Βαγέλλης Ασπρόμουγγος: Θα κάνω ότι μου αρέσει εμένα και όχι ότι αρέσει στον καρκίνο

Βαγέλλης Ασπρομούγγος: «Θα κάνω ότι μου αρέσει εμένα και όχι ότι αρέσει στον καρκίνο»

Υπάρχουν πολλές φράσεις κλισέ με τις οποίες μπορείς να ξεκινήσεις ένα θέμα που αφορά τον Βαγγέλη Ασπρόμουγγο. «Νίκησε το καρκίνο», «μαχητής της ζωής», « η συγκινητική ιστορία ενός καρκινοπαθή που δίνει μαθήματα δύναμης και αντοχής»… και ο κατάλογος ατελείωτος.

Εγώ τον γνώρισα στο  πιο χαρούμενο περιβάλλον που γίνεται να ανταμώσεις με κάποιον, στις αθλητικές διαδρομές. Τρέξαμε, κολυμπήσαμε, ήπιαμε και τρεις μπύρες και μπορώ να γράψω ένα πράγμα… ο τύπος γουστάρει να ΖΕΙ!!!!!  Αφού ολοκλήρωσε το τρίτο του τρίαθλο, αράξαμε στις όχθες της λίμνης Δόξας και ξετυλίξαμε ένα κουβάρι που έχει πολλές αναποδιές αλλά και μεγάλο τσαμπουκά.

Ποιος κερδίζει θα μάθετε στο τέλος του κειμένου…

Γεμάτα 40άρης και Ταύρος στο ζώδιο, ο Βαγγέλης σπούδασε φωτογραφία με ειδίκευση στο φωτορεπορτάζ ενώ τώρα έχει με το δίδυμο αδερφό του  μια εταιρεία με barcodes και ετικέτες. Ο αθλητισμός ήταν πάντα μέσα στην καθημερινότητα του.

«Με θυμάμαι πάντα τα να ασχολούμαι με κάτι. Στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ ήμουν αρκετά κακός και στράφηκα στο χάντμπολ. Επίσης έκανα σκι στο βουνό ενώ από μικρός είχα και ένα mountain bike. Το 2012 ήρθε μια στιγμή που αποδείχθηκε καταλυτική. Έπεσα με το mountain και έβγαλα το δεξί μου ώμο.Οι γιατροί μου είπανε πως για ένα χρόνο δεν έπρεπε να ξαναπέσω και τότε άρχισα να τρέχω. Ακολουθώντας τη συμβολή ενός φίλου έβαλα στόχο  τον κλασσικό μαραθώνιο. Με μεγαλύτερο log run 9χλμ,έτρεξα το  Νοέμβριο του 2012. Εννοείται πως ήταν λάθος που πήγα απροετοίμαστος.  Τον τερμάτισα καθαρά λόγω μυαλού και όχι σώματος. Έκανα να περπατήσω δύο εβδομάδες. Θεωρώ πως το μυαλό και το πνεύμα υπερνικάει το σώμα, όταν χρειάζεται. Το έχουν πει σπουδαίοι αθλητές, όπως ο Κούρος, και το πιστεύω απόλυτα. Επίσης έτρεχα και σαν συνοδηγός σε ράλι, σε άσφαλτο πιο πολύ. Ήμουν με έναν πολύ ταλαντούχο οδηγό το Βασίλη Ζάχο και είχαμε διακρίσεις.»

– Ποιος είναι ο κοινός παρανομαστής τόσο διαφορετικών επιλογών; Από το χάντμπολ στο mountain και από το Μαραθώνιο στο ράλι;

«Το κοινό τους σημείο είναι πως δε μου αρέσει να κάθομαι σε μια καρέκλα. Σκέψου πως όταν διαγνώστηκα το 2013 μετά το Μαραθώνιο της Αθήνας, το να ήμουν μέσα σε ένα νοσοκομείο με τρέλαινε. Δεν μπορούσα να διανοηθώ πως θα μου απαγορεύσουν οι γιατροί να κάνω ότι θέλω.»  Ένας πόνος, ένα πρήξιμο, μια διάγνωση και ο Βαγγέλης βρέθηκε από το να κυνηγάει το χρόνο στους αγώνες να κυνηγάει τη ζωή!!! «Είδα στο σώμα μου μια συγκεκριμένη αλλαγή στους όρχεις. Λόγω ελλιπούς ενημέρωσης δεν το έψαξα σωστά. Περίμενα να φύγει το πρήξιμο,, αλλά  όταν άρχισε να με ενοχλεί στην καθημερινότητα μου, ακολούθησα τη συμβουλή γιατρού. Είχα μια κακοήθεια στον αριστερό όρχη, και έπρεπε να κάνω αφαίρεση. Την έκανα το Μάιο του 2013, δύο μέρες πριν τα γενέθλιά μου, τη στιγμή που είχα ανακοινώσει στους φίλους πως θα ξεκινήσω προετοιμασία για να κάνω τρίαθλο. Φυσικά όλα ήρθαν πίσω. Έκανα χημειοθεραπείες και σιγά-σιγά άρχισα να προπονούμαι για τρίαθλο».

Έχω πολλά πράγματα για τα οποία πρέπει να ζω

– Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα τέτοιο σοκ, πρέπει να ψάξεις από που θα πιαστείς. Ποια ήταν η πηγή της δύναμης;

«Όταν έμαθα πως έχω καρκίνο και είναι και επιθετικός, αισθάνθηκα μεγάλο φόβο και στεναχώρια. Τσαντίστηκα που πλησίαζαν τα γενέθλια μου. Όλο αυτό κράτησε μισή ώρα. Μετά σκέφτηκα πως δεν θα του περάσει του καρκίνου. Έχω πολλά πράγματα για τα οποία πρέπει να ζω, όπως η οικογένεια μου, οι φίλοι μου, τα πράγματα που κάνω στην καθημερινότητα μου. Μου αρέσει η ζωή και έβαλα προτεραιότητα να νικήσω τον καρκίνο. Έκανα της χημειοθεραπείες, έκατσα 20 μήνες καθαρός και μετά σε έναν επανέλεγχο με διαγνώσανε με καρκίνο στους κοιλιακούς λεμφαδένες. Και έκανα δεύτερη πιο δυνατή χημειοθεραπεία. Μετά από δέκα μήνες είχα μια δεύτερη υποτροπή και έφυγα στην Κολωνία για λεμφαδενικό καθαρισμό. Σε μια πολύ δύσκολη και επικίνδυνη επέμβαση που κράτησε δέκα ώρες, μου αντικατέστησαν ένα τμήμα της κεντρικής αορτής. Μετά από 24 ώρες κατάφερα και σηκώθηκα να περπατήσω. Αυτά ήταν και τα πρώτα βήματα για να ξεκινήσω τρίαθλο.  Από τα πρώτα πράγματα που ρώτησα τον γιατρό ήταν αν θα μπορούσα να κάνω προπόνηση υψηλής έντασης»

– Μετά από τέτοια περιπέτεια δεν θα ήταν λογικό να επανέλθεις με τρέξιμο ή ποδήλατο; Αργά και σταθερά;

«Θα κάνω ότι μου αρέσει εμένα και όχι ότι αρέσει στον καρκίνο. Θα βαριόμουν να έκανα μόνο τρέξιμο ή μόνο ποδήλατο. Το κολύμπι δεν το είχα δοκιμάσει και ξεκίνησα προπονήσεις με την ομάδα του Γιάννη Ψαρέλη. Τώρα είναι το αγαπημένο μου. Αν έπρεπε να κρατήσω κάτι, αυτό θα ήταν η κολύμβηση. Στους αγώνες τριάθλου συμμετέχω όχι για το χρόνο αλλά για τη μαγεία του τερματισμού. Όταν έχει προηγηθεί μια τέτοια περιπέτεια υγείας, μπορείς να φανταστείς τι σημαίνει να τερματίζω. Επιπλέον οι διοργανώσεις τριάθλου είναι γεμάτες χαρά και θετική ενέργεια. Είμαστε   μια οικογένεια όσοι συμμετέχουμε.»

 Θα τερμάτιζα ακόμα και αν έπρεπε να συρθώ μέχρι τη γραμμή του τερματισμού.

 – Η επιθυμία υπήρχε, προετοιμασία έκανες , γιατί άργησε η στιγμή της πρώτης εκκίνησης;

«Τέσσερις φορές ήμουν φουλ φορμαρισμένος. Τη στιγμή που ήμουν έτοιμος να επιλέξω έναν αγώνα έκανα επανέλεγχο και είχα αρνητική διάγνωση. Αυτό με πείσμωνε ακόμα περισσότερο. Το 2016 από τον Αύγουστο μέχρι το Δεκέμβριο τελείωσα μια μεγάλη θεραπεία με αυτόλογη μεταμόσχευση μυελού των οστών. Τρεις συνεχόμενες θεραπείες ανά δεκαπέντε μέρες. Είχα πει στον εαυτό μου, αν καταφέρω και βγω ζωντανός, θα κάνω το πρώτο μου τρίαθλο ότι και αν γίνει. Είχα βάλει στόχο τη Λίμνη Δόξα γιατί είναι μια ήρεμη διαδρομή, το είχα συζητήσει και με τη Δανάη Μωραΐτη. Το έκανα σε  2ώρες, ενώ φέτος το έκανα σε μιάμιση. Βγήκε από μέσα μου ένα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. Όλοι μπορούμε, το ανθρώπινο μυαλό και η ανθρώπινη θέληση δεν τιθασεύονται. Θα τερμάτιζα ακόμα και αν έπρεπε να συρθώ μέχρι τη γραμμή του τερματισμού. Είναι η προσωπική νίκη που με βοήθησε να γυρίσω σελίδα και να συνεχίσω τη ζωή μου. Από τότε έχω συμμετάσχει σε 3 αγώνες τριάθλου. Το ένα ήταν σκυτάλη με τον Νίκο Παπαγγελή στον Σχινιά, η φετινή Λίμνη Δόξα και το Syros Triathlon που ήταν το αποκορύφωμα γιατί συμμετείχα στο Brave Light και έζησα όλες τις μέρες τις διοργάνωσης.

#cancelthecancer

«Προέκυψε όταν ήμουν μέσα στο νοσοκομείο. Έψαχνα μέσα στα social media να βρω κάτι σχετικά με το τρίαθλο.  Να βρω αν υπάρχουν άνθρωποι που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο και ασχολούνται με τον αθλητισμό και μοιράζονται την προσπάθεια τους. Αποφάσισα να κάνω μια σελίδα γύρω από τον  εαυτό μου ώστε να παίρνουν κουράγιο όσοι ζουν ότι και εγώ. Να βλέπουν  πως μπορεί να υπάρξει η επόμενη μέρα. Η σχέση είναι αμφίδρομη γιατί και  εγώ παίρνω δύναμη από τα μηνύματα που μου στέλνουν.  

– Ποια σκέψη σε κρατάει δυνατό στον αγώνα;

Το γούρι μου είναι οι κοντινοί μου άνθρωποι. Η οικογένεια και οι φίλοι μου.  Σε κάθε αγώνα τρέχω για φίλους μου που έχουν νοσήσει και κάνουν θεραπεία. Τους αφιερώνω τον τερματισμό μου. Σου δίνει μεγάλη χαρά να σου αφιερώνει κάτι κάποιος που περνάει την ίδια περιπέτεια με εσένα. Είναι σα να σου λέει σε περιμένω»

– Πάμε σε στυλ βραβεία Όσκαρ…. Ποιους θες να ευχαριστήσεις ;

«Θέλω να ευχαριστήσω τον φίλο μου Γιώργο, γνωστός και σαν icnoc . Ποδηλάτης και ταλαντούχος γραφίστας, είναι «συνεργός» στο «cancel the cancer». Δική του σκέψη ήταν το logo και η σχεδίαση. Να μπουν στη σελίδα  και άλλοι καρκινοπαθείς που ασχολούνται με τον αθλητισμό ώστε να δίνουμε κουράγιο σε όσους νοσηλεύονται. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τον Στέλιο Ανδρεάδη. Με τις συμβουλές και την καθοδήγησή του κατάφερα να τερματίσω στους αγώνες μου. Με βοήθησε και με το κολυμβητήριο Blue Swimming Center όπου έκανα προπονήσεις.  Σε ότι αφορά το ποδήλατο, ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Νίκο Κασσιμάτη και την οικογένεια του. Είναι φίλος αδελφικός. Τέλος ευχαριστώ  την οικογένεια μου που αγαπώ πολύ και τους φίλους μου τριαθλητές.»

– Ποιος είναι ο επόμενος στόχος;

«Είσαι ο πρώτος που το μαθαίνεις. Επόμενος στόχος είναι το Half  Ironman στο Costa Navarino  κάνοντας σκυτάλη με το Νίκο Παπαγγελή ο οποίος είχε νοσήσει με καρκίνο. Θέλουμε να προετοιμαστούμε κατάλληλα και να στείλουμε ένα μήνυμα και εκτός συνόρων.»

Previous ArticleNext Article

Στέφανο Μπαλντίνι 15 χρόνια μετά στον 37ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας

Δεκαπέντε χρόνια πίσω. Στο Καλλιμάρμαρο μπαίνει ένας Ιταλός. Με το γνωστό ταπεραμέντο των ανθρώπων, της γειτονικής χώρας και τερματίζει πρώτος μέσα σε έξαλλους πανηγυρισμούς.

Σήμερα, μπορεί να μην τερμάτισε στην πρώτη θέση, αλλά ο Ιταλός χρυσός Ολυμπιονίκης Στέφανο Μπαλντίνι πήρε μέρος και τερμάτισε σε 2 ώρες 57.07 στον 37ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Με την οικογένειά του να τον περιμένει στις μαρμάρινες κερκίδες του Καλλιμάρμαρου Σταδίου. Η γυναίκα του και οι δύο κόρες του να τον «πνίγουν» στις αγκαλιές και στα φιλιά. Όπως ομολόγησε και ο ίδιος, τρέχουν και είναι λάτρεις των αγώνων δρόμου και οι τρεις γυναίκες της ζωής του.

Όσο για τον ίδιο και πως αισθάνθηκε στον τερματισμό του 15 χρόνια μετά, στο ίδιο Στάδιο τόνισε: «Η αίσθηση είναι η ίδια, το σώμα και οι συνθήκες αλλάζουν ήταν σίγουρα διαφορετικός αγώνας. Αντιμετώπισα την κούρσα λίγο φοβισμένα γιατί για μένα είναι μεγάλη απόσταση και ο καιρός δεν ήταν ο ίδιος σε όλη τη διαδρομή. Όσο και να είσαι προετοιμασμένος κάθε αγώνας έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες. Τον χάρηκα όμως πραγματικά. Έδωσα μεγαλύτερη προσοχή και συγκέντρωση στα τελευταία μέτρα και τερματίζοντας θυμήθηκα πολλά. Όταν μπήκα στο Στάδιο, μου ήρθαν όλες οι μνήμες και οι εικόνες του τερματισμού του 2004. Έχω έρθει πολλές φορές στην Αθήνα, αλλά αυτή τη φορά στάθηκα και πάλι στην εκκίνηση και κατάφερα να τερματίσω σε ένα σχετικά καλό χρόνο».

Ο Ιταλός μαραθωνοδρόμος μίλησε και για το πόσο ανθρωπίνως δυνατό θεωρεί να σπάσει κάποιος το φράγμα των 2 ωρών, επίσημα σε κάποιον από τους Μαραθωνίους, όπως έγινε κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες στη Βιέννη:»Το θεωρώ δυνατό κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες. Στο Λονδίνο, στο Βερολίνο οι συνθήκες ευνοούν αν κάποιος είναι δυνατός και καλά προετοιμασμένος να τα καταφέρει».
Όσο για τον αν θα το επιχειρούσε εκ νέου να τρέξει στην Αθήνα…δεν απάντησε, απλά χαμογέλασε με νόημα…

Σουβατζόγλου: Ήταν ότι πιο δύσκολο έχω τρέξει!

Το άλλο τριαθλο του Γρηγόρη Σουβατζόγλου: Σπουδές, δουλειά πρωταθλητισμός

Ο Γρηγόρης Σουβατζόγλου είναι ο κορυφαίος Έλληνας τριαθλητής. Με αφοσίωση και ώρες προπόνησης στα πόδια του σε καθημερινή βάση, κατάφερε στο Ironman της Μαλαισίας το Σάββατο που μας πέρασε, να πάρει την 1η θέση στην ηλικιακή του κατηγορία και ταυτόχρονα την πρόκριση για το παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2020 που θα γίνει στην Κόνα.

Το χαρακτηριστικό του αγώνα ήταν η υγρασία και η πολύ ζέστη που δυσκόλεψε τις προσπάθειες όλων των αθλητών. Οι συνθήκες σε συνδυασμό με τον ίδιο τον αγώνα, που είναι ένας από τους δυσκολότερους του κόσμου, δημιούργησε ένα… μείγμα που δύσκολα μπορούσε να αντιμετωπίσει κανείς.

Παρόλα αυτά ο… Superman Γρηγόρης Σουβατζόγλου πάλεψε μέχρι το τέλος και όχι μόνο κατάφερε να ολοκληρώσει την προσπάθειά του, πήρε την πρωτιά στο AG (30-34) και πέτυχε και εξαιρετικές επιδόσεις.

Είναι χαρακτηριστικό πως ήταν ο ταχύτερος σε κολύμβηση και ποδηλασία στην κατηγορία του και πλασαρίστηκε σε πολύ υψηλές θέσεις στη γενική κατάταξη, ενώ το τρέξιμο όπως τόνισε και ο ίδιος τον δυσκόλεψε αρκετά.

Ο Έλληνας πρωταθλητής, λίγες ώρες μετά από τη μεγάλη του επιτυχία και την αποδοχή της θέσης για το παγκόσμιο πρωτάθλημα και πριν την επιστροφή του στην Ελλάδα, μίλησε στο runnfun.gr για τις πρώτες του σκέψεις και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε:

«Ήταν ότι πιο δύσκολο έχω τρέξει», ήταν τα πρώτα του λόγια και συνέχισε: «Η ζέστη στο τρέξιμο ήταν αφόρητη, παρόλο που είχε πολλές υδροδοσίες. Αναγκάστηκα να περπατήσω πολλές φορές και σκεφτόμουν ακόμα και να εγκαταλείψω«, τόνισε χαρακτηριστικά.

Όσο για το πως νιώθει που «έσφιξε τα δόντια» και ολοκλήρωσε την προσπάθειά του; «Τέλος καλό, όλα καλά. Η 1η θέση και η πρόκριση για το Παγκόσμιο στη Χαβάη ήρθε. Και τώρα θέλω διακοπές!«.

Ακόμα και οι… Super-ήρωες χρειάζονται ξεκούραση!

* Photo credit: Άγγελος Ζυμαράς @angeloszymaras

SwimRunHydra: Τα… μυστικά της νίκης από τον Παναγιώτη Δημόπουλο

Το 2019, όλοι ανυπομονούν να γίνουν κομμάτι μιας ξεχωριστής, πλούσιας και δυναμικής εμπειρίας, σ’ έναν ιδιαίτερα όμορφο και ξεχωριστό τόπο της Ελλάδος.

Το τριήμερο 15-17 Νοεμβρίου 2019, ο Δήμος Υδραίων, ο Yδραϊκός Ναυτικός Όμιλος και η TRIMORE, διοργανώνουν στο μαγευτικό και ιστορικό νησί του Αργοσαρωνικού, στο πλαίσιο του TRIMORE Multispots TOUR, το 2ο TRIMORE SwimRunHydra. Ένα event αλλιώτικο απ’ τα’ άλλα!

Το SwimRun είναι ένας αγώνας με πολλές εναλλαγές και με συμμετοχή αθλητών σε ζευγάρια, οι οποίοι διαγωνίζονται σε εκτός δρόμου διαδρομές τρεξίματος και κολύμβησης Ανοικτής Θαλάσσης, με συνεχείς εναλλαγές από το ένα άθλημα στο άλλο.. κυριολεκτικά δεμένοι!!!

To 2018 στην Ύδρα οι 50 πρώτοι και τολμηροί SwimRunners, κορυφαίοι αθλητές και λάτρεις του αθλητισμού, αψήφησαν τις δύσκολες καιρικές συνθήκες και στάθηκαν στην εκκίνηση δεμένοι μεταξύ τους ανά δύο με το ελαστικό σκοινί. Στη φετινή διοργάνωση αναμένεται ρεκόρ συμμετοχών ενώ έχει σχεδιαστεί η πραγματοποίηση δύο αποστάσεων.

Ο Παναγιώτης Δημόπουλος και ο Σπύρος Γκοτζιάς ήταν οι μεγάλοι νικητές του 1ου SwimRun και ένα μήνα πριν την επιστροφή τους στον… τόπο του εγκλήματος, ο ένας από τους δύο, ο Παναγιώτης Δημόπουλος, μίλησε στο runnfun.gr και έδωσε οδηγίες προς… ναυτιλλομένους.

Αν θέλεις να συμμετέχεις, πρέπει να τις διαβάσεις:

Η εμπειρία του πρώτου αγώνα

Ο αγώνας σαν εμπειρία ήταν ταυτόχρονα κάτι οικείο αλλά και πρωτόγνωρο μαζί. Το swimrun θυμίζει το γνωστό σε όλους μας aquathlon, κολύμπι και τρέξιμο. Παρόλα αυτά έχει αρκετές διαφορές. Μια από αυτές είναι ότι έχει πολλές εναλλαγές κολύμβησης και τρεξίματος. Μια άλλη είναι ότι δεν υπάρχει ζώνη αλλαγής, όλα τα απολύτως απαραίτητα πρέπει να τα έχεις συνεχώς πάνω σου καθ’όλη τη διάρκεια του αγώνα. Επίσης επιτρέπεται η χρήση βοηθητικού εξοπλισμού όπως pull buoy, χεράκια και σημαδούρα. Η μεγαλύτερη διαφορά όμως, είναι ότι πρέπει να κάνεις όλο τον αγώνα δεμένος με άλλον έναν αθλητή, πράγμα που το κάνει αρκετά ενδιαφέρον γιατί οι δύο αθλητές θα πρέπει να είναι κοντά σε χρόνους και στα δύο αθλήματα. Όλα αυτά είναι που μας κίνησαν το ενδιαφέρον μαζί με τον συναθλητή μου Σπύρο Γκοτζιά και έτσι δηλώσαμε συμμέτοχη σε αυτόν αγώνα.

Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Παναγιώτης Δημήπουλος εκτός από τον τίτλο του SwimRun στην Ελλάδα, κρατάει και αυτόν του ISOMAN που επίσης διοργανώνει η Trimore σε Καστοριά και Ρέθυμνο.

Η προετοιμασία

Η αλήθεια είναι ότι επειδή γινόταν πρώτη φορά στην χώρα μας και ήταν κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί, ξεκινήσαμε να ψάχνουμε στο διαδίκτυο να βρούμε διάφορα χρήσιμα tips και βίντεο όπου θα μας έδιναν μια πρώτη εικόνα. Αρχικά κάναμε μερικές προπονήσεις με εναλλαγές κολύμπι και τρέξιμο, δεμένοι μεταξύ μας με ένα λάστιχο περασμένο στη μέση. Δοκιμάσαμε να τρέξουμε με τα χεράκια και το βαρελάκι δεμένα πάνω μας. Βάζαμε και βγάζαμε σκουφάκια και γυαλάκια εν κινήσει, προσπαθώντας να μείνουμε κοντά μεταξύ μας αλλά και να μαζέψουμε τη σημαδούρα, κρατώντας όλο τον εξοπλισμό στα χέρια μας. Έπρεπε να κάνουμε αρκετά πράγματα μαζί αλλά η όλη διαδικασία ήταν πολύ διασκεδαστική και γελάσαμε πολύ μέχρι να τα καταφέρουμε.

Τις ειδικές στολές για το swimrun μπορείτε να τις προμηθετείτε από swimmingshop.gr. Πρόκειται για το μοντέλο VERSA της Zone 3, ένας συνδυασμός νεοπρέν και fabric

Τα «μυστικά» που οδήγησαν στην επιτυχία

Μυστικά δεν υπάρχουν. Και εμείς αρχάριοι ξεκινήσαμε, κάναμε τις δοκιμές μας, είδαμε τι είναι πιο αποτελεσματικό και το εφαρμόσαμε. Το μόνο «μυστικό» είναι να έχεις καλή χημεία και επικοινωνία με τον παρτενέρ σου. Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι για τον αγώνα είναι ο εξοπλισμός που θα χρησιμοποιήσει ο κάθε αθλητής (στολή, χεράκια, pull buoy, αθλητικά παπούτσια). Πρέπει να λάβουμε υπ’όψιν μας τη διαδρομή του αγώνα, την απόσταση και την διάρκεια του. Αυτό το λέω γιατί εξαιτίας των εναλλαγών από το κολύμπι στο τρέξιμο και ξανά στο κολύμπι κ.ο.κ. το σώμα μας θα χάνει θερμοκρασία. Οπότε είναι πολύ σημαντικό τι θα φορέσουμε στον αγώνα.

Επειδή ο αγώνας γίνεται τον Νοέμβριο η θερμοκρασία στη θάλασσα έχει αρχίσει και πέφτει, οπότε ιδανικά θα έπρεπε να βάλουμε wetsuit. Επειδή όμως ακολουθεί τρέξιμο, το wetsuit δεν ενδείκνυται γιατί δεν μπορούμε να τρέξουμε με αυτό και θα ανέβει και η θερμοκρασία του σώματος μας σε υψηλά επίπεδα. Έτσι λοιπόν προμηθευτήκαμε ειδικές στολές για το swimrun της Zone 3, το μοντέλο VERSA οι οποίες είναι συνδυασμός νεοπρέν και fabric υλικό , που επιτρέπουν στον αθλητή να κινείτε με άνεση όταν τρέχει και σε συγκεκριμένα σημεία επιτρέπει στο σώμα να αναπνέει.

Η δύναμη της παρέας

Το swimRun δεν το είδαμε τόσο σαν αγώνα , όσο σαν μια περιπέτεια. Το νησί της Ύδρας είναι πολύ όμορφο, και την ημέρα του αγώνα ο καιρός δεν ήταν και ο καλύτερος. Αυτό ήταν που έκανε την όλη εμπειρία μας μοναδική. Δύσκολος καιρός, απαιτητικός στίβος, παρέα με το ζευγάρι σου , δεμένοι από τη μέση, δίπλα σε άλλα ζευγάρια, για έναν αγώνα που διαρκεί 90-120 λεπτά. Κλείνω τα μάτια και μου έρχονται πολύ όμορφες εικόνες. Πολύ Δράση, ψηλά κύματα, δυνατός αέρας , να προσπαθείς να συντονιστείς χεριά με χεριά, βήμα με βήμα με τον συναθλητή σου, να τον εμψυχώσεις , να σου βάζει τις φωνές , μετά από λίγο να γελάμε. Τόσο ένταση και πάθος, τόσες εναλλαγές. Πραγματικά ήταν μια από τις πιο όμορφες εμπειρίες μου και ανυπομονώ για το επόμενο!

Έγραψε ιστορία ο Κιπτσόγκε με 1:59:40 στον Μαραθώνιο!

Ιστορία στον αθλητισμό έγραψε σήμερα ο Ελιούντ Κιπτσόγκε, ο Κενυάτης δρομέας που έγινε ο πρώτος άνθρωπος ο οποίος έτρεξε μαραθώνιο σε κάτω από δύο ώρες.

Ο 34χρονος Κιπτσόγκε ολοκλήρωσε τη διαδρομή του στη Βιένη, σπάζοντας το φράγμα των 2 ωρών και τερματίζοντας στον εκπληκτικό χρόνο της 1 ωρας 59 λεπτών και 40 δευτερολέπτων.

Υπό τις επευφημίες χιλιάδων θεατών, ο Κενυάτης Ολυμπιονίκης ολοκλήρωσε τέσσερις γύρους γύρω από το Prater, ένα πάρκο στο κέντρο της αυστριακής πρωτεύουσας.

Ο Κιπτσόγκε πέτυχε αυτό το εκπληκτικό κατόρθωμα με τη βοήθεια συνολικά 41 «λαγών» (pacemakers) δηλ. αθλητών που αναλάμβαναν (ανά επτά κάθε φορά) να του δίνουν τον ρυθμό για να πετύχει την απίστευτη επίδοση.

Οι θέσεις των pacemakers υποδεικνύονταν μάλιστα από ειδικά λέιζερ που έριχνε στο δρόμο ένα προπορευόμενο όχημα.

Η εκδήλωση στην οποία σημειώθηκε αυτό το καταπληκτικό επίτευγμα ονομάζεται «Ineos 1:59 Challenge», και αρχικά είχε προγραμματιστεί να λάβει χώρα στο Battersea Park του Λονδίνου. Ο 34χρονος είχε επιχειρήσει και στο παρελθόν να σπάσει το φράγμα των δύο ωρών στη Μόνζα της Ιταλίας το 2017, αλλά είχε αποτύχει για 26 δευτερόλεπτα.

«Αισθάνομαι πολύ όμορφα. Χρειάστηκαν 65 χρόνια για να γράψει ένας άνθρωπος ιστορία στο άθλημα. Μετά τον Ρότζερ Μπάνιστερ [ο πρώτος που διένυσε ένα μίλι κάτω από 4 λεπτά το 1954] χρειάστηκαν ακόμη 65 χρόνια… Είμαι πολύ χαρούμενος που έσπασα το φράγμα των δύο ωρών. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε απεριόριστες δυνατότητες και περιμένω να επαναλάβουν περισσότεροι αθλητές το σημερινό επίτευγμα», είπε μετά τη μεγάλη επιτυχία του ο Κιπτσόγκε.

Ο αθλητής δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τους 41 pacemakers, χαρακτηρίζοντάς τους «μερικούς από τους καλύτερους αθλητές του κόσμου». «Σε καθέναν τους ξεχωριστά λέω «ευχαριστώ». Μαζί γράψαμε ιστορία», είπε συγκινημένος ο αθλητής.

Τα περάσματα ήταν:

14:14 στα 5χλμ.,
28:28 στα 10χλμ,
42:34 στα 15χλμ.,
56:47 στα 20χλμ.,
59:41 στον Ημιμαραθώνιο,
1:10:59 στα 25χλμ.,
1:25:11 στα 30χλμ. και
1:39:23 στα 35χλμ.

Μιχάλης Ελληνικάκης: Νενικήκαμεν…

Το τρέξιμο εστί… φιλοσοφείν και ο Μιχάλης Ελληνικάκης από την αγαπημένη Σητεία, στην ιστορία του ξεκινάει με Σπύρο Λούη, συνεχίζει με Ελύτη και ολοκληρώνει με Φειδιππίδη.

Διαβάστε την ιστορία του σελιδοποιημένη:

Μάριος Μαρκόπουλος: Τρέχω για τη ζωή…

Ο Μάριος Μαρκόπουλος δεν τρέχει απλά. Μεταφέρει ένα μήνυμα ελπίδας, ένα μήνυμα ζωής. Ο αιμοκαθαρόμενος αθλητής ετοιμάζεται για τον Μαραθώνιο της Αθήνας.

Διαβάστε την ιστορία του σελιδοποιημένη:

x

Send this to a friend