Γκοτζιάς-Δημόπουλος: Οι πρώτοι SwimRunners νίκησαν δεμένοι

Γκοτζιάς-Δημόπουλος: Οι πρώτοι SwimRunners νίκησαν δεμένοι

«Είναι τρελοί για δέσιμο;» θα πρέπει να αναρωτιούνταν οι ανυποψίαστοι, που απολάμβαναν τον πρωινό καφέ τους φορώντας παλτό και σκούφους λόγω του ψύχους, κάτω από θερμάστρες «μανιτάρια» στις καφετέριες του λιμανιού της Ύδρας. Ψιλόβροχο, συννεφιά, άνεμοι 6 μποφόρ και ξαφνικά, μέσα στο γκρι του χειμωνιάτικου τοπίου, σαν πινελιές από φωτεινά χρώματα, 60 αθλητές και αθλήτριες, δεμένοι μεταξύ τους με σκοινί ανά ζευγάρι, με πορτοκαλί κολυμβητικά σκουφάκια, γαλάζιες και κίτρινες ολόσωμες στολές, γέμισαν το χώρο μπροστά στο Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο Ύδρας. 

Το Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ήταν εκεί από την εκκίνηση μέχρι και τον τερματισμό ενός ιδιαίτερα απαιτητικού αγώνα, απόστασης 11 χιλιομέτρων, με τέσσερις εναλλαγές από κολύμπι σε τρέξιμο, το 1ο Trimore SwimRun Hydra. Πρώτοι τερμάτισαν οι τριαθλητές Σπύρος Γκοτζιάς και Παναγιώτης Δημόπουλος. Στο ΑΠΕ ΜΠΕ, μιλούν για την εμπειρία τους σε αυτόν τον αγώνα που διοργανώνεται για πρώτη φορά στη Μεσόγειο, αλλά και την παιδική φιλία τους που ξεκίνησε από το τμήμα κολύμβησης του ΑΝΟ Αργυρούπολης. Στις σπουδές οι δρόμοι τους χώρισαν: Ο Σπύρος αποφοίτησε από τη σχολή Ευελπίδων και έγινε πιλότος στα ελικόπτερα CHINOOK, ο Παναγιώτης σπούδασε στα ΤΕΦΑΑ Αθηνών. Τους ένωσε ξανά το τρίαθλο πριν βρεθούν… δεμένοι μαζί να αγωνίζονται στην Ύδρα! Ο ένας να εξαρτάται από τον άλλον. Ο ένας να βοηθά τον άλλον. Άλλοτε δίπλα-δίπλα, άλλοτε ο ένας να παρακινεί και άλλοτε να περιμένει τον άλλον. Και στο τέλος, δεμένοι μαζί… νίκησαν!

Αναλυτικά η συνέντευξη των Σπύρου Γκοτζιά και Παναγιώτη Δημόπουλου στο Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων:

-Τι διαφορές έχει το SwimRun εν συγκρίσει με άλλα αγωνίσματα που σχετίζονται με το Τρίαθλο ή το Δίαθλο; 

ΓΚΟΤΖΙΑΣ: «Το SwimRun είναι multi sport, όπως και το τρίαθλο. Δεν είναι Ολυμπιακό αγώνισμα, αλλά πρόκειται για μία καινούρια σειρά αγώνων που βασίζεται στην ομαδικότητα. Δεν είσαι μόνος σου. Απαιτεί να έχεις κάποιον άλλον μαζί σου. Ο ένας εξαρτάται από τον άλλον. Χρειάζεται ειδικός εξοπλισμός, αφού πρέπει να κολυμπήσεις με παπούτσια, μπορείς να χρησιμοποιείς χεράκια στο κολύμπι για να σε βοηθούν και είναι υποχρεωτικό να φοράς στολή neoprene, η οποία σε προστατεύει από το κρύο στη θάλασσα. Αυτό, όμως σημαίνει πως σε κρατά ζεστό και στο τρέξιμο. Αν κάνει ζέστη, τότε σε ζεσταίνει περισσότερο από το επιθυμητό».

ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ: «Είναι μια διαφορετική, εξαιρετική ομαδική εμπειρία, όπως είπε ο Σπύρος, αφού δεν αγωνίζεσαι μόνος σου. Διαφέρει επίσης στο γεγονός πως ό,τι χρειάζεσαι, από τον εξοπλισμό μέχρι και τον ανεφοδιασμό, θα πρέπει να το κουβαλάς πάνω σου καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα. Προβλεπόταν ποινή, αν μόλυνες το περιβάλλον με σκουπίδια. Έπρεπε δηλαδή ακόμη και το άδειο μπουκάλι από το νερό να το επιδείξεις στους κριτές κατά τον τερματισμό».

-Στην πράξη είναι θετικό ή πιεστικό να είσαι δεμένος με τον συναθλητή/τριά σου;
ΓΚΟΤΖΙΑΣ: 
«Είναι θετικό! Ιδιαίτερα στους αρχάριους αθλητές προσδίδει ασφάλεια. Αν κουραστεί κάποιος ή νιώσει αδιαθεσία στο κολύμπι που δεν έχεις οπτική επαφή, το σκοινί θα τεντώσει και ο αθλητής που προπορεύεται και είναι πιο δυνατός, θα κόψει ρυθμό, θα βοηθήσει το συναθλητή του. Στο τρέξιμο έχεις μια επαφή, τον ακούς, αλλά στο νερό το σκοινί είναι ακόμη πιο σημαντικό».

-Τι ήταν αυτό το… κάτι παραπάνω που είχατε για να αφήσετε στη δεύτερη θέση, με διαφορά 6 λεπτών, τον κορυφαίο εν ενεργεία Έλληνα τριαθλητή Γρηγόρη Σουβατζόγλου και τον συναθλητή του, Γιώργο Αλυφαντή;

ΓΚΟΤΖΙΑΣ: «Νομίζω ότι μέτρησε πολύ πως γνωριζόμασταν με τον Παναγιώτη πολλά χρόνια, αφού κολυμπούσαμε μαζί από παιδιά, στο σύλλογό μας, τον ΑΝΟ Αργυρούπολης, από το 2001. Είμαστε συναθλητές και στην ίδια ομάδα τριάθλου τα τελευταία τρία χρόνια, την Athens Triathlon Team, υπό την τεχνική καθοδήγηση του Γιάννη Ψαρέλη. Κάνουμε μαζί τις προπονήσεις μας στο τρέξιμο και την ποδηλασία. Αν και κάθε μέτρο του αγώνα ήταν καινούριο για εμάς, δεν είχαμε κάποιο ατύχημα, αφού προσέχαμε πολύ στα σημεία που είχε στροφές ή σκαλιά και γλιστρούσε λόγω της βροχής».

ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ: «Νομίζω πως το γεγονός ότι καταφέραμε να νικήσουμε το No 1, τον Γρηγόρη (σ.σ. Σουβατζόγλου) οφείλεται στη χημεία που έχουμε με τον Σπύρο, όπως σας εξήγησε ήδη, αλλά και στο ότι κάναμε κάποια πράγματα καλύτερα κατά τη διάρκεια του αγώνα, ενώ εκείνοι έχασαν σε κάποιες λεπτομέρειες. Ίσως να έκαναν κάποια λάθη».

-Ποια γεύση σας αφήνει η συμμετοχή στο 1ο SwimRun της Ύδρας;
ΓΚΟΤΖΙΑΣ:
 «Ήταν μια μοναδική εμπειρία! Οι συνθήκες ταίριαζαν πολύ στον αγώνα: είχε κύματα, είχε βροχή, οι συνθήκες δηλαδή ήταν απαιτητικές. Η Ύδρα ταιριάζει απόλυτα στο concept του SwimRun, συγκρίνοντας με όσα έχω δει στις σκανδιναβικές χώρες, απ’ όπου ξεκίνησε το συγκεκριμένο αγώνισμα. Οι διαδρομές στην Ύδρα είναι δίπλα στη θάλασσα. Μπορεί να μην έχουμε τις λίμνες που έχουν στη Φινλανδία ή τη Σουηδία, αλλά έχουμε τη θάλασσα και είναι ακόμη καλύτερα σε σχέση με το εξωτερικό, καθώς μπορούν και οι θεατές να παρακολουθήσουν τον αγώνα, λόγω της πρόσβασης που έχουν στην ακτή. Στο εξωτερικό, οι αθλητές διασχίζουν μεγάλες εκτάσεις. Είναι ένας μοναχικός αγώνας, ενώ στην Ύδρα, εμείς είχαμε υποστήριξη από τον κόσμο που μας χειροκροτούσε».

ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ: «Η Ύδρα είναι ένα πανέμορφο, γραφικό νησί και είναι σημαντικό για το άθλημά μας πως εκεί δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα. Οι κάτοικοι ήταν πολύ φιλόξενοι και χάρηκαν και οι ίδιοι τη διοργάνωση. Επειδή δεν απομακρυνόμασταν από τις ακτές στο κολύμπι, ο κόσμος είχε τη δυνατότητα να μας βλέπει και να μας εμψυχώνει».

-Τι θα συμβουλεύατε τους διοργανωτές για να είναι ακόμη καλύτερο το 2ο SwimRun;
ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ: 
«Θα πρόσθετα λίγα περισσότερα χιλιόμετρα. Η ικανοποίηση ότι κουβαλάς όλα τα πράγματά μαζί σου, εν αντιθέσει με τους αγώνες τριάθλου, είναι κάτι που θα ήθελε ένας αθλητής να βιώσει λίγο παραπάνω. Ως προς τις παροχές, πραγματικά, οι διοργανωτές είχαν φροντίσει να τα έχουν όλα! Σε λίγους αγώνες έχουμε δει τόσα πολλά!»

ΓΚΟΤΖΙΑΣ: «Νομίζω πως του χρόνου θα υπάρχει ακόμη μεγαλύτερη απήχηση. Πιστεύω πως θα έχει τριπλάσιες συμμετοχές εν συγκρίσει με φέτος! Ήταν μόλις η πρώτη φορά! Να φανταστείτε πως εγώ έμαθα από αυτόν τον αγώνα ότι υπάρχει αυτό το άθλημα. Ευτυχώς, το είδα εγκαίρως και πήρα τον εξοπλισμό μου. Πολλοί δεν προλάβαιναν να πάρουν τη στολή. Υπάρχουν ειδικές στολές για το SwimRun που είναι κοντομάνικες και έχουν το φερμουάρ μπροστά, αντί πίσω. Αυτό σε βοηθά να τρέχεις πιο άνετα, ενώ οι στολές του τριάθλου είναι σχεδιασμένες καθαρά για κολύμπι».

-Πως προέκυψε η ενασχόλησή σας με το Τρίαθλο, αν και συναθλητές στην κολύμβηση από παιδιά στον ΑΝΟ Αργυρούπολης;
ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ:
 «Όταν αποφοίτησα από τα ΤΕΦΑΑ Αθηνών, ήθελα να συμμετάσχω σε έναν Μαραθώνιο. Άρχισα να προπονούμαι στο τρέξιμο και έκανα τρεις Μαραθωνίους (Αθήνα, Πράγα και Παρίσι). Επειδή έτρεχα καλά, ο Σπύρος που ασχολείτο ήδη με το τρίαθλο μου είπε “ γιατί δεν δοκιμάζεις;” Πήγα στον προπονητή του, εκείνος είδε τους χρόνους μου στο τρέξιμο και μου ανακοίνωσε, δεν με ρώτησε καν, απλά μου ανακοίνωσε: “ Ξεκινάς τρίαθλο!”».

ΓΚΟΤΖΙΑΣ: «Κολυμπούσα στα 400μ. και τα 1.500μ., αποστάσεις που ταίριαζαν με αυτές του τριάθλου και είχα αναδειχτεί πρωταθλητής Ελλάδας στην ηλικιακή κατηγορία των 13 ετών. Μετά αφοσιώθηκα στις σπουδές μου στη σχολή Ευελπίδων και ήταν το 2011, όταν αποφάσισα να ξεκινήσω το τρίαθλο. Ανέπτυξα και τα άλλα δύο αθλήματα (τρέξιμο, ποδηλασία) σταδιακά και έφτασα σε ένα πολύ καλό επίπεδο».

-Πως συνδυάζεται, αλήθεια, η ενασχόληση με το τρίαθλο σε τόσο υψηλό επίπεδο, με την επαγγελματική σταδιοδρομία;
ΓΚΟΤΖΙΑΣ: 
«Είναι δύσκολο, αλλά δεν είναι ακατόρθωτο. Προσωπικά, απασχολούμαι πολλές ώρες την ημέρα στην εργασία μου, που αποτελεί και το βασικό μου μέλημα, αφού έμφαση δίνω πρωτίστως στο επάγγελμά μου. Το τρίαθλο είναι ένα χόμπι που με βοηθά να έχω ψυχοσωματική υγεία. Δεν αφοσιώνομαι μόνο σε αυτό, κρατάω μια ισορροπία και στην προσωπική ζωή μου. Προπονούμαι καθημερινά τα απογεύματα μετά τη δουλειά, αλλά τα σαββατοκύριακα λίγο περισσότερο αφού έχω πιο πολύ χρόνο. Η καθοδήγηση του προπονητή μου Γιάννη Ψαρέλη είναι ιδιαίτερα σημαντική και τον ευχαριστώ! Θέλω να ευχαριστήσω δημόσια και τον Παναγιώτη. Κάναμε μία πολύ καλή προσπάθεια, ο ένας βοηθούσε τον άλλον».

Τέλος, γιατί δεν «καλλιεργείται» μεθοδικά το τρίαθλο στις μικρές ηλικίες στην Ελλάδα;
ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ
: «Το άθλημα του τριάθλου είναι ένα σύνθετο, απαιτητικό άθλημα και απαιτεί αρκετό χρόνο. Ίσως, επειδή τα παιδιά είναι επιβαρυμένα με το σχολείο και τα φροντιστήρια και οι γονείς επιλέγουν να τα γράψουν σε ένα από τα τρία αθλήματα. Παράλληλα, είναι και ένα σχετικά καινούριο άθλημα στην Ελλάδα. Μπορώ να πω ότι έχει αρχίσει να “ ανθίζει” τα τελευταία πέντε χρόνια και πάμε όλο και καλύτερα. Γίνονται και περισσότεροι αγώνες. Ως προς τους συλλόγους έχουν αρχίσει πολύ δειλά να εμφανίζονται, ενώ κάποιοι άλλοι συζητούν τώρα τη δημιουργία τμημάτων τριάθλου. Υπάρχει κινητοποίηση, λοιπόν από τους συλλόγους, αλλά το θέμα είναι ότι και η Πολιτεία πρέπει να κάνει κάτι γι’ αυτό, μέσω της Ομοσπονδίας».

*** Οι δύο τριαθλητές θέλησαν στο τέλος της συνέντευξης στο Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων να ευχαριστήσουν δημόσια τους χορηγούς τους, οι οποίοι τους στηρίζουν στις προσπάθειές τους.

ΣΠΥΡΟΣ ΓΚΟΤΖΙΑΣ: ΣΠΑΝΟΣ Α.Ε., Power Health, Compressport Greece, PowerBar in Athens, Onrunning, Aquasphere, Cryosauna-Icetube, Egalaxy, Matcha Ninja Greece, Οπτικά Οραμα, BikeMe.gr

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ: Terranova-bionat, Swimmingshop.gr, Garmin Greece, The Saint Kitchen, Cryosauna Studio, Wd-40 greece team

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

 

 

Previous ArticleNext Article

Χρήστος Μποφίλιος: Η σωστή προπονητική δουλειά φέρνει πάντα αποτέλεσμα

Χρήστος Μποφίλιος: Η σωστή προπονητική δουλειά φέρνει πάντα αποτέλεσμα

Μια εξαιρετική προσπάθεια γίνεται στις ακαδημίες του Νηρέα Χαλανδρίου στην κολύμβηση. Με διακρίσεις και πρωτιές, αλλά κυρίως με ένα σωστό σχέδιο και προοπτική.

Άλλωστε, δεν γίνονται θαύματα. Η σωστή νοοτροπία, το πλάνο και η υπομονή είναι το «Α» και το «Ω» στο χτίσιμο μιας ομάδας που θα πρωταγωνιστεί τα επόμενα χρόνια στους αγώνες κολύμβησης.

Συναντήσαμε τον Χρήστο Μποφίλιο στο Spetsathlon 2019. Ο ίδιος πιστός για μια ακόμα χρονιά στο ραντεβού του με τις Σπέτσες και το κορυφαίο τρίαθλο της χώρας, κατέλαβε τη 2η θέση overall στα 1000 μ. στον κολυμβητικό του Σαββάτου και τη 2η θέση του Endurance Triathlon Relay μαζί με τους Κασταμούλα στο ποδήλατο και Δημητριάδη στο τρέξιμο με την ομάδα των Holmes Place.

Μιλήσαμε για την προσπάθεια που γίνεται στον Νηρέα, για τον τρόπο που προετοιμάζονται οι αυριανοί πρωταθλητές και πρωταγωνιστές και φυσικά για τα όσα έχει στα σχέδιά του ο ιδρυτής της CB Swimming, που πρωταγωνιστεί στις πισίνες και στην ανοικτή θάλασσα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πόσο χρόνο χρειάζεται ένας προπονητής για να «φέρει» τα πρώτα αποτελέσματα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σίγουρα παίζει ρόλο σε τι κατάσταση θα παραλάβεις την ομάδα. Δεν είναι το ευκολότερο πράγμα να αλλάξεις 20 χαρακτήρες 9-12 ετών. Θεωρώ ότι μήνα με το μήνα εφαρμόζω την δικιά μου νοοτροπία και τα πρώτα αποτελέσματα φαίνονται στα μέσα της σεζόν, μερικές φορές και τέλος.

