«Η αόρατη δύναμη της θέλησης που σε οδηγεί όταν… στραβώνουν όλα»

Γράφει η Ελπίδα Τόκα*

Πριν από περίπου ένα χρόνο, ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό και ενώ είχα ήδη προετοιμαστεί σωματικά και ψυχολογικά για την καθημερινή προγραμματισμένη προπονητική ρουτίνα μου βρέθηκα υποχρεωτικά κλειδωμένη έξω από το στάδιο όπου συνήθως χρησιμοποιώ για την προετοιμασία μου.

Και τώρα τι κάνουμε; ρώτησα την μητέρα – προπονήτρια μου.

Ας πάμε στο άλλο στάδιο, περίπου 3 χλμ. απόσταση. Και αυτό κλειστό και το πιο μακρινό κλειστό. Όλα κλειστά. Και αυτό φυσικά ήταν μόνο η αρχή.

Το στάδιο για μένα αλλά και για αρκετούς συναθλητές μου, δεν είναι απλά ο χώρος που προπονούμαστε. Εκεί μεγάλωσα, εκεί γαλουχήθηκα ως άνθρωπος και ως αθλήτρια, εκεί κοινωνικοποιήθηκα, πολύ απλά είναι το δεύτερο σπίτι μου.

Και όμως εκείνη την ημέρα μου απαγορεύτηκε η είσοδος στο σπίτι μου. Η απογοήτευση μεγάλη. Μέχρι να βρεθεί μια κάποια σταθερή μέση λύση από τους αρμόδιους φορείς και τουλάχιστον κάποιοι αθλητές να έχουν πρόσβαση σε αθλητικές εγκαταστάσεις, το έδαφος που χάθηκε ήταν πολύτιμο.

Ακόμα και αυτή η πρόσβαση ήταν συχνά περιορισμένη και ταυτόχρονα αβέβαιη. Οι προπονήσεις που χάθηκαν και αυτές αναντικατάστατες. Με το Ολυμπιακό όνειρο πια να μετατίθεται την επόμενη χρονιά, και τους αγώνες να ακυρώνονται ο ένας μετά τον άλλον, τα κίνητρα πια ελάχιστα. Η αγωνιστική απραγία για εμάς τους αθλητές του στίβου είναι ο μεγαλύτερος εχθρός. Τα λίγα λεπτά ή δευτερόλεπτα αγωνιστικής αδρεναλίνης αποτελούν πνοή ζωής και το σπουδαιότερο κίνητρο και αποτελούν το απαύγασμα πολύμηνης καθημερινής προετοιμασίας.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου τα αυτοσχέδια εμπόδια, το γεγονός ότι τη θέση του σταδίου για αρκετό διάστημα πήρε πια το σαλόνι και ο κήπος του σπιτιού μου, οι ανηφοροκατηφόρες της γειτονιάς μου, η κοντινή παραλία, το βουνό.

Το αποτέλεσμα των προπονήσεων αυτών, σοβαρός τραυματισμός. Αυτός ο τραυματισμός που μου στέρησε τη συμμετοχή μου και στον ένα και μοναδικό στόχο που απέμεινε, το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα.

Μετά και την αποθεραπεία μου, δεν κρύβω το γεγονός ότι ήμουν πια έτοιμη να κάνω έκπτωση στις προπονήσεις, με ότι αποτέλεσμα αυτή η έκπτωση θα μπορούσε να έχει στην απόδοση μου και στην αγωνιστική μου ετοιμότητα.

Παρόλα αυτά και την συνεχιζόμενη αβεβαιότητα για αγωνιστική δραστηριότητα υπερίσχυσε η αόρατη δύναμη της θέλησης. Η σκέψη ότι χρόνια σκληρής δουλειάς και αφοσίωσης στο στόχο δεν είναι δυνατόν να πάνε χαμένα κυριάρχησε και αποτέλεσε πια το κίνητρο.

Η λύση ήταν μια, προσαρμογή στις καταστάσεις. Ακόμα και σε περιόδους όπου παρουσιάζονται αντικειμενικές δυσκολίες, πάντα ανοίγεται και ένα παράθυρο αισιοδοξίας.

Είμαι πια πεπεισμένη ότι δεν υπήρξε ποτέ εποχή που οι αθλητές και εκείνοι που συνεργάζονται μαζί τους έπρεπε να είναι πιο ευέλικτοι και δημιουργικοί. Η τρέχουσα πανδημία προσφέρει ευκαιρίες που πρέπει να βρουν οι αθλητές και πιθανώς να βρίσκονται ακριβώς κάτω από τη μύτη μας.

Τα μαθήματα που αποκτήθηκαν μέσω της αυτονομίας, της εφευρετικότητας, της ανθεκτικότητας, της ισορροπίας ζωής, και πολλών άλλων δυνατών ικανοτήτων, μπορούν να σφυρηλατήσουν καλύτερους αθλητές, εφοδιασμένους με νέες δεξιότητες. Περίοδοι σαν αυτή που ζούμε το τελευταίο έτος μπορούν να παρουσιάσουν μια ευκαιρία για προβληματισμό, επανεκτίμηση και αναθεώρηση καταστάσεων καθώς και μεταρρύθμιση σχεδίων.

Αυτά τα σχέδια αναμφίβολα θα είναι δρόμοι λιγότερο εύκολοι, αλλά πολύτιμοι. Η διάδοση αυτών των μαθημάτων ζωής μπορεί να εξυπηρετήσει τους αθλητές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, καθώς η ζωή δεν είναι ποτέ μια ευθεία. Τα μονοπάτια της ζωής είναι συχνά δαιδαλώδη, αλλά ακόμη και κυκλικά.

Ακόμη και όταν κάποιος πιστεύει ότι παραμένει στάσιμος λόγω αβεβαιότητας, στην ουσία, ποτέ δεν είναι. Η ανθρώπινη υπόσταση είναι τέτοια που οι άνθρωποι μαθαίνουν από τις περιστάσεις τους και προσαρμόζονται.

Οι επόμενες ημέρες θα μπορέσουν να αναδείξουν νέα δεδομένα, διαλόγους και παρεμβάσεις, που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα αυτού που θα μπορούσε εύκολα να απορριφθεί ως μια απομονωμένη και ατυχής στιγμή στην ανθρώπινη, αλλά και στην Ολυμπιακή ιστορία. Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να υποτιμήσει τη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος, αυτού του πνεύματος που ακριβώς πρεσβεύει το Ολυμπιακό ιδεώδες.

Και εν τέλει δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πίσω από μια επιτυχία υπάρχουν πάντα πολλές προσπάθειες, αποτυχίες και απογοητεύσεις, αλλά ΠΟΤΕ παραίτηση από το κυνήγι του στόχου.

Διαβάστε επίσης: “Προπόνηση στους δρόμους και τις αλάνες για τους Ολυμπιακούς στο Τόκιο”

* Η Ελπίδα Τόκα είναι αθλήτρια στίβου της ΑΕΚ, μέλος της εθνικής ομάδας και Πρωταθλήτρια Ελλάδος στα 400 μ. εμπόδια.

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

«Πονάω, αιμορραγώ, δεν σταματάω»: Ο Τανζανός που τερμάτισε τελευταίος τον μαραθώνιο και νίκησε!

Του Νίκου Ράλλη*

«Υπάρχουν πρωταθλητές που τερματίζουν τελευταίοι, ήρωες δεν είναι μόνο οι νικητές».

Αυτή η φιλοσοφία βγαίνει μέσα από τον ίδιο τον Ολυμπιακό Ύμνο: Το πιο σημαντικό πράγμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν είναι να νικήσεις, αλλά να είσαι εκεί, να λάβεις μέρος, να αγωνιστείς. Όπως και στη ζωή, το πιο σημαντικό δεν είναι ο θρίαμβος, αλλά ο αγώνας.

Ένας Τανζανός, 53 χρόνια πριν, έδειξε σε ολόκληρο τον πλανήτη ακριβώς αυτό: Σημασία δεν έχει να μη χάσεις, αλλά να πολεμήσεις. Μέχρι τελικής πτώσεως.

Ο μαραθώνιος του 1968 στο Μεξικό είχε ένα ξεκάθαρο φαβορί: Τον τεράστιο Αμπέμπε Μπικίλα. Στα 36 του o Αιθίοπας ήταν ήδη θρύλος, έχοντας γίνει ο πρώτος με δύο σερί χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στο αγώνισμα, στη Ρώμη -χωρίς παπούτσια- και στο Τόκιο -με παπούτσια και παγκόσμιο ρεκόρ. Όλοι περίμεναν τον Μπικίλα να κάνει το three-peat και πράγματι, κατά κει πήγαινε το πράγμα.

Στο 17ο χιλιόμετρο ο Αιθίοπας ήταν πρώτος και έδειχνε ανίκητος. Ξαφνικά, εντελώς αναπάντεχα, έκανε στην άκρη και βγήκε από τον αγώνα. Κανείς, με εξαίρεση τον προπονητή του, Νεγκούσι Ρόμπα, δεν ήξερε πως ο Μπικίλα ταλαιπωρούνταν από ένα κάταγμα στο αριστερό του πόδι, ήδη αρκετές εβδομάδες πριν τους Αγώνες. Αργότερα στη συνέντευξη Τύπου ο Ρόμπα αποκάλυψε τον τραυματισμό του αθλητή του.

Ο συναθλητής του Μπικίλα, Μάμο Βόλντε, ήξερε επίσης για τον τραυματισμό. Όταν, λοιπόν, είδε τον Μπικίλα να αποχωρεί, έτρεξε σαν αυτόν, κέρδισε και πέτυχε να δώσει στην Αιθιοπία την τρίτη συνεχόμενη νίκη της στον μαραθώνιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, την οποία και αφιέρωσε, μάλιστα, στον άτυχο συμπατριώτη του.

Αλλά το δράμα του μαραθωνίου το 1968 δεν τελείωσε με την αποχώρηση του Μπικίλα. Ούτε κατά διάνοια.

Περισσότερο από μία ώρα μετά τον τερματισμό του νικητή Βόλντε και 20 λεπτά αφότου τερμάτισε ο προτελευταίος Ενόχ Μουέμπα από τη Ζάμπια, μερικές χιλιάδες θεατές, που είχαν παραμείνει στις θέσεις τους στο ”Estadio Olimpico Universitario”, είδαν ακόμη έναν άνδρα να διασχίζει τη γραμμή τερματισμού μέσα σε σφυρίγματα, σειρήνες από μοτοσυκλέτες, κόκκινα και πράσινα φώτα. Ήταν ο Τανζανός Τζον Στίβεν Ακχουάρι.

Τα πόδια του 30χρονου Ακχουάρι ήταν ματωμένα, στο δεξί είχε δέσει πρόχειρα έναν βαρύ επίδεσμο και κάθε του βήμα τού προκαλούσε ανυπόφορους πόνους. Μπήκε στο στάδιο παραπατώντας, χαιρέτησε και ενώ το πλήθος είχε σωπάσει, νομίζοντας πως ο μαραθώνιος είχε ολοκληρωθεί, αυτή η ησυχία μετατράπηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε δυνατά και ασταμάτητα χειροκροτήματα, σε μια συγκλονιστική αποθέωση για μια συγκλονιστική προσπάθεια.

Για τους περισσότερους αθλητές οι συνθήκες του μαραθωνίου ήταν πρωτόγνωρες λόγω του υψόμετρου της Πόλης του Μεξικού. Έτσι και για τον Ακχουάρι. Κατάκοπος από την υπερπροσπάθεια και τον «λεπτότερο» αέρα, ο Τανζανός περίπου στο 19ο χιλιόμετρο ζαλίστηκε και έπεσε άσχημα στο έδαφος. Οι μορφασμοί στο πρόσωπό του μαρτυρούσαν τη ζημιά. Ο Ακχουάρι έπαθε εξάρθρωση στο γόνατό του και τραυμάτισε και τον ώμο του. Αμέσως οι γιατροί, που έσπευσαν να τον βοηθήσουν, του είπαν να σταματήσει τον αγώνα. Δεν υπήρχε, όμως, περίπτωση να τα παρατήσει.

Ο Αφρικανός έσφιξε τα δόντια, αδιαφόρησε για τον πόνο και σηκώθηκε. Και έκανε κάτι απίστευτο: Έτρεξε τα υπόλοιπα 23 χιλιόμετρα τραυματισμένος, με το πόδι του μπαταρισμένο. Στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής, και ενώ ο Ακχουάρι παραπατούσε πια, ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει και τα φώτα από τα περιπολικά τού έδειχναν τον δρόμο.

Όταν μπήκε στο γήπεδο, όσοι είχαν απομείνει στις θέσεις τους σάστισαν. Ο αγώνας ξεκίνησε στις 3 το μεσημέρι και 2 ώρες και 20 λεπτά αργότερα τερμάτισε πρώτος ο Βόλντε. Η ώρα περνούσε και για περίπου 40 λεπτά αθλητές εμφανίζονταν στο γήπεδο για να τερματίσουν. Μία ώρα μετά τον τερματισμό του Βόλντε όλα έδειχναν ότι ο αγώνας είχε τελειώσει. Τότε εμφανίστηκε ο Ακχουάρι. Σχεδόν περπατώντας, με τους θεατές να αποθεώνουν κάθε του βήμα, ο Ακχουάρι έκανε τον τελευταίο ατελείωτο γύρο του σταδίου και τερμάτισε, πέφτοντας στις αγκαλιές του προπονητή του και των συναθλητών του, ενώ ο κόσμος αποθέωνε τον πραγματικό «νικητή».

Όταν ρωτήθηκε μετά τον αγώνα γιατί δεν σταμάτησε, αλλά συνέχισε να αγωνίζεται, ο Τανζανός έδωσε την ιστορική απάντηση: «Η χώρα μου δεν με έστειλε 5 χιλιάδες μίλια μακριά για να ξεκινήσω τον αγώνα. Με έστειλε για να τον τερματίσω».

Χρόνια αργότερα, σε μια συνέντευξή του είχε πει: «Όταν έφτασα στο Μεξικό δεν φοβόμουν τίποτα. Αλλά δεν ήμουν προετοιμασμένος για αυτό το υψόμετρο, αφού έκανα προπόνηση σε περιοχή με πολύ χαμηλό υψόμετρο στο Νταρ Ες Σαλάμ στην Τανζανία. Στον μαραθώνιο, μέχρι κάποιο σημείο ήμουν μπροστά, όμως ξαφνικά ζαλίστηκα, έπεσα στο έδαφος και λιποθύμησα. Δεν ξέρω πόσο χρόνο έχασα.

Όταν ξαναβρήκα τις αισθήσεις μου, υπήρχαν γύρω μου γιατροί, που με περιποιούνταν. Με ρώτησαν αν θέλω να μπω στο ασθενοφόρο, αλλά αρνήθηκα. Απλά συνέχισα να τρέχω και να περπατάω. Πονούσα πολύ και αιμορραγούσα, αλλά δεν με ένοιαζε. Η αποστολή μου ήταν να τερματίσω. Όταν έφυγα από την Τανζανία για το Μεξικό υποσχέθηκα σε όλους ότι θα κάνω το καλύτερο δυνατό για τη χώρα μου και κράτησα αυτή την υπόσχεση».

Πηγή: www.sport-fm.gr

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Άρης Θεοδωρόπουλος: Πέντε αναρριχητικά ατυχήματα

Τη μαγεία αλλά και το ρίσκο της αναρρίχησης περιγράφει ο Άρης Θεοδωρόπουλος στο podcast «Πέρα από τα όρια» της Λέτας Γκαρέτσου.

Ο έμπειρος αναρριχητής και οδηγός βουνού θυμάται τα πέντε αναρριχητικά ατυχήματα, που παραλίγο να του στοιχίσουν τη ζωή του: στο Άρμα της Πάρνηθας, στις Άλπεις, στα Μετέωρα και στην Κάλυμνο.

Περιγράφει τις συγκλονιστικές στιγμές που βρέθηκε αντιμέτωπος με κατολισθήσεις, λανθασμένους κόμπους, τραυματισμούς και μ’ αυτό που κάθε αναρριχητής απεύχεται, την πτώση.

Ένα podcast για τη μαγεία της αναρρίχησης, την τόλμη και το ρίσκο, μέσα από τις εμπειρίες ενός από τους καλύτερους Έλληνες αναρριχητές.

Ακούστε το podcast εδώ:

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend