Τεντόγλου : To μετάλλιο στο Τόκιο είναι ο στόχος μου

Συνέντευξη στον Διονύση Αργυρό

Για την έως τώρα πορεία του στο στίβο, την αγάπη του για το άλμα αλλά και για τις βλέψεις του ενόψει της Ολυμπιάδας του Τόκιο μίλησε ο πρωταθλητής Ευρώπης, Μίλτος Τεντόγλου στο runnfun.gr

Από το παρκούρ στους δρόμους των Γρεβενών στο πρώτο σκαλί του βάθρου σε Βερολίνο, Γλασκώβη, Γκέλβε και ακόμη ένα σωρό πόλεις του κόσμου να περιμένουν στη λίστα.

Ο Μίλτος Τεντόγλου έχει κατακτήσει την κορυφή της Ευρώπης στο άλμα εις μήκος και μάλιστα τρείς φορές, σε μια ηλικία όπου άλλοι δεν θα μπορούσαν καν να φανταστούν.

Ο μόλις 21χρονος αθλητής του Γιώργου Πομάσκι είναι γεννημένος άλτης, κάτι που κατάλαβε ο ίδιος πέντε χρόνια πριν, όταν μεταπήδησε από το παρκούρ στο μήκος και άρχισε να διαπρέπει στο διεθνή στίβο.

Οι Ολυμπιακοί αγώνες του Τόκιο το ερχόμενο καλοκαίρι θα είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση στην οποία θα δώσει το παρών φέτος, μιλώντας μας – μεταξύ άλλων – για τους στόχους του στο μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός.

– Η πρώτη σου αθλητική ενασχόληση ήρθε σε μικρή ηλικία, όχι όμως από το στίβο και το άλμα εις μήκος. Ξεκίνησες με παρκούρ. Πως προέκυψε αυτό;

«Μου άρεσε από μικρός να δοκιμάζω πράγματα. Εκτός από παρκούρ έκανα και ποδήλατο, skateboard, rollers και γενικά τα έχω δοκιμάσει όλα. Το παρκούρ μου άρεσε πάρα πολύ γιατί έχει να κάνει με το σώμα σου και μπορείς να κάνεις όπου θες, ακόμα και στο σπίτι μπορείς να εξασκηθείς. Τότε ήταν η περίοδος που το παρκούρ έμπαινε στη μόδα και φαινόταν πολύ εντυπωσιακό. Ήμασταν μια παρέα, βλέπαμε βίντεο στο YouTube με κάποια κόλπα και προσπαθούσαμε να τα κάνουμε και εμείς, περνούσαμε καλά».

Ποιους παρακολουθούσες δηλαδή και σου άρεσαν;

«Στην αρχή μου άρεσε ο Ράιαν Ντουλ, αθλητής της Ρεντ Μπουλ, είχε πολύ καθαρές κινήσεις και τον έβλεπα συνέχεια. Επίσης μου αρέσει πολύ ο Δημήτρης Κυρσανίδης με τον οποίο είμαστε και φίλοι».

– Το 2015 βελτιώνοντας το πανελλήνιο ρεκόρ παίδων με 7,65μ. και ανεβάζοντας το στα 7,69μ. προκρίθηκες στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα παίδων του Κάλι της Κολομβίας. Εκεί, ο Αρμένιος άλτης Ρόμπερτ Εμιγιάν είχε δηλώσει πως αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να σπάσει το ρεκόρ του, αυτός είσαι εσύ. Πως είναι για έναν 17χρονο αθλητή να ακούει κάτι τέτοιο από τον κάτοχο του ευρωπαϊκού ρεκόρ για 32 χρόνια;

«Στην αρχή δεν πίστευα ότι είχε πει κάτι τέτοιο για εμένα. Γιατί να το πει κιόλας, άλλοι αθλητές πηδούσαν στα 8μ. τότε. Ο λόγος που το είπε ήταν μάλλον επειδή είδε ότι ήμουν νέος (έκανα στίβο δύο χρόνια τότε), πίστεψε ότι έχω πολλά να δώσω ακόμα και απλά ήμουν αδούλευτος. Τον έχω γνωρίσει κιόλας και τον βλέπω πολλές φορές από κοντά και πάντα μου λέει καλά λόγια, μου αρέσει πολύ και το στυλ του στο άλμα. Ένιωσα πολύ ωραία που το είπε αυτό για εμένα».

Το 2018 τα αλλεπάλληλα ατομικά σου ρεκόρ βρίσκουν αντίκρισμα. Χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Βερολίνο με το ασύλληπτο άλμα στα 8,25μ. Παράλληλα γίνεσαι ο νεότερος Έλληνας αθλητής που κατακτά χρυσό μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Σε “βαρένει” ο τίτλος του πιο επιτυχημένου άλτη στην Ελλάδα σε αυτή την ηλικία, ή σου δίνει ακόμη περισσότερο κίνητρο;

«Δεν με “βαραίνει” τόσο. Δεν έχω γενικά πρόβλημα άγχους ή ευθύνης. Μόνο κίνητρο θα έλεγα ότι μου δίνει να συνεχίσω να προσπαθώ και μου αρέσει αυτό, γιατί είμαι μικρός και έχω καταφέρει πολλά και μεγαλώνοντας να προσπαθήσω για ακόμη περισσότερα. Τότε στο Βερολίνο δεν ένιωσα καθόλου άγχος ή πίεση. Ήμουν ώριμος σε αυτόν τον αγώνα ως προς την συμπεριφορά μου, γιατί κατάφερα να αντιδράσω όταν ο αγώνας δεν μου ξεκίνησε καλά και το βελτίωσα στις τελευταίες προσπάθειες. Εκεί νομίζω έδειξα μια ωριμότητα που άρεσε τόσο σε εμένα όσο και στον κόσμο από ότι φαίνεται».

– Λίγο πριν την πρώτη σου πρόκριση σε Ολυμπιακούς Αγώνες (Ριο,2016) έφυγες από την γενέτειρα σου, τα Γρεβενά, προκειμένου να προπονηθείς δίπλα στον Γιώργο Πομάσκι στην Αθήνα.  Αρχικά, πως είναι αυτή η συνεργασία;

«Με τον Γιώργο έχουμε πολύ καλή σχέση. Είμαστε σαν φίλοι, σαν πατέρας και γιός. Αν και οι φήμες λένε ότι είναι αυστηρός γενικά, μαζί μου είναι πολύ ήρεμος, κάνουμε πλάκα, συζητάμε και περνάμε ωραία στην προπόνηση».

– Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη πρόκληση της έως τότε καριέρας σου. Σου ήταν δύσκολο να φύγεις από το σπίτι σου;

«Όχι, η αλήθεια είναι ότι μου ήταν πολύ εύκολο. Ήθελα να έρθω στην Αθήνα και στον Γιώργο Πομάσκι και ήταν εύκολο να πάρω την απόφαση να το κάνω».

– Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία πριν από τους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο. Θα είναι η δεύτερη συμμετοχή σου σε Ολυμπιάδα, έπειτα από το Ριο το 2016. Αρχικά πως βίωσες την εμπειρία της συμμετοχής στη μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση σε μια τόσο νεαρή ηλικία;

«Εκείνη τη χρονιά είχα βγει πρώτος στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στην κατηγορία μου και ήμουν ικανοποιημένος με αυτό, μου αρκούσε. Πήγα στο Ριο με το σκεπτικό απλά να κάνω τον αγώνα μου, να δω πως είναι και να ευχαριστηθώ την εμπειρία. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες απαιτούν απίστευτη ετοιμότητα τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά. Εγώ ήμουν μικρός κιόλας τότε και δεν ήμουν έτοιμος να κυνηγήσω κάτι. Έμαθα όμως πως είναι και τώρα για το Τόκιο θα ξέρω πώς να κινηθώ, πως θα είναι το Ολυμπιακό χωριό για παράδειγμα και πώς να είμαι μέσα στον αγώνα. Πήγα πιο πολύ για την εμπειρία».

Για το χρυσό δε ξέρω, μπορεί σε αυτό τον αγώνα να είναι η μέρα μου, γιατί όχι. Στόχος είναι το μετάλλιο πάντως

– Φέτος λοιπόν είσαι πολύ πιο έμπειρος. Πιστεύεις ότι είσαι ανάμεσα στα φαβορί για το χρυσό;

«Δεν νιώθω πως είμαι φαβορί για το χρυσό. Πιστεύω όμως ότι είμαι από τα άτομα που μπορούν να διεκδικήσουν ένα μετάλλιο στο Τόκιο, οι οποίοι είμαστε 5-6 άτομα στον κόσμο. Σε όσους αγώνες πάω στο εξωτερικό είμαι πάντα μέσα στην πεντάδα. Πρέπει να είμαι έτοιμος και να κάνω το καλύτερο που μπορώ και τότε το μετάλλιο θα έρθει. Είναι στο χέρι μου. Για το χρυσό δε ξέρω, μπορεί σε αυτό τον αγώνα να είναι η μέρα μου, γιατί όχι. Στόχος είναι το μετάλλιο πάντως».

– Ποια είναι η άποψη σου για το επίπεδο του ελληνικού στίβου;

«Θεωρώ πως στον ελληνικό στίβο έχουμε μεγάλη ποιότητα σε αθλητές αλλά δεν έχουμε ποσότητα. Είναι βέβαια και αυτοί που είναι καλοί αλλά δεν επιλέγουν να ασχοληθούν παραπάνω, λόγω σπουδών κλπ. Είναι λίγοι αυτοί που συνεχίζουν και καταφέρνουν να έχουν διακρίσεις. Είμαστε ένας λαός που το έχει πολύ με την ταχυδύναμη. Είμαστε καλοί στα άλματα και στις ταχύτητες».

– Οι συνθήκες που επικρατούν στον ελληνικό αθλητισμό από άποψη υποδομών είναι λίγο πολύ γνωστές. Συνεπώς ένας χορηγός είναι απαραίτητος για τους αθλητές που στοχεύουν στο κάτι παραπάνω. Πόσο σημαντικός είναι στην δική σου περίπτωση ο χορηγός σου και πόσο σε έχει βοηθήσει;

«Αρχικά είναι πολύ δύσκολο να βρεις χορηγία, ειδικά στην Ελλάδα, γιατί πρέπει να είσαι πάρα πολύ καλός. Η πρώτη μου χορηγία ήταν με την Adidas στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2016, η οποία μου παρείχε απλά ρουχισμό. Είχα παράλληλα και μια βοήθεια από κάποιους τοπικούς παράγοντες στα Γρεβενά οι οποίοι με βοηθούσαν με μικρά ποσά, κάποια ζευγάρια παπούτσια. Ξεκίνησα δύσκολα αλλά όταν ήρθα στην Αθήνα και άρχισα τις επιτυχίες ήταν πιο εύκολο να προσεγγίσω χορηγούς όπως τη Stoiximan που ήταν από τους πρώτους μου όταν ήρθα στην Αθήνα και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Επίσης είχα και τη στήριξη της Lanes που μου παρείχε συμπληρώματα. Οποιαδήποτε χορηγία είναι μεγάλη βοήθεια για όλους τους αθλητές, είτε μικρούς είτε μεγάλους».

– Πιστεύεις ότι έχει την προβολή που θα έπρεπε από τα Μ.Μ.Ε. ο κλασσικός αθλητισμός;

«Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει τόσο μεγάλη προβολή. Αλλά πιστεύω πως δε το ζητάει και ο κόσμος, προτιμούν τα ομαδικά αθλήματα οι περισσότεροι όπως το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Δεν θεωρώ ότι είναι κακό όμως, αρέσουν αυτά πιο πολύ στον κόσμο γιατί ίσως είναι πιο διασκεδαστικό το να βλέπεις έναν αγώνα ποδοσφαίρου παρά να βλέπεις έναν που τρέχει. Από κει και πέρα ανεβαίνει η προβολή του στίβου περισσότερο στα Πανελλήνια, Πανευρωπαϊκά κλπ. που πάντα τα δείχνουν. Δεν έχουμε συνέχεια αγώνες κιόλας, όπως το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ που έχουν από δύο αγώνες κάθε εβδομάδα. Εμείς έχουμε ένα Πανελλήνιο κλειστού, ένα ανοιχτού που θα το δείξει και άλλους ένα-δύο αγώνες».

– Συνεπώς, πως εκλαμβάνεις το γεγονός ότι δεν δείχνεται τόσο αυτό το σπορ;

«Δεν συμφωνώ με αυτό γιατί θεωρώ πως τα αγωνίσματα που κάνουμε εμείς στα άλματα για παράδειγμα, είναι πολύ εντυπωσιακά. Όποιος έχει πάει να δει από κοντά έναν καλό αγώνα μήκους θα του αρέσει 100%, είμαι σίγουρος. Τα άλματα είναι πάρα πολύ εντυπωσιακά. Ειδικά το άλμα εις μήκος. Θα ήθελα γενικά να φαίνεται πιο πολύ».

Όποιος έχει πάει να δει από κοντά έναν καλό αγώνα μήκους θα του αρέσει 100%, είμαι σίγουρος. Τα άλματα είναι πάρα πολύ εντυπωσιακά

– Ποια θεωρείς πως είναι η σημαντικότερη επιτυχία σου στην έως τώρα καριέρα σου αλλά και ποια στη ζωή σου;

«Στην καριέρα μου είναι το Ευρωπαϊκό κλειστού που έχω κερδίσει στη Γλασκώβη επειδή είχα μια πολύ καλή επίδοση και πάλι εκεί είχα επιστρέψει στις τελευταίες προσπάθειες. Θεωρώ πως ήταν μια πολύ μεγάλη στιγμή μου. Στην ζωή μου, ίσως το ότι ήρθα στην Αθήνα μόνος μου, ήταν μια σημαντική απόφαση και άξιζε, ήταν η καλύτερη επιλογή μου».

– Μια στιγμή που σημαίνει πολλά για εσένα και δεν θα ξεχάσεις ποτέ;

«Μου έχει μείνει έντονα το πρώτο Παγκόσμιο που είχα πάει, και τα λόγια του Εμιγιάν που λέγαμε πριν. Ήταν και ο πρώτος μου μεγάλος αγώνας, θυμάμαι ακριβώς αυτό το συναίσθημα. Θυμάμαι ότι ήταν μια από τις ελάχιστες φορές που είχα άγχος γιατί σχεδόν ποτέ δεν αγχώνομαι. Απλά τότε εκεί στην Κολομβία, ήταν όλοι πολύ καλοί και ήταν πολύ ψηλά ο πήχης. Ήταν από τα καλύτερα Παγκόσμια πρωταθλήματα παίδων που έχουν γίνει ποτέ, βλέπαμε άλματα 8μ. από πιτσιρικάδες. Θυμάμαι κιόλας που πάντα μου άρεσε να είμαι στα μετάλλια και είχα βγει πέμπτος και δεν πήρα μετάλλιο εκεί, ίσως να μπορούσα, δεν ήμουν ευχαριστημένος με την πέμπτη θέση. Αλλά το σκέφτομαι τώρα και λέω ότι μια χαρά ήταν και η πέμπτη θέση, ήμουν και μικρός. Πλέον κερδίζω τα άτομα που με είχαν κερδίσει τότε».

Ποια είναι τα πρότυπα σου;

«Μου αρέσει πάρα πολύ ο Ιβάν Πεντρόσο, είναι Κουβανός του μήκους, έχει φοβερή τεχνική. Τον έχω γνωρίσει και από κοντά. Είναι από τους αθλητές που έχουν πολλά κότσια, δηλαδή έχανε τον αγώνα μέχρι την τελευταία προσπάθεια και στην τελευταία προσπάθεια κέρδιζε. Το έχει κάνει πάρα πολλές φορές και μάλιστα σε Παγκόσμιο πρωτάθλημα. Θέλει κότσια για να κάνεις κάτι τέτοιο. Επίσης μου αρέσει η αθλήτρια του ύψους Μαρία Λασίτσκενε επειδή είναι φοβερή αθλήτρια αλλά και το στυλ της, το ότι είναι πάντα σοβαρή και δεν δείχνει εύκολα τα συναισθήματα της, μπορεί δηλαδή να κάνει ένα ρεκόρ σε έναν αγώνα και να μην αντιδράσει καν. Δεν είναι εκφραστική και μου αρέσει αυτό, το βρίσκω ωραίο».

Τι θα συμβούλευες κάποιον που ξεκινά τώρα το στίβο;

«Θα συμβούλευα κάποιον που ξεκινάει το στίβο να δοκιμάζει πράγματα στην προπόνηση αλλά και σε θέματα διατροφής, να διαβάζει και να μαθαίνει για το αγώνισμα του, να βλέπει δηλαδή βίντεο για παράδειγμα. Επίσης, να μη τα παρατάει στις δυσκολίες που προκύπτουν, να προσπαθεί να βρει λύσεις πάντα. Το σύνηθες δίλλημα είναι πώς να το συνδυάζει με το σχολείο, να σκεφτεί σοβαρά αν του αρέσει ο αθλητισμός και αν πιστεύει ότι αξίζει να τα κάνει και τα δύο. Εγώ δεν είχα κιόλας και πολλές συμβουλές στο ξεκίνημα, προσπάθησα μόνος μου, άρα καλό θα είναι να πιέζει μόνος του τον εαυτό του, αυτό έκανα και εγώ».

– Πιστεύεις ότι παίζει σημαντικό ρόλο η ψυχολογία για έναν αθλητή;

«Όταν ήμουν μικρός πίστευα πολύ στην ψυχολογία, ότι πρέπει να έχεις καλή ψυχολογία για να πετύχεις στους αγώνες και να μην έχεις πράγματα να σε κρατούν πίσω. Όμως, είχα έρθει εδώ σε ένα προπονητικό camp μαζί με τον τότε προπονητή μου, τα χρόνια που έμενα στα Γρεβενά ακόμα. Ήταν εκεί και ο Γιώργος Πομάσκι (τότε δεν τον ήξερα) και μας είχε πιάσει όσα παιδιά είχαμε πάει και μας μιλούσε. Σε κάποια στιγμή μας ρωτάει “Τι πιστεύετε ότι χρειάζεται ένας αθλητής για να πετύχει” και σηκώνω το χέρι και δεν απαντάω, απλά του δείχνω το μυαλό με τα χέρια μου.  Εκείνος μου απάντησε “Αν είναι έτσι, μπορώ και εγώ να πηδήξω 8μ.”. Με προβλημάτισε αυτή η απάντηση και μετά μου εξήγησε ότι δεν παίζει ρόλο μόνο η ευφυΐα και ο ψυχισμός σου αλλά κυρίως το πόσο έχεις δουλέψει και πόσο προετοιμασμένος είσαι σωματικά και τεχνικά. Πλέον το παρατηρώ σε εμένα, αν είσαι καλά προετοιμασμένος για έναν αγώνα και η προετοιμασία κυλάει καλά, θα πας στον αγώνα και θα κάνεις αυτό που ξέρεις να κάνεις καλά, όπως και αν νιώθεις. Τα συναισθήματα δεν παίζουν ρόλο σε έναν αγώνα. Πρέπει πρώτα να κάνεις και μετά να ονειρεύεσαι».

– Είναι εύκολο να συνδυάσεις την προσωπική ζωή με αυτό το επίπεδο στο οποίο βρίσκεσαι τώρα στον αθλητισμό;  Έχεις τώρα κάποια σχέση;

«Αυτή την περίοδο δεν έχω σχέση, αλλά είχα για τρία χρόνια. Δεν είχα κάποιο πρόβλημα, έδειχνε κατανόηση στο πρόγραμμα μου η κοπέλα που ήμασταν μαζί, επειδή είχε ασχοληθεί και εκείνη με τον αθλητισμό. Δεν την έβλεπα πολύ συχνά η αλήθεια είναι, αλλά δεν είχαμε πρόβλημα σε αυτό».

– Αν δεν επέλεγες το άλμα θα παρέμενες στο παρκούρ ή υπάρχει κάτι άλλο που σε ενδιαφέρει;

«Δεν νομίζω να συνέχιζα με παρκούρ γιατί χτυπούσα συνέχεια και είχα κάνει μια εγχείρηση στο γόνατο από τις πρώτες πτώσεις. Θεωρώ κιόλας ότι δεν έχω το σωστό σωματότυπο για παρκούρ γιατί ψήλωσα αρκετά γιατί αν είσαι πιο ψηλός είναι δύσκολο, όπως και στην ενόργανη. Νιώθω όμως ότι θα έβρισκα κάτι άλλο να κάνω, δεν μου έρχεται κάποιο άλλο άθλημα στο μυαλό τώρα αλλά σίγουρα θα έκανα κάτι δημιουργικό. Μου αρέσει να παίζω μουσική, να ζωγραφίζω και γενικά έχω αρκετά ταλέντα πιστεύω όποτε θα διάλεγα κάτι που θα ήμουν εξίσου καλός».

Μου αρέσει να παίζω μουσική, να ζωγραφίζω και γενικά έχω αρκετά ταλέντα πιστεύω όποτε θα διάλεγα κάτι που θα ήμουν εξίσου καλός

Τι περιλαμβάνει η καθημερινότητα ενός αθλητή τέτοιου επιπέδου;

«Η καθημερινότητα μας είναι δύσκολη. Εγώ κάνω διπλές προπονήσεις. Ξυπνάω το πρωί και πάω προπόνηση, επιστρέφω για φαγητό και ύπνο και ξανά πάω για προπόνηση. Το μόνο ρεπό μου είναι την Κυριακή και η πιο ανάλαφρη μέρα είναι το Σάββατο που έχω μόνο μια προπόνηση. Το Σάββατο βέβαια όλο και κάτι θα κάνω, θα βγω με τους φίλους μου. Την Κυριακή δεν βγαίνω καθόλου, κάθομαι σπίτι να ξεκουραστώ».

Τι προτιμάς να κάνεις στον ελεύθερο σου χρόνο;

«Μου αρέσει να παίζω μουσική, μπάσο συγκεκριμένα και να ζωγραφίζω. Παίζω επίσης παιχνίδια στον υπολογιστή. Το “The Legend of Zelda” μου αρέσει πολύ, το “Sekiro”  επίσης είναι πολύ ωραίο. Μου αρέσουν τα MOBA παιχνίδια γενικά, τύπου “League of Legends” που είναι το πιο γνωστό».

Ο πρωταθλητισμός προϋποθέτει θυσίες. Οι δικές σου ποιες είναι;

«Οι θυσίες που κάνω εγώ είναι οι θυσίες που κάνει ένας μέσος άνθρωπος που δουλεύει 8ωρο κάθε μέρα. Μπορεί να μη δουλεύω 8 ώρες, κάνω 5 ώρες τη μέρα προπόνηση και είναι πολύ κουραστικό. Υπάρχει λίγος χρόνος ενδιάμεσα από την πρωινή και την απογευματινή προπόνηση. Είναι σαν μια δουλειά αυτό που κάνω η οποία κουράζει πολύ».

– Έχει αλλάξει κάτι στους δικούς ανθρώπους έπειτα από την αυξημένη αναγνωσιμότητα σου τα τελευταία χρόνια;

«Ούτε για εμένα ούτε για τους φίλους μου έχει αλλάξει τίποτα επειδή έχω παραμείνει ίδιος. Για παράδειγμα αν τύχει να έρθει η συζήτηση στον αθλητισμό και σε εμένα ενώ έχουμε βγει, κόβω την κουβέντα, δε θέλω να μιλάμε για αυτό. Όταν βγαίνουμε έξω θέλω να μιλάμε για άλλα πράγματα. Δεν αλλάζει τίποτα για εμένα ούτε στις επιτυχίες που έρχονται, είμαι ακριβώς το ίδιο άτομο, θα με συγχαρούν οι φίλοι μου και μέχρι εκεί».

Θα ασχολούσουν επαγγελματικά με κάτι πέρα από τον αθλητισμό;

«Παλιά ήθελα να γίνω γραφίστας αλλά δεν είχα ασχοληθεί αρκετά και όταν άρχισα το στίβο παράτησα όλα τα άλλα, αλλά αυτό μου άρεσε πολύ και ακόμα μου αρέσει. Έχω περάσει στο Καποδιστριακό στο τμήμα Πληροφορικής αλλά δεν υπάρχει χρόνος για τη σχολή, μου αρέσει πολύ σαν κλάδος όμως. Είναι δύσκολη σχολή αλλά δεν μπορώ να το συνδυάσω τουλάχιστον για την ώρα, αλλά θα ήθελα να την τελειώσω».

Δεν αλλάζει τίποτα για εμένα ούτε στις επιτυχίες που έρχονται, είμαι ακριβώς το ίδιο άτομο, θα με συγχαρούν οι φίλοι μου και μέχρι εκεί

Πως εξελίσσεται η προετοιμασία για το Τόκιο;

«Έχω ξεκινήσει πολύ καλά φέτος την προετοιμασία μου και έχω κάνει ρεκόρ σε όλες τις ασκήσεις, ακόμα και σε αυτές του τριπλούν. Είμαι πολύ ανεβασμένος σε ταχύτητα, σε αλτικότητα ακόμα και στα βάρη. Θεωρώ ότι θα είμαι πολύ καλά στο Τόκιο, ακόμα και από το κλειστό που ξεκινάω τώρα αγώνες θα έχω καλές επιδόσεις».

Οι επόμενοι αγωνιστικοί σου στόχοι;

«Θα ξεκινήσω 31 Ιανουαρίου με ένα meeting στην Γερμανία, 5 Φεβρουαρίου θα πάω στην Τσεχία σε άλλο ένα meeting και το τελευταίο meeting θα είναι 21 Φεβρουαρίου στη Μαδρίτη που είναι μια σειρά από πολύ καλούς αγώνες. Εδώ θα αγωνιστώ μόνο στο Πανελλήνιο στο Σ.Ε.Φ. το οποίο είναι 28 και 29 Φεβρουαρίου και μετά θα πάω στο Παγκόσμιο κλειστού το Μάρτιο στην Κίνα. Όταν γυρίσω ξεκινάει η προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε αυτό το πλαίσιο θα δώσω κάποιους αγώνες εδώ από τον Μάιο και στο Diamond League μετά».

Συζητώντας κανείς με τον Μίλτο Τεντόγλου, μπορεί να διαπιστώσει πως ο τίτλος του Πρωταθλητή Ευρώπης δεν μοιάζει ικανός να τον απομακρύνει από τον τόσο προσγειωμένο και ήρεμο χαρακτήρα του. Αυτός βέβαια, έχει συμβάλει σημαντικά στην επιτυχία του. Ένας αθλητής με μοναδικό στόχο να γίνεται διαρκώς καλύτερος και με όλα τα φόντα να τα καταφέρει.

Previous ArticleNext Article

Μητρόπαπας: «Εμβόλιο ψυχολογίας και ανάγκη ο μαζικός αθλητισμός»

Οι αγώνες της Trimore μας έχουν χαρίσει αξέχαστε στιγμές. Από τη Σύρο, την Καστοριά, την Ύδρα, τη Θράκη και το Ρέθυμνο, μέχρι την Αθηναϊκή Ριβιέρα. Με πρωτότυπες ιδέες, με τον αθλητή πάντα στο επίκεντρο, με αγώνες για όλη την οικογένεια και με εξαιρετική οργάνωση με προσοχή στη λεπτομέρεια.

Ο επικεφαλής της Trimore Κωνσταντίνος Μητρόπαπας ήταν ένας από τους διοργανωτές που κατάφεραν να αφήσουν ένα αποτύπωμα μέσα στο καταστροφικό για τους μαζικούς αγώνες 2020. Με τη διοργάνωση στο Ρέθυμνο, την οποία παρακολούθησαν και χειροκρότησαν όλοι οι τοπικοί φορείς του Ρεθύμνου και της περιφέρειας Κρήτης, αλλά και ο υφυπουργός αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης.

Στην αυγή του 2021 πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως θα θέλαμε και όπως οι πιο αισιόδοξοι από εμάς περιμέναμε. Ο Κορωνοϊός είναι ακόμα εδώ και δείχνει τα δόντια του. Και το μεγάλο ερώτημα που έχουμε όλοι στα χείλη μας είναι: Θα χαθεί ακόμη μια χρονιά;

– Μπορούν να διοργανωθούν μαζικοί αγώνες το 2021;

«Ναι μπορούν να διοργανωθούν και πρέπει», λέει στο runnfun.gr o Κωνσταντίνος Μητρόπαπας και συνεχίζει: «Οι επιπτώσεις της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης ως αποτέλεσμα της υγειονομικής κρίσης είναι ανυπολόγιστα μεγάλες και ο πυλώνας αυτός μπορεί να συνεισφέρει τα μέγιστα στην κατεύθυνση αυτή. Οι άνθρωποι όλων ων ηλικιών και ακόμη περισσότερο οι αθλητές όλων των ηλικιών και επιπέδων, έχουν χάσει εντελώς τον προσανατολισμό τους, δεν έχουν όραμα και όρεξη. Οφείλουμε να τους δώσουμε κάτι ουσιαστικό και μια διέξοδο στα τόσο μα τόσα προβλήματα με τα οποία έχουν επιφορτιστεί. Ένα… εμβόλιο ψυχολογίας είναι πλέον επιτακτικό. Όσον αφορά στη δυνατότητα διοργάνωσης, είναι σαφές ότι υπάρχει, γιατί σε αντίθεση με άλλες εκδηλώσει της ζωής (γάμοι, βαπτίσεις, συνεστιάσεις, πανηγύρια, κίνηση στο λεωφορείο, σε τράπεζες, σε θάλασσες κλπ) οι αγώνες και τα events, διέπονται από συγκεκριμένους κανόνες οι οποίοι μάλιστα ελέγχονται από τους διοργανωτές με πειθαρχεία, σοβαρότητα και συνέπεια, δεδομένου μάλιστα ότι καταθέτουν και λαμβάνουν έγκριση για συγκεκριμένο υγειονομικό πλαίσιο διαχείρισης και αναλαμβάνουν και την ευθύνη εφαρμογής του.

– Είναι οι διοργανωτές έτοιμοι να ανταπεξέλθουν και πρακτικά και οικονομικά;

«Τα πράγματα είναι δύσκολα όσον αφορά στο οικονομικό κομμάτι, γιατί επί του πρακτικού των νέων αναγκών προσαρμόζονται. Στο οικονομικό όμως, δυστυχώς χορηγοί έχουν αποχωρήσει και η στήριξη από Δήμους και Περιφέρειες είναι αμφίβολη στο φόβο των επιπτώσεων μιας αποτυχίας (ακόμη και όταν η εκτίμηση είναι ότι δεν είναι πιθανή). Θα πρέπει όμως, εφόσον η πολιτεία επιθυμεί να επανέλθουν κάποια στιγμή αυτές οι διοργανώσεις, να σταθεί στο πλευρό των διοργανωτών και να παρέχεται βοήθεια από τη μία, από την άλλη δε να είναι δυνατή η σχετική επένδυση ιδιωτών διοργανωτών που πιστεύουν στο μέλλον του χώρου. Παράλληλα, η κινητροδότηση επιχειρήσεων να χορηγήσουν τέτοιες εκδηλώσεις αντί να ξοδεύουν όλα τα χρήματά τους στην τηλεόραση (διαφημίσεις τώρα που η θεαματικότητα είναι στα ύψη λόγο αποκλεισμού στα σπίτια) είναι εκείνη που θα μπορούσε να επαναφέρει κάποια στιγμή τον λαϊκό αθλητισμό στη θέση που του αρμόζει και τους χορηγούς να τον στηρίζουν αντί να απομακρυνθούν οριστικά από αυτόν».

– Έχουν ανάγκη οι περιοχές την παρουσία αθλητών και αθλούμενων;

«Ο τουρισμός είναι η βιομηχανία της Ελλάδος. Ο Θεματικός / αθλητικός τουρισμός (εντός Ελλάδος που είναι και πιο εύκολος σε τέτοιες περιόδους αλλά και από το εξωτερικό) αποτελεί εφαλτήριο ανάπτυξης τοπικών οικονομιών σε μια περίοδο που ειλικρινά βρίσκονται υπό πλήρη διάλυση. Οι αθλητές/αθλούμενοι από μόνοι τους αποτελούν πόλο δημιουργίας οικονομικού αποτυπώματος τόσο άμεσου (σήμερα που θα έρθουν) όσο και μακροπρόθεσμου (επιστρέφοντας ξανά ή και συστήνοντας σε άλλους τον προορισμό), συνεπώς μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο πολλαπλάσια θετικά αποτελέσματα μπορεί να δημιουργήσει η προσέλκυση και συνοδών, θεατών, οικογενειών κλπ.».

– Αποτελούν οι αγώνες ψυχοθεραπεία σε έναν κόσμο που είναι έτσι κι αλλιώς πιεσμένος;

Απολύτως. Τόσο άμεση με τη συμμετοχή, την προσπάθεια, τη νίκη, όσο και με την προετοιμασία και την οριοθέτηση και υιοθέτηση στόχων ζωής, προπονήσεων, τακτικής, τουρισμού, οικογενειακών στιγμών, χαλάρωσης κλπ.

– Υπάρχει η βούληση από την τοπική αυτοδιοίκηση σε κάθε περίπτωση να συνδράμει σε θετική κατεύθυνση;

«Υπάρχει βούληση, χρειάζεται όμως και η βοήθεια της πολιτείας στην διευκόλυνση των διαδικασιών και των υγειονομικών πλαισίων ώστε να καθίσταται εφικτό το πράττειν».

– Θα βοηθήσουν οι αγώνες αυτοί στο να επιτευχθεί ο στόχος που έχει θέσει η κυβέρνηση για τα έσοδα του τουρισμού;

«Είναι σίγουρο ότι αποτελεί πηγή οικονομικού αποτυπώματος και ανάπτυξης προορισμών για ακόμη καλλίτερα αποτελέσματα στο μέλλον. Ένα μόνο event (από τα εκατοντάδες που δημιουργούνται) μπορεί να έχει έναν κύκλο εργασίας γύρω στα 20 – 100 χιλιάδες ευρώ και είναι δυνατόν να ξοδευτούν από επισκέπτες του προορισμού από 50 χιλιάδες μέχρι και εκατομμύρια ευρώ. Μπορεί κανείς να κάνει την αναγωγή βάσει του αριθμού των εκδηλώσεων».

– Παρατηρήσαμε ότι όπου και αν έγιναν αγώνες το 2020 δεν υπήρχε αύξηση κρουσμάτων ακόμα και 15-20 ημέρες μετά. Μπορεί να αποτελέσει αυτό ένα ακόμα όπλο στα χέρια των διοργανώσεων για επανεκκίνηση της δραστηριότητας;

«Μπορεί να δείξει εμφανώς ότι αυτό που υπόσχονται οι διοργανωτές: σοβαρότητα, υπευθυνότητα, αξιοπιστία, ποιότητα, ασφάλεια, το τηρούν. Ακολούθως, σίγουρα μπορεί να αξιοποιηθεί ώστε να αντιμετωπιστεί ξεχωριστά και με περισσότερη προσοχή η υπόθεση των αθλητικών δραστηριοτήτων από απλούς συνωστισμούς ανθρώπων».

–  Υπάρχει τρόπος να συσταθεί μια ομάδα που να μπορεί να συζητά με την πολιτική ηγεσία;

«Υπάρχει αρκεί κάποιος να ηγηθεί της συντονισμένης προσπάθειας. Αυτή η πρωτοβουλία σας, είναι μια καλή αρχή. Εμείς είμαστε σε στενή επαφή με τους αρμόδιους φορείς, δεν αρκεί όμως».

– Είστε αισιόδοξος ότι μπορεί να καλυφθεί το χαμένο έδαφος και παράλληλα να κερδηθούν και νέοι αθλούμενοι με το πέρας της πανδημίας;

«Νέοι αθλούμενοι προκύπτουν πάντα κατόπιν τέτοιων κρίσεων. Βέβαια, τέτοιο προηγούμενο δεν έχει υπάρξει ξανά και σίγουρα δεν γνωρίζουμε τις επιπτώσεις του (εκτιμώ σημαντικές) στον οργανωμένο αθλητισμό/πρωταθλητισμό. Μία παράμετρος ακόμη που είναι σημαντική είναι ο διχασμός των αθλητών/αθλουμένων στο θέμα της απόφασης διεξαγωγής του εμβολίου, το οποίο αν με οποιονδήποτε τρόπο, άμεσα ή έμμεσα τεθεί ως προϋπόθεση συμμετοχής σε μελλοντικούς αγώνες, είναι σίγουρο ότι θα δημιουργήσει αθλητισμό πολλαπλών ταχυτήτων και αγώνες τύπου “μποϊκοτάζ” όπως έχουμε ζήσει με παλαιούς Ολυμπιακούς αγώνες».

Η ιστορία μιας ξεχωριστής φιλίας, που ενισχύεται στο Thessaloniki Virtual Marathon

Είναι μια ιστορία βγαλμένη μέσα από τη ζωή. Μια σχέση που επιβιώνει μέσα από σκληρή δοκιμασία της καθημερινότητας. Μια σχέση που ξεκίνησε σ’ ένα κάμπινγκ στην Ιερισσό Χαλκιδικής, όπου γεννήθηκε η φιλία ανάμεσα στον Θωμά Τάτσιο και τον Χρήστο Μπεντιούλη, αναπτύχθηκε μέσα από τον Διεθνή Μαραθώνιο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ όλα τα προηγούμενα χρόνια και πλέον επεκτείνεται και στο εορταστικό Thessaloniki Virtual Marathon, τη νέα διοργάνωση που πραγματοποιείται από τις 20 Δεκεμβρίου 2020 έως τις 15 Ιανουαρίου 2021 για καλό σκοπό, καθώς σημαντικό μέρος των εσόδων θα διατεθεί για τις ανάγκες της Κοινωνικής Πολιτικής του Δήμου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με τις αρμόδιες Αντιδημαρχίες του Δήμου.

Ο Θωμάς Τάτσιος είναι ο φίλος και ο Χρήστος Μπεντιούλης ο καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο, πάσχων από εγκεφαλική παράλυση λόγω σπαστικής παραπληγίας. «Κάθε χρόνο κάναμε διακοπές στην Ιερισσό, οικογενειακά. Ο γιος μου είναι 12 χρονών και η κόρη μου 10. Βγαίναμε βόλτα κάθε απόγευμα», θυμάται ο Θωμάς. «Μια μέρα είπαμε να πάρουμε και τον Χρήστο μαζί μας. Είχαμε την φαεινή ιδέα να ανέβουμε στα συγκρουόμενα. Και ξαφνικά είδαμε τον Χρήστο να συμμετέχει,  να ενθουσιάζεται, να γελάει, να χαιρετάει όσους συγκινημένοι όπως κι εμείς, μας έβλεπαν. Αυτό ήταν.. Ο Χρήστος έγινε μέλος της… αθλητικής μας ομάδας!»

Το ένα φέρνει το άλλο και ήταν θέμα χρόνου να φέρει τον Χρήστο Μπεντιούλη στην εκκίνηση ενός «δρόμου» διαφορετικού από όσους είχε γνωρίσει μέχρι τότε.

«Ήταν το 2015 όταν είπαμε να κάνουμε 5χλμ. έτσι για δοκιμή, στον Διεθνή Μαραθώνιο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ. Φοβήθηκα λόγω του συνωστισμού μήπως τραυματίσουμε κάποιον με τους τροχούς ή μήπως έχουμε κάποιο ατύχημα εμείς. Μέσα σε 15.000 κόσμο ήταν δύσκολο το εγχείρημα. Έτσι το πήραμε απόφαση. Αλλάξαμε επίπεδο και δοκιμάσαμε στον Νυχτερινό Ημιμαραθώνιο Θεσσαλονίκης, στα 21 χιλιόμετρα! Χαρά απερίγραπτη, εικόνες, χρώματα… Όχι, δεν κουράστηκα. Έπαιρνα δυνάμεις από την ευχαρίστηση του Χρήστου».

Αυτό συνεχίστηκε μέχρι και το 2018. Την επόμενη χρονιά έχοντας πλέον την εμπειρία και μοναδικά συναισθήματα,  οι δυο τους πήραν θέση στην εκκίνηση του Μαραθωνίου ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, φθάνοντας στο απόλυτο αγωνιστικό επίπεδο της διοργάνωσης. Η εκκίνηση δόθηκε αλλά μετά τα πολλά χειροκροτήματα υπήρξε ένα απρόβλεπτο γεγονός. Βλέπετε υπήρχε στον ορίζοντα ένα ακόμη εμπόδιο, μια ακόμη δοκιμασία, ψυχική και τεχνική, που κλήθηκαν να ξεπεράσουν.

«Αμέσως μετά την εκκίνηση, στην Πέλλα, την ώρα που είμαστε στο πλακόστρωτο, έφυγε η ρόδα από το καρότσι! Χάσαμε την ισορροπία μας αλλά χωρίς να τραυματισθούμε. Δεν κατάφερα να επιδιορθώσω τη ρόδα, αλλά ευτυχώς ο πατέρας μίας κοπέλας που βρέθηκε εκεί κατάφερε και επισκεύασε τη βλάβη! Πανευτυχείς τους ευχαριστήσουμε, συνεχίσαμε μέχρι τον τερματισμό, ώρες μετά , αλλά μικρή σημασία είχε αυτό. Το χειροκρότημα, η συγκίνηση και τα συναισθήματα και των δυο μας ήταν ότι καλύτερο ζήσαμε εκείνη τη μέρα…».

Εκείνο το συμβάν αποδείχθηκε καθοριστικό, γιατί ο Χρήστος χάρη σε πρωτοβουλία της Livemedia.gr απέκτησε ένα ολοκαίνουργιο αμαξίδιο.

Μάλιστα, ως ομάδα με την ονομασία Never Give Up οι δύο φίλοι έχουν πλέον ενταχθεί επίσημα στους ωφελούμενους φορείς κοινωνικής ευθύνης των διοργανώσεων του ΜΕΑΣ ΤΡΙΤΩΝ, αρχής γενομένης από το καινοτόμο, εορταστικό Thessaloniki Virtual Marathon.

Το Never Give Up αποτελεί πλέον μέρος του Προγράμματος Κοινωνικής Ευθύνης του Διεθνούς Μαραθωνίου ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ και του Διεθνούς Νυχτερινού Ημιμαραθωνίου Θεσσαλονίκης και ο Θωμάς Τάτσιος εντάσσεται πλέον στην Οργανωτική Επιτροπή των δύο διοργανώσεων στον ιδιαίτερα σημαντικό τομέα της Κοινωνικής Ευθύνης. Η εξαιρετική έως σήμερα προσπάθεια του η οποία αποτελεί φωτεινό παράδειγμα ήθους και ανθρωπιάς θα υποστηριχτεί τα μέγιστα από τις δύο διοργανώσεις προς όφελος του κοινωνικού σκοπού που υπηρετεί.

Ο Θωμάς Τάτσιος θα τρέξει και πάλι με τον Χρήστο Μπεντιούλη στο Thessaloniki Virtual Marathon, στέλνοντας το ίδιο μήνυμα, αλλά με διαφορετικό τρόπο:

«Δεν έχει σημασία που είναι Virtual ο αγώνας. Σημασία έχει να αγωνιστείς. Όταν φθάνει η ώρα των δύο μεγάλων διοργανώσεων της πόλης μας, κάθε Απρίλιο και Οκτώβριο, τρέχω πάντοτε με τον Χρήστο. Κάνουμε μεγάλες αποστάσεις στην παραλία της Θεσσαλονίκης ως προετοιμασία και φέτος μας δίνεται η δυνατότητα να τρέξουμε μέσα στην περίοδο των γιορτών. Να προσφέρουμε κι εμείς σε κάποιους που χρειάζονται την βοήθειά μας. Αυτό θα κάνουμε, όπως πολύ καλά ξέρουμε. Υπολογίζω να τρέξουμε 3 ή 5 χιλιόμετρα».

Δηλώστε συμμετοχή στο Thessaloniki Virtual Marathon και ζήστε μία πρωτόγνωρη εμπειρία!

Στο Thessaloniki Virtual Marathon, το οποίο διοργανώνει ο ΜΕΑΣ ΤΡΙΤΩΝ σε συνεργασία με τον Δήμο Θεσσαλονίκης και την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και του Οργανισμού Τουρισμού Θεσσαλονίκης, ο καθένας μπορεί να τρέξει την απόσταση που θα δηλώσει κατά την εγγραφή του (Μαραθώνιο, Ημιμαραθώνιο, 10χλμ, 5χλμ ή 3χλμ) σε οποιαδήποτε τοποθεσία, με οποιοδήποτε ρυθμό, σε εξωτερικό ή εσωτερικό χώρο (π.χ. διάδρομο), οποιαδήποτε μέρα επιλέξει κατά το διάστημα που ο αγώνας θα «τρέχει» με την κορυφαία ενέργεια της ΖeniΘ η οποία είναι ο μεγάλος υποστηρικτής και Χορηγός της διοργάνωσης.

Οι συμμετέχοντες μπορούν να ολοκληρώσουν την επιθυμητή απόστασή με μεγάλη ευελιξία και, αφού οι ίδιοι υποβάλλουν μέσω συγκεκριμένης διαδικασίας τον χρόνο της επίδοσής τους, θα λάβουν ηλεκτρονικά το πιστοποιητικό συμμετοχής τους και ταχυδρομικά το αναμνηστικό μετάλλιο και το επίσημο t-shirt της διοργάνωσης.

Βήμα 1ο: Κατεβάστε δωρεάν την εφαρμογή sporthive στο κινητό σας ή μπείτε από τον υπολογιστή σας στον επίσημο δικτυακό τόπο thessalonikivirtualmarathon.org.

Βήμα 2ο: Κάντε την εγγραφή σας  πατώντας στο κουμπί Δήλωσε συμμετοχή / SignUp.

Ακολουθήστε τις οδηγίες και μόλις η εγγραφή ολοκληρωθεί θα λάβετε email με τον αριθμό συμμετοχής σας.

Βήμα 3ο: Επιλέξτε την ημέρα και την ώρα που επιθυμείτε για να καλύψετε την απόσταση που έχετε δηλώσει (3χλμ., 5χλμ., 10χλμ., Ημιμαραθώνιο ή Μαραθώνιο).

Η ημέρα αυτή μπορεί να είναι από την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2020 έως και την Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2021.

Περισσότερες πληροφορίες για τη διοργάνωση, καθώς και για τους όρους και τις προϋποθέσεις της συμμετοχής σας, μπορείτε να βρείτε στον επίσημο δικτυακό τόπο thessalonikivirtualmarathon.org.

x
Send this to a friend