ΕΡ: Ποσα παιδιά υπάρχουν στην ακαδημία αυτή τη στιγμή και ποιος είναι ο στόχος;

ΑΠ: Στις ακαδημίες μας έχουμε κοντά στα 200 παιδιά. Στόχος μας είναι να μάθουμε σε αυτά τα παιδιά και τα τέσσερα στυλ της κολύμβησης (ελεύθερο, ύπτιο, πρόσθιο, πεταλούδα), να αποκτήσουν όσο το δυνατόν καλύτερη τεχνική, να αγαπήσουν το άθλημα της κολύμβησης και να προχωρήσουν στην προαγωνιστική ομάδα όπου με πιο εντατική προπόνηση, θα τους δοθεί η ευκαιρία να στελεχώσουν την αγωνιστική ομάδα και να διακριθούν.

ΕΡ: Διάβασα μια μελέτη πρόσφατα που λέει ότι τα παιδιά που ασχολούνται με τον αθλητισμό, βελτιώνονται και στα μαθήματα του σχολείου γιατί γίνονται πιο μεθοδικά. Ισχύει;

ΑΠ: Ισχύει, ναι. Τα παιδιά που ασχολούνται με κάποιο άθλημα, έχουν περιορισμένο χρόνο, οπότε αναγκαστικά πρέπει να τον διαχειρίζονται με τρόπο τέτοιο ώστε να τα προλαβαίνουν όλα. Οπότε μπαίνουν σ ένα πρόγραμμα συγκεκριμένο που με τον καιρό γίνεται συνήθεια και λειτουργούν μεθοδικά. Ένας αθλητής καλείτε να ακούει, να καταλαβαίνει και να εκτελεί οδηγίες στην προπόνηση γρήγορα και αποτελεσματικά οπότε αυτό, τον κάνει να βελτιώνει και την αντίληψη του στα μαθήματα του σχολείου.

ΕΡ: Μπορεί ο Νηρέας να γίνει το σημείο αναφοράς τα επόμενα χρόνια στην κολύμβηση; Ποια είναι α συστατικά που χρειάζονται;

ΑΠ: Ο Νηρέας θεωρώ ότι πάντα ήταν σημείο αναφοράς. Είναι ένα σωματείο που έχει αρκετές επιτυχίες. Όπως ξέρουμε όλοι μας όμως υπάρχουν οι καλές, οι μέτριες αλλά και οι κακές στιγμές. Έτσι πρέπει να ξανά ξεκινήσει από την αρχή το στήσιμο και η δημιουργία μιας ομάδας.

Το βασικότερο συστατικό είναι να υπάρχουν πολλά παιδιά στις ακαδημίες μας. Στα πλαίσια αυτά διοργανώνουμε το SUMMER CAMP με μότο Πλατσουρίζω, Παίζω, Κολυμπώ με τους φίλους που αγαπώ.

Έτσι ώστε να φέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά να γνωρίσουν το άθλημα της κολύμβησης και να τους δώσουμε την δυνατότητα να εξελιχθούν και να στελεχώσουν την προαγωνιστική ομάδα και μετέπειτα την αγωνιστική.

Άλλο ένα βασικό συστατικό είναι η εκμάθηση της σωστής τεχνικής στις μικρές ηλικίες. Τέλος η δημιουργία ενός καλού προπονητικού team, με σωστό σχεδιασμό, βασισμένο στην εξέλιξη κάθε αθλητή και της ομάδας συνολικά.

Παναγιώτης Βελέντζας: Χρειάζεται πολλές θυσίες ο πρωταθλητισμός

Ο προπονητής της αγωνιστικής ομάδας του Νηρέα και προπονητής του πρωταθλητή μας Απόστολου Χρήστου, ο Παναγιώτης Βελέντζας, μίλησε επίσης στο runnfun.gr για την προσπάθεια που γίνεται σε επίπεδο πρωταθλητισμού: “Όταν ένα παιδί ξεκινάει την ενασχόλησή του με την κολύμβηση δεν θα ε πρέπει να ξεκινάει με την προοπτική του να γίνει πρωταθλητής πρέπει πρώτα να μάθει σωστά τα μυστικά της κολύμβησης και μετά να του δοθούν οι δυνατότητες και οι προϋποθέσεις ώστε να κολυμπήσει σε αγωνιστικό αθλητισμό. Ο πρωταθλητισμός είναι κάτι διαφορετικό και πολύ δύσκολο με την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα να γίνει πραγματικότητα”. Όσο για τις θυσίες που πρέπει να κάνει ένας κολυμβητής για να φτάσει σε υψηλό επίπεδο και πως διαχειρίζεται ένας προπονητής τις δύσκολες στιγμές που μπορεί να καταβάλουν έναν αθλητή, ο κ. Βελέντζας τόνισε: “Οι θυσίες που χρειάζονται είναι πάρα πολλές τόσο προσωπικές τόσο της οικογένειας αλλά και οικονομικές η διαχείριση δύσκολων καταστάσεων από τον προπονητή απαιτεί εμπειρία καθαρό μυαλό γνώσεις και πίστη στον εαυτό του και στις δυνατότητες και τις δικές του αλλά και του αθλητή του”.

Εξαιρετική παρουσία του Νηρέα στο μίτινγκ “LEFKOS PYRGOS”

Η προαγωνιστικη ομάδα του Νηρέα Χαλανδρίου πήρε μέρος στους διεθνείς αγώνες LEFKOS PYRGOS International Swim Meeting for Youth Ages το Σαββατοκύριακο που πέρασε στη Θεσσαλονίκη. Οι μικροί κολυμβητές του Χρήστου Μποφίλιου και Γιώργου Καραθάνου έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό στην απαιτητική διοργάνωση καταφέρνοντας να πλασαριστούν εντός οκτάδας καθώς και να κατακτήσουν 1 χρυσό, 1 ασημένιο και δύο χάλκινα.

Γιάννης Δημητριάδης: Άμεσα και έμμεσα τα οφέλη στον Πόρο από τον αθλητικό τουρισμό

Γιάννης Δημητριάδης: Άμεσα και έμμεσα τα οφέλη στον Πόρο από τον αθλητικό τουρισμό

Ο Γιάννης Δημητριάδης ορκίστηκε Δήμαρχος Πόρου στις 30 Αυγούστου του 2014. Πέρα από όλα όσα έχει να αντιμετωπίσει μια δημοτική αρχή, ο επικεφαλής του συνδυασμού «Καθαρή Πορεία» έριξε το βάρος και στις αθλητικές διοργανώσεις. Έτσι το Porosea έκανε τα πρώτα του βήματα το 2017, μερικά χρόνια μετά το Χ-Poros που σταμάτησε να διοργανώνεται. To νέο αυτό multisports event το 2018 έδειξε τη δυναμική του και στις 8 και 9 Ιούνίου του 2019 έρχεται για να γίνει θεσμός.

Σε λίγες ημέρες η 3η διοργάνωση αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Όπως εξηγεί ο Δήμαρχος «υπάρχουν και άλλες αξιόλογες προσπάθειες όπως το Διεθνές Τουρνουά ποδοσφαίρου Theseus Youth Cup, οι κωπηλατικοί αγώνες του Ναυτικού μας ομίλου ΝΟΠΤ, ενώ στο νησί μας έχουμε και δύο σχολές σκι με πλούσια δραστηριότητα και συμμετοχές σε αγώνες».

Παράλληλα με τις μεγάλες μάχες που έχει δώσει την τελευταία 5ετία για τον εξορθολογισμό των οικονομικών του Δήμου και την εξάλειψη των παθογενειών, ο Γιάννης Δημητριάδης στηρίζει τον αθλητικό τουρισμό, που φέρνει έσοδα αρκετών χιλιάδων ευρώ στους επαγγελματίες, γνωρίζοντας ότι αποτελεί ένα κλειδί για την ανάπτυξη.

Συναντήσαμε τον Δήμαρχο στην ομιλία του στους ετεροδημότες του Πόρου στο ΣΕΦ την Δευτέρα 20 Μαΐου και δεν αρνήθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας. Τον ευχαριστούμε πολύ και του ευχόμαστε καλή επιτυχία και ανανεώνουμε το ραντεβού μας στις 8-9 Ιουνίου στo Porosea.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Στο Δήμο Πόρου διοργανώνονται αθλητικά γεγονότα που φέρνουν κόσμο από την Ελλάδα και το εξωτερικό στο νησί. Ποια τα οφέλη;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μπορεί να πει κανείς ότι τα οφέλη διακρίνονται σε άμεσα και έμμεσα. Τα άμεσα αποτελέσματα έχουν να κάνουν κυρίως με οικονομικά μεγέθη, όπως ο τζίρος που φέρνουν στην οικονομία του νησιού. Υπολογίζεται ότι η περυσινή διοργάνωση του Porosea 2018 απέφερε ένα εισόδημα της τάξης των €250.000 σε δύο ημέρες. Φέτος θα υπάρχει κλιμάκιο του Πανεπιστημίου του Heilborn της Γερμανίας που θα διεξαγάγει σχετική έρευνα και θα παρουσιάσει τα αποτελέσματά της μία εβδομάδα μετά την ολοκλήρωση του event. Σημαντικότερα όμως είναι τα έμμεσα οφέλη των αθλητικών διοργανώσεων που γίνονται στο νησί, καθώς διευρύνουν το Τουριστικό Προϊόν τόσο ποιοτικά όσο και χρονικά. Η προστιθέμενη αξία τους έχει αποδεδειγμένα τεράστια σημασία. Τέλος και για μένα αυτό είναι το σημαντικότερο- όλες αυτές οι διοργανώσεις μπολιάζουν τη νεολαία με το «μικρόβιο» του αθλητισμού και του εθελοντισμού , φέρνοντας κοντά όλη την κοινωνία του Πόρου που κατά τις ημέρες των μεγάλων διοργανώσεων εργάζεται σύσσωμη για την επίτευξη του στόχου μιας άρτιας διοργάνωσης.

ΕΡ: Πως μπήκε ο Πόρος στο επίκεντρο τους αθλητικού τουρισμού;

ΑΠ: Η πρώτη προσπάθεια και φυσικά τα εύσημα για την πρωτοβουλία ανήκουν στον γιατρό Κώστα Σαπουνάκη που το 2005 σχεδίασε το πρωτοποριακό X-Poros. Το Χ-Porοs δυστυχώς σταμάτησε να διοργανώνεται το 2014 καθώς ο Κώστας Σαπουνάκης μετακόμισε στην Ελβετία. Η δική μου Δημοτική Αρχή αναζήτησε τον τρόπο επιστροφής του Πόρου στον αθλητικό χάρτη και έτσι το 2017 διοργανώθηκε το πρώτο Porosea με πολλή όρεξη και δουλειά από τους ανθρώπους που το ανέλαβαν. Σήμερα το Porosea είναι η πιο ανερχόμενη διοργάνωση στην κατηγορία της. Φυσικά υπάρχουν και άλλες αξιόλογες προσπάθειες όπως το Διεθνές Τουρνουά ποδοσφαίρου Theseus Youth Cup που συγκεντρώνει κάθε χρόνο εκατοντάδες μικρούς ποδοσφαιριστές στην περιοχή μας, οι κωπηλατικοί αγώνες του Ναυτικού μας ομίλου ΝΟΠΤ που με το έργο του φέρνει τα παιδιά μας κοντά στον ναυταθλητισμό κ.α. Τέλος στο νησί μας έχουμε και δύο σχολές σκι με πλούσια δραστηριότητα και συμμετοχές σε αγώνες.

ΕΡ: Πόσο έχουν βελτιωθεί οι αθλητικές υποδομές και τι νέο σχεδιάζετε;

ΑΠ: Αρχικά πρέπει να πούμε ότι το μεγαλύτερο προπονητικό τερέν που διαθέτουμε στον Πόρο είναι το φυσικό μας περιβάλλον, το οποίο φροντίζουμε να προστατεύουμε με συστηματικό και συντεταγμένο τρόπο. Τα βουνά μας, οι θάλασσα και οι παραλιακές μας οδοί είναι το καλύτερο μέρος για προπόνηση. Ταυτόχρονα έχουμε αιτηθεί την παραχώρηση των αθλητικών εγκαταστάσεων χώρων του Κέντρου Εκπαίδευσης του Πολεμικού Ναυτικού και αναζητούμε χώρο για τη δημιουργία κλειστού γυμναστηρίου, αντιμετωπίζοντας το τέρας της Ελληνικής γραφειοκρατίας και της αποσαφήνισης των αρμοδιοτήτων μεταξύ των διάφορων συναρμόδιων Υπηρεσιών.

ΕΡ: Ποιο είναι το τρίπτυχο της σωστής λειτουργίας ενός Δήμου;

ΑΠ: Τιμιότητα, ανιδιοτέλεια, εργατικότητα και το αποτέλεσμα του συνδυασμού τους είναι η αποτελεσματικότητα

ΕΡ: Πως πιστεύετε ότι πρέπει να θυμάται ένας τόπος τον Δήμαρχό του;

ΑΠ: Από τα έργα υποδομής και από τον διάδοχο που αφήνει πίσω του.

Γρηγόρης Σουβατζόγλου: Το πρώτο μου τρίαθλο το έκανα με… δανεική συμμετοχή

Γρηγόρης Σουβατζόγλου: Το πρώτο μου τρίαθλο το έκανα με... δανεική συμμετοχή

Του Διονύση Αργυρού

Κολύμβηση, ποδηλασία και τρέξιμο είναι τα τρία διαφορετικά σπορ που συνθέτουν ένα από τα πιο απαιτητικά αγωνίσματα που θα μπορούσε να συμμετάσχει ένας αθλητής. Το πολυδιάστατο αυτό άθλημα, «τεστάρει» σωματικές και ψυχολογικές αντοχές και προϋποθέτει «ατσάλινη» θέληση.

Ο πρωταθλητής τριάθλου, Γρηγόρης Σουβατζόγλου, το γνωρίζει αυτό όσο ελάχιστοι. Βρίσκεταιι εδώ και χρόνια στην κορυφή στις εγχώριες διοργανώσεις, ενώ παράλληλα έχει να επιδείξει διακρίσεις και σε διεθνές επίπεδο. Ξεκινώντας από τον υγρό στίβο και τα πρώτα μετάλλια, ο Έλληνας τριαθλητής «μεταπήδησε» στο πιο σύνθετο Ολυμπιακό άθλημα «χαράζοντας» μια πορεία γεμάτη από επιτυχίες!

– Γρηγόρη, ξεκίνησες τον αθλητισμό από μικρή ηλικία. Το τρίαθλο, όμως, ήρθε αργότερα στη ζωή σου. Μέχρι τότε, κολύμβηση. Πως προέκυψε;

«Η κολύμβηση προέκυψε σε ηλικία πέντε ετών λόγω μιας αλλεργικής βρογχίτιδας που αντιμετώπιζα. Ο γιατρός είχε προτείνει το κολύμπι, μέναμε και μένουμε κοντά στο κολυμβητήριο του Χαϊδαρίου και έτσι ξεκίνησα μαζί με την αδερφή μου. Μας άρεσε και πηγαίναμε όσο μας επέτρεπε το πρόγραμμα. Θέλαμε να πηγαίνουμε παραπάνω αλλά μας είχαν πει μόνο μέχρι τρεις φορές, οπότε δε χάναμε προπόνηση. Στην πορεία είδαμε ότι πάμε καλά, συνεχίσαμε και είχαμε καλά αποτελέσματα. Μέχρι την ηλικία των 18 ετών όπου μετά έπρεπε να πάω φαντάρος, να ξεκινήσω σχολή και δουλειά, θεωρώ πως ήμουν σε πολύ καλό επίπεδο».

– Στα 17 σου, πριν ακόμα ασχοληθείς με το τρίαθλο, αναδείχθηκες τρίτος παγκόσμιος πρωταθλητής στο μονοπέδιλο. Καταρχάς, πως ήταν αυτή η εμπειρία;

«Την προηγούμενη ακριβώς χρονιά είχα μια παγκόσμια διάκριση στη κατηγορία των εφήβων, η επόμενη και πρώτη χρονιά των ανδρών με βρήκε στην τρίτη θέση. Απρόσμενη και αναπάντεχη θα έλεγα αυτή η επίδοση και επιτυχία. Μάλιστα, ήταν σε απόσταση που δεν ήταν το καλό μου αγώνισμα μέχρι τότε. Δούλευα πιο πολύ για σπριντ και η επίδοση αυτή ήταν μέσα από μια αλλαγή που είχαμε κάνει τότε με τον προπονητή στις μεγάλες αποστάσεις, δηλαδή στα 1.500, γιατί είχα συμμετάσχει και στα 800 μέτρα επιφάνειας και είχα πάρει την έκτη θέση. Ένιωσα πάρα πολύ χαρά και ικανοποίηση. Μάλιστα ήταν αφού είχα ολοκληρώσει τις πανελλήνιες εξετάσεις και στην τρίτη λυκείου είχα δώσει περισσότερη βάση στην προπόνηση βέβαια παρά στο διάβασμα θα έλεγα. Ένιωσα κιόλας ότι θα πάω καλά αλλά δε περίμενα μια τόσο μεγάλη επιτυχία».

– Πως είναι να διαχειρίζεται κάποιος σε αυτή την ηλικία μια τέτοια επιτυχία;

«Γενικότερα όλοι οι αθλητές της κολύμβησης και της τεχνικής κολύμβησης δεν ζουν με τα μυαλά πάνω απ’ το κεφάλι, όπως σε άλλα αθλήματα. Είμαστε πιο πολύ προσγειωμένοι, είναι και το άθλημα τέτοιο, το οποίο δεν έχει και την προβολή άλλων αθλημάτων. Τόσο εγώ, όσο οι δικοί μου, αλλά και οι συναθλητές μου εννοείται γνωρίζαμε το επίπεδο της επιτυχίας μας, αλλά πιστεύω για τον υπόλοιπο κόσμο δεν σήμαινε κάτι ιδιαίτερο. Λόγω του ότι είχα διακρίσεις από μικρή ηλικία ήταν ένας ακόμα λόγος να μην αλλάξει κάτι ιδιαίτερο για μένα».

– Φτάνουμε λοιπόν στο τρίαθλο, πότε και πως αποφάσισες να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο άθλημα; Τι σε «κέρδισε» σε αυτό;

«Το 2012 συμμετείχα στον πρώτο μου αγώνα τριάθλου και μάλιστα ήταν στην απόσταση Half Ironman με συμμετοχή δανεική από κάποιον άλλον (δεν τον ήξερα, ήταν γνωστός γνωστού) ο οποίος είχε έναν τραυματισμό. Πήρα τη συμμετοχή του, έτρεξα και πήγα αρκετά καλά (μέχρι τότε δεν είχα ξανά τρέξει 21 χιλιόμετρα που ήταν το τρέξιμο του αγώνα). Ήταν πολύ μεγάλη εμπειρία σαν πρώτη επαφή με το άθλημα. Δοκίμασα και μετά από δύο μήνες πάλι στο πανελλήνιο πρωτάθλημα και πάλι είχα πάει καλά. Κάπως έτσι «έδεσε». Δεν περίμενα ότι το 2012 θα ξεκινήσω και θα έχω αυτή την πορεία που έχω σήμερα, σε καμία περίπτωση».

– Τρία διαφορετικά σπορ. Κολύμβηση, τρέξιμο, ποδηλασία. Ποιο ξεχωρίζεις και ποιο σε δυσκολεύει περισσότερο;

«Εννοείται ότι ξεχωρίζω την κολύμβηση γιατί από εκεί προέρχομαι και είναι το αγαπημένο μου άθλημα από αυτά τα τρία. Πλέον μου αρέσει πάρα πολύ η ποδηλασία, κάνω όλα τα είδη (στο δρόμο, στο χώμα, με χρονομετρικό ποδήλατο, με κούρσα) και προσπαθώ να βελτιώσω το τρέξιμο. Αυτό είναι και το πιο αδύναμο μου άθλημα από τα τρία. Είναι και ανάποδο σε σχέση με το κολύμπι γιατί δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Μέσα στην πισίνα δεν υπάρχει κρούση στο έδαφος οπότε οι σύνδεσμοι μας είναι πολύ πιο χαλαροί από όσο είναι ενός δρομέα, οπότε μέχρι να γίνει η προσαρμογή στο τρέξιμο από το κολύμπι χρειάστηκε λίγος χρόνος».

– Τι περιλαμβάνει η προετοιμασία στο τρίαθλο; Είναι τόσο απαιτητικά τα ωράρια όσο φαίνονται σε κάποιον όταν σκέφτεται τον συνδυασμό τριών αθλημάτων;

«Δεν θα το έλεγα. Μπορεί ο οποιοσδήποτε με λίγες ώρες μέσα στην εβδομάδα, τουλάχιστον 5 έως 7 δηλαδή, μπορεί να κάνει τρίαθλο και να συμμετέχει σε αγώνες κανονικά. Όσο ανεβαίνει το επίπεδο και θες να είσαι ανταγωνιστικός σε επίπεδο πρωταθλητισμού τόσο περισσότερο χρόνο πρέπει να αφιερώσεις, όχι μόνο σε ώρες προπόνησης και ενδυνάμωσης αλλά και ξεκούρασης. Η μια προπόνηση θα πρέπει να έχει μια απόσταση ωρών από την άλλη, κατά τις οποίες θα πρέπει να ξεκουράζεται ο οργανισμός για να μπορεί να είναι αποδοτικός σε όλες τις προπονήσεις. Άρα όσο περισσότερες ώρες αφιερώνεις τόσο καλύτερα αποτελέσματα έχεις».

– Η καθημερινότητα σου δεν είναι μόνο το τρίαθλο. Παράλληλα είσαι φοιτητής στο τμήμα Marketing και Επικοινωνίας της ΑΣΟΕΕ και εργάζεσαι. Πως συνδυάζονται όλα αυτά;

«Ναι, θεωρούμαι φοιτητής ακόμα (γέλια). Έχω αφήσει κάποια μαθήματα τα οποία χρωστάω γιατί δεν έχω πάει να τα δώσω αν και θα ήθελα πολύ να βρω χρόνο για να τελειώσω και να πάρω το πτυχίο. Οπότε δυστυχώς η φοίτηση μου στη σχολή δεν συνδυάζεται. Παρ’ όλα αυτά εργάζομαι σε μια εταιρία με αθλητικά είδη και το ωράριο μου εκεί είναι σταθερό. Κάθε μέρα 9:30 με 17:30. Πριν και μετά τη δουλειά κάνω τις προπονήσεις μου. Κάθε πρωί πάω για κολύμπι 7 η ώρα συνήθως και μετά τη δουλειά, κατά τις 6 η ώρα είμαι ή πάνω στο ποδήλατο ή στο στάδιο για προπόνηση ή στο γυμναστήριο για ενδυνάμωση. Μετά ακολουθεί ξεκούραση».

– Ποιος κατά τη γνώμη σου είναι ο κυριότερος λόγος για να ξεκινήσει κανείς τρίαθλο;

«Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι για να κάνει κάποιος τρίαθλο. Για τους περισσότερους είναι επειδή περνάς πολύ ώρα με τον εαυτό σου, λύνεις τα ψυχολογικά σου, σκέφτεσαι διάφορα πράγματα (δουλειά, σχέσεις, κλπ.). Ο λόγος που κάνω εγώ όμως τρίαθλο δεν είναι αυτός, είναι επειδή ήμουν σε μια πισίνα από παιδί, 50 μέτρα πάνω – κάτω και πολλές ώρες τη μέρα και επειδή έχω μάθει να αθλούμαι με αυτό τον τρόπο ζωής, ο τρόπος για να τα συνδυάσω, να αθλούμαι δηλαδή και να μην είμαι συνέχεια μόνο σε ένα χώρο. Μπορείς να κάνεις προπόνηση όπου και αν βρίσκεσαι, είτε σε θάλασσα είτε σε πισίνα είτε είσαι στο βουνό είτε είσαι στο δρόμο είτε είσαι στο σπίτι είτε στο γυμναστήριο. Πάντα αλλάζεις μέρος. Για αυτό δεν βρεθήκαμε τώρα κάπου που κάνω προπόνηση γιατί κάνω παντού. Μπορεί σήμερα να πάω στην παραλία, μπορεί αύριο να πάω στην Πάρνηθα, μπορεί μετά να πάω προς Ελευσίνα, μετά Σούνιο. Αυτό μου αρέσει πάρα πολύ. Αλλάζεις παραστάσεις. Επίσης μου αρέσει να αλλάζω και αγώνες. Δεν κάθομαι ποτέ να κάνω την εξειδίκευση που κάναμε για έναν αγώνα, δοκιμάζω τα πάντα. Δοκιμάζω στις μικρές αποστάσεις, στις μεγάλες αποστάσεις και συνεχώς αλλάζω».

Το άλλο τριαθλο του Γρηγόρη Σουβατζόγλου: Σπουδές, δουλειά πρωταθλητισμός

– Ήταν ένας λόγος και το ότι είχες τη δυνατότητα μέσω του τριάθλου να κάνεις περισσότερα αθλήματα χωρίς να «αποχωριστείς» την αδυναμία σου (κολύμβηση);

«Ναι εννοείται πως ήθελα κιόλας να συνεχίσω το κολύμπι. Το κολύμπι πιστεύω ότι θα μείνει μέχρι τα βαθιά γεράματα. Είναι και το αγαπημένο αλλά είναι και η καλύτερη γυμναστική για τον άνθρωπο, θεωρώ. Καλή φυσική κατάσταση χωρίς τραυματισμούς. Είναι ό,τι καλύτερο».

– Τα δεδομένα στην Ελλάδα δεν είναι ιδανικά για έναν αθλητή από άποψη υποδομών και συνθηκών προπόνησης. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα ακριβό σπορ σαν το τρίαθλο. Πόσο δυσκολεύει αυτό την προσπάθεια κάποιου που επιθυμεί να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο;

«Σίγουρα δεν βοηθούν οι υποδομές, οι εγκαταστάσεις, οι συνθήκες, ακόμα και το θεσμικό πλαίσιο στο οποίο διεξάγονται οι αγώνες. Όλα αυτά είναι κατά μας. Υπέρ μας όμως είναι το ότι είμαστε στην Ελλάδα, ότι έχουμε συνήθως πολύ καλό καιρό, δεν έχουμε τον πολύ βαρύ χειμώνα που έχουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Έχουμε θάλασσα παντού, δρόμους και διαδρομές, πανέμορφα μέρη και τοπία τα οποία όμως πρέπει να τα αποφεύγεις όταν έχει τους δικούς μας Έλληνες οδηγούς. Έχουν γίνει πολλά θανατηφόρα ατυχήματα οπότε αποφεύγεις να κάνεις εκεί προπόνηση ειδικά μόνος σου. Καλύτερα με ομάδα σε βουνό ή σε πιο απομακρυσμένες περιοχές. Είναι ακριβό σπορ το τρίαθλο και μπορεί να γίνει πάρα πολύ ακριβό. Όμως δε χρειάζεται να ξεκινήσει έτσι, μπορείς με ένα πολύ χαμηλού οικονομικά επιπέδου εξοπλισμό να ξεκινήσεις τους αγώνες και παράλληλα αν δεις ότι σου αρέσει, βελτιώνεσαι και χρειάζεσαι το κάτι παραπάνω από τον εξοπλισμό τότε θα πληρώσεις και κάτι περισσότερο για να αναβαθμίσεις τον εξοπλισμό σου. Αυτές οι δυσκολίες είναι που μας ωθούν στο κάτι παραπάνω, έτσι έχουμε μάθει στην Ελλάδα, δεν έχουμε μάθει να τα έχουμε όλα έτοιμα. Πάντα υπάρχουν δυσκολίες αλλά τις αντιμετωπίζουμε και κοιτάζουμε για το καλύτερο».

– Αντίστοιχα, πόσο σημαντικός είναι ένας χορηγός; Μιας και πλέον έχεις στο πλευρό σου χορηγούς οι οποίοι ενισχύουν την προσπάθεια σου.

«Όταν θες να συναγωνιστείς σε υψηλό επίπεδο και θες να αναβαθμίσεις και τον εξοπλισμό σου και όταν υπάρχουν κάποια έξοδα που πρέπει να καλύψεις για να συμμετέχεις στους αγώνες, είναι απαραίτητος ένας χορηγός. Χωρίς χορηγό δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Πέρα από το ότι συμμετέχω σε αγώνες τριάθλου στην Ελλάδα θέλω να συμμετέχω και σε αγώνες στο εξωτερικό (Παγκόσμιο πρωτάθλημα, Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα κλπ.) όπου το επίπεδο είναι πολύ πιο υψηλό. Το να πάω εκεί προϋποθέτει την κάλυψη πολλών εξόδων. Τα αεροπορικά εισιτήρια, το ποδήλατο που πρέπει να ταξιδέψει, τη διαμονή και την συμμετοχή στους αγώνες η οποία είναι πολύ ακριβή. Δεν μιλάμε για έναν μόνο αγώνα κιόλας, μέσα στο χρόνο αυτό θα γίνει δύο ή τρεις φορές οπότε το συνολικό ποσό μαζεύεται και είναι μεγάλο. Εγώ τα τελευταία χρόνια έχω τη στήριξη του ΟΠΑΠ και της Arla και από την αρχή της σταδιοδρομίας μου στο τρίαθλο έχω την ελληνική εταιρία του Νίκου Μηνιατόπουλου με ποδηλατικό και τριαθλητικό εξοπλισμό. Η εργασία μου είναι πάνω στο αντικείμενο αυτό και στις σπουδές μου και μ’ αρέσει πάρα πολύ που έχω καταφέρει να τα συνδυάζω. Πάλι με βοηθάει σε θέματα εξοπλισμού. Επίσης έχω την υποστήριξη ανθρώπων και φίλων που με βοηθούν, του προπονητή μου, του γυμναστή μου του φυσικοθεραπευτή μου. Αν έπρεπε να τους πληρώνω όσο πραγματικά αξίζουν αυτοί οι άνθρωποι που με βοηθούν, δε θα μπορούσα».

– Υπάρχουν αθλήματα τα οποία «περιθωριοποιούνται» από τα μέσα από πλευράς προβολής. Το τρίαθλο είναι ένα από αυτά;

«Το τρίαθλο για πολλά χρόνια ήταν ένα από αυτά, τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει και αναδεικνύεται από αγώνες που πληθαίνουν μέσα στη σεζόν. Έχουμε πάρα πολλούς αγώνες πλέον που γίνονται και σε νησιά και στην Ηπειρωτική Ελλάδα, τώρα σιγά σιγά ανεβαίνει προς βόρεια Ελλάδα. Από την προβολή των διοργανωτών στα Μ.Μ.Ε. όπου αναδεικνύουν και το άθλημα και τους δικούς τους αγώνες φυσικά αλλά και από τις επιτυχίες που φέρνουν οι Έλληνες αθλητές στο εξωτερικό. Έτσι σιγά – σιγά αρχίζει και γίνεται πιο ευρέως γνωστό το τρίαθλο. Μέχρι πριν μερικά χρόνια δεν ήξερε κανείς τι είναι το τρίαθλο. Υπάρχει άνοδος στον χώρο, στο εξωτερικό είναι τεράστια και έρχεται και στην Ελλάδα. Πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια θα συνεχιστεί αυτή η ανοδική πορεία».

– Πως πιστεύεις ότι μπορεί να διαδοθεί το άθλημα στη χώρα μας;

«Σε αυτό θα βοηθούσε πάρα πολύ η υποστήριξη από το κράτος η οποία δεν υπάρχει. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια υπάρχει μια διαμάχη ανάμεσα στην επίσημη Ομοσπονδία και σε μια άλλη Ομοσπονδία στην οποία έχουν βάλει το δικό μας άθλημα. Δηλαδή το τρίαθλο έχει ενταχθεί στην Ομοσπονδία του μοντέρνου πεντάθλου και δεν έχει καμία σχέση το ένα άθλημα με το άλλο. Δε το θεωρώ σωστό διότι δε μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη με αυτό τον τρόπο. Τα νέα παιδιά δεν μπορούν να μπουν στο άθλημα γιατί δε μπορούν να συμμετέχουν σε αγώνες στο εξωτερικό. Πέρυσι ενώ είχα την πρόκριση για τους Μεσογειακούς Αγώνες δεν μου επέτρεψαν να συμμετέχω λόγω της κατάστασης αυτής και είναι κρίμα για όλους. Μου έχουν καταστρέψει κάποιες ευκαιρίες που είχα να κάνω περισσότερα τόσο για εμένα όσο και για το άθλημα. Πιστεύω ότι αν δεν λυθεί αυτό το πρόβλημα δε μπορούμε να περιμένουμε και πολλά».

– Ποια διάκριση σου είναι η σημαντικότερη για σένα και ποια στιγμή η πιο ξεχωριστή;

«Η πιο σημαντική μου διάκριση ήταν στην κολύμβηση η τρίτη θέση στο παγκόσμιο ανδρών. Όσον αφορά το τρίαθλο θεωρώ μεγαλύτερη διάκριση την 12η θέση στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Πόζναν της Πολωνίας το 2015, στη μεγάλη απόσταση IRONMAN. Πιο σημαντική στιγμή, βέβαια, θεωρώ την δεύτερη θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα XTERRA στη Χαβάη. Το XTERRA είναι από τους αγαπημένους μου αγώνες που γίνονται στην Ελλάδα τα τελευταία επτά χρόνια, πριν ήταν στη Λίμνη Πλαστήρα και τώρα στη Βουλιαγμένη. Πάντα συμμετείχα εκτός από φέτος που δεν τα κατάφερα. Ήταν πολύ κοντά με το IROΝΜΑΝ που έγινε στην Ελλάδα. Έπαιρνα κάθε χρόνο την πρόκριση αλλά δεν υπήρχαν τα λεφτά για να μπορέσω να πάω να τρέξω. Τα κατάφερα το 2016 με πολλές θυσίες, αναγκάστηκα να πουλήσω πολλά πράγματα για να μπορέσω να πάω. Φυσικά και δε το μετάνιωσα, ήταν φοβερή εμπειρία. Πήγε πάρα πολύ καλά ο αγώνας, ήμουν δεύτερος από όλους ερασιτέχνες αθλητές και μαζί με τους επαγγελματίες ήμουν 20ος. Επομένως θεωρώ αυτή μια πάρα πολύ σημαντική και ξεχωριστή επιτυχία. Έχω συμμετάσχει βέβαια και σε πολλούς αγώνες Half IronMan έχοντας την πρώτη θέση στο Πανευρωπαϊκό των ερασιτεχνών στην Δανία και στο The Championship by Challenge. Γενικότερα δε θέλω να κάνω τα ίδια πράγματα πολλές φορές, μου αρέσει να πηγαίνω σε διάφορους μεγάλους αγώνες και να βάζω στόχους. Κάθε ένα μπαίνει στο check list. Θέλω να τα κάνω όλα».

 

– Ο αθλητισμός με τον πρωταθλητισμό διαφέρουν. Ο πρωταθλητισμός απαιτεί θυσίες. Ποιες είναι οι δικές σου και πόσο έχουν συμβάλει στο να βρίσκεσαι σήμερα σε αυτό το επίπεδο;

«Αν κάποιος μου έλεγε να επιλέξω μεταξύ των δύο, θα επέλεγα σίγουρα τον αθλητισμό και όχι τον πρωταθλητισμό. Το υγιές είναι ο αθλητισμός, να γυμνάζεσαι, να αθλείσαι και να έχεις υγεία. Ο πρωταθλητισμός δεν είναι αυτό. Στον πρωταθλητισμό ξεπερνάς πολλές φορές τα όρια σου. Για εμένα όμως είναι μια φυσιολογική κατάσταση αυτό διότι το έχω μάθει από μικρή ηλικία, το έχω συνηθίσει και δεν μου φαίνεται πολύ διαφορετικό, ούτε το βλέπω σαν θυσία. Θα το έκανα έτσι κι αλλιώς είτε έκανα τρίαθλο είτε κάτι άλλο. Ούτως ή άλλως το τρίαθλο το ξεκίνησα απλά σαν προπόνηση, το βλέπαμε πιο χαλαρά στην αρχή αλλά τελικά δεν είμαι για αυτό. Είμαι της άποψης ότι αν ασχολείσαι με κάτι κάντο καλά ή μη το κάνεις καθόλου. Ο πρωταθλητισμός ήταν μονόδρομος για εμένα. Δεν το βλέπω σαν θυσία, είναι φυσιολογικό για εμένα».

– Η ψυχολογία παίζει σημαντικό ρόλο στην απόδοση ενός αθλητή. Έχουν υπάρξει φορές που δεν την είχες με το μέρους σου; Σου στοίχισε;

«Η ψυχολογία ήταν πάρα πολύ σημαντική όταν κολυμπούσα γιατί ήταν μικρές αποστάσεις και έπαιζε ρόλο η παραμικρή λεπτομέρεια. Σε έναν αγώνα 15 δευτερολέπτων κρινόταν το μέλλον τότε, στα 17 μου, και σε αυτή την ηλικία δεν είχα την εμπειρία που έχω τώρα για να μπορέσω να το υποστηρίξω. Τα κατάφερα τελικά αλλά ήταν πιο δύσκολο από ότι τώρα. Πλέον μετά από τόσους αγώνες και τόσες εμπειρίες που έχω μαζέψει μου φαίνεται πιο εύκολο το θέμα της ψυχολογίας. Αν δεν πρόκειται για έναν πολύ μεγάλο αγώνα για τον οποίο προετοιμάζομαι ένα – δύο χρόνια, δεν θα αγχωθώ τόσο. Επίσης έχω πολύ μεγάλο περιθώριο να μπορέσω να διορθώσω και να «μαζέψω» κάποιο λάθος. Πάλι, βέβαια, χρειάζεται η ψυχολογία για να μπορέσεις να το αντιμετωπίσεις αλλά θεωρώ ότι πλέον μπορώ να το διαχειριστώ».

– Έχεις συχνά την επιθυμία να ξεφύγεις από το απαιτητικό σου πρόγραμμα;

«Όχι. Αυτό που κάνω με γεμίζει χαρά και επειδή θέλω να ξεφεύγω από το σπίτι – δουλειά και να παίρνω το ποδήλατο μου και να «εξαφανίζομαι», η προπόνηση μου το προσφέρει αυτό. Βλέπω τόσο κόσμο κάθε μέρα, είτε στην πισίνα είτε στο στάδιο, είτε στο δρόμο, είτε στο γυμναστήριο. Δεν μου λείπει κάτι θα έλεγα, διασκεδάζω μέσα από αυτό. Όταν είναι να βγω με τους φίλους ένα βράδυ και κρατήσει παραπάνω η βόλτα μας, δεν θα με επηρεάσει. Δεν το κάνω όμως συχνά αλλά δε μου λείπει κιόλας».

– Με τι φαντάζεσαι τον εαυτό σου να ασχολείται πέρα από τον αθλητισμό;

«Δύσκολη ερώτηση. Δεν το έχω φανταστεί καν να σου πω την αλήθεια. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς τον αθλητισμό, θα ήμουν δυστυχισμένος».

– Δηλαδή ούτε με το αντικείμενο το οποίο σπουδάζεις;

«Ακόμα και το αντικείμενο που σπουδάζω, δηλαδή το Marketing και Επικοινωνία, πλέον μου χρειάζεται πέρα από την εργασία μου στην οποία προωθούμε τριαθλητικές εταιρίες, και για τον εαυτό μου. Για να μπορέσω να υποστηρίξω την στήριξη των χορηγών μου και να είμαι και εγώ εντάξει σε αυτό θα πρέπει να το κάνω για εμένα. Άρα και οι σπουδές μου με βοηθούν να κάνω αυτό που μου αρέσει. Οπότε νομίζω είναι τέλειο αυτό».

– Οι μελλοντικοί σου αγωνιστικοί στόχοι;

«Πήρα την πρόκριση από το IRONMAN Costa Navarino που έγινε φέτος για πρώτη φορά στην Ελλάδα, θα συμμετέχω στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Νις της Γαλλίας στις αρχές Σεπτέμβρη. Μετά από έναν μήνα συμμετέχω στο IRONMAN στη μεγάλη απόσταση στη Μαλαισία για την πρόκριση μου στο Παγκόσμιο που διεξάγεται πάλι στην Χαβάη. Αυτοί είναι οι βασικοί μου στόχοι».

 

 

Παππάς: Το Run Together προωθεί τη συμμετοχή και τη συνεργασία

Παππάς: Το Run Together προωθεί τη συμμετοχή και τη συνεργασία

Ο Μιχάλης Παππάς, πρωταθλητής στα 400 μέτρα, θα είναι παρών το πρωί της Κυριακής στις εγκαταστάσεις της ΔΕΘ Helexpo, στηρίζοντας το Run Together που φέτος για πρώτη φορά διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη και έχει φιλανθρωπικό χαρακτήρα, καθώς τα έσοδα του αγώνα θα διατεθούν για τις ανάγκες του δημοτικού βρεφοκομείου “Άγιος Στυλιανός”.

Εν μέσω της προετοιμασίας του για την θερινή σεζόν, ο Μιχάλης Παππάς δέχθηκε να συμμετάσχει στο Run Together της Θεσσαλονίκης και εξήγησε πως “καταρχήν είναι πολύ ωραία ιδέα να τρέξεις σε ζευγάρια.

Γενικώς ο στίβος έχει κατεξοχήν ατομικά αγωνίσματα, οπότε είναι διαφορετικό για μας να συμμετάσχουμε σε έναν αγώνα με ζευγάρι. Το πολύ θετικό είναι ότι μπορεί να λάβει μέρος ο οποιοσδήποτε, ακόμα κι αν αθλείται συστηματικά. Είναι ένας αγώνας που προωθεί τη συμμετοχή, τη συνεργασία και θέλω να ευχηθώ σε όλους που θα τρέξουν καλή επιτυχία, όπως θέλω να ευχαριστήσω και την Saucony που με στηρίζει στην προσπάθεια που κάνω σαν αθλητής”.

Αναφέρθηκε επίσης και στην “έδρα” του φετινού Run Together, τις εγκαταστάσεις της ΔΕΘ Helexpo τονίζοντας πως “είναι ένα συμβολικό μέρος για την πόλη και σαφώς έχει το δικό του ξεχωριστό ενδιαφέρον ότι θα γίνει εκεί ο αγώνας και αξίζουν συγχαρητήρια στους υπεύθυνους που κατάφεραν να το διοργανώσουν σε ένα τόσο όμορφο μέρος”.

Ο 21χρονος πρωταθλητής έχει σαν στόχο την συμμετοχή του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 που θα διεξαχθεί το καλοκαίρι στο Γκέβλε της Σουηδίας. “Αυτός είναι ο βασικός μου στόχος για την θερινή σεζόν.

Ξεκίνησα τους αγώνες μου και θέλω να πιάσω το όριο πρόκρισης για το Ευρωπαϊκό Κ23 και εκεί να έχω μια καλή παρουσία”, επεσήμανε ο Παππάς, προσθέτοντας πως “θα ήθελα να βρεθώ και στην ομάδα που θα συμμετάσχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομάδων στο επίπεδο ανδρών – γυναικών, όπως επίσης και να πάρω την πρώτη θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα”.

Πρόγραμμα αγώνων

RUN TOGETHER THESSALONIKI – ΚΥΡΙΑΚΗ 5 MAIOY

08:30 – 10:00 Προσέλευση συμμετεχόντων, λειτουργία γραμματείας.

10:15 – 10:25 Τεχνικές Οδηγίες, προθέρμανση – διατάσεις από ομάδα γυμναστών.

10:30 Εκκίνηση Αγώνα Run Together 6χλμ.

10:33 Εκκίνηση Αγώνα Run Together 3χλμ.

10:50 – 11:25 Αποθεραπεία – διατάσεις από ομάδα γυμναστών.

11:30 Παιδικός αγώνας δρόμου 500μ

11:45 Τελετή βράβευσης / Κληρώσεις δώρων

12:30 Λήξη διοργάνωσης

Για περισσότερες πληροφορίες 

site: www.runtogether.gr

facebook: web.facebook.com/RunTogetherGR/

instagram: www.instagram.com/runtogethergr/

* Η βασική φωτογραφία του άρθρου είναι από τον Άγγελο Ζυμάρα

Μείον 14 κιλά σε 4 μήνες χωρίς… πείνα; Γίνεται!

Μείον 14 κιλά σε 4 μήνες χωρίς… πείνα; Γίνεται!

Ένα μεγάλο πρόβλημα της συγκεκριμένης εποχής είναι τα κιλά. Δεν είναι λίγοι αυτοί που προβληματίζονται ενόψει κυρίως της παραλίας.

Δυστυχώς αυτή είναι μια λάθος προσέγγιση του πράγματος. Διότι τα πολλά κιλά ή για την ακρίβεια τα κιλά που έχεις παραπάνω από όσο επιτρέπει ο σωματότυπός σου, δεν χαλάνε απλώς την εμφάνισή σου.

Το πρόβλημα στην ουσία δεν είναι η παραλία, αλλά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Η υγεία σου.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Έχοντας χάσει 14 ολόκληρα κιλά από τα τέλη Δεκεμβρίου και συγκεκριμένα από τις 23/12 όταν και κάναμε τα πρώτα βήματα με την Αγγελική στο RNF CHALLENGE, νομίζω ότι μπορώ να αναλύσω, τουλάχιστον μέσα από τη δική μου εμπειρία, το γιατί είναι τόσο σημαντικό και φυσικά τον τρόπο που έγινε όλο αυτό. Και μάλιστα όταν δεν είναι αυτός ο στόχος.

Από την αρχή που ξεκίνησε η προετοιμασία με τον Νίκο Σπυριδαντωνάκη* αυτό που μου είπε, ήταν ότι έπρεπε να χάσω βάρος. Όχι για να κάνω καλύτερους χρόνους, αλλά γιατί η υγεία “έρχεται πάντα σε πρώτο πλάνο”.

Παρά το γεγονός ότι έτρεχα 1-2 φορές την εβδομάδα, είχα χάσει κάθε επαφή με αυτό που λέμε αθλητική διατροφή. Και φυσικά με αυτό που λέγεται φυσική κατάσταση. Επίσης η καταπόνηση στα γόνατά μου, στα ισχία και στους τένοντες. Και ο τραυματισμός ελλόχευε…

Ο Νίκος Καφετζόπουλος* ήταν ο διατροφολόγος που ανέλαβε το δύσκολο έργο της διατροφικής εκπαίδευσής μου, μέσα σε αυτή την προετοιμασία. Και λέω εκπαίδευση, γιατί όλα όσα έμαθα με οδήγησαν στο σημερινό αποτέλεσμα και όχι μια διατροφή γραμμένη σε ένα word ή excel.

Αφού λοιπόν έκανα όλες τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις τις οποίες μου ζήτησαν αμφότεροι, μπήκαμε στη φάση της υλοποίησης ενός πλάνου, που θα με οδηγούσε σε έναν και μόνο αποτέλεσμα: Να μπορώ να προπονούμαι καλύτερα. Κάτι πυ φυσικά με την «ασφάλεια» του προπονητή έγινε με σωστό τρόπο, παρά το γεγονός ότι για τους πρώτους δύο μήνες οι προπονήσεις ήταν 7/7.

Ο Καφετζόπουλος από την πλευρά του ήταν ξεκάθαρος. “Θα μάθεις να τρως σωστά, δεν πρόκειται να στερηθείς τίποτα”. Για το μόνο που ήταν κάθετος ήταν η ζάχαρη. “Δεν θέλω να τρως ζάχαρη έξτρα. Ο μέτριος καφές απ’ έξω έχει μια κουταλιά της σούπας ζάχαρη. Αν πίνεις 2-3 για παράδειγμα, μιλάμε για… καταστροφή”.

Δεν ήθελε, όμως, να την κόψω και τελείως. “Θα παίρνεις ζάχαρη από τα φρούτα, από τα δημητριακά, από τη ντομάτα και γενικώς από τις τροφές. Καλύτερα μέλι να βάζεις μέλι στο γιαούρτι σου. Θέλω να παίρνεις ζάχαρη, αλλά όχι την τρως με το κουτάλι”.

Και το βασικότερο το οποίο μου το τόνισε κιόλας: “Αν θέλεις μια μέρα σαν τρελός να φας ένα γλυκό, θα το κάνεις χωρίς τύψεις. Θέλω να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου, όχι να πάθεις στέρηση. Γιατί έτσι θα έχουμε χειρότερα αποτελέσματα”.

Με βασική συμβουλή αυτή, σωστές αναλογίες πρωτεϊνών, υδατανθράκων, καλών λιπαρών στο πιάτο, αρκετά γεύματα κάθε μέρα και περιορισμό του junk food, έφτασα σε αυτό το αποτέλεσμα.

Το κυριότερο, όμως, χωρίς πείνα και χωρίς άγχος. Διότι δεν κοίταζα κάθε μέρα τη ζυγαριά, δεν στερήθηκα το ψωμί, τα μακαρόνια, το ψάρι, το ρύζι, το κρέας. Ούτε καν τα γλυκά, αφού έτρωγα μέλι, μαρμελάδα ακόμα και σοκολάτα υγείας.

Η ζυγαριά της GARMIN κατέγραφε αυτό το… θαύμα κάθε 15-20 μέρες. Χωρίς να χάνω μυική μάζα, με το νερό σε άριστο επίπεδο, κατάφερα με το συνδυασμό σωστή προετοιμασία και αθλητική διατροφή να χάσω, όχι απλά 14 κιλά, αλλά 13,2 κιλά λίπος!

Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό για την καρδιά; Ξέρετε τι σημαίνει για τον οργανισμό, το γεγονός ότι το σπλαχνικό λίπος μειώθηκε στο μισό;

Ξέρετε πόσο σημαντικό είναι να μην σκέφτεσαι να ανέβεις μια σκάλα; Να μη νιώθεις άβολα μέσα στα ρούχα σου; Να αισθάνεσαι καλύτερα με τον εαυτό σου; Να νιώθεις ότι έχεις καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό;

Να έχεις κερδίσει πίσω τον ίδιο σου τον εαυτό;

Είχα χάσει τη φόρμα μου, δεν έκανα με συνέπεια προπονήσεις, σαν αυτές που με οδήγησαν το 2017 να τρέξω τον πρώτο μου μαραθώνιο στη Ρώμη.

Ναι, η παχυσαρκία αυξάνει και το ψυχολογικό βάρος. Δεν ήμουν παχύσαρκος γιατί δεν πρόλαβα να γίνω και επειδή το runnfun.gr σε… αναγκάζει να τρέξεις, αλλά δεν ήμουν και στα καλύτερά μου.

Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο στον προπονητή μου, αλλά κυρίως στον Νίκο Καφετζόπουλο. Γιατί με εκπαίδευσε να τρώω. Δεν μου επέβαλε πράγματα.

Με έμαθε να λειτουργώ μόνος μου και να «ζυγίζω» τις διατροφικές επιλογές μου. Πλέον ξέρω τι πρέπει να κάνω και πως. Και αυτό είναι το πιο ουσιαστικό.

Γιατί έτσι αλλάζεις ζωή…


* Ο Νίκος Σπυριδαντωνάκης είναι Πτυχιούχος Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού με ειδικότητα κολύμβησης και Πιστοποιημένος προπονητής τριάθλου από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Τριάθλου (ITU). Μπείτε στη σελίδα της NS COACHING.


* Ο Νίκος Καφετζόπουλος είναι Κλινικός Διαιτολόγος – Διατροφολόγος. Έχει γράψει το βιβλίο “Πρακτικός οδηγός Αθλητικής Διατροφής”. Στο www.nutribase.gr μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για τη δουλειά του.


O άθλος της Μαραθωνοδρόμου που τερματίζει πάντα με την ελληνική σημαία!

Η Κατόπη με τον τερματισμό της στο φετινό Μαραθώνιο της Βοστώνης, πέτυχε και έναν σπουδαίο άθλο.

Του Δήμου Μπουλούκου

Στις 15 Απριλίου έφτανε στον τερματισμό του Μαραθωνίου της Βοστώνης, μία από τις χιλιάδες γυναίκες που πήραν μέρος στο διάσημο αγώνα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η συγκεκριμένη είχε, όμως, κάτι διαφορετικό, καθώς πέρα από το μεγάλο χαμόγελο ευτυχίας που φώτιζε διάπλατα το πρόσωπο της, κρατούσε ψηλά μία ελληνική σημαία αποσπώντας τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα του κόσμου που ήταν στον τερματισμό.

Έλληνες και ξένοι την αποθέωσαν για τη συγκεκριμένη πράξη, με τους πολλούς συμβολισμούς. Για την Κατερίνα Κατόπη, όμως, δεν ήταν η πρώτη φορά.

Σε κάθε αγώνα του εξωτερικού στον οποίο λαμβάνει μέρος, φροντίζει να τερματίζει κρατώντας πάντα τη γαλανόλευκη, στέλνοντας με αυτό τον τρόπο πολλαπλά μηνύματα για τη χώρα μας, αλλά και για να θυμίζει ότι όλα ξεκίνησαν από την Ελλάδα, ο αθλητισμός, ο Ολυμπισμός, ο Μαραθώνιος.

Η Κατόπη με τον τερματισμό της στο φετινό Μαραθώνιο της Βοστώνης, πέτυχε και έναν σπουδαίο άθλο.

Έγινε η τέταρτη γυναίκα δρομέας που τερματίζει στη σειρά Abbott World Marathon Majors, δηλαδή στους έξι σπουδαιότερους μαραθώνιους αγώνες του κόσμου: στο Τόκιο, τη Βοστώνη, το Λονδίνο, το Βερολίνο, το Σικάγο και τη Νέα Υόρκη.

Θερμά συγχαρητήρια σε αυτή τη σπουδαία δρομέα και Ελληνίδα!

 

x

Send this to a friend