Ο αιφνίδιος θάνατος που σχετίζεται με το τρέξιμο

Δύο δρομείς έχασαν τη ζωή τους μέσα σε λίγες ημέρες στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της προπόνησής τους πριν από μερικούς μήνες. Το τρέξιμο είναι για πολλούς από εμάς μια διέξοδος όμως τέτοιες δυσάρεστες ειδήσεις μας υπενθυμίζουν ότι οφείλουμε εκτός από καλά παπούτσια, ρολόγια και άλλα gadgets, να κάνουμε τις ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ εξετάσεις και να βρισκόμαστε πάντοτε σε συνεννόηση με τον γιατρό μας.

Οι παλιοί και πιο έμπειροι δρομείς γνωρίζουν, αν και δεν ακολουθούν πάντα το σωστό δρόμο. Επειδή, ωστόσο, τα τελευταία χρόνια το δρομικό κίνημα μεγαλώνει, καλό είναι όλοι όσοι αποφασίζουν να ξεκινήσουν το τρέξιμο, να συμμετάσχουν σε αγώνες, πριν μπουν στη διαδικασία να συμβουλευτούν τον γιατρό τους. Η καρδιά μας είναι ένα από τα βασικά εργαλεία για το τρέξιμο και τη ζωή μας και πρέπει ορισμένα πράγματα να τα αντιμετωπίζουμε με τη δέουσα προσοχή.

Το runnfun.gr αναδημοσιεύει κείμενο του Σάββα Χριστοδούλου* που αναπτύσσει το θέμα με τους αιφνίδιους θανάτους που σχετίζονται με το τρέξιμο:

Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο υπάρχει μια αύξηση της δημοτικότητας του τρεξίματος σαν το μέσον άσκησης που θα μας προφυλάξει από ασθένειες της εποχής (καρδιοπάθειες, χοληστερίνη, υπέρταση, σακχαρώδης διαβήτης κ.ά.). Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, απαραίτητος προληπτικός έλεγχος, ιδιαίτερα αν υπάρχει ιστορικό θανάτου στην οικογένεια από κάποια συγγενή καρδιοπάθεια. Τα ευρήματα της αυτοψίας σε 18 άτομα που πέθαναν ενώ έκαναν jogging ή αμέσως μετά από αυτό, έδειξαν ότι 13 άνδρες πέθαναν από πάθηση της στεφανιαίας αρτηρίας και 4 άνδρες και μια γυναίκα πέθαναν από άλλες αιτίες (Thompson et. al. 1979).

Ο αιφνίδιος θάνατος σε μαραθωνοδρόμους από προοδευτική αρτηριοσκλήρυνση των στεφανιαίων (Noakes and Opie, 1979, Noakes et. al. 1979, Waller and Roberts 1980), βοηθά να ξεκαθαρίσουμε ότι ο μαραθώνιος δρόμος και το τρέξιμο αντοχής γενικότερα δεν προσφέρει πλήρη ανοσία από τη διαταραχή αυτή. Ένα άτομο είχε συμπληρώσει 8 μαραθωνίους και δύο υπερμαραθωνίους, 14 μήνες πριν τον αιφνίδιο θάνατό του. Δεν ήταν καπνιστής, αλλά η χοληστερίνη του ορού ήταν 298 mg/dl, η υψηλής πυκνότητας λιποπρωτείνη ήταν 43 mg/dl, και τα τριγλυκερίδια ήταν 145 mg/dl, τιμές που δεν αναμένονταν από έναν μαραθωνοδρόμο. Ο αιφνίδιος θάνατός του παρουσιάστηκε στο 19ο χιλιόμετρο ενός αγώνα 24 km. Η αυτοψία έδειξε την ύπαρξη οργανωμένου θρόμβου ο οποίος προκάλεσε και την απόφραξη της αριστερής πρόσθιας κατιούσας αρτηρίας.

Ο δεύτερος θάνατος αναφέρεται σε αθλητή ηλικίας 41 χρόνων, ο οποίος έτρεχε μαραθωνίους δρόμους για 2 χρόνια πριν το οξύ κατώτερο έμφραγμα του μυοκαρδίου. Η χοληστερίνη ήταν 265 mg/dl και τα τριγλυκερίδια 235 mg/dl. Κάπνιζε πίπα και πάνω από 3 τσιγάρα την ημέρα. Διέκοψε το κάπνισμα μετά από έμφραγμα και του είχε γίνει σύσταση να τρέχει χαλαρά, αλλά να μην συμμετέχει σε μαραθώνιο δρόμο. Στους 28 μήνες μετά το έμφραγμα έτρεξε 3.624 km και συμμετείχε σε 5 μαραθωνίους.

Οι Wallers and Roberts (1980) περιέγραψαν 5 περιπτώσεις αιφνιδίων θανάτων σε δρομείς με καλή φυσική κατάσταση και ηλικία πάνω από 40 χρόνων, 2 από τους οποίους ήταν μαραθωνοδρόμοι. Και στις 5 περιπτώσεις βρέθηκαν κατά τη νεκροψία σοβαρές παθήσεις τριών αγγείων. Και οι δύο μαραθωνοδρόμοι είχαν συστηματική υπέρταση και υπερχοληστεριναιμία με ολικές τιμές χοληστερίνης 310 mg/dl και 305 md/dl. Ένα χρόνο πριν από το θάνατό του ο πιο έμπειρος μαραθωνοδρόμος είχε υψηλής πυκνότητας λιποπρωτείνη (HDL) 41mg/dl, ενώ έτρεχε μέσο όρο 173 χιλιόμετρα την εβδομάδα. Το πρόγραμμα αυτό το εκτελούσε για περίπου 10 χρόνια και είχε τρέξει 6 μαραθώνιους της Βοστώνης και 7 αγώνες απόστασης 80 χιλιομέτρων.
Αναφέρουμε αυτά παραδείγματα για να επισημάνουμε ότι, αντίθετα με τη λαϊκή και αναπόδεικτη πίστη ότι το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων προκαλεί ανοσία από τα αθηροσκληρυντικά επεισόδια, οι δρομείς μεγάλων αποστάσεων και ιδιαίτερα αυτοί που βρίσκονται στη μέση ηλικία πρέπει να εξετάζονται προληπτικά και τακτικά για τις παραπάνω παθήσεις. Τα μη φυσιολογικά λιποειδή αποτελούν την πιο φανερή αιτία που οι 4 αυτοί μαραθωνοδρόμοι ανέπτυξαν προοδευτική αρτηριοσκλήρυνση, και ο θάνατός τους μπορεί να ήταν συντομότερος, αν δεν ήταν δρομείς μεγάλων αποστάσεων.

Υπάρχει βεβαίως πολύ μεγάλη ερευνητική υποστήριξη της υπόθεσης ότι το τρέξιμο αντοχής βελτιώνει το λιπιδαιμικό προφίλ στους αθλητές και προστατεύει την καρδιά από παθήσεις των αγγείων της. Σε πολλές όμως περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει μια διαταραχή του μεταβολισμού των λιποπρωτεϊνών (συνήθως κληρονομική), ή άλλη συγγενής και ασυμπτωματική καρδιοπάθεια η οποία μπορεί να προκαλέσει μέχρι και αιφνίδιο θάνατο.

Ως κυριότερες αιτίες αιφνιδίου θανάτου κατά την άσκηση αναφέρονται οι παρακάτω:

1. Υπετροφική Μυοκαρδιοπάθεια

Είναι γενικά μια γενετικά μεταβιβαζόμενη πάθηση του καρδιακού μυός που χαρακτηρίζεται από δυσανάλογη πάχυνση του κοιλιακού διαφράγματος. Αποτελεί την κυριότερη αιτία αιφνιδίου θανάτου κατά την άθληση (μελέτες στις Η.Π.Α.) σε ποσοστό περίπου 60%. Στην ιταλία πρώτη αιτία αιφνιδίου θανάτου των νέων αθλητών είναι η αρρυθμογόνος μυοκαρδιοπάθεια της δεξιάς κοιλίας. Επίσης αποτελεί την κύρια αιτία αιφνιδίου θανάτου στην ηλικία 1-20 παράλληλα με άλλες συγγενείς παθήσεις της καρδιάς. Τα συμπτώματα που συνοδεύουν την υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια περιλαμβάνουν πόνο στο θώρακα, δύσπνοια κατά την προσπάθεια, αίσθημα παλμών και λιποθυμία. Όταν ένα άτομο έχει τα συμπτώματα αυτά ή και ένα φύσημα, εάν το ηχοκαρδιογράφημα δείξει δυσανάλογη υπερτροφία του ενδοκοιλιακού διαφράγματος και το ηλεκτροκαρδιογράφημα αριστερή κοιλιακή υπερτροφία, θα πρέπει κάποιος να συμβουλεύσει το άτομο αυτό να περιορίσει τη σωματική του δραστηριότητα.

2. Ανωμαλίες της στεφανιαίας αρτηρίας

Η συχνότητα εμφάνισης της έκτοπης έκφυσης των στεφανιαίων αρτηριών είναι περίπου 0.6% (Liberthson et. al. 1974, Kimbiris et. al. 1978). To ποσοστό συμμετοχής της στους αιφνίδιους θανάτους κατά την άθληση υπολογίζεται στο 17% σε μια σειρά 183 θανάτων που αναφέρθηκαν (Waller 1980).

3. Αρτηριοσκληρυντική στεφανιαία καρδιακή πάθηση

Αυτή αποτελεί μια πάθηση όλων των ηλικιών. Η παρουσία της σε νεαρούς αθλητές αποτελεί πάντα έκπληξη και μπορεί να διαφεύγουν την προσοχή οι παράγοντες κινδύνου. Πολλοί αθλητές μέσης ηλικίας όταν αρχίζουν την άσκηση έχουν ήδη μια καλά αναπτυγμένη στεφανιαία καρδιοπάθεια, και τα συμπτώματα αναπτύσσονται περισσότερο όσο αυξάνεται η σωματική δραστηριότητα. Η άσκηση, όταν υπάρχει σημαντική στεφανιαία καρδιοπάθεια, μπορεί να προκαλέσει ισχαιμία και προσωρινή στηθάγχη, έμφραγμα του μυοκαρδίου που απειλεί τη ζωή ή ακόμα και αιφνίδιο θάνατο. Οι επισημάνσεις αυτές γίνονται όχι για να αποθαρρύνουν την άθληση στη μέση ή τη μεγαλύτερη ηλικία, αλλά για να τοποθετήσουν τους κινδύνους σε μια προοπτική. Ο προληπτικός λεπτομερής έλεγχος πριν αλλά και μετά την έναρξη της σωματικής δραστηριότητας είναι πλέον απαραίτητος.

4. Μυοκαρδίτιδα

Έχουν αναφερθεί αιφνίδιοι θάνατοι από μυοκαρδίτιδα, αλλά ελάχιστοι από αυτούς είχαν σχέση με την άθληση. Υπάρχουν αρκετές ανέκδοτες αναφορές για αθλητές που πεθαίνουν κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά από έναν αγώνα δρόμου, από γρίπη ή συνάχι, μετά από εφίδρωση (Tunstall-Pedoe 1979). Οι καρδιακές αρρυθμίες είναι συνήθεις στις μυοκαρδίτιδες και πιθανόν ο θάνατος παρουσιάζεται από μια αρρυθμία που ενισχύεται από την άσκηση. Η εντατική προσπάθεια κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά τη φάση της ανάρρωσης μετά από μια λοιμώδη εμπύρετη πάθηση είναι δυνητικά επικίνδυνη και θα πρέπει να αποφεύγεται. Είναι η μόνη περίπτωση κατά την οποία μια απολύτως φυσιολογική καρδιά, μπορεί να εμφανίσει κάποιο πρόβλημα κατά την άθληση, ή ακόμη και αιφνίδιο θάνατο.

5. Βαλβιδική αορτική στένωση

Σε μια κρίσιμη στένωση της αορτικής βαλβίδας, η άσκηση προκαλεί σημαντική αύξηση της πίεσης της αριστερής κοιλίας, και μπορεί να μην υπάρχει φυσιολογική καρδιακή παροχή. Όταν υπάρχει στένωση, μαζί με την παχυσμένη αριστερή κοιλία, η στεφανιαία αιμάτωση μπορεί να είναι ανεπαρκής για την μυϊκή μάζα. Αυτό προκαλεί ένα σχετικά ισχαιμικό μυοκάρδιο, το οποίο με τη σειρά του είναι δυνατόν να προκαλέσει προοδευτική ηλεκτρική αστάθεια και κοιλιακή μαρμαρυγή. Οι περισσότεροι άρρωστοι με ήπια προς μετρίως βαριά αορτική στένωση είναι ασυμπτωματικοί, αλλά στις περιπτώσεις του αιφνιδίου θανάτου είναι παρόντα ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω συμπτώματα: εύκολη κόπωση, θωρακικός πόνος, δύσπνοια μετά από προσπάθεια ή συγκοπή.

6. Πρόπτωση της μιτροειδούς βαλβίδας

Η Πρόπτωση της μιτροειδούς βαλβίδας χαρακτηρίζεται από βαλβιδική «περίσσεια» και μυξωματώδη πάχυνση των γλωχίνων της μιτροειδούς, με επιμήκυνση των τενόντιων χορδών. Συνήθως ανευρίσκεται σε νεαρές γυναίκες, οι οποίες παραπονούνται για μη ειδικό θωρακικό πόνο, αίσθημα παλμών και ζάλη. Η πάθηση αυτή αναφέρεται σε ποσοστό 6-10% των νεαρών γυναικών (Brown et. al 1975, Markiewicz et. al.1975). Η δυσμορφία αυτή συνοδεύεται με αρρυθμίες και αιφνίδιο θάνατο (Marshall and Shappell 1974, Swartz et. al. 1977). Η πρόπτωση της μητροειδούς είναι ένα εύρημα που θα μπορούσε να αποτελέσει τρομακτικό πρόβλημα για το ποιος θα μπορουσε να συμμετέχει, τελικά, στην άθληση. Περιορισμός από την άθληση συνιστάται μόνο αν ο άρρωστος έχει παροξυσμική κοιλιακή ταχυκαρδία που δεν ελέγχεται καλά. Πολλές γυναίκες παραπονούνται για αίσθημα παλμών μετά την άσκηση, οι οποίοι δεν είναι σημαντικοί όταν εκτιμώνται με την δοκιμασία του κυλιόμενου τάπητα. Ο κίνδυνος από τη διαταραχή αυτή έχει υπερτονιστεί και έχει προκαλέσει ασυνήθιστο άγχος και περιορισμό σε πολλούς αρρώστους (Jeresaty 1976).

Συμπερασματικά λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι η πρόληψη και ο συχνός ιατρικός έλεγχος των αθλούμενων (και όχι μόνον) είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ! Οικογενειακό ιστορικό παθήσεων της καρδιάς, διαταραχών του μεταβολισμού των λιποπρωτεϊνών, υπέρτασης, θα πρέπει να μας προβληματίζει και το άτομο αυτό θα πρέπει να υποστεί λεπτομερή ιατρικό έλεγχο πριν αποφασίσει να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Δυστυχώς ο αιφνίδιος θάνατος δεν μπορεί να διδάξει το άτομο να μάθει από τα λάθη του, μπορούμε όμως όλοι εμείς (η πολύ μεγάλη παρέα των δρομέων), να γίνουμε προπομποί στην ιδέα της πρόληψης κατά το δυνατόν του φαινομένου και με τις γνώσεις που έχουμε ή μπορούμε να αποκτήσουμε να περιορίσουμε κατά το δυνατόν το φαινόμενο και να μην ξεχνάμε ότι ο ιατρικός προληπτικός έλεγχος των αθλητών τους προστατεύει από δυσάρεστες καταστάσεις, ακόμη και από την απειλή της ίδιας του της ζωής.


* Ο Σάββας Χριστοδούλου είναι Καθηγητής Φυσικής Αγωγής και γραμματέας στον σύλλογο επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κοζάνης


Επίσης αυτό που αξίζει να αναφέρουμε είναι τις διάφορες έρευνες που αφορούν τα ισοτονικά ποτά και το κατά πόσο είναι επικίνδυνα για την καρδιά (διαβάστε ΕΔΩ).

Διαβάστε ακόμα: Καρδιακή λειτουργία και τρέξιμο: Ένα λεπτό ζήτημα για κάθε δρομέα

Επιμέλεια: Runnfun.gr
Πηγές: Adventure.gr, ommed.gr, Υπουργείο υγείας

Previous ArticleNext Article

Οι χαμογελαστοί δρομείς έχουν καλύτερα αποτελέσματα!

INTIME

Πολλοί αθλητές και δρομείς γνωρίζουν ότι όταν χαμογελούν, ενώ -κατά τα λοιπά, ιδρώνουν και κουράζονται κατά τη διάρκεια της προπόνησης ή του αγώνα τους- η προσπάθεια που καταβάλλουν γίνεται, κατά κάποιο τρόπο, ευκολότερη και έχουν καλύτερα αποτελέσματα!

Τον περασμένο Μάιο, ο φωτογραφικός φακός είχε συλλάβει τον Eliud Kipchoge, τον Κενυάτη μαραθωνοδρόμο, να χαμογελάει κατά τη διάρκεια της κούρσας του, ειδικά προς το τέλος της και ο λόγος για μία από τις γρήγορες του συγκεκριμένου αθλητή και με τον ίδιο να δηλώνει ότι χαμογελούσε, γιατί πίστευε ότι αυτό έκανε την προσπάθεια του πιο εύκολη.

Ωστόσο, υπάρχουν και επιστημονικά στοιχεία που μπορούν να υποστηρίξουν αυτή τη θεωρία. Σε αρκετές έρευνες που έχουν εκπονηθεί κατά το παρελθόν, έχει αποδειχθεί ότι το να χαμογελούν οι άνθρωποι και ενώ καταπονούνται σωματικό στο πλαίσιο κάποιας άσκησης, μπορεί να τους αλλάξει την ψυχολογία, και ειδικά αν πρόκειται για αθλήματα στίβου. Για τις ανάγκες μιας πιο πρόσφατης μελέτης που εκπονήθηκε τον Σεπτέμβριο από το Πανεπιστήμιο Ulster στη Βόρεια Ιρλανδία σε συνεργασία με τον Πανεπιστήμιο Swansea της Ουαλίας επιλέχθηκε ένα γκρουπ δρομέων, από τους οποίους ζητήθηκε κάτι πολύ συγκεκριμένο: να προσπαθούν να χαμογελούν ή να κάνουν γκριμάτσες χαράς κατά τη διάρκεια της προπόνησης τους.

Στους 24 εθελοντές που συμμετείχαν στην έρευνα -άντρες και γυναίκες- δεν είπαν την αλήθεια, για τους λόγους που έγινε το πείραμα, δηλαδή. Αντίθετα, τους είπαν ότι ήθελαν να καταμετρήσουν την ποικιλία των παραγόντων που σχετίζονται με την «οικονομία δυνάμεων του δρομέα», τη μέτρηση του οξυγόνου που καταναλώνει κανείς, όταν τρέχει υπό συγκεκριμένες συνθήκες και επιτάχυνσης.

Αρχικά, οι ερευνητές τεστάρισαν τη συνήθη ρουτίνα των εθελοντών, δίνοντας τους να φορέσουν μία μάσκα που καταμετρούσε την αναπνοή τους, μέχρι να εξαντληθούν. Όσο έτρεχαν, οι επιστήμονες τους ζητούσαν να βαθμολογήσουν πώς ένιωθαν και να περιγράψουν τις στρατηγικές που χρησιμοποιούσαν για να συνεχίσουν, όπως για παράδειγμα το να αγνοούν τη σωματική δυσφορία και την κόπωση που ένιωθαν στο σώμα τους ή ακόμη περισσότερο το να συντονίζονται μ’ αυτήν.

Στη συνέχεια και σε περιβάλλον εργαστηρίου πια, καθένας από τους εθελοντές συμπλήρωνε μια σειρά από ασκήσεις τρεξίματος των 6 λεπτών, κατά τη διάρκεια των οποίων έπρεπε να κάνουν τα εξής: να χαμογελούν συνεχόμενα, αλλά ειλικρινά, να χαλαρώνουν το πάνω μέρος του σώματός τους με το να φαντάζονται ότι κρατούν απαλά ένα τσιπ πατάτας ανάμεσα στα δάχτυλά τους, και όλο αυτό στο πλαίσιο τεχνικών που μπορεί να διευκολύνουν την προσπάθεια κάποιου να φέρει εις πέρας μια κούρσα.

Πως το τρέξιμο συνδέεται με την ψυχική υγεία και ευεξία

Ποια ήταν τα αποτελέσματα της έρευνας

Υπήρξε μια ενδιαφέρουσα ποικιλία στα αποτελέσματα. Κάποιοι δρομείς ήταν αποτελεσματικοί σε ό,τι αφορά τον στόχο τους, παρά το γεγονός ότι ήταν κατσουφιασμένοι. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αυτοί οι σκληροί μορφασμοί ενδεχομένως να ενίσχυαν την αποφασιστικότητά τους να φέρουν εις πέρας την κούρσα τους.

Ωστόσο, οι δρομείς που χαμογελούσαν κατά τη διάρκεια της προπόνησής τους, αποδείχθηκαν κατά πολύ πιο αποτελεσματικοί. Για την ακρίβεια, υπήρξαν πιο αποτελεσματικοί κατά 2,78% σε σχέση με τους υπόλοιπους, μια διαφορά σαφώς ζωτική για ευθέως ανταγωνιστικά αθλήματα.

Ο Noel Brick, λέκτορας Πανεπιστήμιο του Ulster και επικεφαλής της συγκεκριμένης μελέτης εξηγεί πως με το να χαμογελάει κανείς, πιθανότατα προκαλεί μία σαφή μείωση της μυικής έντασης.

Διαβάστε επίσης: Γιατί τα “πολύχρωμα” πιάτα γεμίζουν ενέργεια τον οργανισμό;

Έρχεται το “Monemvasia Run Challenge 2020”

Το Αθλητικό – Πολιτιστικό Σωματείο “Καστροπολίτες Μονεμβασίας” σε συνεργασία με τους “Συνοδοιπόρους Μονεμβασίας”

Διοργανώνουν την Κυριακή 11 Οκτωβρίου2020, τον 3ο αγώνα δρόμου με την ονομασία Monemvasia Run Challenge 2020 απόστασης 20 χλμ. καθώς και τους παράλληλους αγώνες δρόμου 5 χλμ. και 1.5 χλμ.

Η οργανωτική επιτροπή με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην κατάσταση πανδημίας λόγω του Covid-19 και θέλοντας να συμβάλλει στην ασφαλέστερη δυνατή παρουσία τόσο των συμμετεχόντων δρομέων, όσο και των κριτών, εθελοντών, εργαζομένων, ιατρικού και βοηθητικού προσωπικού που θα συμμετάσχουν στους εν λόγω αγώνες δρόμου, θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε η διεξαγωγή των αγώνων να εναρμονίζεται απόλυτα με το Υγειονομικό Πρωτόκολλο που έχει εκπονηθεί από την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και αφορά στη διεξαγωγή αγώνων δρόμου εκτός σταδίου.

Διαβαστε όλα όσα αναφέρονται στην προκήρυξη του αγώνα ΕΔΩ

x
Send this to a friend