Τραυματισμοί δρομέων: Ο ρόλος του εγκεφάλου, το τερέν και η ταχύτητα

Την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε μια γραμμή εκκίνησης ενός αγώνα κάνε ένα μικρό πείραμα. Κοίταξε γύρω σου όλους όσους θα τρέξουν μαζί σου και κάνε την εξής σκέψη: οι περισσότεροι από αυτούς, μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα, αναμένεται να αντιμετωπίσουν κάποιον μυϊκό τραυματισμό εξαιτίας του τρεξίματος. Φαντάζει λίγο τρομακτικό αλλά είναι αλήθεια…

Τα τελευταία χρόνια η βιομηχανία του τρεξίματος έχει αναπτυχθεί σε εντυπωσιακό βαθμό. Ειδικά παπούτσια και γενικότερα, διαφόρων ειδών αξεσουάρ έχουν βγει τα οποία προορίζονται για όσους ασχολούνται με το τρέξιμο. Παρ’ όλα αυτά, το ποσοστό των τραυματισμών δεν έχει πέσει. Και αυτό γιατί οι συνθήκες που οδηγούν σε τραυματισμούς αλλάζουν από άτομο σε άτομο. Έχει να κάνει με το φύλο που έχουμε, τα χαρακτηριστικά του οργανισμού μας και μια σειρά από άλλους παράγοντες.

Οι παράγοντες για τους τραυματισμούς

Ένας από αυτούς τους παράγοντες, από τους πιο σημαντικούς, είναι η ταχύτητα με την οποία τρέχουμε και το έδαφος πάνω στο οποίο επιλέγουμε να προπονηθούμε. Το αστικό περιβάλλον στο οποίο συνήθως προπονούμαστε όσοι ζούμε σε πόλεις έχει πολλές περιοχές που το τρέξιμο δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα. Το ερώτημα που προκύπτει από αυτή την διαπίστωση είναι: ποιό είναι το καλύτερο είδος δρόμου για να κάνουμε την προπόνησή μας; Η απάντηση δεν είναι καθόλου προφανής κι αυτό γιατί δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη, αντικειμενική απάντηση που να βασίζεται σε επιστημονικές έρευνες. Αντίθετα, κάθε απάντηση είναι περιπτωσιολογική ανάλογα με το πρόσωπο που… κάνει την ερώτηση.

Παραδείγματα

Ας μιλήσουμε με παραδείγματα. Είναι ευρέως διαδεδομένο πως όσο πιο μαλακό είναι το τερέν στο οποίο τρέχουμε τόσο λιγότερες είναι πιθανότητες να τραυματιστούμε. Αυτό όμως δεν τεκμηριώνεται κάπως σε επιστημονικό επίπεδο. Κι αυτό γιατί ο εγκέφαλος μας έχει ένα συγκεκριμένο σύστημα λειτουργίας που κάνει τα πόδια μας να προσαρμόζονται αυτόματα ενώ τρέχουν (ή περπατάνε) ανάλογα με την μορφή του εδάφους που διανύουμε. Πρόκειται για μια λειτουργία του εγκεφάλου που ονομάζεται ανεπίσημα «η ρύθμιση των μυών».

Ο εγκέφαλος…

Τη στιγμή που τρέχουμε, ο εγκέφαλος μας, ασυναίσθητα και με βάση περασμένες εμπειρίες τρεξιμάτων, προσαρμόζει τις κινήσεις των ποδιών μας ανάλογα με το είδος της επιφάνειας στην οποία προχωράμε. Συνεπώς, το είδος της επιφάνειας δεν παίζει από μόνο του κανένα ρόλο αναφορικά με τους τραυματισμούς, ο εγκέφαλος του καθένα μας αντίθετα, παίζει βασικό ρόλο. Με άλλα λόγια έχει ελάχιστη σημασία το αν τρέχουμε σε τσιμέντο ή σε άμμο. Είτε τρέχουμε στην πόλη είτε τρέχουμε σε παραλία το αν θα τραυματιστούμε έχει να κάνει με μια ελάχιστη λάθος λειτουργία του εγκεφάλου μας.

Από την άλλη, ο Δρ. Brian Heiderscheit, διευθυντής του Πανεπιστημίου της Κλινικής Δρομέων του Ουισκόνσιν, προσθέτει από την μεριά του κι έναν άλλο παράγοντα τονίζοντας: «Γνωρίζουμε πως το σώμα μας προσαρμόζεται άμεσα στις συνθήκες μιας επιφάνειας αλλά αυτό που δεν γνωρίζουμε ακόμα είναι αν υπάρχουν και ποιές είναι ακριβώς οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της λειτουργίας του σώματος μας όταν αυτό τρέχει διαρκώς σε μια συγκεκριμένη επιφάνεια».

Κατά την άποψη του Heiderscheit, ο πιο αξιόπιστος τρόπος για να αποφευχθούν οι τραυματισμοί για έναν δρομέα είναι να εξασκείται διαρκώς σε διαφορετικά είδη εδάφους έτσι ώστε το σώμα του να τα συνηθίζει όλα και να μην αντιμετωπίζει προβλήματα προσαρμογής. «Ακριβώς όπως ένας δρομέας αλλάζει το τέμπο του καθώς τρέχει ή το μέγεθος της απόστασης που διανύει ως κομμάτι της προπόνησης του, αντίστοιχα θα πρέπει να πράττει και με τα είδη δρόμου που υπάρχουν. Να δοκιμάζει δηλαδή να τρέχει σε διαφορετικές επιφάνειες», τονίζει.

Ο μύθος

Ένας άλλος μύθος σχετικά με τους τραυματισμούς έχει να κάνει με τον ρυθμό του τρεξίματος. Γενικότερα, πιστεύεται πως όσο πιο γρήγορα και έντονα τρέχει κάποιος τόσο πιο πιθανό είναι να πέσει θύμα τραυματισμού. Και εδώ όμως, κάτι τέτοιο δεν επιβεβαιώνεται από πουθενά. Μάλιστα, το 2015 έγινε ένα πείραμα επί αυτού.

Ερευνητές από το Τμήμα Δημόσιας Υγείας στο Πανεπιστήμιο Aarhus της Δανίας ζήτησε από μια ομάδα δρομέων να τρέξει σε τρεις διαφορετικές ταχύτητες. Από αυτό το πείραμα διαπιστώθηκε πως όχι μόνο δεν αυξάνονται οι πιθανότητες τραυματισμών όσο πιο γρήγορα τρέχεις αλλά το ακριβώς αντίθετο. Η συνολική πίεση στο γόνατο μειώνεται όσο πιο γρήγορα τρέχεις κι αυτό γιατί τα άλματα που απαιτούνται από τα πόδια μας για την διάνυση μιας απόστασης μειώνονται όλο και πιο πολύ όσο αυξάνουμε την ταχύτητά μας.

Από την άλλη βέβαια, αν το γόνατο (το οποίο αποτελεί ένα κομμάτι του ποδιού επιρρεπή σε τραυματισμούς) δεν επηρεάζεται από την αύξηση της ταχύτητας με την οποία τρέχουμε, δεν ισχύει το ίδιο για άλλα σημεία των ποδιών μας. Για παράδειγμα, άλλες έρευνες της ίδιας δανέζικης ομάδας αποδεικνύουν πως η γάμπα και ο αχίλλειος τένοντας επηρεάζονται από την αύξηση της ταχύτητας.

Εν κατακλείδι, δεν υπάρχει μια επιφάνεια που να είναι αντικειμενικά καλή για όλους, ούτε μια αντικειμενικά κατάλληλη ταχύτητα για τους πάντες. Αντίθετα, ο καταλληλότερος τρόπος για να αποφεύγονται οι τραυματισμοί είναι ο ακριβώς ανάποδος: να αλλάζουμε διαρκώς τις συνθήκες τρεξίματός μας για να συνηθίζει το σώμα μας σε όλες.

Πηγή: running.competitor.com
Μετάφραση-επεξεργασία: runnfun.gr

Previous ArticleNext Article

Ο Μπίλαρος του στίβου με το ταπεινό κίνητρο!

Γράφει ο Ηρακλής Αθανασόπουλος

Ο Βασίλης Παπαδημητρίου, 73 ετών σήμερα, γεννήθηκε στην Αγκαθιά Ημαθίας. Εζησε τα παιδικά χρόνια του στην ευρύτερη περιοχή της Αλεξάνδρειας (Γιδάς). Θαυμαστό ζήλο επέδειξαν οι γονείς του περί της διερεύνησης και ανάδειξης των αθλητικών δυνατοτήτων του.

Γι’ αυτό μετακόμισαν με όλες τις θυσίες στη Θεσσαλονίκη. Εκεί ο έφηβος Μπιλ με την καθοδήγηση του δάσκαλου Κώστα Χειμωνίδη εισήλθε στον όμορφο κόσμο του άλματος σε ύψος. Σύντομα βρήκε το δρόμο της καταξίωσης και των επιτυχιών. Βέβαια επάνω σε αυτές «έχτισε» τη ζωή του!!! Η σπουδαιότερη: κατέχει ένα από τα 33 μετάλλια (6+15+12) που έχουν κατακτήσει οι πρωταθλητές μας στα 51 έτη ιστορίας των Ευρωπαικών πρωταθλημάτων κλειστού στίβου. Αναδείχθηκε 3ος με άλμα στα 2μ17 στην «έκδοση» του 1973 (Rotterdam, σάλα Ahoy, 11 Μαρ). Πριν από ολίγες ημέρες πραγματοποίησε μιά εξαιρετική, συγκινητική αυτοβιογραφική ανάρτηση στο λογαριασμό του φβ με θέμα : “Περί Κινήτρων στον Αθλητισμό”.

Ιδού:

“Ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο στην υπάρχουσα βιβλιογραφία που αφορά τον αθλητισμό, σε όλο το φάσμα του, είναι τα κίνητρα. Όλοι κάτι έχουν κατα νου, είτε υλικό, είτε πνευματικό, είτε οτιδήποτε άλλο. Το κίνητρο όποιο και αν είναι, είναι κάτι μαγικό και έχει μια δυναμική να σε εκτοξεύσει και να σε βοηθήσει να πετύχεις τον στόχο σου. Το 1966 πήρε η μητέρα μου την απόφαση να αφήσουμε το χωριό μου και να εγκατασταθούμε στην Θεσσαλονίκη. Ο λόγος ήταν, όπως συχνά πυκνά έλεγε: να πετύχει το παιδί! Είχε προηγηθεί μια νίκη μου στο άλμα τριπλούν, στους Νομαρχιακούς αγώνες των σχολείων της Ημαθίας, στη Βέροια. Εγω τοτε φοιτούσα στο γυμνάσιο Αλεξάνδρειας, παλαιού Γιδά. Δεν ειχα καμμία σχέση με τον στίβο.

Ο γυμναστής μας Στ. Βουρδούνης θέλοντας να συμπληρώσει την ομάδα του σχολείου, τυχαία με φώναξε και μένα να δοκιμάσω στο άλμα τριπλούν και έτσι για πρώτη φορά πήδηξα 2-3 άλματα και προκρίθηκα στην ομάδα του σχολείου. Στη Βέροια κατάφερα και νίκησα με επίδοση 13.20 μ. Τις επόμενες μέρες κάλεσαν τη μάνα μου στο σχολείο και αφού της έδωσε συγχαρητήρια ο γυμναστής μας, της είπε οτι ο γιος σας είναι ταλέντο και μπορεί να διακριθεί στον αθλητισμό. Έτσι η μητέρα μου φόρτωσε τα λίγα πραγματάκια μας σε ένα σαράβαλο φορτηγό και 29 Ιουνίου 1966 ξεκινήσαμε να κατακτήσουμε τον κόσμο. Είχε νοικιάσει ένα δωμάτιο στις 40 Εκκλησιές, κοντά στο Καυταντζόγλειο και για εξοικονόμηση χρημάτων δούλευε καθαρίζοντας σκάλες, μιας και τα οικονομικά μας ήταν πενιχρά. Ο πατέρας μου είχε μείνει στο χωριό μέχρι να πουλήσει κάτι κτήματα και το σπίτι και αργότερα να έρθει και αυτος και να αγοράσουμε δικό μας διαμέρισμα. Κατα την είσοδο μας στην Θεσσαλονίκη, είχαμε περάσει έξω απο τον νέο σιδηροδρομικό σταθμό που μόλις είχε ανοίξει. Μου έκανε φοβερή εντύπωση. Αργότερα, αφού εγκατασταθήκαμε στο δωματιάκι μας, πήγα να δω τον σταθμό και απο κοντά και να τον θαυμάσω.

Έβλεπα τρένα να έρχονται και να φεύγουν, κόσμο να κυκλοφορεί. Ονειρευόμουνα πως και εγω θα μπορέσω να φύγω απο εκεί. Πήγαινα και έβλεπα το ρεστοράν του σταθμού, όλους αυτούς που έτρωγαν, τα γκαρσόνια με τα άσπρα πουκάμισα και τα παπιγιόν. Όλα αυτά ήταν για μενα κράχτης και ήθελα κάποια μέρα να μπορέσω και εγω να μπω μέσα και να φάω, αλλά λεφτά γιόκ. Ειχα γραφτεί στον ΠΑΟΚ. Ο κυρ Αλέκος Αλεξιάδης με μάζεψε, μιας και ο Ζαχαριάδης με είχε απορρίψει απο τον Ηρακλή. Είχε έρθει ο Χειμωνίδης και μου άλλαξε αγώνισμα. Απο τριπλούν σε ύψος. Άλματα κάναμε τον χειμώνα σε μια αίθουσα στο Καυταντζόγλειο. Τσιμέντο κάτω, ένα αυτοσχέδιο στρώμα απο αφρολέξ και φόρα 4-5 βήματα.

Ένα απόγευμα ήρθε να μας δει ο Μπέκας, έφορος στίβου του ΠΑΟΚ, αποκαλούμενος ΑΡΧΗΓΟΣ. Ρώτησε τον Χειμωνίδη: Κώστα πως πάει ο ψηλός; Ο Κώστας του είπε οτι είναι νωρίς ακόμα και οτι χρειάζεται πολύ δουλειά. Έκανα άλματα με Ελβιέλα παπούτσια στο τσιμέντο γύρω στο 1μ70. Ήρθε σε μενα τοτε ο έφορος και έβγαλε απο την τσέπη του μια πρόσκληση και μου την έδειξε. Κοίτα είναι για το χορό του ΠΑΟΚ, της ομάδας του ποδοσφαίρου, που θα γίνονταν με την ευκαιρία του νέου χρόνου (1967) στην αίθουσα του ρεστοράν ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ. Αν πηδήξεις 1.85 μ. είναι δική σου, έχεις τρεις προσπάθειες. Τα έχασα, ήρθε στο νου μου αυτό που ονειρευόμουνα τόσο καιρό. Συν η ομάδα με όλα τα αστέρια της που θα ήταν παρούσα, συν το φαγητό, συν το οτι ήταν μια ευκαιρία να μπλέξω με επώνυμους και επώνυμες της πόλης. Δεν χρειάστηκα περισσότερες προσπάθειες. Πέρασα το ύψος με την πρώτη και πήρα την πρόσκληση. Έζησα ένα όνειρο μέχρι την ημέρα που θα γίνονταν ο χορός. Δανείστηκα ένα κοστούμι απο έναν συναθλητή και μια γραβάτα. Την ημέρα του χορού είχα απογειωθεί. Το βράδυ εμφανίστηκα στην είσοδο με την πρόσκληση. Με έβαλαν σε ένα τραπέζι κοντά στους ποδοσφαιριστές. Ήταν η ομάδα του μπάσκετ, η ομάδα του βόλλευ, και εγώ από τον στίβο.

Κοντά μου δίπλα μου ο Κούδας, ο Φουντουκίδης ο Σαράφης, ο Θεοφανίδης, ο Παρίδης και όλοι οι επώνυμοι του ΠΑΟΚ. Ζούσα σε άλλον κόσμο. Το φαγητό ήταν κάτι που δεν ειχα ξαναδεί. Όμορφες κοπέλες έπαιζαν με τα μάτια με τους παίχτες. Αυτό είναι είπα μέσα μου. Αυτό είναι το όχημα που θα με οδηγήσει και εμένα σε τέτοια αναγνωρισιμότητα και θα μου ανοίξει ορίζοντες για ΖΩΗ. Έζησα μετά καλύτερες και πιο ανώτερες στιγμές, μέσω του αθλητισμού. Όμως αυτό με τον συγκεκριμένο χορό του ΠΑΟΚ ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ δεν μπόρεσε τίποτε να το ξεθωριάσει απο το μυαλό μου”.

Βασίλης Παπαδημητρίου 21 Φεβ 2021

### Ο Βασίλης κατάφερε εννέα συνεχείς καταρρίψεις της εθνικής επίδοσης. Υπερέβη κατά την πρώτη κατάρριψη τα 2μ13 στις 20 Ιουνίου 1970. Παρέδωσε στα 2μ21 στις 24 Αυγ 1973 και μάλιστα Βαλκανιονίκης στο στάδιο «Γεω Καραισκάκης». Κατέκτησε τέσσερις πανελλήνιους τίτλους (1970-1972-1973 και 1979). Στέφθηκε άλλη μια φορά Βαλκανιονίκης ( Σμύρνη 1972-2μ17). Βρέθηκε στο βάθρο, 2ος το 1978 και 3ος το 1974. Μετείχε στα ΕΠΑ του 1974 (19ος με 2μ11) και του 1978 (2μ10 προκριματικός). Aγγιξε την Ολυμπιακή δόξα στους ΟΑ «Μόναχο 1972» κατά την προτελευταία ημέρα (11η Σεπ). Κατατάχθηκε 12ος με 2μ15 (3η προσπ) ύστερα από ένα συγκλονιστικό αγώνα. Ο 6ος, ο Καναδός John Beers υπερπήδησε το ίδιο ύψος.

Συνέβη το ανεπανάληπτο: εννέα άλτες μοιράστηκαν τις θέσεις 6η έως και 14η με την ίδια επίδοση: 2μ15!!! Ολυμπιονίκης αναδείχθηκε ο Juri Tarmak (urs/est) με 2μ23. Σε αυτή την αγωνιστική πορεία του είχε άξιους ανταγωνιστές τον Γιάννη Κούσουλα στην αρχή και τον Δημήτρη Πατρώνη στη συνέχεια. Κρέμασε τα σπάικς μετά τα πρώτα «άντα» του. Διακρίθηκε στη συνέχεια ως ακαδημαικός δάσκαλος στο ΤΕΦΑΑΑ. Εδωσε τη ψυχή του σε αυτό το πόστο… Ηταν μεθοδικός ερευνητής, μεταδοτικός και δίκαιος παιδαγωγός! «Απλωσε» τη δραστηριότητά του σε άλλους τομείς. Επέβαλε στις ΠΑΕ με την υποδειγματική εργασία του σε Παναθηναικό, Αθηναικό, κοκ την ανάγκη του γυμναστή για τις ομάδες τους. Συνεργάστηκε, βέβαια, με τον ΣΕΓΑΣ.

Εισήγαγε, δίδαξε το θεσμό του μάνατζερ ή αν θέλετε του υπεύθυνου οργάνωσης διεθνών αγώνων. Αναμόρφωσε και προσέδωσε κύρος στο ρόλο του «αρχιπροπονητή». Θέσπισε αδιάβλητα κριτήρια επιλογής πρωταθλητών για τους διάφορους αγώνες. Ετυχαν ολόπλευρου σεβασμού!!! Αυτά (τα κριτήρια) γκρεμίστηκαν αργά αλλά σταθερά από όλους τους… επιγόνους του. Αποχώρησε από το ΕΚΠΑ ολοκληρώνοντας την ευδόκιμο θητεία του. Δεν επέτρεψε να του «δείξουν την πόρτα» όταν εντός 1997 προέκυψε στην ομοσπονδία η διοίκηση Σεβαστή. Τους πρόλαβε… Απήλθε στην ώρα του!

ΥΓ: όφειλα να γράψω, να επιμεληθώ, να σχολιάσω, να «ανεβάσω» ένα θέμα για τον άνθρωπο, το δάσκαλο, τον πρωταθλητή… Εψαχνα την ευκαιρία: Μπίλαρε σε ευχαριστώ!

Τρέξιμο και ακμή: Πως θα προστατέψετε το δέρμα σας;

Γιατί η προπόνηση μπορεί να σας κάνει να βγάζετε... σπυράκια;

Σύμφωνα με έρευνα του Βρετανικού Δερματολογικού Ιδρύματος ένα 28% όλων των ανθρώπων υποφέρει από ακμή σε κάποιο στάδιο της ζωής του. Για πολλούς ενεργούς δρομείς, των οποίων το δέρμα έχει ταλαιπωρηθεί από ακμή, ένα ερώτημα τριγυρίζει στο κεφάλι τους: μπορεί το τρέξιμο να προκαλέσει ακμή εξαιτίας του ιδρώτα; Με μια λέξη: ναι.

Ο ιδρώτας είναι συνήθως ο κύριος ένοχος για τα προβλήματα του δέρματος ενός δρομέα και σε συνήθως, σε συνδασμό με τους φραγμένους πόρους, δημιουργείται ακμή: όταν ο ιδρώτας αναμιγνύεται με τα νεκρά κύτταρα του δέρματος και τα βακτηρίδια, αφήνοντας τους πόρους σας αποκλεισμένους, το πρόσωπό σου γεμίζει σπυράκια.

Ο δερματολόγος Δρ. Ντάνιελ Γκλας από την Δερματολογική Κλινική του Λονδίνου έδωσε πρόσφατα ορισμένες επιπλέον πληροφορίες για τους λόγους που δημιουργείται η ακμή:

Δεν φοράτε τα σωστά ρούχα

Το σφιχτά ρούχα πιέζουν τους πόρους και εμποδίζουν τη διαφυγή του ιδρώτα μπορούν επίσης να συμβάλουν σε προβλήματα στο δέρμα. Από αυτά τα προβλήματα, η ακμή είναι η πιο διαδεδομένη και προκύπτει στις περιοχές του δέρματος που εμποδίζονται από τη σύσφιξη των ενδυμάτων, όπως οι ιμάντες, οι ζώνες μέσης, τα ρολόγια και τα όργανα μέτρησης καρδιακού ρυθμού.

Τα αντικείμενα αυτά λοιπόν πρέπει να αφαιρούνται άμεσα μετά τη λήξη της προπόνησής και φυσικά όποτε είναι δυνατόν, να αποφεύγετε να φοράτε ρούχα που τρίβονται στο δέρμα σας ενώ τρέχετε. Επίσης, να κάνετε μπάνιο αμέσως μετά την άσκηση και να αλλάζετε ρούχα χωρίς να χάνετε χρόνο.

Το τρέξιμο την ημέρα είναι όμορφο αλλά όχι για το δέρμα σας

Η παρατεταμένη έκθεση στον ήλιο μπορεί επίσης να προκαλέσει προβλήματα στο δέρμα, για να μην αναφέρουμε και τις πιο σοβαρές επιπτώσεις όπως ο καρκίνος του δέρματος. Εάν τρέχετε σε εξωτερικούς χώρους με ζεστό καιρό, βεβαιωθείτε ότι φοράτε κρέμα ηλίου που σας προστατεύει ενώ επιλέξτε και ένα αντηλιακό για το πρόσωπο και το λαιμό. Το ιδανικό είναι να φορέσετε τις εν λόγω κρέμες τουλάχιστον μισή ώρα πριν βγείτε ξεκινήσετε την προπόνηση και να τις ξαναφορέσετε περίπου 2 ή 3 μετά την προπόνηση.

Ο εξοπλισμός του γυμναστηρίου

Στο γυμναστήριο, ο εξοπλισμός έρχεται σε επαφή με πλήθος δυσάρεστων βακτηρίων και μολυσματικών μικροβίων. Στους ανθρώπους που χρησιμοποιούν τον ίδιο εξοπλισμό σε τακτική βάση και δεν δίνουν αρκετή προσοχή στην απολύμανση ή το σκούπισμα μετά τη χρήση, αυτά τα μικρόβια και τα βακτηρίδια απλώνονται εύκολα.

Αυτές οι μολύνσεις που αναμιγνύονται με τους φραγμένους πόρους και την υπερβολική εφίδρωση είναι ένας από τους κύριους παράγοντες που συμβάλλουν στην ακμή του αθλητή και σε μια σειρά άλλων δυσάρεστων λοιμώξεων του δέρματος. Για να διασφαλίσετε ότι αυτά τα μικρόβια δεν θα εξαπλωθούν σε περιοχές που είναι επιρρεπείς στην ακμή, προσπαθήστε να αποφύγετε να αγγίζετε το πρόσωπό σας με τα χέρια σας όταν γυμνάζεστε και να καθαρίζετε το σώμα σας με απολυμαντικό μετά την ολοκλήρωση της προπόνησής σας.

Δεν αφαιρείτε το μακιγιάζ σας

Αφορά φυσικά τις γυναίκες. Πριν πάτε για τρέξιμο, φροντίστε να έχετε αφαιρέσει το μακιγιάζ σας. Καθώς ασκείστε και η θερμοκρασία του σώματος και ο καρδιακός σας ρυθμός αυξάνονται προκαλώντας τους πόρους και τους ιδρωτοποιούς αδένες σας να ανοίξουν, το μακιγιάζ αποτελεί εμπόδιο ως προς αυτή τη διαδικασία καθώς αποτρέπει τους πόρους αυτούς από το να απελευθερώσουν τον ιδρώτα. Κάπως έτσι βγάζετε σπυράκια και το δέρμα σας ερεθίζεται.

Διαβάστε ακόμα: Και όμως υπάρχουν άνθρωποι που είναι αλλεργικοί στη γυμναστική!

x
Send this to a friend