιδρώτα όσο και από μια φουσκάλα που είχε σχηματιστεί στο πέλμα του ποδιού του και έσκασε λίγα μίλια πίσω. Ένα φλεγόμενο κόκκινο κομμάτι δέρμα τον έκανε να υποφέρει ανά βήμα.

Το αγαπημένο του σύνθημα για να εμπνεύσει τους αθλητές του ήταν: «Ποτέ μην πεις ότι πεθαίνεις». Και να που ειχε βγει από τον αγώνα και έλεγε στον εαυτό του ότι ένιωθε πως θα πεθάνει αν συνεχίσει, να που δεν ήξερε πραγματικά τι σημαίνει να τρέχεις σε ένα μαραθώνιο. Ποτέ δεν είχε τρέξει τόσο πολύ πριν στη ζωή του.

Σίγουρα, ήξερε τα βασικά. Τα πράγματα που πρέπει να μάθει κανείς για έναν μαραθώνιο μέσα από αθλητικά περιοδικά. Ήξερε ότι επειδή θα είναι τόσο μακρύς ο δρόμος θα είναι και πολύ δύσκολος, αλλά τόσες λεπτομέρειες δεν ήξερε. Το 1967 άλλωστε, δεν έτρεχαν πολλοί άνθρωποι στον κόσμο.

Δεν θεωρούσε ποτέ τον εαυτό του γρήγορο δρομέα αλλά σίγουρα δεν ένιωθε και ανίκανος. Όμως, ένιωθε ανίκανος εκείνη τη στιγμή. Το να συνεχίσει να κάθεται ήταν πολύ πιο δελεαστικό σε σύγκριση με τη σκέψη να συνεχισει για ένα ακόμα γύρο. Ένας 45χρονος δρομέας κατέρρευσε στην στην άκρη του δρόμου.

Η Μαρίν ένιωθε πως ανεβάζει στροφές όσο περνάει η ώρα. Μετά από ένα γύρο βρισκόταν στην 16η θέση. Μετά από δυο γύρους ήταν 15η. Οι περισσότεροι δρομείς έτρεχαν ανα μικρές ομάδες δυο ή τριών ατόμων. Οι φιλόδοξοι δρομείς άρχισαν να επιβραδύνουν στον τρίτο γύρο για να κάνουν οικονομία δυνάμεων. Όταν η Μορίν μπήκε στον τέταρτο γύρο ξεπέρασε τους δρομείς που βρίσκονταν κοντά της. Πέρασε τέσσερις ακόμα άντρες στα επόμενα πέντε μίλια. Βγαίνοντας στον τελευταίο γύρο, η Μαρίν είχε φτάσει στην όγδοη θέση. Κάπου πίσω της, πολλοί άνδρες είχαν αρχίσει να τα παρατάνε. Το κορίτσι που υποτίθεται ότι δεν ήταν σε θέση να το κάνει αυτό χαμογέλασε. Της έμενε μόνο ένας γύρος.

Ξαφνικά ένιωθε πως τρέχει αργά. Ανησυχούσε. Είχε περάσει το τελευταίο περίπτερο, βρισκόταν ακριβώς ένα μίλι από τη γραμμή τερματισμού.

Η Μάργκαρετ ένιωθε καταπληκτικά περιμένοντας την κόρη της να γράψει ιστορία. Ήθελε να είναι αυτή που θα έλεγε στην Μαρίν τα καλά νέα, πως έχει κάνει ρεκόρ.

Θα ήταν μια ανακουφιστική παρουσία για την κόρη της στο τέλος του πιο σημαντικού της αγώνα. Γιατί γι ‘αυτό είναι οι μητέρες. Για να βρίσκονται εκεί στα πιο σημαντικά γεγονότα.

Η Μάργκαρετ είδε πέντε άντρες να τα παρατάνε μπροστά της όσο περίμενε την κόρη της. Πρώτος ο Τζίμι Μπέιστι, ένας πολύ έμπειρος δρομέας, που όμως εκείνη τη στιγμή έδειχνε να περισσότερο να πονά και λιγότερο να είναι αποφασισμένος να τερματίσει. Λίγα λεπτά αργότερα ένα κολλεγιόπαιδο, ο Τζιμ Ρι, έδειξε να μην αντέχει άλλο μετά από 25 μίλια τρεξίματος. Οι άλλοι τρεις έμοιαζαν με ζόμπι. Υπέφεραν από τον μαραθώνιο.

Όμως που ήταν η Μαρίν; Πως να τα πήγαινε; Η Μάργκαρετ είχε αγωνία.

Ο αγώνας ξεκίνησε το μεσημέρι. Για να κάνει ρεκόρ, η Μαρίν έπρεπε να τερματίσει ακριβώς στις 3:19. Για να το καταφέρει αυτό έπρεπε να περάσει μπροστά από την Μάργκαρετ στις 3:11 ακριβώς.

Η Μαρίν δεν φορούσε ρολόι αλλά μπορούσε να νιώσει πως ήταν εντός χρόνου. Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό της ότι δεν θα τα κατάφερνε. Μπήκε στο 20ο μίλι και ένιωθε ότι έτρεχε σταθερά. Λίγο πριν μπει στο 25ο μίλι, είδε στη γωνία την μαμά της. Η Μάργκαρετ κοιτούσε με αγωνία το ρολόι της. Μετά σήκωσε το κεφάλι της και το βλέμμα της διασταυρώθηκε με εκείνο της κόρης της, που έφτανε στο σημείο.

«Τρέχεις αργά, δεν θα τα καταφέρεις», της φώναξε η Μάργκαρετ.

Αυτή η ατάκα έδωσε ένταση στην Μαρίν, σαν να είχε φάει μόλις ένα χαστούκι. «Τι εννοείς τρέχω αργά», φώναξε προς το μέρος της μητέρας της αλλά είχε ήδη απομακρυνθεί πολύ από αυτή για να ακούσει την απάντηση. Ένιωσε μπερδεμένη. Ενοχλημένη. Δεν καταλάβαινε. Πίστευε πως ξεπερνούσε κάθε μίλι τη σωστή στιγμή.

Μια μικρή φωνή μέσα της άρχισε να μιλάει. Μήπως κάνεις λάθος; Μήπως τρέχεις αργά; Το 25ο μίλι ενός μαραθώνιο είναι πολύ κρίσιμο. Η δύναμη της θέλησης είναι τόσο μεγάλη που αυτή η φωνή μέσα σου ακούγεται πιο δυνατά. Ηρέμησε. Μην προσπαθείς πολύ. Πάρε μια ανάσα. Έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν μπορεί να νικήσει τον χρόνο.

Εκτός και αν η αίσθηση του ανταγωνισμού είναι πολύ έντονη μέσα σου. Τότε αγνοείς τη φωνή και παλεύεις όπως και να έχει. Η Μορίν ανέβασε ταχύτητα. Ένιωσε πως τρέχει σαν ένα γρήγορο αμάξι σε έναν άδειο δρόμο. Όλο και πιο γρήγορα μέχρι που τα πόδια της είχαν αρχίσει να την πονάνε. Ακόμα και αν δεν κατάφερνε να σπάσει το ρεκόρ, τουλάχιστον έπρεπε να αποδείξει πως ήταν ικανή να τερματίσει.

Μπήκε στην τελική ευθεία. Μπορούσε να δει την γραμμή τερματισμού. Τα μαλλιά της ανέμιζαν, τα χέρια της έσκιζαν τον αέρα. Τα έδωσε όλα.

Ο αδερφός της, ο Γκορντ που στεκόταν κοντά στη γραμμή τερματισμού της φώναζε ατάκες παρότρυνσης, της έδινε επιπλέον ώθηση, ενίσχυε τη θέλησή της.

Όταν έφτασε σε απόσταση αναπνοής την γραμμή τερματισμού, δυο πράγματα δεν ήξερε. Πρώτον, αν είχε καταφέρει να σπάσει το ρεκόρ των τριών ωρών και 19 λεπτών. Και δεύτερον, ότι καμία άλλη Καναδή γυναίκα δεν είχε ολοκληρώσει μαραθώνιο πριν από εκείνη.

Ήξερε μόνο ένα πράγμα: η γραμμή τερματισμού απείχε λίγα μόλις βήματα. Έδωσε μια επιπλέον ώθηση στον εαυτό της, χρησιμοποίησε όση ενέργεια της είχε απομείνει και τερμάτισε. Σταμάτησε και άρχισε να παίρνει συνεχόμενες ανάσες.

«Έσπασε το ρεκόρ;», άκουσε κάποιον να φωνάζει!

«Ξέρουμε αν έτρεξε από την αρχή;», είπε κάποιος άλλος.

Αν κάποια στιγμή βρεθείτε στο Τορόντο θα δείτε μια 65 χρονη κυρία να τρέχει στους λόφους με τα σκυλιά της.

Θα σας κάνει εντύπωση η ευκολία με την οποία τρέχει, αλλά αυτό που δεν ξέρετε είναι ότι η Μαρίν Γουίλτον έτρεξε σε 3:15:22 τον Μαραθώνιο δρόμο το 1967, στα 13 της χρόνια και μετά απλά γύρισε σπίτι.

Πρωταθλητής Ευρώπης ο Βαζαίος στα 200μ. μικτής ατομικής

Πρωταθλητής Ευρώπης ο Βαζαίος στα 200μ. μικτής ατομικής

Ιστορία έγραψε στη Γλασκόβη και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κολύμβησης 25αρας πισίνας ο Ανδρέας Βαζαίος. Ο Έλληνας κολυμβητής με ρεκόρ Ευρώπης κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 200μ μικτής ατομικής!

Ο Βαζαίος τερμάτισε σε 1:50.85, σχεδόν ένα δευτερόλεπτο μπροστά από τον δεύτερο, το Νορβηγό Τόμοε Ζενιμότο Χβας (1:51.79), ενώ κατέρριψε το 1:51.36 που είχε ο Λάζλο Τσεχ από τις 4/12/2015 και την αντίστοιχη διοργάνωση της Νετάνια.

Να επιτρέπουμε στη ζωή να μας παρασύρει !

Να επιτρέπουμε στη ζωή να μας παρασύρει !
5 out of 10

Γράφει η Μαρία Μαγκανάρη*

Το να ανακαλύπτεις  τί είσαι ικανός να κάνεις, δεν είναι λίγο πράγμα. Η συνειδητοποίηση της ικανότητας να υπερβείς αυτό που ως τώρα ονόμαζες αδύνατο , μπορεί να φέρει μόνο δάκρυα χαράς στα μάτια και να πλημμυρίσει την καρδιά και το νου με ικανοποίηση. Ένα χρόνο πριν, ως θεατές στο 1ο SwimRun Hydra, με τη φίλη και συνεργάτη Μαρία Μανωλάκη, παρακολουθήσαμε την εκκίνηση στο λιμάνι , ζευγαριών δεμένων με σκοινί , να βουτάνε σε μια θάλασσα τρικιμιώδη για έναν συναρπαστικό αγώνα με κολύμπι και τρέξιμο που, για τους δυνατούς θα ολοκληρωνόταν περίπου δυο ώρες αργότερα.

Στον πρώτο κιόλας τερματισμό , αποφασίσαμε πως στο 2ο SwimRun Hydra , θα γινόμασταν κι εμείς ένα από αυτά τα ζευγάρια- η εμπειρία αυτή έπρεπε να βιωθεί..Η αλήθεια όμως είναι πως, η ένταση και ο ανταγωνισμός , σε εμάς τους γιόγκι δεν είναι πολύ γνωστές έννοιες – ή τουλάχιστον προσπαθούμε να τις μετριάσουμε . Οπότε , θα έπρεπε μέσα από το δικό μας πρίσμα να αποφασίσουμε ποιες ποιότητες του αθλήματος και του αγώνα θα κρατούσαμε κ ποιες θα αποχωριζόμασταν , ώστε τελικά να απολαύσουμε το γεγονός.

Αφότου λοιπόν γεννήθηκε η ιδέα , η προετοιμασία και ο σχεδιασμός της ήταν η πρώτη πρόκληση που αντιμετωπίσαμε. Μέσα σε ένα πλήρες πρόγραμμα μαθημάτων , εκπαιδεύσεων , προσωπικών πρακτικών θα έπρεπε να εντάξουμε τις προπονήσεις μας . Τις οποίες μάλιστα θα έπρεπε να καθοδηγούν προπονητές με γνώσεις και αντίληψη της δυσκολίας του αγώνα.

Το δεύτερο βήμα ήταν η επιλογή  των ανθρώπων αυτών. Σταθήκαμε τυχερές μιας και η μέχρι τώρα επαφή μας με το χώρο του αθλητισμού ως δασκάλες γιόγκα μας έφερε κοντά με τον εξαιρετικό υπερ-αθλητή και γιόγκι Σπύρο Χρυσικόπουλο που ανέλαβε με μεγάλη χαρά να μας οργανώσει το κολύμπι και να μας βοηθήσει με την τεχνική μας. Την ενδυνάμωσή μου και το τρέξιμο το ανέλαβε ένας έμπειρος γυμναστής – υπερ-αθλητής επίσης (με εμπειρία στις μεγάλες αποστάσεις στο τρέξιμο και το ποδήλατο ), ο Θάνος Λιάσκος.

Αξίζει να σημειωθεί πως για εμένα , ήταν η πρώτη ουσιαστικά επαφή μου με τον αθλητισμό μιας και δεν είχα σχεδόν καμία εμπειρία στο τρέξιμο και στο κολύμπι ελάχιστη (τεχνική κολύμβηση -μονοπέδιλο σε ηλικία 12-14 ετών)!

Κι ενώ φαινομενικά η απόφαση πάρθηκε τον Νοέμβρη του 2018 , στην πραγματικότητα οι προπονήσεις ξεκίνησαν περίπου 2 μήνες αργότερα. Κι έτσι περάσαμε στο τρίτο και σημαντικότερο βήμα : τη Δέσμευση. Τους επόμενους μήνες , θα φροντίζαμε, υπό όποιες συνθήκες, να βρίσκουμε τον τρόπο και τον χρόνο να μην αποκλίνουμε από το πρόγραμμα που μας οργάνωναν οι προπονητές μας.

11: 1+1 που σχηματίζουν το ΌΛΟΝ

Στόχος. Αυτή ήταν η ερώτηση που προέκυψε αμέσως μετά. Γιατί μπαίνουμε σε αυτή τη διαδικασία; τί θέλουμε να επιτύχουμε; Ευτυχώς αυτό δεν μας δυσκόλεψε καθόλου και ήταν και για τις δύο κοινή η απάντηση: θέλαμε μόνο να τα καταφέρουμε ως την γραμμή τερματισμού. Να δούμε ότι μπορούμε να συνδεθούμε, να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας αλλά και η μία την άλλη,  να απολαύσουμε το ταξίδι της προετοιμασίας  και να αγκαλιαστούμε κόβοντας την κορδέλα ! Καμία προσδοκία για ρεκόρ , χρόνους, χρονόμετρα , αγωνία για τον ποιον αφήσαμε πίσω ή πόσοι μας ξεπέρασαν .

Οι επόμενοι λοιπόν δέκα μήνες κύλησαν με ένα πρόγραμμα ιδιαίτερο και διαφορετικό από ότι είχαμε συνηθίσει. Προσαρμοσμένο στη γιόγκικη καθημερινότητά μας , εμπλουτισμένο με “εντάσεις” που δεν είχαμε ως τώρα βιώσει . Με αθλητικό εξοπλισμό , ρολόγια που έδειχναν τη βελτίωση στις επιδόσεις μας σταδιακά αλλά δε μετρούσαν τη χαρά που μας έδινε όλη αυτή η διαδικασία..

Καθώς πλησιάζαμε τον Νοέμβρη , ο αρνητικός νους είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνισή του. Δεύτερες σκέψεις, αμφιβολίες κι ένα σωρό προφάσεις που θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε ως άλλοθι για να πάμε στην Ύδρα ξανά μόνο ως δασκάλες γιόγκα και όχι ως αθλήτριες. Άλλωστε , το PROJECT 11 ,  το δημιούργημά μας -το 11λεπτο προετοιμασίας των αθλητών πριν τον αγώνα- ήταν από μόνο του ένα ισχυρότατο κίνητρο. Το 11 από μόνο του όμως , αποτέλεσε ξανά έμπνευση.. 11: 1+1 που σχηματίζουν το ΌΛΟΝ. Κι αυτό είχαμε επιθυμήσει να γίνουμε εμείς σε αυτόν τον αγώνα. Να ανακαλύψουμε το άριστο 10 μας και το επίτευγμα του τερματισμού ακόμα και αν χρειαζόταν να παλέψουμε με το 1 μας -με την κατώτερη ενέργειά μας και τον αρνητικό μας νου. 11:10+1. Ναι , θα παρευρεθούμε στον αγώνα ΚΑΙ ως αθλήτριες!

Την Παρασκευή πριν τον αγώνα , βρεθήκαμε στο Μουσείο της Ύδρας με όλους τους αθλητές για την τεχνική ενημέρωση  . Εκεί μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω για τις Συνασκήσεις και το Project11 που στην Ύδρα για πρώτη φορά θα παρουσιαζόταν σε ζευγάρια αθλητών και όχι ως …μοναχικό project. Μέσα από την παρουσίαση αντιλήφθηκα πόση αγωνία με διακατείχε, πόσο δεν είχα ακόμα πάρει την απόφαση πραγματικά να βουτήξω την άλλη μέρα το πρωί ..

«ΕΙΣΤΕ ΤΡΕΛΟΙ», γιατί είναι .. και γιατί είμαστε πια κι εμείς !

Σάββατο 16.11, 8.50 το πρωί . Είμασταν πια μέσα στη θάλασσα , περιμέναμε να ακούσουμε την κόρνα της έναρξης . Πέρσι , την ίδια μέρα , ήμουν έξω στην προβλήτα βουρκωμένη να τους παρακολουθώ όλους αυτούς τους “τρελούς” , φέτος μια τρελή κι εγώ. Ένα σωρό πορτοκαλί σκουφιά και πορτοκαλί σημαδούρες.. Σημαδούρες;;; πού είναι η δική μου;;; Ανακαλύπτω 2 λεπτά πριν την εκκίνηση πως δεν έχω σημαδούρα.. Απελπισία , πανικός . Τα μάτια μου βούρκωσαν , η Μαρία προσπάθησε να με καθησυχάσει . Ευτυχώς δίπλα μας δυο αδέρφια συναθλητές , οι Αγγελόπουλοι -άγγελοι πραγματικά!- με έσωσαν κυριολεκτικά! Η Μαρία βρήκε τη σημαδούρα μου , ένας από τους Άγγελους-Αγγελόπουλους με βοήθησε μέσα στον χαμό από σκοινιά, ιμάντες να δέσω τη σημαδούρα στη ζώνη μου .. Λίγο πριν είχα φωνάξει με τρεμάμενη φωνή στον Κωστή τον Μητρόπαπα που κρατούσε την κόρνα να σημάνει την εκκίνηση: Κωστή περίμενε , όχι ακόμα σε παρακαλώ .. μας είδε που παλεύαμε και μας έδωσε όσα λεπτά χρειαζόντουσαν: για να πάρω απόφαση πως τελικά ούτε αυτή η δικαιολογία θα ήταν αρκετή!!

Εκκίνηση 8.50. Με τη Μαρία μείναμε στην άκρη να αφήσουμε να φύγουν μπροστά τα “δελφίνια” αλλά και για να παλέψουμε λίγο ακόμα με τον αρνητικό μας εαυτό . Ξεκινήσαμε τις πρώτες χεριές , στην αρχή δίπλα σε μερικά ζευγάρια που έμειναν κι εκείνα πίσω . Έβαλα το κεφάλι μέσα στο νερό κι ένιωσα να μου παίρνει την αναπνοή . Μέσα από τα γυαλάκια νόμιζα δεν μπορούσα να δω τίποτα εκτός από τον πανικό μου . Μα γιατί νιώθω έτσι ; Τί κάνω εγώ εδώ; Βγάζω  το κεφάλι και ψάχνω τη Μαρία . Λίγο πιο πίσω μου , πιο ήρεμη , προφανώς πιο αποφασισμένη . Ξαναβουτάω , με δοκιμάζω λίγο ακόμα αλλά “κάτι” με έχει νικήσει που δεν αναγνωρίζω τί είναι. Τίποτα από τα γνωστά μου “εργαλεία” δεν λειτουργεί , κανένας διαλογισμός , καμία αναπνοή. Προσπαθώ να σκεφτώ τον Σπύρο , τον προπονητή και τις οδηγίες του , να βρω την τεχνική και να αφεθώ αλλά πάλι..

Βγάζω ξανά  το κεφάλι και φωνάζω τη Μαρία : “Θέλω να βγω Μαράκι , δεν μπορώ , δεν θέλω” – “Έλα, μπορείς , πάμε λίγο ακόμα”. Άρχισα να σκέφτομαι τί θα πω στον Σπύρο , στον Θάνο , πως θα έπαιρνα κλαίγοντας τηλέφωνο την οικογένειά μου να παραδεχτώ πως τελικά δεν τα κατάφερα … Πως εκεί έξω στη στεριά θα με παρηγορούσαν , με “δεν πειράζει” που θα πείραζαν όσο δεν ήθελα καν να φανταστώ!

Ακόμα μια προσπάθεια , αλλά ξανά .. “Μαράκι , πρέπει να το αφήσουμε , με νίκησε” – “Έλα, πάμε μέχρι τη γωνία και αν δεν μπορείς βγαίνουμε”…

Στη ”γωνία” έστριψα κι άφησα πίσω μου τον κακό μου εαυτό  , την απελπισία και τον πανικό . Με βρήκα , επειδή η Μαρία με “παρέσυρε” . Μια στροφή και μια απόφαση όλη μας η ζωή. Τότε ξεκίνησε το πιο όμορφο ταξίδι όλων. Βυθίστηκα στην ανάσα μου , βρήκα ρυθμό , μετρούσα ρυθμικά και δεν είχα τίποτα πια να νικήσω . Ο διαλογισμός μου ήταν η ταύτιση με το νερό , ένιωσα νερό , άφησα τη θάλασσα να με αγκαλιάσει γιατί , έτσι κι αλλιώς δεν είχα άλλη επιλογή πια. Η Μαρία ήταν εκεί , ένιωθα ασφάλεια. Τί αστείο! Ήμουν πεπεισμένη πως ο ρόλος της “μαμάς” θα ήταν δικός μου σε αυτό το εγχείρημα!

Βγήκαμε στη στεριά μετά το πρώτο κολύμπι χαμογελαστές, πειράζαμε η μία την άλλη. Όλη η υπόλοιπη διαδρομή κύλησε για μας έτσι , δεν βιώσαμε κανέναν αγώνα (μεταξύ μας βέβαια,  είχαμε μείνει τόσο πίσω που θα ήταν αστείο ..) . Ένιωθα όμως πια τόσο δυνατή , τα πόδια μου πατούσαν σταθερά και αποφασισμένα, η ανάσα μου μικρή κοφτή , άλλη από τη θαλασσινή, έδινε ρυθμό στην καρδιά και στο νου που ποτέ πριν δεν είχα ξαναβρεί. Στις ανηφόρες ,για λίγο ανέλαβα να “φροντίσω” εγώ το Μαράκι που πόναγε στον σπλήνα και έτσι ανεβήκαμε περπατώντας αλλά χωρίς κανένα παράπονο ή διαπληκτισμό .

Δεύτερο κολύμπι ..μεγαλύτερο . Εννιακόσια μέτρα (και παραπάνω -κοιτώντας τον χάρτη της διαδρομής μας γελάς με την απόκλιση που είχαμε από την ευθεία-) , εννιακόσια μέτρα “θαλάσσιου χορού” , αναπνοές , κοιτάγματα … ένα κοπάδι από αφρόψαρα κάτω από την κοιλιά μας που “σημάδευε τον τόπο του” ..Βγαίνοντας από το δεύτερο κολύμπι , βούρκωσα από συγκίνηση . Τα είχαμε καταφέρει , “ότι και να γίνει τώρα, πάμε για τερματισμό” ..

Μισή ώρα μετά περίπου, στρίβαμε μέσα στο λιμάνι της Ύδρας και βλέπαμε την αψίδα του τερματισμού. Τώρα πια έκλαιγα κανονικά .. κράτησα το Μαράκι από το χέρι , περάσαμε μέσα από τον κόσμο στις καφετέριες και μας χειροκροτούσαν με όλη τους τη δύναμη σαν να μας γνώριζαν -έτσι έκαναν  και όλοι οι υπέροχοι εθελοντές στη διαδρομή! Τα τελευταία μέτρα πάνω στο πλακόστρωτο  , ένιωθα τόσο ελαφριά που νόμιζα μπορούσα να κάνω τον αγώνα από την αρχή . Έκλαιγα και γελούσα μαζί .

Πηδήξαμε στον αέρα -τόση ενέργεια .. πού τη βρήκαμε;- κόβοντας την κορδέλα στον τερματισμό ! Πήραμε τις αγκαλιές , τα μπράβο  που μας περίμεναν , ήταν άνθρωποι εκεί που ,ως τώρα μας έχουν εμπιστευτεί μόνο για αυτό που γνωρίζουμε και προσφέρουμε .. Ο Κωστής Μητρόπαπας (διοργανωτής) φαντάζομαι είχε την αγωνία του αν θα επιβιώναμε υγιείς και ανακουφίστηκε που μας είδε χαμογελαστές ! Πόσο τον ευχαριστούμε για την έμπνευση .. Η αγαπημένη Γκρέτα Λυμπεροπούλου κάτι θυμάμαι  ήθελε να με ρωτήσει κρατώντας το μικρόφωνο κι εγώ απάντησα “ΕΙΣΤΕ ΤΡΕΛΟΙ”, γιατί είναι .. και γιατί είμαστε πια κι εμείς !

Μετά αγκαλιαστήκαμε μεταξύ μας . Σφραγίζοντας έναν αγώνα που για μας , ήταν αγώνας μόνο ενάντια στον δικό μας εαυτό, μπορώ να μπω με βεβαιότητα ότι η δύναμη του Ζευγαριού είναι απεριόριστη και αν γνωρίζουμε να προσφέρουμε αλλά και να ζητάμε βοήθεια μπορούμε να επιτύχουμε όσα οι άλλοι καλούν αδύνατα. “Έλα, πάμε” μου είπε το Μαράκι και αρκούσε , για να μη χάσω αυτή την ευτυχία που έζησα και δυο δυνατές ώρες σε ένα μαγικό τερέν , από τα γαλάζια νερά της Ύδρας , στα μονοπάτια της και στα πλακόστρωτα και πάλι πίσω . Ένα σκοινί που μας έδεσε με τη Μαρία και μας “χώρισε” από το ΕΓΩ μας , ήταν αρκετό για να βρω τη ΓΙΟΓΚΑ – ένωση ξανά , με εκείνο τον Εαυτό που είναι αμέτρητος, απέραντος και ικανός να γίνει θάλασσα ή δρόμος , για να φτάσει στη συνειδητοποίηση πως ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ. Αυτό κρατώ από τον αγώνα αυτό , αυτό προτείνω .. Να γινόμαστε ένα : με τον διπλανό μας, με το νερό , με το χώμα, με την άμμο, με τον αέρα . Να κυλάμε χωρίς αντίσταση και να επιτρέπουμε στη Ζωή να μας παρασύρει !

Το τριήμερο αυτό στην Υδρα , φυσικά παρουσιάσαμε και τη μεγάλη μας αγάπη ! ~Project 11 : Yoga σε ζευγάρια για ζέσταμα δικό μας και των συναθλητών λίγο πριν τον αγώνα αλλά και γιόγκα για παιδιά ! Όλα τα παιδιά της Υδρας μας περίμεναν δεύτερη χρονιά με χαρά να παίξουμε , να κάνουμε ακροβατικά και να αγκαλιαστούμε ! Πήραμε αμέτρητη αγάπη και πιστεύω την επιστρέψαμε πολλαπλάσια .. ΥΔΡΑ & Trimore Sport Events ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!

*MαρίαΜαγκανάρη

Senior Yoga Teacher / Teacher Trainer

Yoga For Athletes – Project 11

The 12 marathons project: Ένα Μαραθώνιο ταξίδι προσφοράς

Ο Γιώργος Κακαβάνης είναι ο Έλληνας δρομέας που τη σεζόν 2017-2018 κατάφερε και έτρεξε στους 6 από τους 7 συνολικά Μαραθωνίους που γίνονται στη χώρα μας.

