Οι τρεις κουζουλοί… σωματοφύλακες: Ο εθελοντισμός και η αλληλεγγύη δεν είναι ελεημοσύνη

Το δρομικό κίνημα στην Ελλάδα έχει γνωρίζει μια μεγάλη και μαζική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Και όπως όλα τα κινήματα έχει πολύχρωμα και διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Οι πιο όμορφες στιγμές του, είναι αυτές του εθελοντισμού. Υπάρχουν αρκετές ομάδες που τρέχουν και προσφέρουν σε συνανθρώπους τους και οι δράσεις τους ξεχωρίζουν κυρίως εξαιτίας της αυθεντικότητάς τους.

Μια από αυτές τις ομάδες είναι «Οι Κουζουλοί Δρομείς», μια ομάδα αλληλεγγύης με αυθορμητισμό και τρέλα.

Η 5η Δεκεμβρίου καθιερώθηκε το 1985 ως Διεθνής Ημέρα Εθελοντισμού για την Οικονομική και Κοινωνική Ανάπτυξη. Και μια τέτοια μέρα δεν θα μπορούσε το runnfun.gr να μην φιλοξενεί μια από τις ομάδες που με τη στάση τους και τις δράσεις τους κάνουν το δρομικό κίνημα να λάμπει λίγο περισσότερο.

-Τι είναι οι Κουζουλοί Δρομείς-Ομάδα Αλληλεγγύης και ποια η σχέση τους με τον εθελοντισμό;

Γιώργος Γαλανόπουλος: Μας αρέσει να γλακούμε ωσαν τους κουζουλούς, σαν “τρεις σωματοφύλακες” του εθελοντισμού, που τρέχουν, ποδηλατούν, δραστηριοποιούνται με έναν σκοπό. Με τον Πάρη και τον Μάνο εκπέμπαμε στην ίδια συχνότητα, και δημιουργήσαμε δυνατούς δεσμούς φιλίας. Αυτοί οι δεσμοί φιλίας, και η θέλησή μας για εθελοντισμό μας παρακίνησαν να δημιουργήσουμε και την ομάδα “Κουζουλοί Δρομείς”. Έτσι συνδυάζοντας αθλητικές δραστηριότητες με την κουζουλάδα για εθελοντισμό δημιουργήσαμε τον τρόπο ώστε να μπορέσουμε και εμείς με τη σειρά μας να βοηθήσουμε όπου υπάρχει ανάγκη και να κάνουμε τον κόσμο γύρω μας λίγο καλύτερο. “Όλοι μαζί μπορούμε”.. Είναι ένα μοτο που κρατάει από το 2015

Πάρης Κάρτας: Οι «Κουζουλοί δρομείς» είναι ένα μείγμα τριών διαφορετικών προσωπικοτήτων σμιλεμένων από το ίδιο ύλικο. Φιλοσοφία μας είναι πως ο εθελοντισμός και η αλληλεγγύη δεν είναι ελεημοσύνη. Είναι η δύναμη να αλλάξουμε την κοινωνία μας βοηθώντας αυτούς που έχουν ανάγκη! Και αυτό κάνουμε πράξη μέσω του αθλητισμού και όχι μόνο.

Μάνος Χατζηγιάννης: Δεν ξέρω τι αντιπροσωπεύουν ακριβώς αυτήν την στιγμή οι “Κουζουλοί Δρομείς”εκτός από μια ακλόνητη φιλία τριών ανδρών με τις ίδιες ευαισθησίες. Δεν ξέρω αν μοιάζουμε με “αγγέλους” ή με “καραμουρτζούνηδες” με όσα κάνουμε. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως έτσι όπως ήμασταν δυο, γίναμε τρεις, το όνειρό μας είναι να γίνουμε χίλιοι δεκατρεις δημιουργώντας ένα κίνημα αλληλεγγύης.

-Πως γνωριστήκατε και πως προέκυψε η ομάδα σας;

Πάρης Κάρτας: Το 2015 βάλαμε τα θεμέλια για ένα ξεχωριστό ταξίδι αλληλεγγύης, με την γνωριμία μας στο πλαίσιο ενός εθελοντικού ποδηλατικού πρότζεκτ, κι από τότε θέσαμε στόχο να αποδείξουμε πως μετά το ρήμα «αγαπώ», το «βοηθώ» είναι το πιο ωραίο ρήμα στον κόσμο. Και μέχρι στιγμής κάτι έχουμε καταφέρει…

Μάνος Χατζηγιάννης: Επειδή αυτοί οι δύο δεν θα σου απαντήσουν ειλικρινά, έχω να σου πω ότι κανείς τους δεν με συμπάθησε στην αρχή σε εκείνο το πρότζεκτ! Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά!

Γιώργος Γαλανόπουλος: Εκείνη η αρχή, πίσω στο 2015 θα μας ενώνει για πάντα. Ποδηλατήσαμε μαζί με μια υπέροχη ομάδα την μισή Ελλάδα για τα παιδιά με καρκίνο της “Φλόγας” μαζεύοντας παράλληλα χρήματα σε έναν διαδικτυακό κουμπαρά. Ήμασταν νέοι (όχι ο Μάνος) και η συγκίνηση ήταν πολύ μεγάλη. Εμένα προσωπικά, ήταν η πρώτη μου εθελοντική δράση που συμμετείχα ενεργά. Συνήθως απλά στήριζα με τον οβολό μου. Εκείνη τη φορά, όχι μόνο εγώ, αλλά όλοι μας, παίρναμε κυριολεκτικά μέρος στη δράση και πραγματικά ζήσαμε εμπειρίες και συναισθήματα μοναδικά. Υπήρξαν και άλλα πρότζεκτ δικά μας ή με την σύμπραξή μας, αλλά το πρώτο είναι βαθιά χαραγμένο γιατί πέραν των άλλων, μάς ένωσε κι όλας.

-Το “Κουζουλοί” πως προέκυψε; Είναι κανείς από την Κρήτη;

Πάρης Κάρτας: Την αγαπάμε πολύ την Κρήτη. Εκεί κατέληξε το δεύτερο ποδηλατικό πρότζεκτ που συμμετείχαμε το 2016 με ωφελούμενους παιδιά με αναπηρία. Στην δικιά μου καρδιά πάντως φυσάει Βαρδάρης!

Γιώργος Γαλανόπουλος: Έζησα σχεδόν την μισή μου ζωή στην Κρήτη, αλλά η καταγωγή μου είναι από το Αγρίνιο. Έχω στενούς δεσμούς στην Κρήτη. Σχέσεις ζωής!

Μάνος Χατζηγιάννης: Όπως αντιλαμβάνεσαι κανείς δεν έχει ρίζα κρητική. Εγώ είμαι από την Τζιά, ο Πάρης από την Θεσσαλονίκη. Ό,τι πιο κοντά σε Κρήτη είναι ο Γιώργος. Δώσαμε τα διαπιστευτήριά μας σαν παλαβοί δρομείς με την επιλογή αυτού του ονόματος. Επειδή όμως δεν είμαστε απλά δρομείς, αλλά συνδρομείς, αφού συνδράμουμε με κάθε ευκαιρία, προσθέσαμε στο “Κουζουλοί” και το “Ομάδα Αλληλεγγύης”.

-Από το 2015 μέχρι σήμερα σε πόσα προτζεκτ έχετε συμμετάσχει;

Μάνος Χατζηγιάννης: Μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια οι “Κουζουλοί Δρομείς” έχουν συμμετάσχει σε πολλαπλές και ποικίλες εθελοντικές δράσεις είτε ως σύμπραξη αγάπης με άλλες ομάδες και συλλόγους είτε μεμονωμένα. Η συνεργασία με ομάδες και συλλόγους στην Ελλάδα όπως το Wheeling2help, οι Pet partners Hellas, το Skyros Run, οι “Δρομείς Ελπίδας”, η Emfasis, το Win Cancer, η “Φλόγα” (Σύλλογος Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια), αλλά και στο εξωτερικό, όπως το το ίδρυμα Maggies, συνθέτουν ένα συγκινητικό παζλ προσφοράς.

Πάρης Κάρτας: Κορυφαία στιγμή όμως ήταν το δικό μας πρότζεκτ με την συμμετοχή και των τριών μας στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας το 2018 και την προσφορά στα παιδιά της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης της «Κιβωτού του Κόσμου» μέσω μια συγκλονιστικής και συγκινητικής κινητοποίησης δωρητών. Η ανταπόκριση ξεπέρασε τις προσδοκίες μας και το ποσό των 1700 ευρώ που συγκεντρώθηκε ήταν πολύ μεγαλύτερο από τον αρχικό στόχο.

Γιώργος Γαλανόπουλος: Εγώ διαμένοντας στο εξωτερικό συμπράττω από απόσταση σε κάποιες περιπτώσεις και μου λείπει λίγο αυτό το κλίμα, αλλά εννοείται πως σε ό,τι ετοιμάζουμε με τα παιδιά προσπαθώ να βάζω και το δικό μου λιθαράκι.

Η 5η Δεκεμβρίου κάθε έτους έχει καθιερωθεί ως Διεθνής Ημέρα Εθελοντισμού. Τι είναι για εσάς ο εθελοντισμός και τι μένει ανεξίτηλο μέχρι την επόμενη δράση ;

Πάρης Κάρτας: Το δόγμα των “Κουζουλών Δρομέων” είναι πως αν πραγματικά θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο αρκεί πρώτα να αλλάξουμε εμείς και μετά να απλώσουμε το χέρι… Όχι σαν άλλοι επαίτες μιας πρόσκαιρης ευημερίας, αλλά σαν ικέτες μιας μόνιμης ευτυχίας. Και αυτή η ευτυχία εδραιώνεται μονάχα με έναν τρόπο. Με την προσφορά! Με τον εθελοντισμό! Για αυτό και συνδυάζουμε με κάθε ευκαιρία τον αθλητισμό με την αλληλεγγύη στον συνάνθρωπο.

Γιώργος Γαλανόπουλος: αλληλεγγύη και ο εθελοντισμός είναι μια πράξη συνέπειας και συνήθειας. Δεν το κάνεις περιστασιακά, προσπαθείς να το κάνεις πάντα και παντού. Η ανιδιοτελής προσφορά, σου δίνει μια ανεξήγητη χαρά, και όταν κολλήσεις το μικρόβιο δύσκολα σταματάς.

Μπορεί αυτό που κάνουμε να είναι μια σταγόνα στον ωκεανό, αλλά χωρίς αυτήν την σταγόνα ο ωκεανός είναι μικρότερος..

Μάνος Χατζηγιάννης: Παρά λίγη καρδιά θα ήταν ο κόσμος άλλος, έλεγε ο Ελύτης… 

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Θανάσης Αλευράς: Το τρέξιμο μού καθαρίζει το μυαλό, είναι ένας διαλογισμός

Ο δημοφιλής ηθοποιός Θανάσης Αλευράς μέσα στην πανδημία αποφάσισε να σταματήσει το θέατρο, να ασχοληθεί περισσότερο με τον εαυτό του και να κυνηγήσει τα νέα του όνειρα. Τον συναντήσαμε μετά την προπόνησή του, στη Μαρίνα Αλίμου, και μας μίλησε για τη μικρή του επανάσταση και για το πώς το τρέξιμο ήταν η καλύτερη ψυχοθεραπεία.

Το ραντεβού μας ήταν στον Άλιμο, στην παραλία, κοντά στο σπίτι του, όπου τρέχει συνήθως πολύ νωρίς το πρωί. Ο Θανάσης Αλευράς, φορώντας τα αθλητικά παπούτσια του, πήρε φόρα και αποφάσισε να αφήσει πίσω του την πίεση που του προκαλούσε η ρουτίνα της δουλειάς του στο θέατρο, αναζητώντας νέες δημιουργικές διεξόδους. Αυτό το διάστημα προετοιμάζεται για τον Μαραθώνιο, αλλά και για μια καινούρια σατιρική μουσική παράσταση που θα ανέβει στη σκηνή ενός νυχτερινού κέντρου της Αθήνας, αλλάζοντας τη ζωή του και τη ρουτίνα που του δημιουργούσε η καθημερινή ενασχόλησή του με το θέατρο τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Όταν ξεκινήσατε να τρέχετε, από τι θέλατε να φύγετε μακριά;
Έχετε απόλυτο δίκιο, όσοι κάνουμε τόσο μεγάλες αποστάσεις από κάτι θέλουμε να ξεφύγουμε. Για κάποιον λόγο, σοβαρό, τρέχουμε. Εγώ πιέστηκα πολύ, κάπου εκεί, στα 40. Συνειδητοποίησα ότι το θέατρο, η δουλειά μου, με πίεζε. Έπρεπε να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι το όνειρο που είχα όταν τελείωσα το σχολείο να φύγω από τα Γιάννενα, να έρθω στην Αθήνα και να ασχοληθώ με το θέατρο, είχε πια κάνει τον κύκλο του. Το όνειρό μου το είχα ζήσει. Κατάλαβα, λοιπόν, ότι με αυτό το ίδιο όνειρο δεν θέλω να πάω μέχρι τα 70 ή τα 80. Την ώρα όμως που αρχίζεις να το αντιλαμβάνεσαι, δεν αντέχεις να το παραδεχτείς ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό. Είκοσι χρόνια δούλευες για να φτάσεις στη στιγμή που θα μπορούσες να κάνεις ό,τι θέλεις και τώρα δεν θέλεις πια; Δεν ήθελα να είναι η ζωή μου αυτή πια. Για να το αποδεχτώ, βγήκα στους δρόμους.

Πώς καταλήξατε ότι το τρέξιμο ήταν ο καλύτερος τρόπος για να απελευθερωθείτε;
Κάθε φορά που κάτι αλλάζει, κάτι μετακινείται μέσα σου, σε σχέση με τα όριά σου, παίρνεις τεράστια δύναμη. Χρειαζόμουν λοιπόν κάτι δραστικό που να με βοηθήσει να υπερβώ τα όρια μου. Να ξεπεράσω τον εαυτό μου, τις αντοχές μου. Ήθελα να βεβαιωθώ ότι μπορώ να αλλάξω τα όρια που είχα ο ίδιος βάλει στον εαυτό μου. Τότε, θυμήθηκα το τρέξιμο, με το οποίο είχα ασχοληθεί σε επίπεδο πρωταθλητισμού στην εφηβεία μου. Είχαν έρθει στο σχολείο για να ανακαλύψουν ταλέντα στον στίβο. Ήμουν ένα αδύνατο παιδάκι που έτρεχε «σφαίρα» κι έτσι μπήκα στο άθλημα για τρία χρόνια, από τα 14 μου έως τα 16 μου. Συστηματικά. Μετά από έναν τραυματισμό στο πόδι, το άφησα. Μπλέχτηκα με το θέατρο, με μια θεατρική ομάδα στα Γιάννενα όπου μεγάλωσα και στη συνέχεια σπούδασα στο Θέατρο Τέχνης, έχοντας δασκάλους τους παλιούς μαθητές του Κουν -την Πιτακή, τον Κουγιουμτζή, τη Λυμπεροπούλου, τον Λαζάνη.

Μοιάζει ο στίβος του αθλητισμού με τον «στίβο» τον θεατρικό;
Πολύ. Ο στίβος μου προσέφερε τον χαρακτήρα μου. Διαμόρφωσε την προσωπικότητά μου. Αν είχα ένα παιδί, το πρώτο πράγμα που θα έκανα θα ήταν να το εμπνεύσω να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Εξασκείς σημαντικές αρετές που αργότερα βρίσκουν εφαρμογή σε ολόκληρη τη ζωή σου. Πειθαρχία, υπομονή, προσήλωση στο στόχο σου. Έχει μεγάλη πίεση βέβαια, κυνηγάς διαρκώς το χρόνο για να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Εμένα αυτή η φιλοσοφία δεν μου ταιριάζει. Δεν θα μπορούσα να είμαι αθλητής.

Το θέατρο, στο οποίο είσαι διαρκώς εκτεθειμένος και πρέπει να αποδεικνύεις κάθε βράδυ το ταλέντο σου, δεν είναι κι αυτό δύσκολο; Οι ηθοποιοί έχουμε τα χέρια μας, τη φωνή μας, το σώμα μας, τις εκφράσεις του προσώπου μας, με αυτά παίζουμε, με αυτά εργαζόμαστε. Όλα αυτά θα πρέπει να είναι σε καλή φόρμα. Δεν δικαιούσαι να αρρωστήσεις, να «σπάσεις», να μην είσαι καλά ψυχολογικά γιατί κάτι σου συνέβη. Αυτή η πίεση είναι μεγάλη, σε εξουθενώνει. Ενώ κάθε βράδυ ήμουν στις 9:00 στη σκηνή με ραντεβού, δεν ήμουν ποτέ ο ίδιος άνθρωπος. Κι εμένα μου συνέβαιναν πράγματα, όχι ωραία και ευχάριστα, απώλειες, χωρισμοί, δυσάρεστα ζητήματα… Αλλά εκείνη τη στιγμή έπρεπε να τα ξεχάσεις όλα και παίξεις το ρόλο σου. Αυτός είναι και ο λόγος που σε αυτή τη φάση της ζωής μου αποφάσισα να μην μου τρώει το θέατρο την ενέργεια.

Δεν μου αρέσει άλλο η ρουτίνα του θεάτρου, να έχω κάθε βράδυ παράσταση. Δεν αντέχω πια την καθημερινότητα που μου επιβάλει η δουλειά αυτή. Δεν θέλω να είμαι άλλο κλεισμένος σε κανένα θέατρο από το πρωί έως το βράδυ. Θέλω να έχω ελεύθερο χρόνο για εμένα, για τους φίλους μου, να μπορώ να κάνω ένα ταξίδι που το έχω στερηθεί πολλά χρόνια, θέλω να αρρωστήσω με την ησυχία μου και να κάτσω στο σπίτι μου πέντε ημέρες…

Έπαιξε ρόλο η πανδημία σε αυτή την απόφαση;
Όχι. Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι βρεθήκαμε με την πανδημία στο σπίτι μας και δεν ξέραμε τι να κάνουμε εκεί. Δεν ήμασταν ποτέ σπίτι όλη μέρα. Όταν δεν έχεις μάθει να έχεις ελεύθερο χρόνο, το να βρεθείς στο σπίτι με άπλετο ελεύθερο χρόνο, σου προκαλεί αμηχανία. Με πίεσε πολύ η πανδημία, πάρα πολύ. Δεν πέρασα καθόλου καλά. Είχα θέμα με τον εγκλεισμό, με το ότι ήμουν υποχρεωμένος να μείνω μέσα. Το τρέξιμο εκείνη την περίοδο με βοήθησε πολύ ψυχολογικά. Το πρώτο lockdown το πέρασα στα βουνά της Δράμας, μαζί με τον προπονητή και φίλο μου, τον Μάριο Γιαννάκου. Απομονωθήκαμε εκεί, κάναμε προπονήσεις στο βουνό, ψήναμε, τρώγαμε. Στη 2η καραντίνα όμως πιέστηκα, ένιωθα θυμό, δυσφορία. Οι καλλιτέχνες είμαστε ένα πολύ ριγμένος κλάδος στην περίοδο της πανδημίας, μας πέταξε η πολιτεία κυριολεκτικά, δεν ήξερε τι να μας κάνει.

Και μέσα σε όλα αυτά αποφασίσατε να αλλάξετε τη ζωή σας. Με δεδομένο ότι βιοπορίζεστε από το θέατρο. Πώς θα τα βγάλετε πέρα αν το σταματήσετε;
Δεν αφήνω το θέατρο για πάντα, θα επιστρέφω για έναν ωραίο ρόλο, για μια καλή συνεργασία, όποτε νιώθω ότι αξίζει τον κόπο. Δεν θέλω να είμαι εξαρτημένος, να ζω από το θέατρο. Η δουλειά του ηθοποιού δεν είναι μόνο το θέατρο. Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να κάνεις. Ετοιμάζω μια δική μου μουσική, σατιρική παράσταση, όχι όμως σε θέατρο, σε μαγαζί. Αυτό έχει μια άλλη καθημερινότητα. Κάτι σαν αυτό που έκανε ο Γιώργος Μαρίνος. Είμαι προσωπικότητα του βαριετέ, μου αρέσει η πρόζα, το τραγούδι, η κίνηση. Νιώθω πιο ελεύθερος έτσι. Έχει βρεθεί ο χώρος, το Vox, αλλά επεξεργάζομαι ακόμα το timing. Τα κείμενα θα τα γράψουν ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Βύρωνας Θεοδωρόπουλος, ο Γιώργος Παυριανός, ενώ ο Φωκάς Ευαγγελινός θα επιμεληθεί την κίνηση.

«Το τρέξιμο είναι διαλογισμός, σταματάω να σκέφτομαι και βρίσκω την αρμονία»

Στον Μαραθώνιο πώς αποφασίσατε να συμμετάσχετε; Δεν αρκούσε απλώς το να βγαίνετε για τρέξιμο;
Το 2019 είχα ένα ατύχημα στο θέατρο, είχα σπάσει το πόδι μου και ήμουν πολύ ζορισμένος. Είπα, μόλις γίνω καλά, θα πάω να τρέξω στον Μαραθώνιο. Ήταν όνειρο ζωής από τότε που ήμουν έφηβος. Ξεκίνησα προπονήσεις και μέσα σε τρεις μήνες ήμουν έτοιμος. Όταν τερμάτισα έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου ότι κάθε χρόνο, ό,τι κι αν συμβαίνει στη ζωή μου, θα αφιερώνω τρεις μήνες στον Μαραθώνιο. Δεν τρέχω όλο το χρόνο, δεν βγαίνω για τρέξιμο καθημερινά. Τρεις μήνες όμως ασχολούμαι συστηματικά και κάνω αυστηρή προπόνηση για τον Μαραθώνιο. Βγαίνω για τρέξιμο πέντε φορές την εβδομάδα, για δύο ώρες. Τις κοντινές αποστάσεις, μέχρι 15 χιλιόμετρα τις κάνω εδώ στην παραλία, από τον Άλιμο μέχρι το Φάληρο. Αν θέλω να τρέξω παραπάνω χιλιόμετρα, αφήνω το αυτοκίνητο στη Βούλα και τρέχω σε όλη τη Ριβιέρα. Το τρέξιμο μού καθαρίζει το μυαλό, είναι ένας διαλογισμός. Γι’ αυτό δεν θέλω παρέα όταν τρέχω. Ούτε μουσική. Είναι η δική μου η ώρα.

Όταν τρέχεις, ειδικά πολλά χιλιόμετρα, κάποια στιγμή σταματάει το μυαλό να σκέφτεται. Παρακολουθείς μόνο την ανάσα σου, το ρυθμό σου. Σου αποκαλύπτονται πολλά πράγματα τρέχοντας: Όλα αυτά που δεν ακούς μέσα στη μέρα, εμφανίζονται μαγικά μπροστά σου.

Ουσιαστικά, από αυτό που περιγράφετε, μοιάζει με διαλογισμό, με προσευχή. Πιστεύετε στον Θεό;
Είμαστε παιδιά από αλλού. Εδώ ήρθαμε κάτι να μάθουμε. Περαστικοί. Φυσικά και πιστεύω… Στον Θεό, σε αυτόν το νου που τα διέπει όλα. Δεν γίνεται όλη αυτή η σοφία, η αρμονία, να είναι τυχαία. Με το τρέξιμο κάνω ακριβώς αυτό: σταματάω να σκέφτομαι και βρίσκω την αρμονία. Αυτό γίνεται φυσικά, γιατί έρχεται η κόπωση. Oι αντιστάσεις μειώνονται, το ego και η «μύτη» πέφτουν, το σώμα σου σε σαμποτάρει, τρέχεις και ακούς όλους σου τους μυς να σου λένε δεν μπορείς άλλο… Κι όμως, αντέχεις τελικά, ξεπερνάς τον εαυτό σου, τα όρια που νόμιζες ότι είχες, και τερματίζεις. Με όλη αυτή τη διαδικασία στ’ αλήθεια διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου και γνωρίζεις ξανά τον εαυτό σου. Ο Μαραθώνιος είναι κυρίως μια εκπαίδευση για το πώς μπορώ εγώ να κυριαρχήσω στο μυαλό και το σώμα μου, να είμαι εγώ κυρίαρχος του εαυτού μου. Είναι μια σπουδαία άσκηση το τρέξιμο μεγάλης διάρκειας.

Πηγή: www.iefimerida.gr

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Η Μαρία Πολύζου σοκάρει: «Ο πατέρας μου με βίαζε από τα 11 μου, σωσίβιο ο αθλητισμός»

Τη σωματική και σεξουαλική κακοποίησή της από τον πατέρα της αποκάλυψε η μαραθωνοδρόμος Μαρία Πολύζου.

Oπως μετέδωσε το Mega, στο βιβλίο της «Μην τα Παρατάς», εξομολογήθηκε ότι από τα 11 της χρόνια βιαζόταν από τον ίδιο της τον πατέρα.

«Γεννήθηκα στην Πάτρα, ο πατέρας μου ήταν ψαράς, δούλευε σκληρά, αλλά ήταν πάμπτωχος. Ο πατέρας μου ήταν άγριος στην όψη και στους τρόπους. Δεν ήταν ψηλός, μάλλον μετρίου αναστήματος. Είχε σκούρα επιδερμίδα και το καλοκαίρι μαύριζε περισσότερο λόγω δουλειάς. Είχε μαύρα μαλλιά και μούσια, που τον έκαναν ακόμη πιο τρομακτικό. Έπινε και, όταν μεθούσε, γινόταν βίαιος. Μας χτυπούσε και τον τρέμαμε όλοι. Εμένα από την ηλικία των 11-12 ετών με βίαζε», αναφέρει.

Μαρία Πολύζου: «Με σωσίβιο τον αθλητισμό, τα όνειρα και τους στόχους μου κατάφερα να βγω από τη μαυρίλα»
Οπως εξομολογείται, το τρέξιμο τη βοήθησε να ξεφύγει από το προσωπικό μαρτύριο. «Με σωσίβιο τον αθλητισμό, τα όνειρα και τους στόχους μου κατάφερα να βγω από τη μαυρίλα και να προχωρήσω στη θέση που ήθελα εγώ να βάλω τον εαυτό μου», είπε η Μαρία Πολύζου.

«Μου άρεσε να δραπετεύω στον δικό μου κόσμο. Την ομορφιά που χρειαζόμουν την έφτιαχνα μέσα μου. Υποσυνείδητα ίσως, από πολύ μικρή, προσπαθούσα να μην είμαι εντελώς εκεί όπου βρισκόταν το σώμα μου, αλλά να περιπλανιέμαι όπου με οδηγούσε το μυαλό και η ψυχή μου», γράφει μεταξύ άλλων στο βιβλίο της.

Η Μαρία Πολύζου το 1996 έγινε η πρώτη Ελληνίδα που αγωνίστηκε στον Μαραθώνιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, στην Ατλάντα. Τότε μπήκε στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας την ελληνική σημαία. Το 2010 ήταν η πρώτη γυναίκα από την αρχαιότητα που αναβίωσε το Φειδιππίδειο Άθλο. Έτρεξε τη διαδρομή 524 χιλιομέτρων (Αθήνα-Σπάρτη-Αθήνα-Τύμβος Μαραθώνα) στην επέτειο των 2500 χρόνων από τη Μάχη του Μαραθώνα. Το 2019 διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού και τον νίκησε.

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend