“Προπόνηση στους δρόμους και τις αλάνες για τους Ολυμπιακούς στο Τόκιο”

Γράφει η Ελπίδα Τόκα*

Με την αναστολή όλων των αθλητικών εκδηλώσεων και την λειτουργία των περισσότερων κέντρων προπόνησης και των εθνικών σταδίων, τι κάνουν οι αθλητές με τον αναγκαστικό ελεύθερο χρόνο τους;

Θα αναρωτιούνται αρκετοί!

Μα για ποιόν ελεύθερο χρόνο μιλάμε;

Αυτή τη στιγμή, υπό καθεστώς lockdown, προπονούμαι. Προπονούμαι καθημερινά, ανεξάρτητα από το οτιδήποτε. Τουλάχιστον μία φορά την ημέρα για περίπου 3 ώρες.

Είμαι ταυτόχρονα ευγνώμων που ο τραυματισμός που με ταλαιπωρούσε έχει ήδη υποχωρήσει σε βαθμό που να μπορώ να συνεχίσω την προετοιμασία μου. Και αυτή είναι η πρώτη σκέψη που περνάει από το μυαλό κάθε πρωί που ξυπνάω. Κανένας τραυματισμός δεν μπορεί να με κάνει να τα παρατήσω.

Μια αυστηρή και καλά προγραμματισμένη ρουτίνα και πολλές έντονες προπονήσεις είναι απαραίτητες στην καθημερινή μου ζωή. Με μεθοδικότητα, πίστη και σεβασμό στο σώμα μου, βρίσκομαι στην τελική ευθεία που θα με οδηγήσει στην κούρσα των ονείρων μου, δουλεύοντας τα αδύνατα σημεία μου.

Πάντα μαζί με τη μαμά-προπονήτρια που εξακολουθεί να κάνει καθημερινά μεγάλα δρομολόγια για να παρευρεθεί στις προπονήσεις μου και να με καθοδηγήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, εντός και εκτός σταδίου. Ναι, εκτός σταδίου. Εδώ και ένα χρόνο περίπου, με την εμφάνιση της πανδημίας, έχουν ενταχθεί υποχρεωτικά στο εβδομαδιαίο πρόγραμμά μου και οι εκτός σταδίου προπονήσεις.

Το ραντεβού μας για προπόνηση, παρότι σταθερό κάθε πρωί, δεν έχει μόνιμη έδρα. Άλλες φορές είναι στο ΟΑΚΑ ή σε οποιοδήποτε στάδιο τυγχάνει να είναι διαθέσιμο και να εξυπηρετεί τη συγκεκριμένη προπόνηση, και άλλες φορές στην ύπαιθρο, σε ανηφόρες ή αλάνες. Ποτέ δεν ξέρεις ακριβώς. Ο τόπος διεξαγωγής της επόμενης προπόνησης βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη και αποτελεί φλέγον ζήτημα μεταξύ εμού και της μητέρας προπονήτριας μου.

Η επαγγελματική μου ενασχόληση ως Βιολόγου στον εκπαιδευτικό τομέα, είναι και αυτή στην καθημερινότητα μου. Μπορεί ο συνδυασμός να είναι εξαντλητικός αλλά συχνά αναζωογονητικός και μου δίνει ένα δυνατό ψυχικό ερέθισμα να συνεχίσω να κυνηγάω τους στόχους μου. Αυτή η απομάκρυνση μου από την προπόνηση είναι ευπρόσδεκτη, κυρίως όταν προέρχομαι από μια κακή ή μια δύσκολη ημέρα προπονητικά.

Πολλές φορές, όταν το σώμα φτάνει στα όριά του αρκεί να απασχολήσεις το μυαλό για να πάρεις δύναμη. Άλλωστε έτσι έχω συνηθίσει και από μικρό παιδί. Πάντα, παράλληλα με τις προπονήσεις στο στίβο είχα και τη μελέτη, είτε αυτή ήταν στο σχολείο είτε αργότερα στο πανεπιστήμιο. Είναι μια αδιάκοπη, επαναλαμβανόμενη διαδικασία που με βοηθάει να διατηρώ νου και σώμα υγιή.

Μετά την συμμετοχή μου στην Παγκόσμια Πανεπιστημιάδα στο Ταϊπέι το 2017 και την κατάκτηση του Πανελληνίου πρωταθλήματος το 2018, το επόμενο βήμα δεν θα μπορούσε να ήταν άλλο παρά η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς αγώνες. Είναι καθημερινό όραμα. Αν και είναι αδύνατο να προβλεφθεί τι θα συμβεί πραγματικά, έχοντας οραματιστεί τον εαυτό μου να το κάνει με επιτυχία αυξάνει την πιθανότητα για ένα θετικό αποτέλεσμα. Πιστεύω ακράδαντα ότι η οπτικοποίηση επίσης του οράματος προωθεί τη θετική σκέψη, η οποία είναι ένα σημαντικό στοιχείο για την επίτευξη του στόχου.

Έχοντας πολύ φιλόδοξους στόχους, που μπορεί να φαίνονται πολύ υψηλοί και ανέφικτοι, συχνά με αποθαρρύνουν. Εάν όμως τους αναλύσω σε μικρότερους στόχους που μπορώ να εργαστώ και να επιτύχω κάθε μέρα, τότε ο τελικός μου στόχος γίνεται πιο εφικτός. Εστιάζοντας στους μικρότερους στόχους, μπορώ επίσης να μετρήσω την πρόοδο με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ότι εάν επιτύχω καθένα από αυτούς τους μικρότερους στόχους, θα επιτύχω αυτόματα και τον μεγαλύτερο. Αυτό ακριβώς προσπαθώ να κάνω πράξη στην καθημερινότητα μου.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες στο στίβο και δεν υπάρχει εύκολη διαδρομή για να επιτύχω το αποτέλεσμα που επιθυμώ. Υπάρχει το σώμα και όσα είσαι πρόθυμος να κάνεις για να κερδίσεις τα επιτεύγματα σου και για αυτό το λόγο έχω εντάξει τον στίβο στην καθημερινότητα μου και τον λατρεύω.

* Η Ελπίδα Τόκα είναι αθλήτρια στίβου, μέλος της εθνικής ομάδας και Πρωταθλήτρια Ελλάδος στα 400μ εμπόδια.

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Μάριος Μαρκόπουλος: Ένας αιμοκαθαιρόμενος αθλητής σε απόγνωση…

Παίρνουμε δυναμη από τη δική του για να πορευτούμε στα δύσβατα μονοπάτια αυτής της ζωής. Αγαπάει τον αθλητισμό και βρίσκει δύναμη μέσα από αυτόν. Βρίσκει δύναμη και μας χαρίζει απλόχερα αφού σε μια ζωή που έχει γίνει τοσο δύσκολη, ο ίδιος βγαίνει μπροστά, απτόητος, κι ας είναι κάθε του μέρα δέκα φορές πιο σκληρή από τις δικές μας! Ο Μάριος Μαρκόπουλος ειναι ένας άνθρωπος που θαυμάζουμε.

Η καταγγελία από τον σύλλογο του Μάριου για έναν χώρο και μια ομοσπονδία που έπρεπε να βλέπει το ίδιο κάθε μέλος της (και εδώ μιλάμε για νεφροπαθείς) σοκάρει. Και επειδή γνωρίζουμε καλά τον Μάριο, γνωρίζουμε καλά…πόση προσπάθεια χρειάζεται για να φέρεις σε απόγνωση έναν ήρωα σαν τον Μαριο! Ελπίζουμε πως ούτε και τωρα θα τα καταφέρουν φίλε!

Διαβάστε την τοποθέτησή του: 

“Κάθε μορφή βίας, εκφοβισμού και διακρίσεων πρέπει να καταγγέλεται σε όποιον χώρο και αν συμβαίνει.
Έτσι έχω πράξει κι εγώ, εδώ και 2.5 χρόνια όταν απέναντι στην αθλητική μου δράση στράφηκε η ΑΟΝΜ, ο φορέας που πρέπει να προστατεύει και να υποστηρίζει τους αθλητές του.

Είναι δύσκολο να διαχειριστείς ψυχικά τέτοια ασταμάτητη πολεμική δίωξης, όταν συμβαίνει από ανθρώπους που είναι συνασθενείς σου, και αγωνίζεστε καθημερινά στον αγώνα επιβίωσης.

Δεν μπορείς να κατανοήσεις οι συναθλητές-συνασθενείς σου να υπογράφουν για να τιμωρηθείς και ακόμη περισσότερο να υπογράφει ο προπονητής σου, ο άνθρωπος που σε έμαθε να παίζεις πινγκ πονγκ, που γνωρίζει πάνω από μια 10ετία, τον χαρακτήρα και το ήθος σου.

Να σε καλούν σε πειθαρχική διαδικασία, με το ερώτημα της οριστικής διαγραφής, να σε διαγράφουν και μετά να χρησιμοποιούν το απολογητικό υπόμνημα για να σου προσάψουν νέες κατηγορίες σε αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση.

Και επειδή δεν μπορούν να σε διώξουν οριστικά, μιας και δικαιώνεσαι στο ΑΣΕΑΔ, αρχίζουν τις δικαστικές επιθέσεις στο σωματείο σου.

Αισθάνομαι μεγάλη απογοήτευση από τους θεσμούς, από τις υπηρεσίες της ΓΓΑ, γνωρίζουν όλοι από τις αναφορές μας προς τον ΥΦυπουργό και τον ΓΓ, την κατάσταση και παραμένουν σιωπηροί.

Προ ημερών, σε σύντομη συνομιλία που είχα στο στάδιο Ελευθερίας με τον Υφυπουργό, αντιλήφθηκα πως δεν έχει ολοκληρωμένη ενημέρωση, τον προσκαλώ να σκύψει επάνω στο θέμα μας και είμαι στην διάθεσή του, όπως κάθε φορά.”

Όσοι δεν γνωρίζουν την ιστορία του Μάριου, μπορούν να πάρουν μια… γεύση από τη συνέντευξη που καραχώρησε προ ημερών στο ΚΡΗΤΗ TV

ΠΗΓΗ: neakriti

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

«Η αόρατη δύναμη της θέλησης που σε οδηγεί όταν… στραβώνουν όλα»

Γράφει η Ελπίδα Τόκα*

Πριν από περίπου ένα χρόνο, ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό και ενώ είχα ήδη προετοιμαστεί σωματικά και ψυχολογικά για την καθημερινή προγραμματισμένη προπονητική ρουτίνα μου βρέθηκα υποχρεωτικά κλειδωμένη έξω από το στάδιο όπου συνήθως χρησιμοποιώ για την προετοιμασία μου.

Και τώρα τι κάνουμε; ρώτησα την μητέρα – προπονήτρια μου.

Ας πάμε στο άλλο στάδιο, περίπου 3 χλμ. απόσταση. Και αυτό κλειστό και το πιο μακρινό κλειστό. Όλα κλειστά. Και αυτό φυσικά ήταν μόνο η αρχή.

Το στάδιο για μένα αλλά και για αρκετούς συναθλητές μου, δεν είναι απλά ο χώρος που προπονούμαστε. Εκεί μεγάλωσα, εκεί γαλουχήθηκα ως άνθρωπος και ως αθλήτρια, εκεί κοινωνικοποιήθηκα, πολύ απλά είναι το δεύτερο σπίτι μου.

Και όμως εκείνη την ημέρα μου απαγορεύτηκε η είσοδος στο σπίτι μου. Η απογοήτευση μεγάλη. Μέχρι να βρεθεί μια κάποια σταθερή μέση λύση από τους αρμόδιους φορείς και τουλάχιστον κάποιοι αθλητές να έχουν πρόσβαση σε αθλητικές εγκαταστάσεις, το έδαφος που χάθηκε ήταν πολύτιμο.

Ακόμα και αυτή η πρόσβαση ήταν συχνά περιορισμένη και ταυτόχρονα αβέβαιη. Οι προπονήσεις που χάθηκαν και αυτές αναντικατάστατες. Με το Ολυμπιακό όνειρο πια να μετατίθεται την επόμενη χρονιά, και τους αγώνες να ακυρώνονται ο ένας μετά τον άλλον, τα κίνητρα πια ελάχιστα. Η αγωνιστική απραγία για εμάς τους αθλητές του στίβου είναι ο μεγαλύτερος εχθρός. Τα λίγα λεπτά ή δευτερόλεπτα αγωνιστικής αδρεναλίνης αποτελούν πνοή ζωής και το σπουδαιότερο κίνητρο και αποτελούν το απαύγασμα πολύμηνης καθημερινής προετοιμασίας.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου τα αυτοσχέδια εμπόδια, το γεγονός ότι τη θέση του σταδίου για αρκετό διάστημα πήρε πια το σαλόνι και ο κήπος του σπιτιού μου, οι ανηφοροκατηφόρες της γειτονιάς μου, η κοντινή παραλία, το βουνό.

Το αποτέλεσμα των προπονήσεων αυτών, σοβαρός τραυματισμός. Αυτός ο τραυματισμός που μου στέρησε τη συμμετοχή μου και στον ένα και μοναδικό στόχο που απέμεινε, το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα.

Μετά και την αποθεραπεία μου, δεν κρύβω το γεγονός ότι ήμουν πια έτοιμη να κάνω έκπτωση στις προπονήσεις, με ότι αποτέλεσμα αυτή η έκπτωση θα μπορούσε να έχει στην απόδοση μου και στην αγωνιστική μου ετοιμότητα.

Παρόλα αυτά και την συνεχιζόμενη αβεβαιότητα για αγωνιστική δραστηριότητα υπερίσχυσε η αόρατη δύναμη της θέλησης. Η σκέψη ότι χρόνια σκληρής δουλειάς και αφοσίωσης στο στόχο δεν είναι δυνατόν να πάνε χαμένα κυριάρχησε και αποτέλεσε πια το κίνητρο.

Η λύση ήταν μια, προσαρμογή στις καταστάσεις. Ακόμα και σε περιόδους όπου παρουσιάζονται αντικειμενικές δυσκολίες, πάντα ανοίγεται και ένα παράθυρο αισιοδοξίας.

Είμαι πια πεπεισμένη ότι δεν υπήρξε ποτέ εποχή που οι αθλητές και εκείνοι που συνεργάζονται μαζί τους έπρεπε να είναι πιο ευέλικτοι και δημιουργικοί. Η τρέχουσα πανδημία προσφέρει ευκαιρίες που πρέπει να βρουν οι αθλητές και πιθανώς να βρίσκονται ακριβώς κάτω από τη μύτη μας.

Τα μαθήματα που αποκτήθηκαν μέσω της αυτονομίας, της εφευρετικότητας, της ανθεκτικότητας, της ισορροπίας ζωής, και πολλών άλλων δυνατών ικανοτήτων, μπορούν να σφυρηλατήσουν καλύτερους αθλητές, εφοδιασμένους με νέες δεξιότητες. Περίοδοι σαν αυτή που ζούμε το τελευταίο έτος μπορούν να παρουσιάσουν μια ευκαιρία για προβληματισμό, επανεκτίμηση και αναθεώρηση καταστάσεων καθώς και μεταρρύθμιση σχεδίων.

Αυτά τα σχέδια αναμφίβολα θα είναι δρόμοι λιγότερο εύκολοι, αλλά πολύτιμοι. Η διάδοση αυτών των μαθημάτων ζωής μπορεί να εξυπηρετήσει τους αθλητές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, καθώς η ζωή δεν είναι ποτέ μια ευθεία. Τα μονοπάτια της ζωής είναι συχνά δαιδαλώδη, αλλά ακόμη και κυκλικά.

Ακόμη και όταν κάποιος πιστεύει ότι παραμένει στάσιμος λόγω αβεβαιότητας, στην ουσία, ποτέ δεν είναι. Η ανθρώπινη υπόσταση είναι τέτοια που οι άνθρωποι μαθαίνουν από τις περιστάσεις τους και προσαρμόζονται.

Οι επόμενες ημέρες θα μπορέσουν να αναδείξουν νέα δεδομένα, διαλόγους και παρεμβάσεις, που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα αυτού που θα μπορούσε εύκολα να απορριφθεί ως μια απομονωμένη και ατυχής στιγμή στην ανθρώπινη, αλλά και στην Ολυμπιακή ιστορία. Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να υποτιμήσει τη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος, αυτού του πνεύματος που ακριβώς πρεσβεύει το Ολυμπιακό ιδεώδες.

Και εν τέλει δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πίσω από μια επιτυχία υπάρχουν πάντα πολλές προσπάθειες, αποτυχίες και απογοητεύσεις, αλλά ΠΟΤΕ παραίτηση από το κυνήγι του στόχου.

Διαβάστε επίσης: “Προπόνηση στους δρόμους και τις αλάνες για τους Ολυμπιακούς στο Τόκιο”

* Η Ελπίδα Τόκα είναι αθλήτρια στίβου της ΑΕΚ, μέλος της εθνικής ομάδας και Πρωταθλήτρια Ελλάδος στα 400 μ. εμπόδια.

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend