Και είχα μια φαγούρα…

Και είχα μια φαγούρα...

Η προπόνηση του τριάθλου σε κάνει να περνάς αρκετές ώρες μέσα στο νερό. Ήταν κάτι που ευχόμουν και φοβόμουν ταυτόχρονα και θα εξηγήσω γιατί.

Το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή. Η θάλασσα το μέρος που θα ήθελα να ζω. Το νερό η λύτρωση από τον ήλιο και τη ζέστη. Η κολύμβηση… ανάγκη για να μην πνιγώ.

Στην τσάντα της παραλίας υπάρχει μια ψάθα, μια πετσέτα και ένα αντιηλιακό. Τέλος. Και κανένα απολύτως πρόγραμμα. Πλατσούρισμα, βουτιά, ξανά πλατσούρισμα, ξαπλωστρούλα, καφεδάρα και όλα καλά.

Το νερό, λοιπόν, το αγαπάω. Άρα για μένα μετά την απόφαση για το «RNF Challenge«, το γεγονός ότι θα περνούσα αρκετές ώρες μέσα στο νερό, έστω και αν αυτό για το χειμώνα τουλάχιστον είναι σε πισίνα, ήταν από μόνο του ένα καλό νέο.

Στο κολυμβητήριο, ωστόσο, τα πράγματα αλλάζουν. Αρχικά έχεις ένα πρόγραμμα από τον κόουτς Νίκο Σπυριδαντωνάκη που δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια για… πλατσουρίσματα.

Κατά δεύτερον, τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση, έχεις μια τσάντα να φτιάξεις από το προηγούμενο βράδυ. Πετσέτα για το σώμα, για τα μαλλιά, γυαλάκια, σκουφάκι, ωτοασπίδες, βατραχοπέδιλα, σαγιονάρες, βαρελάκι, μαγιό, αφρόλουτρο-σαμπουάν, αποσμητικό, buffer, σκουφί (για το κρύο),λουκετάκι… αυτά.

Και αν σας φαίνονται πολλά, θα διαπιστώσετε ότι υπάρχουν και άλλα τα οποία αν ξεχάσετε, τότε θα αντιμετωπίσετε το πρόβλημα που αντιμετώπισα και εγώ.

Μετά την 3η προπόνηση…

Μετά την 3η προπόνηση, ένιωσα μια ενόχληση από φαγούρα στον αριστερό μου γλουτό και την ωμοπλάτη. Δεν έδωσα (σ.σ. κακώς) ιδιαίτερη σημασία Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τα συμπτώματα μια μέρα μετά να ενταθούν και μάλιστα να είναι τόσο ενοχλητικός ο κνησμός που δεν κατάφερα να κοιμηθώ το βράδυ.

Την επόμενη μέρα η ίδια κατάσταση. Μετά από αρκετή υπομονή επισκέφτηκα τo Νοσοκομείο Ανδρέας Συγγρός. Μιας και δεν είχα εξανθήματα ή σπυράκια, ούτε καν κοκκινίλες, προσπάθησα να εξηγήσω στον γιατρό τι μου συμβαίνει. Με εξέτασε και όταν άκουσε την μαγική λέξη «κολυμβητήριο» η διάγνωσή του έγινε εύκολη.

«Έχεις μια πολύ ελαφριά ανεπαίσθητη ξηροδερμία που δεν είναι εύκολα ορατή και όλο αυτό προέρχεται από το χλώριο. Θα έπρεπε να έχεις χρησιμοποιήσει ένα ενυδατικό γαλάκτωμα εξ αρχής, γιατί το χλώριο δημιουργεί διάφορα προβλήματα σε σημεία που υπάρχει τριβή (σ.σ. μαγιό, ή στις άκρες από το σκουφάκι στο πρόσωπο), είτε σε σημεία που μπορεί να έχεις δημιουργήσει μικρές αμυχές αν έχεις ξυθεί», μου είπε και έγραψε στη συνταγή ένα γαλάκτωμα και μια αλοιφή για να με ανακουφίσει τις πρώτες ημέρες από την φαγούρα.

Επειδή η ανασφάλεια και η επιφυλακτικότητα με τους γιατρούς είναι ένα από τα ελαττώματα μου, περιέγραψα σε ορισμένους φίλους κολυμβητές την εμπειρία μου και μου επιβεβαίωσαν μέχρι κεραίας τα λεγόμενα του.

Το πρόβλημα λύθηκε μέσα σε μερικές ημέρες, αλλά το ηθικό δίδαγμα είναι ότι τα γαλακτώματα για την περιποίηση του δέρματος δεν είναι καθαρά γυναικεία υπόθεση.

Με αφορμή την μικρή, αλλά εκνευριστική περιπέτειά μου, έκανα μια έρευνα για τις συνέπειες του χλωρίου στο δέρμα και τα μαλλιά και σας παραθέτω μερικές συμβουλές που πλέον ακολουθώ κατά γράμμα.

1) Για το δέρμα: Κάνουμε ντους πριν και φυσικά μετά την πισίνα και την προπόνησή μας. Καλό είναι να προμηθευτούμε ειδικό σαπούνι ενυδάτωσης και φυσικά ένα γαλάκτωμα ή ενυδατική κρέμα. Όλα αυτά εξουδετερώνουν την οξύτητα του χλωρίου.

2) Για τα μαλλιά: Βρέχουμε τα μαλλιά μας με μη χλωριούχο νερό και μετά φοράμε το σκουφάκι μας. Τα μαλλιά βρέχονται και δεν απορροφούν τόσο χλώριο μετά. Πλένουμε το κεφάλι μας με σαμπουάν μετά την προπόνηση, αποφεύγουμε το πιστολάκι. Στεγνώνουμε με πετσέτα χωρίς να τρίβουμε πολύ και φοράμε ένα ζεστό σκούφο για να μην κρυώσουμε βγαίνοντας έξω.

3) Για τα μάτια: Αν φοράτε φακούς επαφής, καλό είναι να χρησιμοποιείτε τους ημερήσιους στην πισίνα και να τους πετάτε μετά. Εναλλακτικά να έχετε μαζί σας ενυδατικά υγρά και κολλύριο. Εννοείται ότι φοράμε πάντα τα γυαλάκια μας.

4) Ρούχα – πετσέτες: Το χλώριο χαλάει τα χρώματα και την υφή. Στο πλυντήριο μετά το κολυμβητήριο μπορούμε να προσθέτουμε λίγο ξύδι για το μαγιό και τις πετσέτες μας, γιατί το ξύδι βοηθάει στον περιορισμό της απορρόφησης του χλωρίου από τα ρούχα.

Αυτά, και καλές προπονήσεις…

Previous ArticleNext Article

Τους ζήλεψα! Ραντεβού του χρόνου…

Κυριακή 14 Απριλίου. Αργά το βράδυ έχοντας επιστρέψει σπίτι μετά από μια γεμάτη μέρα, προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη…

Αρχικά, προσπαθώ να βάλω στην άκρη τον ενθουσιασμό και την υπερηφάνεια που ένιωσα ως Ελληνίδα για όλο αυτό που τόσο μοναδικά καταφέραμε να παρουσιάσουμε σε όλους τους ξένους αθλητές που ήρθαν στη χώρα μας για να πάρουν μέρος στη σπουδαιότερη διοργάνωση τριάθλου, που έχει φιλοξενηθεί ως τώρα στη χώρα μας, το Ironman 70.3 Peloponnese Costa Navarino και να επιχειρήσω να αποτυπώσω τα πράγματα όπως συνέβησαν.

Δεν θα μακρυγορήσω και δε θα κουράσω. Μοναδικές εικόνες, πραγματική διαφήμιση των πραγματικών αξιών του αθλητισμού, που τόσο μας έχουν λείψει, άρτια από κάθε άποψη διοργάνωση.

Ειλικρινά, δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τις αντίστοιχες του εξωτερικού. Τόσο το ξενοδοχειακό συγκρότημα με τις μοναδικές εγκαταστάσεις του όσο και οι εργαζόμενοι σε αυτό, χειρίστηκαν άψογα τον τεράστιο όγκο αθλητών, συνοδών και των επισκεπτών που βρέθηκαν αυτές τις μέρες στους χώρους του.

Οι διοργανωτές, είχαν φροντίσει τη παραμικρή λεπτομέρεια ώστε να μην υπάρξει τίποτα που δε θα λειτουργήσει…ρολόι Εθελοντές πρόθυμοι, χαμογελαστοί, άρτια καταρτισμένοι, ιδανικοί συμπαραστάτες στο πλευρό των αθλητών.

Φανταστικές συνθήκες, δύσκολες κι απαιτητικές όπως άλλωστε προστάζει το brand του Ironman για…διαβασμένους και καλά προετοιμασμένους. Για το σκηνικό, τα λόγια είναι περιττά. Η ευρύτερη περιοχή του Costa Navarino, είναι απο τις πιο όμορφες κι ευλογημένες περιοχές του τόπου μας.

Για τον κόσμο που βρέθηκε κατά μήκος της διαδρομής για να χειροκροτήσει και να εμψυχώσει τους αθλητές, τί να πρωτοπείς; Άνθρωποι όλων των ηλικιών που «έσπρωχναν» με τις επευφημίες και το ζεστό τους χειροκρότημα όλους τους συμμετέχοντες ανεξαιρέτως, Έλληνες και ξένους, να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό και να καταφέρουν να ολοκληρώσουν το δικό τους προσωπικό «άθλο».

Για να πω την αλήθεια μου, τους ζήλεψα. Με την καλή έννοια πάντα… Ζήλεψα όλους εκείνους που προετοιμάστηκαν όλο αυτό το καιρό και με φοβερή δύναμη μυαλού και σώματος έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, είτε ανήκαν στους τυχερούς που κατάφεραν να περάσουν τη γραμμή του τερματισμού, είτε σε εκείνους που «ακούγοντας» το σώμα τους επέλεξαν να μη ρισκάρουν και σταματήσουν.

Για μένα όλοι είναι νικητές. Γιατί όση δύναμη ψυχής θέλει να φτάσεις στη γραμμή του τερματισμού άλλη τόση χρειάζεται για να πάρεις τη δύσκολη απόφαση να εγκαταλείψεις.

Θα ήθελα να είμαι ανάμεσά τους. Θα βάλω τα δυνατά μου κι ελπίζω να μου δωθεί η ευκαιρία να το κάνω στο μέλλον….

Στους νικητές, αναμφισβήτητα, συγκαταλέγεται και το τρίαθλο που πλέον μπαίνει σε μια νέα εποχή. Είναι μοναδική ευκαιρία για το άθλημα να βρεθεί στο προσκήνιο και να δει ακόμα περισσότερο κόσμο να μπαίνει στους κόλπους του, αφού διοργανώσεις τέτοιου βεληνεκούς, μόνο διαφήμιση αποτελούν γι΄ αυτό αλλά και για τη χώρα μας, που διαφημίζεται με τον καλύτερο τρόπο στο εξωτερικό.

Ο πήχης πλέον έχει μπει ψηλά. Αλλά όπως αποδείχτηκε περίτρανα και στη περίπτωση αυτής της διοργάνωσης, του Ironman 70.3 Peloponnese Costa Navarino, όταν ονειρευόμαστε και δουλεύουμε όλοι μαζί με ομοψυχία, πρόγραμμα κι αφοσίωση, τότε δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε.

Ραντεβού του χρόνου…

«Σκάσε και κολύμπα…»

«Σκάσε και κολύμπα...»

Να ξεκαθαρίσω κάτι: η προστακτική δεν ήταν, δεν είναι και μάλλον δεν θα γίνει η αγαπημένη μου έγκλιση. Είμαι πολύ υπάκουη, συνεπής κι αφοσιωμένη σε αυτό που έχω να κάνω,  αλλά θα πρέπει να ξέρει κάποιος να με χειριστεί, αν θέλει να πάρει απο μένα το 100%.

Όπως, λοιπόν, γίνεται αντιληπτό, είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο για κάποιον να μου επιβάλλει το οτιδήποτε. Τί να συμβαίνει άραγε στη περίπτωση που πρέπει να το κάνω εγώ στον εαυτό μου; Όταν θα πρέπει να μου επιβάλλω πειθαρχία σε μια κατάσταση που με βγάζει απο την «comfort zone» μου;

Εύχομαι ολόψυχα σε όσους διαβάζετε αυτές τις γραμμές να μη χρειαστεί ποτέ σας να με ζήσετε σε μια τέτοια φάση.

Αν πάλι έχετε περιέργεια, ρωτήστε τον συντρέχτη, partner in training ή αλλιώς το «άλλο μου μισό» σε αυτό το challenge, Γιώργο Παπαδημητρόπουλο.

Αρκετά όμως φλυάρισα, ας μπω στο «ψητό»!

Η -μέχρι πρότινος- σχέση μου με το κολύμπι περιοριζόταν στα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια, όταν κάθε καλοκαίρι παρακολουθούσα μαθήματα στο Ναυτικό Όμιλο Κυθήρων.

Έκτοτε, πέρασα ελάχιστες φορές τη πόρτα του κολυμβητηρίου στο Γουδί, κάνοντας το χατίρι στη κολλητή μου, η οποία ήθελε να της κάνω παρέα στη προετοιμασία της για τα 3 χιλιόμετρα του Spetses Mini Marathon.

Δυο συνεχόμενες χρονιές, απο ένα μήνα, ίσα ίσα για να πω ότι δεν κατέβηκα και τελείως απροπόνητη. Εξυπακούεται ότι η Αμαλία με έπεισε να της κάνω παρέα στον αγώνα. Και τις δυο φορές….

Στον «τόπο του εγκλήματος» (ακα το κολυμβητήριο του Γουδίου), επέστρεψα εκ νέου στις 2 Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους. Μπορώ να θυμηθώ εκείνη τη μέρα με κάθε λεπτομέρεια. Συννεφιά, 6 βαθμοί Κελσίου κι ένα βοριαδάκι, που για το μόνο που σε προδιέθεται ήταν να κάτσεις στο καναπέ σου αγκαλιά με τον καλοριφέρ.

Αλλά είπαμε. Είχαμε βάλει στόχο. Η αντίστροφη μέτρηση για το πρώτο μας τρίαθλο στις Σπέτσες είχε ξεκινήσει απο τις 24 Δεκέμβρη, όταν και κάναμε τη πρώτη μας «επίσημη» προπόνηση υπό την καθοδήγηση του Νίκου Σπυριδαντωνάκη.

Έπρεπε να σφίξω τα δόντια, να αγνοήσω τα καλέσματα γνωστών και φίλων (ένεκα των εορταστικών ημερών των Χριστουγέννων), να φορέσω το μαγιώ μου και να πέσω στο ζεστό (ήλπιζα) νερό της πισίνας για την πρώτη μου κολυμβητική προπόνηση.

Στο δρόμο για το κολυμβητήριο, ούσα πρωτάρα, είχα απορίες σχετικά με τη προπόνηση, οπότε αποφάσισα να πάρω τον κόουτς. Αφού με πολύ υπομονή μού εξήγησε τι έπρεπε να κάνω, ήρθε η στιγμή της γκρίνιας: «είναι δηλαδή απαραίτητο να πάω με τέτοιο καιρό κολυμβητήριο;», αναρωτήθηκα, ελπίζοντας στον οίκτο του. «Πρέπει να σκληραγωγηθείς», ήταν η απάντηση που έλαβα.

Τη φράση αυτή την έχω μνημονεύσει έκτοτε ούτε κι εγώ δεν μπορώ να θυμηθώ πόσες φορές! Όπως και την αγανακτισμένη παρότρυνση/προσταγή του Γιώργου όταν απογοητευμένη και (δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω) χωρίς ίχνος διάθεσης για προσπάθεια, καθόμουν στο αυτοκίνητο στο πάρκινγκ του κολυμβητηρίου, μη θέλοντας να μπω. «Σκάσε και κολύμπα! Και πείσμωσε λίγο!». Ήταν η πρώτη φορά που ο Γιώργος μου μιλούσε έτσι. Βέβαια, ήταν ακριβώς ότι χρειαζόμουν εκείνη τη στιγμή. Όχι, δεν πείσμωσα. Μπήκα ανόρεχτη για προπόνηση εκείνη τη μέρα. Το ίδιο και δυο μέρες αργότερα. Και μάλλον και την επόμενη βδομάδα. Είχα απογοητευτεί γιατί ενώ στο τρέξιμο και το ποδήλατο, η βελτίωσή μου μού είναι ευδιάκριτη, δεν ισχύει το ίδιο με το κολύμπι.

2,5 μήνες αργότερα και 20 προπονήσεις μετά, οι χρόνοι μου έχουν ελάχιστα βελτιωθεί. Σίγουρα το κολύμπι είναι το πιο τεχνικό απο τα τρία αθλήματα του τριάθλου κι αυτό που απαιτεί περισσότερο δουλειά κι υπομονή για να φτάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Γι’ αυτό κι έχει δοκιμάσει τις αντοχές μου, ψυχικές και σωματικές, σε απίστευτο βαθμό. Η «σχέση» μας, έχει περάσει απο 40 κύματα. Αυτή την εβδομάδα αγαπιόμαστε. Την επόμενη, ποιος ξέρει;

Δεν ξέρω αν μέχρι το ραντεβού των Σπετσών στο Spetsathlon θα έχω φτάσει στο επιθυμητό για μένα επίπεδο, αλλά τα κέρδη που έχω αποκομίσει ήδη από την «αναμέτρηση» με τον εαυτό μου, είναι σίγουρα πολλά. Αναγνώρισα την αδυναμία μου, πάλεψα με τους φόβους και τις ανασφάλειές μου, δεν το έβαλα κάτω όλες τις φορές που θέλησα να κάνω αναστροφή και να φύγω χωρίς να μπω στη πισίνα και φυσικά δεν μου επέτρεψα να βρω καμία δικαιολογία αρκετά πειστική ώστε να αποφύγω να αντιμετωπίσω το «θηρίο» που λέγεται κολύμπι.

Το μόνο που μού επέτρεψα είναι να μοιραστώ τις σκέψεις μου αυτές με ανθρώπους που απλά μπορούσαν να δουν εκείνη τη στιγμή πιο καθαρά απο μένα και να με σπρώξουν να πάω παρακάτω χωρίς να σταματήσω μπροστά στα «τείχη» που η ίδια είχα υψώσει.

Τους το χρωστώ. Και τους ευχαριστώ δημόσια. Ξέρουν εκείνοι….

Πρωτάρηδες στον Σχινιά, αλλά με καλό… Transition

Πρωτάρηδες στον Σχινιά, αλλά με καλό... Transition

Το RNF Challenge μπαίνει στην πιο ενδιαφέρουσα φάση του και σίγουρα στην πιο απολαυστική. Ποια είναι αυτή; Μα φυσικά οι διοργανώσεις.

Μέχρι την περασμένη Κυριακή οι συμμετοχές μας περιορίζονταν σε αγώνες δρόμου και βουνού. Απόλυτα φυσικολογικό, δεδομένου ότι τα δύαθλα και τα τρίαθλα απουσιάζουν από το καλεντάρι μέχρι τις αρχές Μαρτίου. Μαζί με την άνοιξη, ήρθε και ο πρώτος αγώνας της χρονιάς. Το Duathlon sprint & Olympic της Transition Sports στο κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά.

Αν και όπως αποδείχθηκε το μόνο που είχαμε κάνει απόλυτα σωστά, ήταν που φοράγαμε το… μαρτάκι μας και δεν καήκαμε από τον ήλιο. Κατά τα άλλα…

Τι εννοώ;

Οι φυσιολογικοί άνθρωποι που συμμετέχουν σε αγώνες, οι αθλητές δηλαδή, συνήθως την προηγούμενη μέρα κάνουν ισορροπημένα πράγματα.

Τρώνε σωστά, κοιμούνται όσο πρέπει, ετοιμάζουν τα πράγματά τους για να μην ξεχάσουν τίποτα και τρέχουν την τελευταία στιγμή.

Τη μέρα του αγώνα παίρνουν ένα κατάλληλο πρωινό, ξεκινούν αρκετά νωρίτερα για να φτάσουν στο μέρος του αγώνα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να τύχει, κάνουν σωστά το ζέσταμά τους και αυτοσυγκεντρώνονται και ρίχνονται στη μάχη.

Είτε συμμετέχουν για να κερδίσουν, είτε το κάνουν για λόγους προπόνησης και προετοιμασίας για τους επόμενους στόχους τους, η διαδικασία είναι πάντα η ίδια.

Εμείς την… είδαμε λίγο διαφορετικά.

Σαν RNF Challenge άλλωστε δεν θα μπορούσαμε παρά να κάνουμε τη διαφορά, έστω και με τον λάθος τρόπο.

Η προηγούμενη μέρα για μένα ξεκίνησε με μασάζ. Κάτι που δεν είναι σωστό, διότι μετά το μασάζ κανονικά πρέπει να ακολουθεί τουλάχιστον μια μέρα χαλάρωσης. Ειδικά το αθλητικό. Αν και έκανα χαλαρωτικό, σίγουρα, δεν ήταν η καλύτερη επιλογή.

Η διατροφή μου δεν ήταν αυτή που έπρεπε. Πιτόγυρο το μεσημέρι, μετά από πολύ καιρό είναι η αλήθεια. Το βράδυ θέατρο με τη Μαρία (σ.σ. παρεμπιπτόντως ο κωμικός μονόλογος του Γιώργου Γαλίτη «Τα ραδίκια ανάποδα» είναι εκπληκτικός) και μετά συνάντηση για μπύρες και κρασιά με την Αγγελική για να πούμε για οτιδήποτε εκτός από τον αγώνα μας.

Η Αγγελική δε, από το πρωί στους δρόμους και στο κανάλι για δουλειά, φαγητό στα γρήγορα, χαλαρή μεν γιατί δεν υπήρχε προπόνηση και ταυτόχρονα χωρίς άγχος για την επόμενη μέρα.

Νομίζαμε ότι τα είχαμε ρυθμίσει τα πάντα, αλλά αποδείχθηκε στην πράξη ότι δεν είχαμε κάνει τίποτα σωστά

Απαριθμώ:

1) Δεν είχαμε τα ρούχα που έπρεπε

2) Δεν είχαμε ελέγξει τα ποδήλατά μας

3) Είχαμε ελλιπή εξοπλισμό

4) Δεν κοιμηθήκαμε αρκετά (περίπου 4 ώρες)

5) Δεν φάγαμε κατάλληλο πρωινό

6) Φτάσαμε νωρίς, αλλά όχι on time

7) Είχαμε εκνευρισμό

8) Δεν βάλαμε στόχο

9) Δεν κάναμε ζέσταμα

10) Και φυσικά στο τέλος, φύγαμε σχεδόν τρέχοντας χωρίς διατάσεις

Τα 10 παραπάνω σοβαρότερα ή ελαφρύτερα εγκλήματα, αν κυκλοφορούσε Sports Police στον Σχοινιά, θα μας έστελναν φυλακή. Ευτυχώς για μας όχι μόνο δεν υπάρχει τέτοια υπηρεσία, αλλά καταφέραμε όχι μόνο να τερματίσουμε, αλλά να πετύχουμε προσωπικούς στόχους, παρά το γεγονός ότι είπαμε πως δεν θα ζοριστούμε. Το επιβεβαίωσε το Garmin Fenix plus που ρυθμίστηκε για το Duathlon πανέυκολα 1,5 λεπτό πριν την εκκίνηση και χωρίς… πρόβα.

Διότι αυτό που θέλαμε ήταν να πάρουμε το… βάπτισμα του πυρός, στην εκκίνηση, στη ζώνη αλλαγής και γενικότερα να μπαίνουμε σταδιακά στο κλίμα.

Οι χρόνοι μας δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία. Το σημαντικό είναι ότι καταφέραμε να πειθαρχήσουμε όταν περάσαμε τη γραμμή της εκκίνησης, να τερματίσουμε σωστά, να μην προβληματίσουμε κανέναν elite αθλητή με την συμπεριφορά μας μέσα στον αγώνα και να μην κάνουμε λάθη τακτικής.

Σίγουρα θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει καλύτερους χρόνους και να έχουμε ακόμα και βάθρο! Η Αγγελική στην ηλικιακή της κατηγορία (την… όσο φαίνεται) βγήκε 4η χωρίς να πατήσει το πόδι στο γκάζι. Και αν η γκρίνια ήταν λιγότερη, τότε δεν το έχανε με τίποτα. Μάθημα και αυτό…

Τι ήταν, όμως, αυτό που μας οδήγησε στο να διαχειριστούμε σωστά έναν αγώνα με δύσκολες συνθήκες (κόντρα αέρας στη μισή διαδρομή σε τρέξιμο και ποδήλατο).

Προσωπική μου εκτίμηση είναι η προετοιμασία. Το έχω γράψει ξανά, ότι η αξία της προετοιμασίας με προπονητή, στην προκειμένη τον Νίκο Σπυριδαντωνάκη και την NS COACHING, είναι ανεκτίμητη.

Ο προπονητής, είχε φροντίσει να μας προετοιμάσει αυτούς τους δύο μήνες σωστά. Το τρέξιμο-ποδήλατο-τρέξιμο, δεν ήταν κάτι νέο για εμάς. Υπήρχε με διάφορους τρόπους μέσα στις προπονήσεις. Με διαφορετικές εντάσεις και χρόνους κάθε φορά, με συγκεκριμένες οδηγίες.

Επομένως, μπορεί να είχαμε αρκετές ελλείψεις, να κάναμε αρκετά λάθη, είχαμε ωστόσο ένα βασικό ατού. Την σωστή προετοιμασία. Τη δουλειά των δύο προηγούμενων μηνών, που βγήκε μέσα και κυρίως μετά τον αγώνα.

Γιατί αυτό είναι το σημαντικό.

Το μετά και η επόμενη μέρα. Μια επόμενη μέρα που είχε πάλι προπόνηση, δουλειά, υποχρεώσεις και που όλα πήγαν καλά.

Και αυτό για μέρα δείχνει το… transition. Από επαγγελματίες δημοσιογράφοι, μεταμορφωνόμαστε σε ερασιτέχνες αθλητές και όταν τελειώνει ο αγώνας ή η προπόνηση γινόμαστε πάλι επαγγελματίες δημοσιογράφοι.

Αυτή η μετάβαση από τη μία ιδιότητα στην άλλη είναι όλη η μαγεία. Όπως όταν φορούν τις στολές τους οι σούπερ ήρωες…

Διαβάστε ακόμα: «Μα τι στο καλό βρίσκουν όλοι στο βουνό»;

Τρέξιμο στα… σύννεφα με το σωστό running παπούτσι!

Τρέξιμο στα... σύννεφα με το σωστό running παπούτσι!

Ποτέ δεν με συνάρπαζαν οι τεχνικές λεπτομέρειες σε μια κριτική. Είτε πρόκειται για θεατρικό έργο, είτε για ένα δρομικό παπούτσι.

Σαφώς και πρέπει να έχεις ένα μπούσουλα στο κεφάλι σου και μια γνώση για να γράψεις κάτι άρτιο, αλλά η προσαρμογή στην πραγματικότητα είναι αυτή που κάνει τη διαφορά και λέει την αλήθεια.

Και φυσικά αυτό ισχύει και για τα running παπούτσι με τα οποία θα ασχοληθούμε σήμερα, το οποίο, θεωρώ ένα από τα καλύτερα που έχω φορέσει.

Η τεχνολογία εφαρμόζεται στους δρόμους

Το Triumph ISO 5 της Saucony, ένα από τα πιο εξελιγμένα μοντέλα running παπουτσιών που κυκλοφορούν στην αγορά.

Φτιαγμένο έτσι ώστε ο κάτοχός τους να διανύει πολλά χιλιόμετρα και ταυτόχρονα να μπορεί να αυξάνει και να μειώνει τον ρυθμό του τρεξίματος χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα.

Διάβασα για την ποιότητα του υλικού που χρησιμοποιεί στη σόλα της η Saucony: Η Θερμοπλαστική Πολυουρεθάνη (TPU) χαρακτηρίζεται από μεγάλη ανθεκτικότητα, επιστροφή ενέργειας και σταθερότητα της πυκνότητάς της στις αλλαγές θερμοκρασίας

Αυτό είναι το EVERUN, η τεχνολογία που εφαρμόζει τα τελευταία χρόνια στα παπούτσια της η εταιρεία και η οποία στο Saucony Triumph ISO 5, χρησιμοποιείται και στην ενδιάμεση και στην κάτω σόλα. Περισσότερο δηλαδή από οποιοδήποτε άλλο μοντέλο.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι όταν το φορέσεις στο πόδι σου, νομίζεις ότι φοράς… σύννεφο και όταν αρχίσεις να τρέχεις αντιλαμβάνεσαι τη βοήθεια που σου δίνει με την επιστροφή ενέργειας.

Και αυτό δεν είναι θεωρία, είναι μια διαπίστωση που έκανα ο ίδιος τρέχοντας στους δρόμους του Κολωνού για την καθημερινή προπόνησή μου για το RNF CHALLENGE.

Όποιος έχει περάσει από τη γειτονιά μου, θα ξέρει ότι τα πεζοδρόμια που μπορείς να περπατήσεις είναι ελάχιστα και οι δρόμοι με την άψογη ασφαλτόστρωση σε… Silver Alert. Το Saucony Triumph ISO 5 το έβαλα, λοιπόν, στα… βαθιά και πιστέψτε με, όχι μόνο επέπλευσε, αλλά… πέταξε.

Τι παρατήρησα

1) Επειδή το καουτσούκ που έχει το παπούτσι σε σχέση με το προηγούμενο μοντέλο (Triumph ISO 4) είναι λεπτότερο, το παπούτσι γίνεται πιο εύκαμπτο, καθιστώντας ευκολότερες τις αλλαγές στην κατεύθυνση, κάτι που για το τρέξιμο στην πόλη είναι απαραίτητο. Είναι τόσο ευλύγιστο ώστε να προσαρμόζεται διαρκώς στις κινήσεις των ποδιών που προκύπτουν ακόμα και από το βάδισμα.

2) Το νέο μοντέλο σε σχέση με τον προκάτοχό του, έχει μικρές διαφορές στον όγκο όσον αφορά την σόλα. Συγκεκριμένα έχουν προστεθεί μόλις 2 χιλιοστά στην κορυφή της μεσαίας σόλας, κάτι που αυξάνει την απορρόφηση, την προσαρμοστικότητα και την αντοχή του παπουτσιού.

3) Ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα του της σειράς ISO είναι η άνεση στο πόδι με τον τρόπο που δένουν τα κορδόνια στο πάνω μέρος. Στο Triumph ISO 5 υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη βελτίωση που συνδυάζεται με την κομψότητα. Το γεγονός ότι το παπούτσι έχει τη δυνατότητα να αγκαλιάζει το πόδι σου σαν χταπόδι σου προσφέρει μέγιστη απόλαυση. Θα πρέπει ίσως να το δέσετε λίγο πιο σφιχτά από άλλα παπούτσια. Θα το βρείτε στις πρώτες 2 προπονήσεις σας. Η 3η θα είναι απόλαυση.

4) Σε αντίθεση με άλλες εταιρίες που διαθέτουν δρομική τεχνολογία, η Saucony ρίχνει πια το βάρος και στην εμφάνιση. Και μεταξύ μας καλά κάνει. Η εμφάνιση τους και ο συνδυασμός χρωμάτων, όχι μόνο να δημιουργεί ένα αισθητικά όμορφο αποτέλεσμα αλλά και να «καμουφλάρει» τα αποτελέσματα της φθοράς.

5) Ταυτόχρονα, το εξωτερικό περίβλημα διαμορφώνει μια αξιοπρόσεκτη ισορροπία στις καιρικές συνθήκες: είναι κατασκευασμένο με τέτοιο τρόπο ώστε το πόδι να «αναπνέει» τις ζεστές μέρες αλλά να κρατιέται ζεστό τις κρύες.

6) Το μόνο μειονέκτημα που θα μπορούσε να βρει κανείς, είναι το βάρος του παπουτσιού. Λένε ότι προς το τέλος ενός Μαραθωνίου, μπορεί να σε προβληματίσει. Θα σας πω όταν το κάνω. Προς το παρόν δεν έχω καταλάβει κάτι.

Συμπερασματικά…

Κατά την ταπεινή μου άποψη έχουμε να κάνουμε μένα ένα παπούτσι με πολλά πλεονεκτήματα, ελάχιστα μειονεκτήματα.

Και αν είστε ερασιτέχνης δρομέας και ψάχνετε να βρείτε ένα παπούτσι για να απολαύσετε κάθε χιλιόμετρο της προπόνησης ή του αγώνα σας, τότε είναι ξεκάθαρο πως το Triumph ISO 5 της Saucony είναι η τέλεια επιλογή.

«Μα τι στο καλό βρίσκουν όλοι στο βουνό»;

«Μα τι στο καλό βρίσκουν όλοι στο βουνό»;

-Σκέφτομαι, να κάνουμε και κανέναν αγώνα βουνού…
-Ναι, δεν είμαι αντίθετος. Ίσα ίσα οι μικρές αποστάσεις βοηθάνε στην ενδυνάμωση.

Ήμουν σίγουρη ότι η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Πόσο δε μάλλον τώρα που ο συνοδοιπόρος μου σε αυτό το Challenge, είχε και τη έγκριση του προπονητή, Νίκου Σπυριδαντωνάκη. (Είναι αλήθεια ότι δεν παρεκκλίνουμε από τα λεγόμενά του. Τα ακολουθούμε με ευλάβεια περιμένοντας τη δική μας αγωνιστική… ανάσταση).

Ότι προσπαθούσα τόσα χρόνια μέσω της ενασχόλησής μου με το Γραφείο Τύπου διαφόρων ορεινών διοργανώσεων, να αποφύγω, δεν θα αργούσε η στιγμή που θα το έβρισκα μπροστά μου. Και δεν λάθεψα…

Στο δικό μου το μυαλό, το βουνό ήταν συνδυασμένο με οποιαδήποτε άλλη αθλητική δραστηριότητα πλην του τρεξίματος. Λατρεύω το σκι, τρελαίνομαι για πεζοπορία στα μονοπάτια αλλά δε μπορούσα με τίποτα να με φανταστώ να τρέχω σε αυτό. Κάτι οι δύσκολες και σκληρές καιρικές συνθήκες του βουνού, το χιόνι και η λάσπη, ειδικά τους πιο «κρύους» μήνες του χρόνου, κάτι το γεγονός ότι για μένα το τρέξιμο σημαίνει «τρέχω» κι όχι «περπατώ», αποτελούσαν τις κύριες αιτίες που δεν με «έψηνε» να το δοκιμάσω.

Επειδή όμως είμαι «team player» κι όταν η παρέα αποφασίσει κάτι ακολουθώ χωρίς δεύτερη σκέψη, έφτασε και για μένα η ώρα να πάρω… τα βουνά.

Ο Γιώργος μίλησε κι ελάλησε: «Θα πάμε στο Pilabox;». «Τί είναι αυτό;», ρώτησα χωρίς να υποψιάζομαι τι μπορεί να με περιμένει… «Είναι ένας αγώνας trail στη Πεντέλη». Το έντρομο βλέμμα μου που συνόδεψε το άκουσμα της είδησης, προκάλεσε μάλλον την άμεση αντίδρασή του: «Μη φανταστείς, τη μικρή απόσταση θα κάνουμε. 6 χιλιόμετρα. Αντί να τρέξουμε στο δρόμο, θα κάνουμε τη προπόνησή μας στο βουνό».

Αυτό ήταν! Ήξερα ότι δε θα ήταν εύκολο να τον μεταπείσω. Και μεταξύ μας, με έτρωγε και η περιέργεια. «Τί στο καλό βρίσκουν όλοι αυτοί οι τρελοί στο βουνό;», αναρωτιόμουν. Είχε έρθει η ώρα να το ανακαλύψω.

Το σκηνικό είχε στηθεί στη Πεντέλη και το 9ο Pilabox. Οκ, τουλάχιστον είναι εντός έδρας, σκεφτόμουν όσο ανεβαίναμε… Η αλήθεια είναι ότι η ιδέα του αγώνα με άγχωνε. Ο φόβος μπροστά στο άγνωστο, στο καινούργιο. Είχα ντυθεί όσο πιο ζεστά μπορούσα. Κρυουλιάρα γαρ… Και κάλτσα μακριά. Να μην εκτίθεται στο κρύο ούτε ο αστράγαλος!

«Θα σκάσεις», μου έλεγαν όσοι με έβλεπαν. «Δεν κάνει κρύο, τρέξε με το κοντομάνικο. Κράτα το ισοθερμικό για μετά». Ευτυχώς για μένα, δεν τους άκουσα. Η απότομη κι απόκρημνη ανάβαση μέχρι το Ιερό των Αγίων Ασωμάτων, προϋπέθετε αρκετό περπάτημα και με δεδομένο το υψόμετρο και την απουσία ήλιου, είχα κάνει την καλύτερη επιλογή! Όσοι έκαναν τους ήρωες… ζορίστηκαν.

Η αλήθεια είναι ότι το μεγάλο μου άγχος το τερέν. Φοβόμουν πολύ μη πέσω, μη χτυπήσω. Η μετάβαση από το δρόμο στο βουνό, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ήξερα ότι θα έπρεπε να είχαμε τον κατάλληλο εξοπλισμό, κυρίως τα κατάλληλα παπούτσια.

Με είχε πάρει απ΄το χεράκι την προηγούμενη μέρα ο Γιώργος κι είχαμε περάσει μια βόλτα απ τη Saucony που όπως έχετε καταλάβει, έχουμε μια αδυναμία… Κάπως έπρεπε να μου «χρυσώσει» το χάπι. Με έσερνε που με έσερνε στο βουνό (τραβάτε με κι ας κλαίω, είμαι η άτιμη), κάπως έπρεπε να με δελεάσει, να μου δώσει ένα παραπάνω κίνητρο, αλλά κυρίως ασφάλεια. Οι γνώσεις μου στα παπούτσια trail περιορίζονται σε χρώματα, σχέδια και μάρκες. Μέχρι εκεί. Δεν είχα φορέσει ποτέ άλλωστε στη ζωή μου.

Το ασφαλές και άνετο Saucony Excursion TR11 μπορεί να σου δώσει κίνητρο να αγαπήσεις το βουνό

Το Saucony Excursion TR11, όμως ήταν έρωτας με τη πρώτη ματιά. Θες ότι μου άρεσε το χρώμα του; Θες ότι με το που το δοκίμασα αισθάνθηκα λες και κάποιος το είχε σχεδιάσει ακριβώς στο καλούπι του ποδιού μου; Η σιγουριά που μου έβγαλε εξαρχής στο πάτημά μου, εξανέμισε και τη παραμικρή αναστολή που μπορεί να είχα για το αν έπρεπε να τρέξω στον αγώνα ή όχι.

Και πραγματικά, σε κανένα σημείο της διαδρομής, δεν αισθάνθηκα φόβο ή ανασφάλεια, το ακριβώς αντίθετο. Είχα μια σιγουριά στο πάτημά μου. Τρανή απόδειξη ότι σχεδόν δεν χρησιμοποίησα τα χέρια μου στην δύσκολη ανάβαση της διαδρομής. Τόσο σίγουρη για μένα!

Το τερέν πάντως ήταν… παιχνιδιάρικο, (αγαπημένη λέξη, δανεισμένη από τον λάτρη του βουνού, Νίκο Κωστόπουλο), με απαιτητικό κομμάτι ανάβασης που δυσκόλεψε αρκετούς, μέσα σε αυτούς κι εμένα. Επίσης, πλην της ανάβασης, το βραχώδες έδαφος δυσκόλευε τη προσπάθειά μας, γιατί αν δεν ήσουν προσεκτικός μπορούσες εύκολα να γλιστρήσεις και να χτυπήσεις.

Προσωπικά, το απόλαυσα. Αν δεν είχε και λίγο δυσκολία, τί νόημα θα είχε ο αγώνας; Κάθε φορά, βέβαια, που κοίταγες πίσω, η θέα σε αποζημίωνε. Η στιγμή δε που φτάσαμε στο ιερό των Αγίων Ασωμάτων, νομίζω θα την έχω για πάντα στο μυαλό μου. Η κούραση είχε σχεδόν εξαφανιστεί κι αν δεν έκανε λίγο ψύχρα, θα καθόμουν κι άλλο να απολαύσω τη θέα της Αθήνας που απλωνόταν μπροστά μας.

Η ώρα της κατάβασης είχε φτάσει… Η κατηφόρα απλωνόταν απότομη. Σου επέτρεπε να αναπτύξεις ταχύτητα και να καλύψεις το χαμένο έδαφος. Προσωπικά, σαν εμπειρία, δεν μ’ άρεσε ιδιαίτερα. Η φόρα που μπορεί να αποκτήσεις με τρόμαξε κι η αλήθεια είναι ότι όντας άμαθη, παρακαλούσα απλά να περάσω τη γραμμή του τερματισμού.

Χώρια που κράταγα πίσω κι αυτό τον δύσμοιρο τον Γιώργο. Τον ήθελα παρέα. Δεν μπορούσα να χωνέψω ότι όλοι με πέρναγαν στη κατηφόρα σαν σταματημένη. Τουλάχιστον αυτός θα έμενε μαζί μου. Έτσι κάνουν οι συναθλητές και φίλοι. Το ίδιο θα έκανα κι εγώ γι΄αυτόν.

Βέβαια, ενδέχεται και να μπορούσα να πάω πιο γρήγορα. Αλλά δεν ήθελα. Προτιμούσα να διασφαλίσω την σωματική μου ακεραιότητα και να αποφύγω μια πτώση που θα μπορούσε να μου προκαλέσει κάποιο τραυματισμό. Δεν έβρισκα κανένα λόγο να το ρισκάρω.

Χεράκι χεράκι κι εν μέσω ενθουσιώδους υποδοχής από τους διοργανωτές, περάσαμε τη γραμμή του τερματισμού.

Ομολογώ ότι μου άρεσε περισσότερο απ’ όσο περίμενα, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι ήταν η πρώτη μου φορά στο βουνό. Διασκέδασα που δοκίμασα κάτι καινούργιο και πιο απαιτητικό και το έφερα εις πέρας και μάλιστα με επιτυχία. Οπότε αυτό μου άνοιξε την όρεξη…

Έπεται συνέχεια. Να είστε σίγουροι. Ραντεβού (και) στα βουνά!

#werunnfun #rnfchallenge

Προετοιμασία με προπονητή: Αξία ανεκτίμητη

Προετοιμασία με προπονητή: Αξία ανεκτίμητη

Θα ξεκινήσω σήμερα το κείμενό μου με δύο ερωτήσεις: Είναι το τρέξιμο είναι ένα άθλημα που μπορούν να κάνουν όλοι; Η απάντηση είναι: Ναι. Ισχύει το ίδιο και για το τρίαθλο: Η απάντηση είναι: Ναι μεν, αλλά…

Αυτό το «Ναι» και αυτό το «Να μεν, αλλά…» θα προσπαθήσω να σας αναλύσω με το κλείσιμο περίπου ενός μήνα προετοιμασίας του RNF CHALLENGE, με στόχο τον πρώτο μου αγώνα τριάθλου, που δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από το Spetsathlon 2019.

Το τρέξιμο, τουλάχιστον έτσι όπως το θεωρούμε εμείς εδώ στο runnfun.gr είναι κάτι απλό. Δεν χρειάζεται πολλά. Ένα καλό ζευγάρι παπούτσια, ρούχα ανάλογα την περίσταση, ένα ρολόϊ-βοηθό ή μια εφαρμογή στο κινητό, καρδιολογικές εξετάσεις και εξετάσεις αίματος και… έφυγες.

Η καλή διάθεση και το μυαλό παίζουν ρόλο, η παρέα επίσης και φυσικά οι στόχοι. Για να τρέξει κανείς 5άρια και 10άρια σε χαλαρούς ρυθμούς για την υγεία και τη διασκέδασή του, δεν χρειάζονται σύνθετα προγράμματα και εξειδικευμένες αναλύσεις.

Ο προπονητής…

Όταν, όμως, οι στόχοι μεγαλώνουν, όταν ας πούμε θέλουμε να τρέξουμε ημιμαραθώνιο, μαραθώνιο, κάποιον αγώνα υπεραπόστασης τότε σίγουρα ένας άνθρωπος με γνώση του αντικειμένου, όχι μόνο μπορεί να βοηθήσει, αλλά μπορεί και να μας προστατέψει.

Η προετοιμασία για απαιτητικούς αγώνες θέλει γνώση και τη γνώση δεν μπορείς να την αποκτήσεις «ξεσηκώνοντας» προγράμματα γυμναστικής από το διαδίκτυο ή από κάποιες εφαρμογές.

Και εδώ ερχόμαστε στο… «Ναι μεν, αλλά» που ανέφερα παραπάνω για το τρίαθλο.

Το τρίαθλο, ακόμα και η μικρή απόσταση (sprint) δεν είναι καθόλου, μα καθόλου εύκολη υπόθεση. Και δεν υπάρχει αυτό το νηπιακό στάδιο που υπάρχει στο τρέξιμο.

Στο τρίαθλο δεν μπορείς να πεις: Βουτάω για ένα κολύμπι, κάνω δυο πεταλιές, τρέχω λιγάκι και τερμάτισα. Πρόκειται για ένα άθλημα συνδυαστικό, με αρκετές ώρες προπόνησης. Με διαφορετικές Μια προπόνηση που σου αλλάζει την καθημερινότητα. Από τις συνήθειες στο φαγητό, μέχρι την ώρα που ξυπνάς και φυσικά την ώρα που κοιμάσαι.

Όταν μάλιστα εργάζεσαι κιόλας, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο πολύπλοκα και εκεί, μόνο ένας προπονητής μπορεί να σε ξεμπερδέψει.

Αυτόν τον πρώτο μήνα προετοιμασίας, έχω νιώσει κούραση αρκετές φορές, τα πόδια μου βαριά άλλες τόσες. Μια προπόνηση να «βγαίνει», μία όχι. Ποτέ, όμως, μα ποτέ δεν θεώρησα ότι πάει κάτι στραβά.

Διότι πάντα σκεφτόμουν: Ξέρει ο Σπυριδαντωνάκης. Και έτσι είναι. Ο προπονητής, εκτός από την εξειδικευμένη προπόνηση που θα σε βελτιώσει, σου δίνει και την ψυχολογική ώθηση. Τη σιγουριά ότι αυτό που κάνεις, το κάνεις σωστά και καλά.

Δεν ακούς μόνος σου το σώμα σου, αλλά με κάποιον που ξέρει. Και έτσι αποφεύγεις τραυματισμούς και κακοτοπιές.

Και όλο αυτό με τη σειρά του, δίνει ψυχολογία και η ψυχολογία είναι βασικό στοιχείο της προετοιμασίας, ειδικά όταν αυτή αρχίζει να γίνεται δύσκολη.

Εμπιστοσύνη

Στο πρώτο στάδιο, λοιπόν, αυτό που κέρδισα θεωρώ ότι είναι η εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη στον Νίκο που το πρώτο πράγμα που μου ζήτησε ήταν αθλητικό ιστορικό και συγκεκριμένες εξετάσεις. Που έβγαλε ένα πρόγραμμα τέτοιο, που με έκανε να πιστέψω ότι μπορώ, που με έκανε να δω αποτελέσματα και που σίγουρα με έκανε να πιστέψω ότι το όμορφο ταξίδι τώρα αρχίζει.

Η εμπιστοσύνη στον εαυτό μου ότι μπορώ να τα καταφέρω είναι η πρώτη μεγάλη νίκη και από ότι κατάλαβα ο πρώτος στόχος του προπονητή.

Διαβάστε ακόμα: Και είχα μια φαγούρα…

x

Send this to a friend