Οι καλύτερες κινηματογραφικές ταινίες με θέμα το τρέξιμο (part I)

Οι καλύτερες κινηματογραφικές ταινίες με θέμα το τρέξιμο (part I)

Μπορεί το τρέξιμο να μην είναι και το πιο κινηματογραφικό άθλημα που υπάρχει, ούτε το πιο δημοφιλές με το οποίο μπορεί να καταπιαστεί μια ταινία που θέλει να απευθυνθεί σε μαζικά κοινά αλλά παρ’ όλα αυτά δεν είναι λίγοι οι σκηνοθέτες που γύρισαν ταινίες για το εν λόγω σπορ.

Μάλιστα, αν κάποιοι φιλόδοξοι δρομείς δουν τις ταινίες που καταπιάνονται με το αγαπημένο τους άθλημα είναι δεδομένο πως όχι απλά θα ταυτιστούν με τους πρωταγωνιστές και με τις καταστάσεις που αυτές περιγράφουν αλλά ταυτόχρονα, θα εμπνευστούν και για τη συνέχεια των προσπαθειών τους.

Σήμερα, κάνουμε μια βουτιά στο κινηματογραφικό παρελθόν του τρεξίματος και θυμόμαστε τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες που είχαν να κάνουν με το τρέξιμο. Όσοι είστε σινεφίλ και ταυτόχρονα σας αρέσει το τρέξιμο σημειώστε τις γιατί κάποιες από αυτές θα τις δείτε αρκετές φορές:

The Jericho Mile (1979)

Ένας ισοβίτης που περνάει μοναχικά και μελαγχολικά τον ατελείωτο χρόνο του στη φυλακή, βρίσκει και πάλι νόημα στη ζωή του όταν αρχίζει να τρέχει. Τελικά, θα γίνει ένας δρομέας πολύ υψηλού επιπέδου και η αλήθεια είναι πως αν και πολλοί θεατές θα αναφωνήσουν πως «αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες», με μια δεύτερη ανάγνωση και λαμβάνοντας υπόψιν το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι αντιμετώπισαν τα ψυχολογικά τους προβλήματα μέσα από το τρέξιμο, το «The Jericho Mile» μπορεί τελικά να είναι μια ρεαλιστική ταινία.

Chariots of Fire (1981)

Η αληθινή ιστορία του Χάρολντ Άμπραχαμς και του Έρικ Λίντελ, δυο Βρετανών ερασιτεχνών δρομέων που πήραν μέρος στους Ολυμπιακούς του 1924 με σκοπό να κερδίσουν το χρυσό μετάλλιο. All time classic ταινία για το υποείδος των ταινιών αναφορικά με αγώνες δρόμου και βραβευμένο με τέσσερα Όσκαρ την εποχή της: καλύτερης ταινίας, καλύτερου σεναρίου, κοστουμιών και μουσικής. Ειδικά η μουσική της ταινίας είναι από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου να γράφει ένα αριστουργηματικό θέμα.

Personal Best (1982)

PERSONAL BEST, Mariel Hemingway, Kenny Moore, 1982, (c)Warner Bros.

Η ιστορία δυο γυναικών στις ΗΠΑ λίγο πριν τους Ολυμπιακούς του 1980. Οι πρωταγωνίστριες ετοιμάζονται πυρετωδώς για την διοργάνωση της Μόσχας, η οποία μποϊκοταρίστηκε από τις ΗΠΑ. Μιλάμε άλλωστε για μια περίοδο που ο Ψυχρός Πόλεμος βρίσκεται στα ντουζένια του. Εκτός από την ηθοποιό Μαριέλ Χέμινγουέι, στην ταινία παίζει και η Πατρίς Ντόνελι που ήταν δρομέας και στην κανονική της ζωή καθώς και ο Κένι Μουρ, αληθινός μαραθωνοδρόμος και θρυλικός δημοσιογράφος που ασχολούταν με τον στίβο. Οι σκηνές με τις δυο πρωταγωνίστριες να προπονούνται στους αμμόλοφους της Καλιφόρνιας είναι από τις πλέον κλασικές.

Running Brave (1983)

Η αληθινή ιστορία του Μπίλι Μιλς, του Ινδιάνου που εκπροσώπησε τις ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς του 1964 παρά το γεγονός ότι βίωσε θύελλα αντιδράσεων και έγινε αντικείμενο ρατσιστικής αντιμετώπισης από ένα μεγάλο μέρος της αμερικάνικης κοινωνίας. Μια από τις πιο συγκινητικές ταινίες του είδος για έναν άνθρωπο που όχι μόνο έτρεξε σε πείσμα των στερεοτύπων αλλά πήρε και το χρυσό στα 10.000 μέτρα.

On the Edge (1986)

Μια από τις πιο αντισυμβατικές και απρόβλεπτες ως προς την εξέλιξη της πλοκή τους ταινίες της λίστας, το «On the Edge» αφηγείται την ιστορία ενός μεσήλικου άντρα με τραγικό παρελθόν που γυρνάει στη γενέτειρά του την Καλιφόρνια έπειτα από 20 χρόνια απουσίας με μοναδικό σκοπό να καταφέρει να λάβει μέρος στον Μαραθώνιο της περιοχής, μια από τις πιο δύσκολες κούρσες των ΗΠΑ. Ξεκινάει προπονήσεις με τον παλιό του γυμναστή όμως υπάρχει ένα πρόβλημα για τον ήρωά μας; έχει δεχθεί ποινή ισόβιου αποκλεισμού καθώς πριν 20 χρόνια είχε επιχειρήσει να δωροδοκήσει έναν κριτή…

Forrest Gump (1994)

Δεν είναι ακριβώς ταινία που καταπιάνεται με το θέμα του τρεξίματος αλλά μια από τις πιο ιστορικές της σεκάνς έχουν να κάνουν με αυτό. Δεν είναι να απορεί κανείς που κάποιες από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας αφορούν τον πρωταγωνιστή της να τρέχει, ούτε πιο το «Run Forrest, run» είναι μια από τις πιο διάσημες ατάκες. Άπειροι άνθρωποι εμπνεύστηκαν από τον Φόρεστ Γκαμπ και ξεκίνησαν να τρέχουν ενώ κάποιοι επιχείρησαν και να τον μιμηθούν…

Without Limits (1998)

Από τις καλύτερες ταινίες της λίστας και σίγουρα μια από τις πιο αγαπημένες των δρομέων, η ταινία επικεντρώνεται στον θρυλικό μαραθωνοδρόμο Στιβ Πριφοντέιν, έναν από τους πιο χαρισματικούς δρομείς όλων των εποχών που σκοτώθηκε μόλις στα 24 του λόγω ενός τραγικού δυστυχήματος ακριβώς μετά τον τερματισμό του σε έναν αγώνα. Στη σύντομη ζωή του ο  Πριφοντέιν κατάφερε να σπάσει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο και το «Without Limits» αφηγείται τη σχέση του με τον επίσης θρυλικό προπονητή του, τον Μπιλ Μπόουερμαν, ο οποίος υπήρξε και συνιδρυτής της Nike.

Saint Ralph (2004)

Καναδικό διαμαντάκι, όχι τόσο γνωστό στο ευρύ κοινό αλλα αγαπημένο για όσους το έχουν ανακαλύψει, το «Saint Ralph» μας τοποθετεί στην πραγματικότητα του Καναδά τη δεκαετία του ’50. Ο 14χρονος πρωταγωνιστής έχει χάσει τον πατέρα του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ ξαφνικά η μητέρα του πέφτει σε κόμμα. Ο ίδιος αναζητά ένα θαύμα για να την κρατήσει στη ζωή και έτσι, παρά την ηλικία του και τις ελάχιστες ελπίδες που έχει, αποφασίζει να λάβει μέρος στον ιστορικό Μαραθώνιο της Βοστώνης. Αρκετά κλισέ αλλά πολύ αγαπημένο και σίγουρα τρελή πηγή έμπνευσης για όλους όσους θεωρούν πως η συμμετοχή τους σε έναν μαραθώνιο είναι κάτι σαν άπιαστο θαύμα.

Spirit of the Marathon (2007)

Το μοναδικό ντοκιμαντέρ της λίστας και ταυτόχρονα μια ταινία που πρέπει να βρίσκεται στην must see λίστα όλων, το «Spirit of the Marathon» ακολουθεί έξι δρομείς, μερικοί από τους οποίους είναι πραγματικοί θρύλοι, καθώς προετοιμάζονται για το τον Μαραθώνιο του Σικάγο το 2005. Μοιάζει αδύνατο να μην εμπνευστείς από μια ταινία που σε ένα σημείο της, ένας από τους πρωταγωνιστές λέει: «Είχα φτάσει σε ένα σημείο στη ζωή μου που δεν πίστευα πως θα μπορούσα ποτέ να είμαι ξανά χαρούμενος. Πλέον, νιώθω πως μπορώ να κάνω το οτιδήποτε». Όταν το πνεύμα του μαραθωνίου εκφράζεται από ανθρώπους που όλη τους η ζωή κινείται γύρω από τη συμμετοχή σε τέτοιους αγώνες, αυτόματα παίρνει άλλη διάσταση.

Run Lola Run (1998)

Καταχρηστικά μπαίνει ετούτη η ταινία σε αυτή τη λίστα καθώς δεν έχει να κάνει με το τρέξιμο ως άθλημα αλλά και πάλι: όταν έχουμε να κάνουμε με ένα φιλμ που κατά τη διάρκειά του η πρωταγωνίστρια τρέχει και δεν φτάνει –για να σώσει τον παντελώς άχρηστο φίλο της από τους μπελάδες που έχει- δεν θα μπορούσε να λείπει από εδώ. Η ταινία που έκανε την πανέμορφη Φράνκα Ποτέντε γνωστή στα ευρεία κοινά και ταυτόχρονα έδειξε πόσο… κουλ μπορεί να είναι το να τρέχεις (έστω και αν το κάνεις επειδή είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου όπως η Λόλα), το «Run Lola Run» είναι must see για τους «πιστούς» του τρεξίματος.

To be continued…

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Ενα βιβλίο που θα πρέπει να διαβάσουν όλοι οι δρομείς

Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς της εποχής μας και ένας από τους υποψήφιους για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο Χαρούκι Μουρακάμι (γεννήθηκε στο Κιότο το 1949) εκτός από συγγραφέας είναι ένας έμπειρος δρομέας μεγάλων αποστάσεων.

Έχει τρέξει σε πάνω από 25 Μαραθώνιους, ακόμα και στον υπερμαραθώνιο του Χοκάιντο (100 χλμ). Ο πρώτος του Μαραθώνιος ήταν στην Αθήνα το 1983, όπου έτρεξε μόνος την αντίθετη διαδρομή, από την Αθήνα στο Μαραθώνα. Όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, αφού ασχοληθεί για μερικές ώρες το πρωί με το γράψιμο, τρέχει κατά μέσο όρο 10 χιλιόμετρα, 6 μέρες την εβδομάδα.

Σύνοψη του βιβλίου “Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο”

“Δεν ξεκίνησα να τρέχω επειδή κάποιος μου ζήτησε να γίνω δρομέας. Όπως δεν έγινα μυθιστοριογράφος επειδή κάποιος μου ζήτησε να γίνω μυθιστοριογράφος. Μια μέρα, έτσι στο άσχετο, μου ήρθε να γράψω ένα μυθιστόρημα. Και μια μέρα, έτσι στο άσχετο, άρχισα να τρέχω – επειδή απλώς το ήθελα”.

Το 1982, αφού πούλησε το τζαζ μπαρ του για ν’ αφοσιωθεί στο γράψιμο, ο Χαρούκι Μουρακάμι αποφάσισε ν’ αρχίσει να τρέχει για να κρατιέται σε φόρμα και να έχει την αντοχή να γράφει μέχρι τα βαθιά γεράματα. Ένα χρόνο αργότερα ολοκλήρωσε μόνος του τη διαδρομή από την Αθήνα στο Μαραθώνα και τώρα, ύστερα από δεκάδες παρόμοιες κούρσες, εκτός από τα τρίαθλα και μια πληθώρα βιβλίων, αναλογίζεται την επίδραση που είχε αυτό το άθλημα στη ζωή του και ακόμα περισσότερο στο γράψιμο του.

“Να γράφω με ειλικρίνεια για το τρέξιμο και να γράφω με ειλικρίνεια για τον εαυτό μου, είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα. Επομένως υποθέτω ότι αυτό το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί και ως μια αυτοβιογραφία επικεντρωμένη στο τρέξιμο”, γράφει στον Πρόλογο του βιβλίου του.

9789604106516-1000-0656297

Μέσα από κοπιαστικά προγράμματα προπόνησης και διαδρομές, αυτές οι αποκαλυπτικές αναμνήσεις καλύπτουν την τετράμηνη προετοιμασία του για τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης του 2005, και περιγράφουν τοποθεσίες από τους Τζίνγκου κήπους στο Τόκυο, όπου κάποτε μοιράστηκε τη διαδρομή μ’ έναν Ολυμπιονίκη, μέχρι τον ποταμό Τσαρλς στη Βοστώνη, ανάμεσα σε νέες γυναίκες, που τον άφηναν πίσω τους.

Μέσα απ’ τον θαυμαστό φακό ενός αθλήματος αναδύεται ένα κέρας αφθονίας από αναμνήσεις κι εμπνεύσεις: Η καταλυτική στιγμή όπου αποφάσισε να γίνει συγγραφέας, οι μεγαλύτεροι θρίαμβοι αλλά και οι απογοητεύσεις του, το πάθος του για τους δίσκους βινυλίου, και, μετά τα πενήντα, η αναπόφευκτη φθορά της ηλικίας, το αγαπημένο του μοτίβο της “απώλειας” και η επώδυνη σοφία της ωριμότητας.

“Καθώς τρέχω”, γράφει ο Μουρακάμι, “λέω στον εαυτό μου να σκεφτεί ένα ποτάμι. Και σύννεφα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν σκέφτομαι τίποτα. Το μόνο που κάνω είναι να τρέχω ασταμάτητα μες στο δικό μου, οικείο, χειροποίητο κενό, την δική μου προσωπική νοσταλγία. Κι αυτό είναι υπέροχο. Ας λένε ό,τι θέλουν”.

pinakas_vivlio

Βιογραφία συγγραφέα: Murakami Haruki

Ο Χαρούκι Μουρακάμι, που θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Ιάπωνες συγγραφείς, γεννήθηκε στο Κιότο το 1949. Γνωρίστηκαν με τη γυναίκα του τη Γιόκο στο πανεπιστήμιο κι άνοιξαν στο Τόκιο ένα τζαζ κλαμπ με το όνομα “Peter Cat”. Το πρώτο του μυθιστόρημα, “Hear the Wind Sing”, εκδόθηκε το 1979 στα ιαπωνικά και το 1987 στα αγγλικά. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα “Pinball, 1973″ (1983, αγγλικά: 1985),”A Wild Sheep Chase” (1982, αγγλικά: 1989), “Hard-boiled Wonderland and The End of the World” (1985, αγγλικά: 1991), και αρκετά διηγήματα, που περιλήφθηκαν στις συλλογές “The Elephant Vanishes” (1985, αγγλικά: 1991), και “Blind Willow, Sleeping Woman” (2005, αγγλικά: 2006). Η εμπορική επιτυχία ήρθε με το επόμενο μυθιστόρημά του, “Norwegian Wood” (από τον τίτλο του τραγουδιού των Beatles, 1987 στα ιαπωνικά, 2000 στα αγγλικά), το οποίο τον έκανε διάσημο στη χώρα του, πούλησε περισσότερα από 10 εκ. αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και μεταφέρθηκε στην οθόνη. Το 1987 εγκατέλειψε την Ιαπωνία, για να επιστρέψει το 1995. Η επιτυχία συνόδευσε και τα επόμενα βιβλία του: “Dance Dance Dance” (1988, αγγλικά: 1994), “South of the Border, West of the Sun” (1992, αγγλικά: 2000), “The Wind-up Bird Chronicle” (1995, αγγλικά: 1997), “Underground” (το πρώτο δοκιμιακό του έργο, 1998, αγγλικά: 2000), “Sputnic Sweetheart” (1999, αγγλικά: 2001), “After the Quake” (διηγήματα, 2000, αγγλικά: 2002), “Kafka on the Shore” (μυθιστόρημα, 2002, αγγλικά: 2005), “After Dark” (μυθιστόρημα, 2004, αγγλικά: 2007), “What I Talk About When I Talk About Running” (δοκίμιο, με ειρωνική αναφορά του τίτλου στον Ρέιμοντ Κάρβερ, 2007, αγγλικά: 2008), “1Q84” (μυθιστόρημα-ποταμός σε τρία μέρη, 2009-2010, αγγλικά: 2011). Το νέο του μυθιστόρημα έχει τίτλο “Colorless Tsukuru Tazaki and His Years of Pilgrimage”, 2013 (στην Ιαπωνία), και αναμένεται να εκδοθεί στα αγγλικά το 2014. Έχει μεταφράσει στα ιαπωνικά έργα του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ, του Τρούμαν Καπότε, του Τζον Ίρβινγκ και του Ρέιμοντ Κάρβερ. Έχει τιμηθεί με τα βραβεία Franz Kafka και Jerusalem, καθώς και το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Ιαπωνίας, το Yomiury. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες.

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Επική γκάφα της Nike: Έγραψε λάθος στα ελληνικά το ίδιο της το όνομα!

Σε εξαιρετικά αμήχανη θέση βρίσκεται η Nike η οποία παρουσίασε ένα ζευγάρι αθλητικών παπουτσιών εμπνευσμένο από τη θεά της ελληνικής μυθολογίας Νίκη. Μόνο που το «Air Force 1 Goddess of Victory», όπως είναι το όνομα του νέου μοντέλου, εκτός από τις μεγαλύτερες «γλώσσες» που παραπέμπουν στα φτερά της θεάς έχει στο πίσω μέρος του και το όνομά της στα ελληνικά: ΠΙΚΣ, αντί για ΝΙΚΗ.

Το λάθος αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις δεδομένου ότι αφορά το ίδιο το όνομα της εταιρείας καθώς η πολυεθνική πήρε την επωνυμία της από τη θεά της νίκης στην ελληνική μυθολογία.

Όπως αναφέρει η Daily Mail το λάθος εντοπίστηκε άμεσα από ελληνόφωνους χρήστες του διαδικτύου και δημιουργήθηκε φόρμα διαμαρτυρίας στο Change.org με αίτημα την απόσυρση του συγκεκριμένου μοντέλου και την μετονομασία του.

Φυσικά τα σχόλια των χρηστών στα social media ήταν εμπνευσμένα:

«Δεν μπορώ να το συλλάβω. Κάτι τέτοια με κάνουν έξαλλη. Ξέρω ότι δεν έχει σημασία και μόνο ένας ηλίθιος θα φορούσε παπούτσια που γράφουν «piks» με ελληνικούς χαρακτήρες θεωρώντας ότι γράφουν «Νίκη» και δεν θα έπρεπε να με νοιάζει τι παπούτσια φορούν οι ηλίθιοι αλλά, γίνομαι έξαλλη. Υπάρχουν 11 εκατομμύρια Έλληνες. Ρωτήστε έναν».

Σε επόμενο μήνυμά της η ίδια πρόσθεσε: «Και δεν συμπεριέλαβα στο μέτρημα ούτε τους Κύπριους, ούτες τους φοιτητές κλασικών σπουδών και γενικότερα εκείνους με βασικές γνώσεις» αναφερόμενη στον αριθμό των 11 εκατομμυρίων που θα μπορούσε να ρωτήσει η εταιρεία για τη σωστή ορθογραφία του ονόματός της.

Ένας άλλος χρήστης έδωσε συνέχεια στο μέτρημα: «Επίσης θα μπορούσες να συμπεριλάβεις τους μαθηματικούς, τους φυσικούς και τους επιστήμονες υπολογιστών», ενώ κάποιοι ανέφεραν ότι «η Nike γιορτάζει και τιμά την Ελληνίδα θεά της νίκης κατεδαφίζοντας το όνομά της και την ελληνική γλώσσα».

Πηγή: www.newmoney.gr

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend