Έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στον Μαραθώνιο στα 13 της και… εξαφανίστηκε!

Το κορίτσι που έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 13 της και μετά εξαφανίστηκε από τους αγωνες

Στις 6 Μαΐου του 1967, η Μαρίν Γουίλτον, ένα 13χρονο κορίτσι από ένα προάστιο του Τορόντο του Καναδά, προσπάθησε να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών στο μαραθωνίο, που εκείνη τη στιγμή ήταν 3:19, σε μια μικρή κούρσα που έλαβε χώρα λίγα μίλια από το σπίτι της. Υπό την καθοδήγηση της προπονήτριάς της, Σάι Μα, η Γουίλτον ήταν ήδη μια από τις καλύτερες δρομείς της ηλικίας της.

Βλέποντας τη δυνατότητά της για μεγάλα πράγματα σε επίπεδο μαραθώνιου, ο Μα έδωσε μάχη με την Καναδική Ερασιτεχνική Αθλητική Ένωση προκειμένου να της επιτρέψει να αγωνιστεί στον μαραθώνιο. Αρχικά, το αίτημα δεν έγινε δεκτό.

Το όνομά της έμεινε εκτός του επίσημου προγράμματος. Παρ ‘όλα αυτά, έτρεξε σε μια κούρσα 8 χιλιομέτρων για 5 γύρους και κάτι, μαζί με άλλους 28 άνδρες και μια γυναίκα, την Κάθριν Σουίτζερ.

Η Κάθριν Σουίτζερ ήταν η πρώτη γυναίκα που έσπασε τα ταμπού της εποχής και έτρεξε στον Μαραθώνιο της Βοστώνης μόλις δύο εβδομάδες πριν από την ιστορία που θα διαβάσετε παρακάτω.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Η ατρόμητη Μο: Η αληθινή ιστορία της 13χρονης που προκάλεσε επανάσταση στους μαραθώνιους».

Η Μαρίν έμοιαζε πολύ μικρή καθώς στεκόταν στο χορτάρι στο πλάι του ραγισμένου ασφαλτοστρωμένου δρόμου, έμοιαζε σαν ένα παιδί που βρισκόταν σε μια εκδήλωση για ενήλικες. Οι εφημερίδες σχολίαζαν τακτικά το ύψος της όταν μιλούσαν για τους αγώνες της στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Την αποκαλούσαν «μικρή» και «μικροσκοπική». Παρά τα 13 της χρόνια, ήταν πράγματι πολύ κοντούλα. Αλλά το ύψος της ήταν απλά ένα χαρακτηριστικό της. ‘Ενα άλλο χαρακτηριστικό της, το βασικό, ήταν πως όταν έτρεχε κόντρα σε αγόρια και κορίτσια της ηλικίας της, δεν υπήρχε καμία σύγκριση, ήταν πολύ πιο μπροστά από αυτά.

Στους δρόμους της Νέας Υόρκης, βόρεια του Πανεπιστημίου της πόλης, η Μαρίν δεν είχε φανεί ποτέ μικρότερη. Είκοσι οκτώ άνδρες στεκόντουσαν και συζητούσαν κατά μήκος του δρόμου. Φαινόντουσαν σαν δέντρα έτοιμα να ξεριζωθούν από μια καταιγίδα. Και εκείνη σαν ένα μικρό λουλούδι, απρόθυμο να δεχθεί την καταιγίδα.

«Πήγαινε προς τα εκεί. Ο αγώνας ξεκινάει», της είπε η Μάργκαρετ, η μητέρα της.

Το άγχος έκανε πάρτι στο στομάχι της Μαρίν. Όχι για τον αγώνα – τον αγώνα ήξερε πως θα μπορούσε να τον διαχειριστεί. Αγχωνόταν με την ιδέα της προσέγγισης αυτών των ανδρών. Ήξερε κάποιους από αυτούς, τους είχε πετύχει σε προπονήσεις. Φαινόντουσαν αρκετά φιλικοί αλλά φοβόταν την αντίδρασή τους όταν θα καταλάβαιναν πως θα τρέξει μαζί τους.

«Τι θα πουν άραγε;», σκέφτηκε η Μαρίν.

«Πήγαινε. Θα ξεκινήσουν», της είπε πάλι η μαμά της.

Η Μαρίν έβγαλε τη φαρδιά φόρμα της και πλησίασε στο σημείο. Ανάμεσα στους άντρες που έκαναν διατάσεις, ένιωθε λες και μπήκε σε ένα ιδιωτικό δωμάτιο κατά τη διάρκεια μιας σημαντικής συνάντησης. Σαν να άνοιξε χωρίς να το θέλει την λάθος πόρτα ενός γραφείου και όλοι γύρισαν το κεφάλι για να δουν τον απρόσκλητο επισκέπτη. Περπάτησε ακριβώς δίπλα στους άνδρες. Κάποιοι έκαναν στην άκρη για να την αφήσουν να περάσει. Οι πιο πολλοί έμοιαζαν μπερδεμένοι.

Μήπως το κορίτσι αυτό έκανε λάθος; Δεν θα έπρεπε να είναι με τα άλλα κορίτσια;

Οι υπόλοιπες γυναίκες βρισκόντουσαν σε άλλο σημείο. Υπήρχαν μερικές δεκάδες εξ΄ αυτών σε έναν δίπλα δρόμο και περίμεναν τη δική τους κούρσα. Μόνο μία άλλη γυναίκα πλησίασε την γραμμή εκκίνησης όπου βρίσκονταν οι υπόλοιποι άντρες: η Κάθριν Σουίτζερ. Αλλά η Μαρίν δεν το πρόσεξε. Ήταν τυλιγμένη στις δικές της σκέψεις και φόβους. Ανησυχούσε για αυτό που μπορεί να σκεφτόταν ο καθένας. Όχι μόνο οι άνθρωποι εδώ, αλλά οι άνθρωποι παντού. Ένιωθε τόσο μικρή. Λίγη.

«Δρομείς, στις θέσεις σας», φώναξε ένας άνθρωπος που βρισκόταν δίπλα στο δρόμο. Ο Σάι πλησίασε δίπλα στην Μαρίν. Αγωνιζόταν επίσης.

«Ετοιμάσου», της είπε.

Οι δυο τους πήραν μια συλλογική αναπνοή. Οι μύες της Μαρίν σφίξανε. Κοίταξε ευθεία μπροστά. Στα αριστερά της έβλεπε μια σειρά κτιρίων, στα δεξιά της, μια μεγάλη αγροτική περιοχή. Στον δρόμο δεν υπήρχαν αυτοκίνητα. Ξαφνικά, έπαψε να βλέπει τους άνδρες γύρω της. Με τις στιγμές που ακολούθησαν, ένιωθε απόλυτα εξοικειωμένη: μπορούσε να προσαρμοστεί άνετα σε αυτή την ήρεμη ένταση πριν τον πυροβολισμό.

Ο πυροβολισμός ακούστηκε!

Είκοσι οκτώ άνδρες, μια νεαρή γυναίκα και ένα κορίτσι 13χρονών ξεκίνησαν να τρέχουν. Μόνο ένα άτομο από όλα αυτά προσπαθούσε να σπάσει ένα παγκόσμιο ρεκόρ.

«Αυτός ο ρυθμός είναι τόσο αργός», σκέφτηκε η Μαρίν μετά το πρώτο μίλι.

Ο Σάι έτρεχε δίπλα της. Είχαν σχεδιάσει να μείνει δίπλα της σε όλο τον αγώνα, βοηθώντας την να συνεχίσει. Αυτός ήταν ο πρώτος μαραθώνιος της Μορίν. Αλλά ήταν και ο πρώτος μαραθώνιος του Σάι.

Επτά λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα: κάθε λίγα μίλια, η Μαρίν κοιτούσε το χρονόμετρο.

Πολύ καλό ξεκίνημα για ένα αρχάριο άτομο. Η Μαρίν αισθανόταν σαν να μπορούσε να τρέχει για πάντα.

Ήταν μια παράξενη αίσθηση γι ‘αυτήν. Σε άλλους αγώνες, η ένταση δεν σταματούσε μετά το άκουσμα του πυροβολισμού. Σε κανένα άλλο αγώνα δεν είχε αισθανθεί τόσο άνετα. Ήταν απλά ευτυχής όσο απομακρυνόταν από τη γραμμή εκκίνησης. Έκανε αυτό που αγαπούσε να κάνει. Έτρεχε. Έτρεχε για αυτήν.

Επτά λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα. Επτά λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα.

Αυτό συνέχισε να σκέφτεται, επαναλαμβάνοντας τον χρόνο στο μυαλό της. Στην πραγματικότητα, δεν χρειαζόταν καν το ρολόι. Δεν χρειαζόταν κάποιον, κάθε λίγα χιλιόμετρα, να της λέει πόσο γρήγορος ήταν ο ρυθμός της. Μπορούσε να τον αισθανθεί.

Τέσσερα μίλια. Πέντε μίλια. Ήταν εύκολο. Είχε πλάκα. Η Μαρίν βρισκόταν δίπλα στον προπονητή της και έτρεχε μαζί του λες και βρισκόταν στο εξοχικό της και έκανε την προπόνησή της.

Χαιρέτησε το πλήθος που στέκονταν στο τέλος του πρώτου γύρου. «Είστε υπέροχοι», σκέφτηκε.

Η πίεση ξεφλούδιζε μέσα της σαν κρεμμύδι. Όλο αυτό δεν έμοιαζε με κανέναν αγώνα που είχε τρέξει στο παρελθόν. Δεν υπήρχαν κορίτσια ανάμεσά της, εκτός από εκείνη που δεν γνώριζε (η Καθρίν είχε μείνει πολύ πίσω από την Μαρίν από την αρχή της κούρσας). Οι πνεύμονές της δεν έκαιγαν, δεν προσπαθούσε απεγνωσμένα να φτάσει στη γραμμή τερματισμού όπως σε άλλους αγώνες.

Στο τέλος κάθε γύρου, υπήρχε από μια σκηνή που ήταν τοποθετημένη στο έδαφος. Χρησίμευσε ως ένας μικρός χώρος ανασύνταξης για τους δρομείς, ένας χώρους όπου μπορούσαν να πιουν κάτι ή να πάνε στην τουαλέτα. Η Μαρίν σκέφτηκε ότι αυτό ήταν αστείο, ότι στη μέση μιας κούρσας, θα μπορούσε να κάνει την ανάγκη της όποτε ήθελε.

Η απόσταση μειωνόταν και η Μαρίν αναρωτιόταν γιατί είχε πάρει τόσο στα σοβαρά αυτόν τον αγώνα πριν ξεκινήσει. Γιατί έπρεπε να αισθάνεται τόσο άβολα στη γραμμή εκκίνησης; Γιατί ένιωθε σαν να μην ανήκει εκεί;

Λίγα ακόμη μίλια και η Μαρίν Γουίλτον θα γινόταν η πρώτη γυναίκα από τον Καναδά που θα έχει τερματίσει σε ένα μαραθώνιο. Η ιστορία είναι αστεία. Εκείνοι που την γράφουν δεν το καταλαβαίνουν ότι το κάνουν, τη στιγμή που το κάνουν. Η Μαρίν σίγουρα δεν το καταλαβαίνε.

Αυτό είναι το θέμα των μαραθώνιων. Δεν είναι εύκολοι. Υπάρχουν λόγω μιας μάχης, που δόθηκε πριν από χιλιάδες χρόνια και με κάποιο τρόπο είναι αυτό ακριβώς ακόμα και σήμερα. Δίνεις μάχη με το σώμα σου, του ζητάς να κάνει περισσότερα από ό, τι έχει κάνει ποτέ πριν. Ο Σάι δεν θέλησε να το δείξει, αλλά αυτός ο αγώνας τον έφθειρε περισσότερο από κάθε άλλη κούρσα στη ζωή του. Οι μύες του είχαν καταπονηθεί, τα πόδια του είχαν εξαντληθεί.

Είχε τρέξει με την Μαρίν για δεκαπέντε μίλια. Δεν ήξερε πόσο περισσότερο θα μπορούσε να αντέξει.

«Πρέπει να βρέξω το κεφάλι μου. Συνέχισε. Θα σε προλάβω», της είπε.

Χαμογέλασε και βγήκε από το δρόμο.

«Πώς γίνεται να είναι τόσο εύκολο γι ‘αυτήν;», σκέφτηκε.

Ήξερε την απάντηση, φυσικά. Κάτω από την καθοδήγησή του τα είχε καταφέρει η μικρή. Εκπαιδεύτηκε από αυτόν για τρία χρόνια. Το σώμα της ετοιμάστηκε για να καταβροχθίσει αυτή την απόσταση. Έκανε σκληρή δουλειά, ώστε να το καταφέρει αβίαστα.

Όταν ο Σάι κάθισε μέσα στη σκηνή, ήξερε ότι δεν θα επέστρεφε στον αγώνα. Η Μαρίν είχε απομακρυνθεί, δεν είχε ιδέα πόσο μακριά είχε φτάσει. Εκείνος απλά κατέρρευσε στη σκηνή.

«Δεν μπορώ να κάνω άλλο γύρο, θα με σκότωνε αυτό», σκέφτηκε. Έβγαλε το αριστερό του παπούτσι. Η βαμβακερή κάλτσα ήταν μούσκεμα τόσο από τον ιδρώτα όσο και από μια φουσκάλα που είχε σχηματιστεί στο πέλμα του ποδιού του και έσκασε λίγα μίλια πίσω. Ένα φλεγόμενο κόκκινο κομμάτι δέρμα τον έκανε να υποφέρει ανά βήμα.

Το αγαπημένο του σύνθημα για να εμπνεύσει τους αθλητές του ήταν: «Ποτέ μην πεις ότι πεθαίνεις». Και να που ειχε βγει από τον αγώνα και έλεγε στον εαυτό του ότι ένιωθε πως θα πεθάνει αν συνεχίσει, να που δεν ήξερε πραγματικά τι σημαίνει να τρέχεις σε ένα μαραθώνιο. Ποτέ δεν είχε τρέξει τόσο πολύ πριν στη ζωή του.

Σίγουρα, ήξερε τα βασικά. Τα πράγματα που πρέπει να μάθει κανείς για έναν μαραθώνιο μέσα από αθλητικά περιοδικά. Ήξερε ότι επειδή θα είναι τόσο μακρύς ο δρόμος θα είναι και πολύ δύσκολος, αλλά τόσες λεπτομέρειες δεν ήξερε. Το 1967 άλλωστε, δεν έτρεχαν πολλοί άνθρωποι στον κόσμο.

Δεν θεωρούσε ποτέ τον εαυτό του γρήγορο δρομέα αλλά σίγουρα δεν ένιωθε και ανίκανος. Όμως, ένιωθε ανίκανος εκείνη τη στιγμή. Το να συνεχίσει να κάθεται ήταν πολύ πιο δελεαστικό σε σύγκριση με τη σκέψη να συνεχισει για ένα ακόμα γύρο. Ένας 45χρονος δρομέας κατέρρευσε στην στην άκρη του δρόμου.

Η Μαρίν ένιωθε πως ανεβάζει στροφές όσο περνάει η ώρα. Μετά από ένα γύρο βρισκόταν στην 16η θέση. Μετά από δυο γύρους ήταν 15η. Οι περισσότεροι δρομείς έτρεχαν ανα μικρές ομάδες δυο ή τριών ατόμων. Οι φιλόδοξοι δρομείς άρχισαν να επιβραδύνουν στον τρίτο γύρο για να κάνουν οικονομία δυνάμεων. Όταν η Μορίν μπήκε στον τέταρτο γύρο ξεπέρασε τους δρομείς που βρίσκονταν κοντά της. Πέρασε τέσσερις ακόμα άντρες στα επόμενα πέντε μίλια. Βγαίνοντας στον τελευταίο γύρο, η Μαρίν είχε φτάσει στην όγδοη θέση. Κάπου πίσω της, πολλοί άνδρες είχαν αρχίσει να τα παρατάνε. Το κορίτσι που υποτίθεται ότι δεν ήταν σε θέση να το κάνει αυτό χαμογέλασε. Της έμενε μόνο ένας γύρος.

Ξαφνικά ένιωθε πως τρέχει αργά. Ανησυχούσε. Είχε περάσει το τελευταίο περίπτερο, βρισκόταν ακριβώς ένα μίλι από τη γραμμή τερματισμού.

Η Μάργκαρετ ένιωθε καταπληκτικά περιμένοντας την κόρη της να γράψει ιστορία. Ήθελε να είναι αυτή που θα έλεγε στην Μαρίν τα καλά νέα, πως έχει κάνει ρεκόρ.

Θα ήταν μια ανακουφιστική παρουσία για την κόρη της στο τέλος του πιο σημαντικού της αγώνα. Γιατί γι ‘αυτό είναι οι μητέρες. Για να βρίσκονται εκεί στα πιο σημαντικά γεγονότα.

Η Μάργκαρετ είδε πέντε άντρες να τα παρατάνε μπροστά της όσο περίμενε την κόρη της. Πρώτος ο Τζίμι Μπέιστι, ένας πολύ έμπειρος δρομέας, που όμως εκείνη τη στιγμή έδειχνε να περισσότερο να πονά και λιγότερο να είναι αποφασισμένος να τερματίσει. Λίγα λεπτά αργότερα ένα κολλεγιόπαιδο, ο Τζιμ Ρι, έδειξε να μην αντέχει άλλο μετά από 25 μίλια τρεξίματος. Οι άλλοι τρεις έμοιαζαν με ζόμπι. Υπέφεραν από τον μαραθώνιο.

Όμως που ήταν η Μαρίν; Πως να τα πήγαινε; Η Μάργκαρετ είχε αγωνία.

Ο αγώνας ξεκίνησε το μεσημέρι. Για να κάνει ρεκόρ, η Μαρίν έπρεπε να τερματίσει ακριβώς στις 3:19. Για να το καταφέρει αυτό έπρεπε να περάσει μπροστά από την Μάργκαρετ στις 3:11 ακριβώς.

Η Μαρίν δεν φορούσε ρολόι αλλά μπορούσε να νιώσει πως ήταν εντός χρόνου. Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό της ότι δεν θα τα κατάφερνε. Μπήκε στο 20ο μίλι και ένιωθε ότι έτρεχε σταθερά. Λίγο πριν μπει στο 25ο μίλι, είδε στη γωνία την μαμά της. Η Μάργκαρετ κοιτούσε με αγωνία το ρολόι της. Μετά σήκωσε το κεφάλι της και το βλέμμα της διασταυρώθηκε με εκείνο της κόρης της, που έφτανε στο σημείο.

«Τρέχεις αργά, δεν θα τα καταφέρεις», της φώναξε η Μάργκαρετ.

Αυτή η ατάκα έδωσε ένταση στην Μαρίν, σαν να είχε φάει μόλις ένα χαστούκι. «Τι εννοείς τρέχω αργά», φώναξε προς το μέρος της μητέρας της αλλά είχε ήδη απομακρυνθεί πολύ από αυτή για να ακούσει την απάντηση. Ένιωσε μπερδεμένη. Ενοχλημένη. Δεν καταλάβαινε. Πίστευε πως ξεπερνούσε κάθε μίλι τη σωστή στιγμή.

Μια μικρή φωνή μέσα της άρχισε να μιλάει. Μήπως κάνεις λάθος; Μήπως τρέχεις αργά; Το 25ο μίλι ενός μαραθώνιο είναι πολύ κρίσιμο. Η δύναμη της θέλησης είναι τόσο μεγάλη που αυτή η φωνή μέσα σου ακούγεται πιο δυνατά. Ηρέμησε. Μην προσπαθείς πολύ. Πάρε μια ανάσα. Έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν μπορεί να νικήσει τον χρόνο.

Εκτός και αν η αίσθηση του ανταγωνισμού είναι πολύ έντονη μέσα σου. Τότε αγνοείς τη φωνή και παλεύεις όπως και να έχει. Η Μορίν ανέβασε ταχύτητα. Ένιωσε πως τρέχει σαν ένα γρήγορο αμάξι σε έναν άδειο δρόμο. Όλο και πιο γρήγορα μέχρι που τα πόδια της είχαν αρχίσει να την πονάνε. Ακόμα και αν δεν κατάφερνε να σπάσει το ρεκόρ, τουλάχιστον έπρεπε να αποδείξει πως ήταν ικανή να τερματίσει.

Μπήκε στην τελική ευθεία. Μπορούσε να δει την γραμμή τερματισμού. Τα μαλλιά της ανέμιζαν, τα χέρια της έσκιζαν τον αέρα. Τα έδωσε όλα.

Ο αδερφός της, ο Γκορντ που στεκόταν κοντά στη γραμμή τερματισμού της φώναζε ατάκες παρότρυνσης, της έδινε επιπλέον ώθηση, ενίσχυε τη θέλησή της.

Όταν έφτασε σε απόσταση αναπνοής την γραμμή τερματισμού, δυο πράγματα δεν ήξερε. Πρώτον, αν είχε καταφέρει να σπάσει το ρεκόρ των τριών ωρών και 19 λεπτών. Και δεύτερον, ότι καμία άλλη Καναδή γυναίκα δεν είχε ολοκληρώσει μαραθώνιο πριν από εκείνη.

Ήξερε μόνο ένα πράγμα: η γραμμή τερματισμού απείχε λίγα μόλις βήματα. Έδωσε μια επιπλέον ώθηση στον εαυτό της, χρησιμοποίησε όση ενέργεια της είχε απομείνει και τερμάτισε. Σταμάτησε και άρχισε να παίρνει συνεχόμενες ανάσες.

«Έσπασε το ρεκόρ;», άκουσε κάποιον να φωνάζει!

«Ξέρουμε αν έτρεξε από την αρχή;», είπε κάποιος άλλος.

Αν κάποια στιγμή βρεθείτε στο Τορόντο θα δείτε μια 65 χρονη κυρία να τρέχει στους λόφους με τα σκυλιά της.

Θα σας κάνει εντύπωση η ευκολία με την οποία τρέχει, αλλά αυτό που δεν ξέρετε είναι ότι η Μαρίν Γουίλτον έτρεξε σε 3:15:22 τον Μαραθώνιο δρόμο το 1967, στα 13 της χρόνια και μετά απλά γύρισε σπίτι.

Previous ArticleNext Article

Μητρόπαπας: «Εμβόλιο ψυχολογίας και ανάγκη ο μαζικός αθλητισμός»

Οι αγώνες της Trimore μας έχουν χαρίσει αξέχαστε στιγμές. Από τη Σύρο, την Καστοριά, την Ύδρα, τη Θράκη και το Ρέθυμνο, μέχρι την Αθηναϊκή Ριβιέρα. Με πρωτότυπες ιδέες, με τον αθλητή πάντα στο επίκεντρο, με αγώνες για όλη την οικογένεια και με εξαιρετική οργάνωση με προσοχή στη λεπτομέρεια.

Ο επικεφαλής της Trimore Κωνσταντίνος Μητρόπαπας ήταν ένας από τους διοργανωτές που κατάφεραν να αφήσουν ένα αποτύπωμα μέσα στο καταστροφικό για τους μαζικούς αγώνες 2020. Με τη διοργάνωση στο Ρέθυμνο, την οποία παρακολούθησαν και χειροκρότησαν όλοι οι τοπικοί φορείς του Ρεθύμνου και της περιφέρειας Κρήτης, αλλά και ο υφυπουργός αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης.

Στην αυγή του 2021 πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως θα θέλαμε και όπως οι πιο αισιόδοξοι από εμάς περιμέναμε. Ο Κορωνοϊός είναι ακόμα εδώ και δείχνει τα δόντια του. Και το μεγάλο ερώτημα που έχουμε όλοι στα χείλη μας είναι: Θα χαθεί ακόμη μια χρονιά;

– Μπορούν να διοργανωθούν μαζικοί αγώνες το 2021;

«Ναι μπορούν να διοργανωθούν και πρέπει», λέει στο runnfun.gr o Κωνσταντίνος Μητρόπαπας και συνεχίζει: «Οι επιπτώσεις της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης ως αποτέλεσμα της υγειονομικής κρίσης είναι ανυπολόγιστα μεγάλες και ο πυλώνας αυτός μπορεί να συνεισφέρει τα μέγιστα στην κατεύθυνση αυτή. Οι άνθρωποι όλων ων ηλικιών και ακόμη περισσότερο οι αθλητές όλων των ηλικιών και επιπέδων, έχουν χάσει εντελώς τον προσανατολισμό τους, δεν έχουν όραμα και όρεξη. Οφείλουμε να τους δώσουμε κάτι ουσιαστικό και μια διέξοδο στα τόσο μα τόσα προβλήματα με τα οποία έχουν επιφορτιστεί. Ένα… εμβόλιο ψυχολογίας είναι πλέον επιτακτικό. Όσον αφορά στη δυνατότητα διοργάνωσης, είναι σαφές ότι υπάρχει, γιατί σε αντίθεση με άλλες εκδηλώσει της ζωής (γάμοι, βαπτίσεις, συνεστιάσεις, πανηγύρια, κίνηση στο λεωφορείο, σε τράπεζες, σε θάλασσες κλπ) οι αγώνες και τα events, διέπονται από συγκεκριμένους κανόνες οι οποίοι μάλιστα ελέγχονται από τους διοργανωτές με πειθαρχεία, σοβαρότητα και συνέπεια, δεδομένου μάλιστα ότι καταθέτουν και λαμβάνουν έγκριση για συγκεκριμένο υγειονομικό πλαίσιο διαχείρισης και αναλαμβάνουν και την ευθύνη εφαρμογής του.

– Είναι οι διοργανωτές έτοιμοι να ανταπεξέλθουν και πρακτικά και οικονομικά;

«Τα πράγματα είναι δύσκολα όσον αφορά στο οικονομικό κομμάτι, γιατί επί του πρακτικού των νέων αναγκών προσαρμόζονται. Στο οικονομικό όμως, δυστυχώς χορηγοί έχουν αποχωρήσει και η στήριξη από Δήμους και Περιφέρειες είναι αμφίβολη στο φόβο των επιπτώσεων μιας αποτυχίας (ακόμη και όταν η εκτίμηση είναι ότι δεν είναι πιθανή). Θα πρέπει όμως, εφόσον η πολιτεία επιθυμεί να επανέλθουν κάποια στιγμή αυτές οι διοργανώσεις, να σταθεί στο πλευρό των διοργανωτών και να παρέχεται βοήθεια από τη μία, από την άλλη δε να είναι δυνατή η σχετική επένδυση ιδιωτών διοργανωτών που πιστεύουν στο μέλλον του χώρου. Παράλληλα, η κινητροδότηση επιχειρήσεων να χορηγήσουν τέτοιες εκδηλώσεις αντί να ξοδεύουν όλα τα χρήματά τους στην τηλεόραση (διαφημίσεις τώρα που η θεαματικότητα είναι στα ύψη λόγο αποκλεισμού στα σπίτια) είναι εκείνη που θα μπορούσε να επαναφέρει κάποια στιγμή τον λαϊκό αθλητισμό στη θέση που του αρμόζει και τους χορηγούς να τον στηρίζουν αντί να απομακρυνθούν οριστικά από αυτόν».

– Έχουν ανάγκη οι περιοχές την παρουσία αθλητών και αθλούμενων;

«Ο τουρισμός είναι η βιομηχανία της Ελλάδος. Ο Θεματικός / αθλητικός τουρισμός (εντός Ελλάδος που είναι και πιο εύκολος σε τέτοιες περιόδους αλλά και από το εξωτερικό) αποτελεί εφαλτήριο ανάπτυξης τοπικών οικονομιών σε μια περίοδο που ειλικρινά βρίσκονται υπό πλήρη διάλυση. Οι αθλητές/αθλούμενοι από μόνοι τους αποτελούν πόλο δημιουργίας οικονομικού αποτυπώματος τόσο άμεσου (σήμερα που θα έρθουν) όσο και μακροπρόθεσμου (επιστρέφοντας ξανά ή και συστήνοντας σε άλλους τον προορισμό), συνεπώς μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο πολλαπλάσια θετικά αποτελέσματα μπορεί να δημιουργήσει η προσέλκυση και συνοδών, θεατών, οικογενειών κλπ.».

– Αποτελούν οι αγώνες ψυχοθεραπεία σε έναν κόσμο που είναι έτσι κι αλλιώς πιεσμένος;

Απολύτως. Τόσο άμεση με τη συμμετοχή, την προσπάθεια, τη νίκη, όσο και με την προετοιμασία και την οριοθέτηση και υιοθέτηση στόχων ζωής, προπονήσεων, τακτικής, τουρισμού, οικογενειακών στιγμών, χαλάρωσης κλπ.

– Υπάρχει η βούληση από την τοπική αυτοδιοίκηση σε κάθε περίπτωση να συνδράμει σε θετική κατεύθυνση;

«Υπάρχει βούληση, χρειάζεται όμως και η βοήθεια της πολιτείας στην διευκόλυνση των διαδικασιών και των υγειονομικών πλαισίων ώστε να καθίσταται εφικτό το πράττειν».

– Θα βοηθήσουν οι αγώνες αυτοί στο να επιτευχθεί ο στόχος που έχει θέσει η κυβέρνηση για τα έσοδα του τουρισμού;

«Είναι σίγουρο ότι αποτελεί πηγή οικονομικού αποτυπώματος και ανάπτυξης προορισμών για ακόμη καλλίτερα αποτελέσματα στο μέλλον. Ένα μόνο event (από τα εκατοντάδες που δημιουργούνται) μπορεί να έχει έναν κύκλο εργασίας γύρω στα 20 – 100 χιλιάδες ευρώ και είναι δυνατόν να ξοδευτούν από επισκέπτες του προορισμού από 50 χιλιάδες μέχρι και εκατομμύρια ευρώ. Μπορεί κανείς να κάνει την αναγωγή βάσει του αριθμού των εκδηλώσεων».

– Παρατηρήσαμε ότι όπου και αν έγιναν αγώνες το 2020 δεν υπήρχε αύξηση κρουσμάτων ακόμα και 15-20 ημέρες μετά. Μπορεί να αποτελέσει αυτό ένα ακόμα όπλο στα χέρια των διοργανώσεων για επανεκκίνηση της δραστηριότητας;

«Μπορεί να δείξει εμφανώς ότι αυτό που υπόσχονται οι διοργανωτές: σοβαρότητα, υπευθυνότητα, αξιοπιστία, ποιότητα, ασφάλεια, το τηρούν. Ακολούθως, σίγουρα μπορεί να αξιοποιηθεί ώστε να αντιμετωπιστεί ξεχωριστά και με περισσότερη προσοχή η υπόθεση των αθλητικών δραστηριοτήτων από απλούς συνωστισμούς ανθρώπων».

–  Υπάρχει τρόπος να συσταθεί μια ομάδα που να μπορεί να συζητά με την πολιτική ηγεσία;

«Υπάρχει αρκεί κάποιος να ηγηθεί της συντονισμένης προσπάθειας. Αυτή η πρωτοβουλία σας, είναι μια καλή αρχή. Εμείς είμαστε σε στενή επαφή με τους αρμόδιους φορείς, δεν αρκεί όμως».

– Είστε αισιόδοξος ότι μπορεί να καλυφθεί το χαμένο έδαφος και παράλληλα να κερδηθούν και νέοι αθλούμενοι με το πέρας της πανδημίας;

«Νέοι αθλούμενοι προκύπτουν πάντα κατόπιν τέτοιων κρίσεων. Βέβαια, τέτοιο προηγούμενο δεν έχει υπάρξει ξανά και σίγουρα δεν γνωρίζουμε τις επιπτώσεις του (εκτιμώ σημαντικές) στον οργανωμένο αθλητισμό/πρωταθλητισμό. Μία παράμετρος ακόμη που είναι σημαντική είναι ο διχασμός των αθλητών/αθλουμένων στο θέμα της απόφασης διεξαγωγής του εμβολίου, το οποίο αν με οποιονδήποτε τρόπο, άμεσα ή έμμεσα τεθεί ως προϋπόθεση συμμετοχής σε μελλοντικούς αγώνες, είναι σίγουρο ότι θα δημιουργήσει αθλητισμό πολλαπλών ταχυτήτων και αγώνες τύπου “μποϊκοτάζ” όπως έχουμε ζήσει με παλαιούς Ολυμπιακούς αγώνες».

Η ιστορία μιας ξεχωριστής φιλίας, που ενισχύεται στο Thessaloniki Virtual Marathon

Είναι μια ιστορία βγαλμένη μέσα από τη ζωή. Μια σχέση που επιβιώνει μέσα από σκληρή δοκιμασία της καθημερινότητας. Μια σχέση που ξεκίνησε σ’ ένα κάμπινγκ στην Ιερισσό Χαλκιδικής, όπου γεννήθηκε η φιλία ανάμεσα στον Θωμά Τάτσιο και τον Χρήστο Μπεντιούλη, αναπτύχθηκε μέσα από τον Διεθνή Μαραθώνιο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ όλα τα προηγούμενα χρόνια και πλέον επεκτείνεται και στο εορταστικό Thessaloniki Virtual Marathon, τη νέα διοργάνωση που πραγματοποιείται από τις 20 Δεκεμβρίου 2020 έως τις 15 Ιανουαρίου 2021 για καλό σκοπό, καθώς σημαντικό μέρος των εσόδων θα διατεθεί για τις ανάγκες της Κοινωνικής Πολιτικής του Δήμου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με τις αρμόδιες Αντιδημαρχίες του Δήμου.

Ο Θωμάς Τάτσιος είναι ο φίλος και ο Χρήστος Μπεντιούλης ο καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο, πάσχων από εγκεφαλική παράλυση λόγω σπαστικής παραπληγίας. «Κάθε χρόνο κάναμε διακοπές στην Ιερισσό, οικογενειακά. Ο γιος μου είναι 12 χρονών και η κόρη μου 10. Βγαίναμε βόλτα κάθε απόγευμα», θυμάται ο Θωμάς. «Μια μέρα είπαμε να πάρουμε και τον Χρήστο μαζί μας. Είχαμε την φαεινή ιδέα να ανέβουμε στα συγκρουόμενα. Και ξαφνικά είδαμε τον Χρήστο να συμμετέχει,  να ενθουσιάζεται, να γελάει, να χαιρετάει όσους συγκινημένοι όπως κι εμείς, μας έβλεπαν. Αυτό ήταν.. Ο Χρήστος έγινε μέλος της… αθλητικής μας ομάδας!»

Το ένα φέρνει το άλλο και ήταν θέμα χρόνου να φέρει τον Χρήστο Μπεντιούλη στην εκκίνηση ενός «δρόμου» διαφορετικού από όσους είχε γνωρίσει μέχρι τότε.

«Ήταν το 2015 όταν είπαμε να κάνουμε 5χλμ. έτσι για δοκιμή, στον Διεθνή Μαραθώνιο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ. Φοβήθηκα λόγω του συνωστισμού μήπως τραυματίσουμε κάποιον με τους τροχούς ή μήπως έχουμε κάποιο ατύχημα εμείς. Μέσα σε 15.000 κόσμο ήταν δύσκολο το εγχείρημα. Έτσι το πήραμε απόφαση. Αλλάξαμε επίπεδο και δοκιμάσαμε στον Νυχτερινό Ημιμαραθώνιο Θεσσαλονίκης, στα 21 χιλιόμετρα! Χαρά απερίγραπτη, εικόνες, χρώματα… Όχι, δεν κουράστηκα. Έπαιρνα δυνάμεις από την ευχαρίστηση του Χρήστου».

Αυτό συνεχίστηκε μέχρι και το 2018. Την επόμενη χρονιά έχοντας πλέον την εμπειρία και μοναδικά συναισθήματα,  οι δυο τους πήραν θέση στην εκκίνηση του Μαραθωνίου ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, φθάνοντας στο απόλυτο αγωνιστικό επίπεδο της διοργάνωσης. Η εκκίνηση δόθηκε αλλά μετά τα πολλά χειροκροτήματα υπήρξε ένα απρόβλεπτο γεγονός. Βλέπετε υπήρχε στον ορίζοντα ένα ακόμη εμπόδιο, μια ακόμη δοκιμασία, ψυχική και τεχνική, που κλήθηκαν να ξεπεράσουν.

«Αμέσως μετά την εκκίνηση, στην Πέλλα, την ώρα που είμαστε στο πλακόστρωτο, έφυγε η ρόδα από το καρότσι! Χάσαμε την ισορροπία μας αλλά χωρίς να τραυματισθούμε. Δεν κατάφερα να επιδιορθώσω τη ρόδα, αλλά ευτυχώς ο πατέρας μίας κοπέλας που βρέθηκε εκεί κατάφερε και επισκεύασε τη βλάβη! Πανευτυχείς τους ευχαριστήσουμε, συνεχίσαμε μέχρι τον τερματισμό, ώρες μετά , αλλά μικρή σημασία είχε αυτό. Το χειροκρότημα, η συγκίνηση και τα συναισθήματα και των δυο μας ήταν ότι καλύτερο ζήσαμε εκείνη τη μέρα…».

Εκείνο το συμβάν αποδείχθηκε καθοριστικό, γιατί ο Χρήστος χάρη σε πρωτοβουλία της Livemedia.gr απέκτησε ένα ολοκαίνουργιο αμαξίδιο.

Μάλιστα, ως ομάδα με την ονομασία Never Give Up οι δύο φίλοι έχουν πλέον ενταχθεί επίσημα στους ωφελούμενους φορείς κοινωνικής ευθύνης των διοργανώσεων του ΜΕΑΣ ΤΡΙΤΩΝ, αρχής γενομένης από το καινοτόμο, εορταστικό Thessaloniki Virtual Marathon.

Το Never Give Up αποτελεί πλέον μέρος του Προγράμματος Κοινωνικής Ευθύνης του Διεθνούς Μαραθωνίου ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ και του Διεθνούς Νυχτερινού Ημιμαραθωνίου Θεσσαλονίκης και ο Θωμάς Τάτσιος εντάσσεται πλέον στην Οργανωτική Επιτροπή των δύο διοργανώσεων στον ιδιαίτερα σημαντικό τομέα της Κοινωνικής Ευθύνης. Η εξαιρετική έως σήμερα προσπάθεια του η οποία αποτελεί φωτεινό παράδειγμα ήθους και ανθρωπιάς θα υποστηριχτεί τα μέγιστα από τις δύο διοργανώσεις προς όφελος του κοινωνικού σκοπού που υπηρετεί.

Ο Θωμάς Τάτσιος θα τρέξει και πάλι με τον Χρήστο Μπεντιούλη στο Thessaloniki Virtual Marathon, στέλνοντας το ίδιο μήνυμα, αλλά με διαφορετικό τρόπο:

«Δεν έχει σημασία που είναι Virtual ο αγώνας. Σημασία έχει να αγωνιστείς. Όταν φθάνει η ώρα των δύο μεγάλων διοργανώσεων της πόλης μας, κάθε Απρίλιο και Οκτώβριο, τρέχω πάντοτε με τον Χρήστο. Κάνουμε μεγάλες αποστάσεις στην παραλία της Θεσσαλονίκης ως προετοιμασία και φέτος μας δίνεται η δυνατότητα να τρέξουμε μέσα στην περίοδο των γιορτών. Να προσφέρουμε κι εμείς σε κάποιους που χρειάζονται την βοήθειά μας. Αυτό θα κάνουμε, όπως πολύ καλά ξέρουμε. Υπολογίζω να τρέξουμε 3 ή 5 χιλιόμετρα».

Δηλώστε συμμετοχή στο Thessaloniki Virtual Marathon και ζήστε μία πρωτόγνωρη εμπειρία!

Στο Thessaloniki Virtual Marathon, το οποίο διοργανώνει ο ΜΕΑΣ ΤΡΙΤΩΝ σε συνεργασία με τον Δήμο Θεσσαλονίκης και την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και του Οργανισμού Τουρισμού Θεσσαλονίκης, ο καθένας μπορεί να τρέξει την απόσταση που θα δηλώσει κατά την εγγραφή του (Μαραθώνιο, Ημιμαραθώνιο, 10χλμ, 5χλμ ή 3χλμ) σε οποιαδήποτε τοποθεσία, με οποιοδήποτε ρυθμό, σε εξωτερικό ή εσωτερικό χώρο (π.χ. διάδρομο), οποιαδήποτε μέρα επιλέξει κατά το διάστημα που ο αγώνας θα «τρέχει» με την κορυφαία ενέργεια της ΖeniΘ η οποία είναι ο μεγάλος υποστηρικτής και Χορηγός της διοργάνωσης.

Οι συμμετέχοντες μπορούν να ολοκληρώσουν την επιθυμητή απόστασή με μεγάλη ευελιξία και, αφού οι ίδιοι υποβάλλουν μέσω συγκεκριμένης διαδικασίας τον χρόνο της επίδοσής τους, θα λάβουν ηλεκτρονικά το πιστοποιητικό συμμετοχής τους και ταχυδρομικά το αναμνηστικό μετάλλιο και το επίσημο t-shirt της διοργάνωσης.

Βήμα 1ο: Κατεβάστε δωρεάν την εφαρμογή sporthive στο κινητό σας ή μπείτε από τον υπολογιστή σας στον επίσημο δικτυακό τόπο thessalonikivirtualmarathon.org.

Βήμα 2ο: Κάντε την εγγραφή σας  πατώντας στο κουμπί Δήλωσε συμμετοχή / SignUp.

Ακολουθήστε τις οδηγίες και μόλις η εγγραφή ολοκληρωθεί θα λάβετε email με τον αριθμό συμμετοχής σας.

Βήμα 3ο: Επιλέξτε την ημέρα και την ώρα που επιθυμείτε για να καλύψετε την απόσταση που έχετε δηλώσει (3χλμ., 5χλμ., 10χλμ., Ημιμαραθώνιο ή Μαραθώνιο).

Η ημέρα αυτή μπορεί να είναι από την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2020 έως και την Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2021.

Περισσότερες πληροφορίες για τη διοργάνωση, καθώς και για τους όρους και τις προϋποθέσεις της συμμετοχής σας, μπορείτε να βρείτε στον επίσημο δικτυακό τόπο thessalonikivirtualmarathon.org.

x
Send this to a friend