Ενα βιβλίο που θα πρέπει να διαβάσουν όλοι οι δρομείς

Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς της εποχής μας και ένας από τους υποψήφιους για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο Χαρούκι Μουρακάμι (γεννήθηκε στο Κιότο το 1949) εκτός από συγγραφέας είναι ένας έμπειρος δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Έχει τρέξει σε πάνω από 25 Μαραθώνιους, ακόμα και στον υπερμαραθώνιο του Χοκάιντο (100 χλμ). Ο πρώτος του Μαραθώνιος ήταν στην Αθήνα το 1983, όπου έτρεξε μόνος την αντίθετη διαδρομή, από την Αθήνα στο Μαραθώνα. Όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, αφού ασχοληθεί για μερικές ώρες το πρωί με το γράψιμο, τρέχει κατά μέσο όρο 10 χιλιόμετρα, 6 μέρες την εβδομάδα.

Σύνοψη του βιβλίου “Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο”

“Δεν ξεκίνησα να τρέχω επειδή κάποιος μου ζήτησε να γίνω δρομέας. Όπως δεν έγινα μυθιστοριογράφος επειδή κάποιος μου ζήτησε να γίνω μυθιστοριογράφος. Μια μέρα, έτσι στο άσχετο, μου ήρθε να γράψω ένα μυθιστόρημα. Και μια μέρα, έτσι στο άσχετο, άρχισα να τρέχω – επειδή απλώς το ήθελα”.

Το 1982, αφού πούλησε το τζαζ μπαρ του για ν’ αφοσιωθεί στο γράψιμο, ο Χαρούκι Μουρακάμι αποφάσισε ν’ αρχίσει να τρέχει για να κρατιέται σε φόρμα και να έχει την αντοχή να γράφει μέχρι τα βαθιά γεράματα. Ένα χρόνο αργότερα ολοκλήρωσε μόνος του τη διαδρομή από την Αθήνα στο Μαραθώνα και τώρα, ύστερα από δεκάδες παρόμοιες κούρσες, εκτός από τα τρίαθλα και μια πληθώρα βιβλίων, αναλογίζεται την επίδραση που είχε αυτό το άθλημα στη ζωή του και ακόμα περισσότερο στο γράψιμο του.

“Να γράφω με ειλικρίνεια για το τρέξιμο και να γράφω με ειλικρίνεια για τον εαυτό μου, είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα. Επομένως υποθέτω ότι αυτό το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί και ως μια αυτοβιογραφία επικεντρωμένη στο τρέξιμο”, γράφει στον Πρόλογο του βιβλίου του.

9789604106516-1000-0656297

Μέσα από κοπιαστικά προγράμματα προπόνησης και διαδρομές, αυτές οι αποκαλυπτικές αναμνήσεις καλύπτουν την τετράμηνη προετοιμασία του για τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης του 2005, και περιγράφουν τοποθεσίες από τους Τζίνγκου κήπους στο Τόκυο, όπου κάποτε μοιράστηκε τη διαδρομή μ’ έναν Ολυμπιονίκη, μέχρι τον ποταμό Τσαρλς στη Βοστώνη, ανάμεσα σε νέες γυναίκες, που τον άφηναν πίσω τους.

Μέσα απ’ τον θαυμαστό φακό ενός αθλήματος αναδύεται ένα κέρας αφθονίας από αναμνήσεις κι εμπνεύσεις: Η καταλυτική στιγμή όπου αποφάσισε να γίνει συγγραφέας, οι μεγαλύτεροι θρίαμβοι αλλά και οι απογοητεύσεις του, το πάθος του για τους δίσκους βινυλίου, και, μετά τα πενήντα, η αναπόφευκτη φθορά της ηλικίας, το αγαπημένο του μοτίβο της “απώλειας” και η επώδυνη σοφία της ωριμότητας.

“Καθώς τρέχω”, γράφει ο Μουρακάμι, “λέω στον εαυτό μου να σκεφτεί ένα ποτάμι. Και σύννεφα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν σκέφτομαι τίποτα. Το μόνο που κάνω είναι να τρέχω ασταμάτητα μες στο δικό μου, οικείο, χειροποίητο κενό, την δική μου προσωπική νοσταλγία. Κι αυτό είναι υπέροχο. Ας λένε ό,τι θέλουν”.

pinakas_vivlio

Βιογραφία συγγραφέα: Murakami Haruki

Ο Χαρούκι Μουρακάμι, που θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Ιάπωνες συγγραφείς, γεννήθηκε στο Κιότο το 1949. Γνωρίστηκαν με τη γυναίκα του τη Γιόκο στο πανεπιστήμιο κι άνοιξαν στο Τόκιο ένα τζαζ κλαμπ με το όνομα “Peter Cat”. Το πρώτο του μυθιστόρημα, “Hear the Wind Sing”, εκδόθηκε το 1979 στα ιαπωνικά και το 1987 στα αγγλικά. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα “Pinball, 1973″ (1983, αγγλικά: 1985),”A Wild Sheep Chase” (1982, αγγλικά: 1989), “Hard-boiled Wonderland and The End of the World” (1985, αγγλικά: 1991), και αρκετά διηγήματα, που περιλήφθηκαν στις συλλογές “The Elephant Vanishes” (1985, αγγλικά: 1991), και “Blind Willow, Sleeping Woman” (2005, αγγλικά: 2006). Η εμπορική επιτυχία ήρθε με το επόμενο μυθιστόρημά του, “Norwegian Wood” (από τον τίτλο του τραγουδιού των Beatles, 1987 στα ιαπωνικά, 2000 στα αγγλικά), το οποίο τον έκανε διάσημο στη χώρα του, πούλησε περισσότερα από 10 εκ. αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και μεταφέρθηκε στην οθόνη. Το 1987 εγκατέλειψε την Ιαπωνία, για να επιστρέψει το 1995. Η επιτυχία συνόδευσε και τα επόμενα βιβλία του: “Dance Dance Dance” (1988, αγγλικά: 1994), “South of the Border, West of the Sun” (1992, αγγλικά: 2000), “The Wind-up Bird Chronicle” (1995, αγγλικά: 1997), “Underground” (το πρώτο δοκιμιακό του έργο, 1998, αγγλικά: 2000), “Sputnic Sweetheart” (1999, αγγλικά: 2001), “After the Quake” (διηγήματα, 2000, αγγλικά: 2002), “Kafka on the Shore” (μυθιστόρημα, 2002, αγγλικά: 2005), “After Dark” (μυθιστόρημα, 2004, αγγλικά: 2007), “What I Talk About When I Talk About Running” (δοκίμιο, με ειρωνική αναφορά του τίτλου στον Ρέιμοντ Κάρβερ, 2007, αγγλικά: 2008), “1Q84” (μυθιστόρημα-ποταμός σε τρία μέρη, 2009-2010, αγγλικά: 2011). Το νέο του μυθιστόρημα έχει τίτλο “Colorless Tsukuru Tazaki and His Years of Pilgrimage”, 2013 (στην Ιαπωνία), και αναμένεται να εκδοθεί στα αγγλικά το 2014. Έχει μεταφράσει στα ιαπωνικά έργα του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ, του Τρούμαν Καπότε, του Τζον Ίρβινγκ και του Ρέιμοντ Κάρβερ. Έχει τιμηθεί με τα βραβεία Franz Kafka και Jerusalem, καθώς και το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Ιαπωνίας, το Yomiury. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες.

Previous ArticleNext Article

Τζελάτο ή παγωτό; Ποια είναι η διαφορά τους;

Βρισκόμαστε στην αρχή του καλοκαιριού και όσοι είναι λάτρεις του παγωτού καλό θα είναι να γνωρίζουν τις διαφορές του ιταλικού τζελάτο από το κλασικό παγωτό αμερικανικής προελεύσεως. Εσείς τι θα προτιμήσετε; Ξέρετε πως να διαλέξετε το καλύτερο;

Η πρώτη βασική διαφορά έχει να κάνει με τις λιπαρές ουσίες του γάλακτος που είναι σαφώς χαμηλότερης ποσότητας στο ιταλικό παγωτό σε σύγκριση με αυτό των ΗΠΑ. Ενώ το δεύτερο έχει περιεκτικότητα 25%  σε λίπος, το πρώτο έχει ένα ποσοστό που δεν ξεπερνά το 9%.

Η δεύτερη μεγάλη διαφορά έχει να κάνει με την μεγαλύτερη πυκνότητα του τζελάτο σε σχέση με το αμερικάνικο παγωτό. Το 50% του κλασικού παγωτού είναι… αέρας ενώ το ιταλικό έχει ένα ποσοστό που δεν ξεπερνά το 30%.

Η τρίτη και τελευταία βασική διαφορά έχει να κάνει με το γεγονός ότι το ιταλικό γλύκισμα σερβίρεται 10- 15 βαθμούς πιο ζεστό από το αμερικάνικο. Η θερμοκρασία αυτή ενισχύει την κρεμώδη υφή του τζελάτο και κάνει πιο έντονη την γεύση καθώς λιώνει στο στόμα.

Φτιάξτε εύκολα μόνοι σας “αθλητικό” παγωτό με γεύση φράουλα!

Η ιστορία του τζελάτο

Εκανε την εμφάνισή του κατά την περίοδο της Αναγέννησης όταν ο αλχημιστής Cosimo Ruggieri, δημιούργησε την πρώτη γεύση στο ανάκτορο της οικογένειας Medici στην Φλωρεντία, το fior di latte.

Το καφέ Café Le Procope  έκανε γνωστό το τζελάτο στο ευρύ κοινό όταν άνοιξε τις πόρτες του το 1686 στην πόλη του Παρισιού. Οι παραδοσιακές γεύσεις του τζελάτο περιλαμβάνουν: κρέμα, βανίλια, σοκολάτα, φράουλα, φουντούκι, φιστίκι, λεμόνι, βατόμουρο και ροδάκινο.

Οι πιο σύγχρονες γεύσεις έχουν που αναπτυχθεί, περιλαμβάνουν: ανανά, τιραμισού, μπανάνα, μάνγκο, γιαούρτι, stracciatella, zabajone και amarena.

Το παραδοσιακό τζελάτο παρασκευάζεται με βάση το γάλα, την κρέμα γάλακτος και κρόκους αυγών ανάλογα με την γεύση. Το αμερικανικό παγωτό περιέχει βαριά κρέμα, πλήρες γάλα και αρκετούς κρόκους αυγών γι αυτό και είναι πιο λιπαρό.

Τροφές που προκαλούν ενοχλητικούς πονοκεφάλους

Το παγωτό

Στις ΗΠΑ το παγωτό είναι το πλέον διαδεδομένο επιδόρπιο καθώς το 9% της παραγωγής αγελαδινού γάλακτος προορίζεται για την παρασκευή του παγωμένου γλυκίσματος.

Διαφορές υπάρχουν και στον τρόπο παρασκευής, καθώς το ιταλικό παγωτό απαιτεί εργαστήριο με παστεριωτή, καταψύκτη παρτίδας ειδικά για την παρασκευή ζελατίνης και ένα μπλέντερ βύθισης.

Το παγωτό των ΗΠΑ παράγεται χρησιμοποιώντας συνεχείς καταψύκτες, οι οποίοι συνήθως μεταφέρονται μέσω μιας σήραγγας κατάψυξης στους -40 °, στη συνέχεια διατηρείται σε ψυχρό θάλαμο για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα ώστε να φτάσει στους -18 ° C.

Αν ενδιαφέρεστε για άλλες κατεψυγμένες απολαύσεις, το σορμπέ είναι μια καλή επιλογή, είναι μη γαλακτοκομικό και αποτελείται από φρούτα, ζάχαρη και νερό.

Διαβάστε επίσης: Γιατί το σπανάκι κόβει την όρεξη για γλυκό;

24 σκέψεις που περνούν από το μυαλό κάποιου που τρέχει πρώτη φορά

Το τρέξιμο είναι, αντικειμενικά, ένα από τα πιο απλά και αποτελεσματικά είδη σωματικής άσκησης. Δεν απαιτεί συνδρομή, δεν γίνεται σε γυμναστήριο, μπορείς να το κάνεις οποιαδήποτε στιγμή θέλεις και βοηθάει πολύ στην απώλεια βάρους, την ενίσχυση του ανοσοποιητικού και την καλύτερη ψυχολογία.

Αν και το τρέξιμο έχει πολλά θετικά, το να πάρει κανείς απόφαση να ξεκινήσει να τρέχει συστηματικά δεν είναι και τόσο εύκολο.

Σε περίπτωση που σκέφτεστε να ξεκινήσετε το τρέξιμο, αυτές είναι μερικές από τις πιο συνηθισμένες σκέψεις που θα περάσουν από το μυαλό σας τις πρώτες φορές (και είναι πέρα για πέρα ρεαλιστικές). Όσοι δεν αγαπούν και τόσο το τρέξιμο, θα ταυτιστούν απόλυτα!

Τα τρία μεγάλα λάθη που κάνουν οι αρχάριοι δρομείς!

1. Μπορώ να τα καταφέρω!

2. Α, δεν είναι τόσο χάλια.

3. Μήπως να γραφτώ σε Μαραθώνιο;

4. Α, κοίτα αυτόν πόσο αργά τρέχει. Ας τον περάσω.

5. Χμμ, έχει αρχίσει να γίνεται δύσκολο.

6. Επικεντρώσου στην αναπνοή σου.

7. Ανυπομονώ να πάω σπίτι και να δω τηλεόραση.

8. Το σιχαίνομαι αυτό το τραγούδι.

9. Αυτό το ζευγάρι μπροστά, τρέχει και μιλάει.

10. ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.

11. Όπα κράμπα.

12. Ίσως να αρχίσω να πηγαίνω πιο αργά.

13. Μην σταματήσεις να χαϊδέψεις τον σκύλο.

Κάντε μια καλή αρχή στο τρέξιμο με 8 απλά βήματα

14. Ας χαμηλώσω ρυθμό.

15. Αναρωτιέμαι πόσο να έχω τρέξει;

16. Τι; Ούτε 2 χιλιόμετρα;

17. Δεν πρόκειται να ξανατρέξω.

18. Ειλικρινά, είναι ο χειρότερος τρόπος άσκησης.

19. Μόλις τελειώσω θα πιω έναν τόνο νερό.

20. Αυτό το φανάρι μπροστά είναι ο τερματισμός.

21. Θα τελειώσει ποτέ αυτό το μαρτύριο;

22. Τόσο κοντά.

23. Τερμάτισα! Είμαι φανταστικός!

24. Πότε τρέχουμε πάλι;

Διαβάστε επίσης: Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά 30 λάθη που κάνουν οι δρομείς ξανά και ξανά!

x
Send this to a friend