Ξεκινώντας από τον Αυθεντικό, έτρεξε σε Ναύπλιο, Ρόδο, Κρήτη, Μεσσήνη και επέλεξε ανάμεσα στη Θεσσαλονίκη και την Ολυμπία για τον 6ο του, αφού οι δύο αγώνες έγιναν την ίδια ημερομηνία.

Σε διαφορετική περίπτωση θα έτρεχε και τους επτά. Με τα σύνορα να μην τον… χωράνε και με σκοπό να στηρίξει το MAKE A WISH ο Γιώργος ετοίμασε ένα ακόμα μεγαλύτερο τούτη τη φορά δρομικό ταξίδι.

Ποιο είναι αυτό; The 12 marathons project:

12 μαραθώνιοι, σε 12 μήνες, σε 12 χώρες. Ένα ταξίδι που φτάνει στο τέλος του στις 15 Δεκεμβρίου όταν ο Γιώργος θα τρέξει στον Μαραθώνιο της Μάλαγας στην Ισπανία.

Διαβάστε τι έγραψε ο ίδιος στο facebook για το εγχείρημά του, δείτε τους Μαραθώνιους που έχει λάβει μέρος και πως ολοκληρώνεται η προσπάθειά του:

«Μετά την ολοκλήρωση του περσινού project, να τρέξω όλους τους μαραθωνίους της Ελλάδας σε μία σεζόν, άρχισα να σκέφτομαι την υλοποίηση ενός νέου. Στο μυαλό μου το φανταζόμουν ότι έπρεπε να είναι δυσκολότερο και πιο απαιτητικό από το προηγούμενο αλλά παράλληλα και ευχάριστο γιατί ως γνωστόν τρέχω για την χαρά και την ευφορία που προσφέρει το τρέξιμο και όχι για το χρόνο ή κάποιο συγκεκριμένο στόχο. Με τι άλλο ακόμα θα μπορούσα να το συνδυάσω τότε, ώστε να κάνω το project ευχάριστο και ενδιαφέρον; Τι άλλο λατρεύω να κάνω; Ταξίδια! Και πως συνδυάζονται αυτά; Ε.. και κάπως έτσι γεννήθηκε το project να τρέξω…

«12 μαραθώνιους, σε 12 μήνες, σε 12 διαφορετικές χώρες κόσμου»

Ύστερα από εκατοντάδες ώρες αναζήτησης, πολύ σχεδιασμό, αλλαγές και τροποποιήσεις, το πλάνο διαμορφώθηκε:

Ιανουάριος: Μαρακές, Μαρόκο
Φεβρουάριος, Βαλέτα, Μάλτα (αναβλήθηκε λόγω κακοκαιρίας)
Μάρτιος: Λεμεσός, Κύπρος
Απρίλιος: Ρώμη, Ιταλία
Μάιος: Λάιντεν, Ολλανδία
Ιούνιος: Λιέγη, Βέλγιο (Beer Marathon)
Ιούλιος: Αγ. Πετρούπολη
Αύγουστος: Ελσίνκι
Σεπτέμβριος: Ρίτσμοντ, Λονδίνο, Αγγλία
Οκτώβριος: Κατοβίτσε, Πολωνία (εμβόλιμος αγώνας στη θέση της Μάλτας!)
Οκτώβριος: Λισαβόνα, Πορτογαλία
Νοέμβριος: Αθήνα, Ελλάδα
Δεκέμβριος: Μάλαγα, Ισπανία

Μέχρι τώρα ελάχιστοι γνώριζαν το project ολοκληρωμένο. Οι λόγοι που το δημοσιοποιώ εκτός του ότι φτάνει κοντά πλέον στην υλοποίησή του, είναι:

α) να εμπνεύσουμε περισσότερο κόσμο είτε να σηκωθεί από τον καναπέ και να βγει έξω να απολαύσει όλα όσα προσφέρει το τρέξιμο, είτε να συνειδητοποιήσει ότι όλα όσα θα ήθελε είναι εφικτά με τη δύναμη της θέλησης. Αν εγώ καταφέρω να ολοκληρώσω αυτό το project που δεν θεωρώ τον εαυτό μου καν ερασιτέχνη αθλητή, φανταστείτε πόσα ακόμα μπορούμε να πετύχουμε αρκεί να.. «βάλουμε το ένα πόδι μπροστά από το άλλο», δηλαδή πρώτα να τα ονειρευτούμε, μετά να τα πάρουμε απόφαση και στη συνεχεία να ξεκινήσουμε την υλοποίησή τους.

β) να συνδυάσω όλη αυτή την προσπάθεια ενός έτους με την χρηματοδότηση ενός ιδρύματος. Στο εξωτερικό είναι πολύ διαδεδομένο, ας το κάνουμε πράξη κι εμείς! Κι εδώ θα ήθελα τη βοήθειά σας με δύο τρόπους. Καταρχήν να μου προτείνετε κάποιο ίδρυμα ή κοινωφελή οργάνωση (στείλτε μου μήνυμα inbox προτάσεις σας). Στη συνέχεια, τις επόμενες μέρες, όταν ανακοινώσουμε ποιο ίδρυμα θα στηρίξουμε, να συνεισφέρετε κι εσείς στο μέτρο του δυνατού σας.

Για το σκοπό του project έχω δημιουργήσει την ιστοσελίδα 12marathons.com με φωτογραφίες από όλους τους αγώνες, ενώ σταδιακά θα προστεθούν και κείμενα με τις εμπειρίες από αυτούς.

Μείνετε συντονισμένοι, σύντομα νεότερα…»

Στο λινκ που ακολουθεί θα βρείτε τη σελίδα της καμπάνιας όπου ο καθένας μπορεί να κάνει τη δωρεά του από 1 ευρώ. Η διαδικασία είναι πολύ απλή και δεν απαιτεί ούτε ένα λεπτό.

https://gogetfunding.com/kakavanis-makeawish/

Yoga, SwimRunHydra και η αξία του… ΜΑΖΙ

Yoga, SwimRunHydra και η αξία του....ΜΑΖΙ

H Μαρία Μαγκανάρη και η Μαρία Μανωλάκη μας έχουν συστήσει τη yoga με ένα διαφορετικό τρόπο και συνεχώς καταφέρνουν να μας εκπλήσσουν.Έχουν βγάλει τη yοga από την αίθουσα και την έχουν βάλει στη ζωή των αθλητών. Η επόμενη πρόκληση που αντιμετωπίζουν είναι το SwimRunHydra. Αποφασισμένες να ζήσουν την εμπειρία ενός ξεχωριστού multisport event, θα κολυμπήσουν, θα τρέξουν, θα ξανακολυμπήσουν και θα ξανατρέξουν….και όλα αυτά δεμένες! Το runnfun «τρύπωσε» στην προπόνηση τους και έμαθε πολλά!!!

Φωτογραφίες: Δήμητρα Ψυχογιού

Πότε πήρατε την απόφαση να συμμετέχετε στο SwimRunHydra;

Το Νοέμβρη του 2018 , βρεθήκαμε στην Ύδρα , στο πλευρό της TRIMORE  αναλαμβάνοντας το κομμάτι της προετοιμασίας των αθλητών πριν από έναν συγκλονιστικό αγώνα  με ροή θέσεων γιόγκα και αναπνοών ! Παρακολουθώντας το 1o SwimRunHydra να ολοκληρώνεται , είχαμε ήδη πάρει την απόφαση : στο επόμενο θα είμαστε και εμείς ένα ζευγάρι αθλητών που θα αγωνιστεί για να τερματίσει ! Άλλωστε ο αγώνας αυτός είναι ο ορισμός της μεγάλης μας αγάπης : ΕΝΩΣΗ !

Ποια υπερισχύει και σε ποιο από τα δύο αγωνίσματα;

Είμαστε και οι δυο στα πρώτα μας βήματα τόσο στο κολύμπι όσο και στο τρέξιμο ! Άλλωστε, βιώνουμε τόσο πολύ το ΜΑΖΙ σε αυτόν τον αγώνα , που πραγματικά δεν πιστεύουμε πως υπάρχει υπεροχή -υπάρχει ταύτιση , συγχρονισμός, αγάπη , φροντίδα και ικανοποίηση για το κοινό ταξίδι .

Η προετοιμασία για μια τόσο ιδιαίτερη διοργάνωση σε φέρνει πιο κοντά ή γεννά και εντάσεις;

Στο δικό μας ζευγάρι , δεν έφερε καμία ένταση . Αντιθέτως , όποια στιγμή κάποια από τις δυο μας χρειάστηκε υποστήριξη , ενθάρρυνση , την έλαβε και με το παραπάνω κι έτσι επανήλθε στο ταξίδι της προετοιμασίας. Αυτός είναι και ένας από τους  λόγους  που πιστεύουμε πως οι μεγάλοι αθλητές θα επωφελούνταν από το πνεύμα της γιόγκα: θα τους βοηθούσε να δουν σε πνευματικό και συναισθηματικό επίπεδο πώς χειρίζεσαι τη συνύπαρξη-συνεργασία και την αποταύτιση / απελευθέρωση από το τελικό αποτέλεσμα! Πώς τελικά απολαμβάνεις τον αγώνα χωρίς να εστιάζεις στον τελικό στόχο αλλά στη διαδρομή , φροντίζοντας το ζευγάρι σου και δεχόμενος τη φροντίδα του. Δεν έχουμε μάθει να ζητάμε βοήθεια , ίσως πιo εύκολα την προσφέρουμε. Παρ όλ’ αυτά , η σύνδεση με τον συναθλητή σε φέρνει αντιμέτωπο με την όμορφη  πραγματικότητα! μπορεί μόνος να πας γρηγορότερα, όμως σίγουρα μαζί θα περάσουμε καλύτερα! -Αρκεί να ξέρουμε να μένουμε ΜΑΖΙ.

Εκτός από αθλητικό δίδυμο έχετε και άλλους ρόλους στο SwimRnHydra;

Ο βασικός μας ρόλος στο SwimRunHydra είναι η προετοιμασία των αθλητών με γιόγκα πριν την έναρξη του αγώνα . Επίσης, θα υπάρξουν μαθήματα παιδικής γιόγκα και παιχνιδιού για τους μικρούς μας φίλους , ακροβατικά για παιδιά και μουσικοκινητικές δράσεις.

Η yoga είναι απαραίτητη στην προετοιμασία ενός αθλητή;

Η γιόγκα είναι απαραίτητη για όλους . Για τους αθλητές ακόμα περισσότερο. Κάθε φορά που μας δίνετε η ευκαιρία , θυμίζουμε στους Έλληνες αθλητές πως στο εξωτερικό , αθλητές όλων των σπορ την έχουν εντάξει στο εβδομαδιαίο πρόγραμμά τους. Είναι καιρός να μπει στη ρουτίνα των αθλητών και στη χώρα μας.

Στις τελευταίες διοργανώσεις της Trimore Sport Evnets στο Ρέθυμνο και στη Βάρκιζα παρουσιάσατε το Project 11. Τι ακριβώς είναι και πως βοηθάει τον αθλητή;

Το PROJECT 11 , σχεδιάστηκε για να εισάγει τους αθλητές στη ΓΙΟΓΚΑ αποδεικνύοντας πως τελικά, η έλλειψη χρόνου δεν είναι δικαιολογία.Μέσα σε 11 μόνο λεπτά , ένα σετ στάσεων της γιόγκα τοποθετημένων σε ροή , μπορεί να προετοιμάσει στοχευμένα και με ασφάλεια τον αθλητή πριν τον αγώνα . Ομοίως άλλα αντίστοιχα σε χρόνο σετ , μπορούν να τον ανακουφίσουν μετά τον τερματισμό ή άλλα να αποτελέσουν κομμάτι της  εβδομαδιαίας προπόνητικής του. Σαφώς , το βέλτιστο αποτέλεσμα επιτυγχάνεται με ολοκληρωμένη πρακτική , παρ΄όλ αυτά , η εφαρμογή του PROJECT 11 θα βοηθήσει σίγουρα εκείνους που δεν διαθέτουν τον απαιτούμενο χρόνο για αυτήν.

Η yoga είναι μοναχική διαδικασία; Έχει ηλικία;

Το ομορφότερο χαρακτηριστικό της γιόγκα είναι πως, την ίδια στιγμή που είναι απόλυτα μοναχική , είναι και απόλυτη σύνδεση με το ΟΛΟΝ! Μέσα από τη γιόγκα μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε ποιοτικά και ειρηνικά και να αναγνωρίζουμε στον διπλανό μας κομμάτια του Εαυτού μας . Έχει αυτή τη μαγεία της ένωσης και σύνδεσης που μας διδάσκει ποιοτικούς τρόπους να επικοινωνούμε , να στηρίζουμε , να συμπορευόμαστε , ενώ ταυτόχρονα μας βοηθά να αγαπήσουμε και τις μοναχικές στιγμές μας!Ηλικία; ευτυχώς όχι ..  Η γιόγκα δεν έχει ηλικία , δεν έχει χρώμα , δεν έχει φύλο  , δεν έχει περιορισμούς βάρους , ύψους  ή άλλων.. τεχνικών χαρακτηριστικών. Η γιόγκα είναι για όλους και είναι κάτι που ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ όχι κάτι που ΚΑΝΕΙΣ. Γιόγκα είναι , ή θα έπρεπε να είναι , η Ζωή η ίδια. Μια συνεχής ένωση , σύζευξη , με τον διπλανό , με τη στιγμή , με τη φύση , με το Θείον . Αν αλήθεια όλοι δοκιμάζαμε να επιτρέψουμε στη γιόγκα να γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς μας , πιθανώς να ζούσαμε σε έναν ομορφότερο πλανήτη! Αλλά ποτέ , ποτέ δεν είναι αργά .

Η προετοιμασία γεννάει ευχαριστίες;

Θέλω να ευχαριστήσω τον υπερ-γιόγκι προπονητή μου στο κολύμπι Σπύρο Χρυσικόπουλο και τον υπομονετικό coach στην ενδυνάμωση και το τρέξιμο Θάνο Λιάσκο! Έκαναν τους μήνες αυτούς προετοιμασίας όμορφους και γέμισαν τις μέρες μου ενέργεια και χαρά

Στέφανο Μπαλντίνι 15 χρόνια μετά στον 37ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας

Δεκαπέντε χρόνια πίσω. Στο Καλλιμάρμαρο μπαίνει ένας Ιταλός. Με το γνωστό ταπεραμέντο των ανθρώπων, της γειτονικής χώρας και τερματίζει πρώτος μέσα σε έξαλλους πανηγυρισμούς.

Σήμερα, μπορεί να μην τερμάτισε στην πρώτη θέση, αλλά ο Ιταλός χρυσός Ολυμπιονίκης Στέφανο Μπαλντίνι πήρε μέρος και τερμάτισε σε 2 ώρες 57.07 στον 37ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Με την οικογένειά του να τον περιμένει στις μαρμάρινες κερκίδες του Καλλιμάρμαρου Σταδίου. Η γυναίκα του και οι δύο κόρες του να τον «πνίγουν» στις αγκαλιές και στα φιλιά. Όπως ομολόγησε και ο ίδιος, τρέχουν και είναι λάτρεις των αγώνων δρόμου και οι τρεις γυναίκες της ζωής του.

Όσο για τον ίδιο και πως αισθάνθηκε στον τερματισμό του 15 χρόνια μετά, στο ίδιο Στάδιο τόνισε: «Η αίσθηση είναι η ίδια, το σώμα και οι συνθήκες αλλάζουν ήταν σίγουρα διαφορετικός αγώνας. Αντιμετώπισα την κούρσα λίγο φοβισμένα γιατί για μένα είναι μεγάλη απόσταση και ο καιρός δεν ήταν ο ίδιος σε όλη τη διαδρομή. Όσο και να είσαι προετοιμασμένος κάθε αγώνας έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες. Τον χάρηκα όμως πραγματικά. Έδωσα μεγαλύτερη προσοχή και συγκέντρωση στα τελευταία μέτρα και τερματίζοντας θυμήθηκα πολλά. Όταν μπήκα στο Στάδιο, μου ήρθαν όλες οι μνήμες και οι εικόνες του τερματισμού του 2004. Έχω έρθει πολλές φορές στην Αθήνα, αλλά αυτή τη φορά στάθηκα και πάλι στην εκκίνηση και κατάφερα να τερματίσω σε ένα σχετικά καλό χρόνο».

Ο Ιταλός μαραθωνοδρόμος μίλησε και για το πόσο ανθρωπίνως δυνατό θεωρεί να σπάσει κάποιος το φράγμα των 2 ωρών, επίσημα σε κάποιον από τους Μαραθωνίους, όπως έγινε κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες στη Βιέννη:»Το θεωρώ δυνατό κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες. Στο Λονδίνο, στο Βερολίνο οι συνθήκες ευνοούν αν κάποιος είναι δυνατός και καλά προετοιμασμένος να τα καταφέρει».
Όσο για τον αν θα το επιχειρούσε εκ νέου να τρέξει στην Αθήνα…δεν απάντησε, απλά χαμογέλασε με νόημα…

x

Send this to a friend