Πόσο καθοριστικός είναι ο χρόνος επαφής μας με το έδαφος όταν τρέχουμε;

8 συμβουλές για επιτυχημένο long run και "χτίσιμο" αντοχής

Του Ιωάννη Δημόπουλου*

Υπάρχουν πάρα πολλοί παράμετροι που έχουν σχέση με την επίδοση μας στο τρέξιμο. Απ’ τα πιο γνωστά είναι το VO2 MAX, η αύξηση του αερόβιου κατωφλιού και η δρομική οικονομία. Μια παράμετρος που δεν χαίρει ιδιαίτερης προβολής και προσοχής είναι ο χρόνος επαφής με το έδαφος, δηλαδή η χρονική διάρκεια που το πόδι μας βρίσκεται στο έδαφος.

ΕΠΙΔΟΣΗ = ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΕΠΑΦΗΣ ΜΕ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ = ΜΕΓΙΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΟΣ

Υπάρχουν πολλά χαρακτηριστικά που οι Elite δρομείς μοιράζονται, αλλά μια μεταβλητή που συσχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την επίδοση είναι ο χρόνος επαφής με το έδαφος ή ο χρόνος που ένας αθλητής περνά στον αέρα σε κάθε διασκελισμό. Οι Elite δρομείς έχουν πολύ λίγο χρόνο επαφής με το έδαφος και μεγάλη διάρκεια στον αέρα.

Γιατί είναι σημαντικό;

Γιατί όση ώρα μένει το πόδι στο έδαφος ,τόσο το πόδι σου “φορτώνεται” με το βάρος του σώματος σου. Tην μεγαλύτερη επιβάρυνση την δέχονται τα κάτω άκρα, τα πόδια (γόνατα) και τα ίσχυα και έτσι αυξάνεται η πιθανότητα τραυματισμού.   -Από πλευράς δρομικής οικονομίας, το να μειώσεις τον χρόνο επαφής είναι σημαντικό επειδή το σώμα σου κινείται πιο γρήγορα όταν βρίσκεται στην φάση αιώρησης παρά όταν βρίσκεται στο έδαφος. Με μια δυνατή ώθηση του κάτω ποδιού μπορείς να κινηθείς πολύ πιο μακριά.

Ο σύντομος χρόνος επαφής σημαίνει ό,τι η δύναμη προώθησης παρέχεται από την ελαστική ενέργεια του τεντωμένου μυη και του συνδετικού ιστού, παρά από έργο το οποίο ασκεί ο μυείς. Η ελαστική ενέργεια είναι πολύ οικονομική, μιας και δεν απαιτεί καθόλου οξυγόνο. Με κάθε βήμα ασκούνται δυνάμεις πρόσκρουσης το οποίο πόδι πρέπει να τις απορροφήσει. Όταν το πόδι μας έρθει σε επαφή με το έδαφος τότε το σώμα ‘φρενάρει’ και έτσι αλλάζει η οριζόντια ταχύτητα.

Με άλλα λόγια, κάθε βήμα προσωρινά μας κόβει την ταχύτητα έως ότου δώσουμε ώθηση ξανά για να βρεθούμε πάλι στον αέρα.  Ως αποτέλεσμα, μειώνοντας τον χρόνο επαφής με το έδαφος μειώνεται το ‘φρενάρισμα’ και μας οδηγεί σε πιο γρήγορες ταχύτητες. Ο χρόνος επαφής μειώνεται πάντα όταν αυξήσουμε την ταχύτητα μας. Αν για παράδειγμα τρέχεις με 10χλμ/ωρα και αυξήσεις την επιτάχυνση σε σε 12χλμ/ωρα, τότε είναι σίγουρο πως ο χρόνος επαφής με το έδαφος θα μειωθεί αρκετά.  Σε μια μελέτη που έγινε από το Πανεπιστήμιο Ryokoku στην Ιαπωνία, τοποθετήθηκε μια κάμερα στο 15ο χλμ ενός ημιμαραθωνίου όπου συμμετείχαν Elite δρομείς.

Η κάμερα κατέγραψε 415 δρομείς που πέρασαν απ’ το σημείο αυτό. Οι ερευνητές σημείωσαν τον χρόνο επαφής των δρομέων και παρατήρησαν μια δυνατή και άμεση σχέση μεταξύ του χρόνου επαφής και της ταχύτητας, δηλαδή οι πιο γρήγοροι δρομείς είχαν και τον μικρότερο χρόνο επαφής. Στο βιβλίο του Owen Anderson, “Running Science” βλέπουμε ένα παράδειγμα ενός δρομέα ο οποίος τρέχει με 180 cadence (βήματα το λεπτό) και ολοκληρώνει τον μαραθώνιο σε 3:30, άρα συνολικά χρειάζεται 37,800 βήματα.

Η μεγαλύτερη δύναμη τον ποδιών μπορεί να κάνει δύο πράγματα : (1) Επιτρέπει στον δρομέα να ξοδέψει λιγότερο χρόνο στο έδαφος σε κάθε πάτημα, γιατί οι μυείς τον ποδιών συστέλλονται πιο εκρηκτικά ή γρήγορα και (2) αυξάνει το μήκος διασκελισμού.Αν ο δρομέας, μειώσει τον χρόνος επαφή με το έδαφος κατά .02, κάτι αρκετά εφικτό, τότε τα οφέλη του θα ήταν 37.800 x .02 = 756sec. Ο μαραθωνοδρόμος θα είχε μία βελτίωση του χρόνου του, από 3:30 σε 3:14:27 ή αντίστοιχα ένας δρομέας με χρόνο 3:10 και 34.200 βήματα x .02 = 684sec, θα έκανε λιγότερο από 3 ώρες, 2:58:36.

Από τι καθορίζεται ο χρόνος επαφής; 

1.Η ικανότητα να ασκήσεις δύναμη στο έδαφος, δηλαδή ισχύ. Δυνατή ώθηση του κάτω ποδιού. Για να το πετύχεις αυτό θα πρέπει να εστιάσεις την προσοχή σου στην ενδυνάμωση των γλουτών.

2.2.Η ακαμψία (stiffness) του ποδιού την στιγμή της πρόσκρουσης του με το έδαφος ( ένα πιο (stiff) άκαμπτο πόδι μπορεί να ‘κρατήσει’ περισσότερη ελεύθερη ενέργεια και να το επιστρέψει στο έδαφος).

3.Βιομηχανικά χαρακτηριστικά, όπως είναι η θέση του ποδιού σε σχέση με το κέντρο βαρύτητας στο σημείο πρόσκρουσης,το μήκος διασκελισμού. Ένα πόδι το οποίο βρίσκεται μπροστά από το κέντρο βαρύτητας του σώματος λειτουργεί ως φρένο και έτσι αυξάνεται ο χρόνος επαφής με το έδαφος.

4. Απ’ τον αριθμό βημάτων – cadence. Γιατί αναγκάζεσαι να σηκώνεις τα πόδια σου πιο γρήγορα και πιο συχνά από το έδαφος.

Πως μπορώ να μειώσω το χρόνο επαφής

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, θα πρέπει να δώσεις ιδιαίτερη έμφαση στην ενδυνάμωση τον γλουτών μέσα από μια σειρά ασκήσεων ενδυνάμωσης. Επίσης, διατάσεις του καμπτήρα του ισχίου. Είναι ένας μυς που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος της λεκάνης και είναι ένας σημαντικός παράγοντας του σωστού διασκελισμού επειδή η ελαστικότητα τους καθορίζει πόσο πίσω μπορεί να εκταθεί το πόδι σου για να έχεις μια δυνατή ώθηση.

Πραγματοποιήστε προπονήσεις ώστε να αυξήσατε την δύναμη του διασκελισμού, την ελαστικότητα του ποδιού και να βελτιώσετε την βιομηχανική χαρακτηριστικά. Ο πιο βασικός τρόπος για να αυξήσεις την δύναμη σου είναι να συμπεριλάβεις κάποιες πολύ γρήγορες προπονήσεις στο πρόγραμμα σου, όπως για παράδειγμα κάποια σετ 6x60m στο 100% (ενδεικτικά) ή κάποια σετ σε ανηφόρες 8×15’’, προπονήσεις σε ρυθμούς από τους χρόνους σας στα 1500m ως και ταχύτητες των 5km πχ 6x600m ή 4x800m. ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗ ΚΑΙ

Πλειομετρικές ασκήσεις

Οι πλειομετρικές ασκήσεις είναι έντονες ασκήσεις που δουλεύουν πάνω στην αύξηση δύναμης ή στην δύναμη και την ταχύτητα. Είναι ένα είδος άσκησης όπου ο μυς εξασκείται στην εκτέλεση μέγιστης δύναμης σε μικρά χρονικά διαστήματα. Είναι πολύ καλές ασκήσεις όπου δίνουν δύναμη σε κάθε σου βήμα και περισσότερη ώρα αιώρησης. Στο τρέξιμο χρησιμοποιούμε κυρίως της αργές μυϊκές ίνες και με τις πλειομετρικές ασκήσεις ενεργοποιούνται και οι γρήγορες ίνες. Αυτού του είδους οι ασκήσεις, συμβουλεύονται σε έμπειρους δρομείς ή με την επίβλεψη ενός προπονητή.

Ποιός είναι ο ιδανικός χρόνος επαφής;

Ο χρόνος επαφής με το έδαφος έχει σχέση με την απόσταση που θα τρέξει κάποιος. Συγκεκριμένο παράδειγμα : Μετρήθηκαν αθλητές στα 800m και σε σύγκριση με τα 1500m υπήρχε μια στατιστικά σημαντική διάφορα, όπου οι δρομείς των 800m είχαν λιγότερο χρόνο επαφής. Επίσης ο χρόνος επαφής μπορεί να αυξηθεί κατά την διάρκεια του αγώνα ή της προπόνησης καθώς επέρχεται η κούραση. Στην ίδια μελέτη σημειώθηκαν οι μικρότεροι χρόνοι επαφής με το έδαφος, στο πρώτο 400αρι.

Χρόνος επαφής αγώνα στα 1500m Elite αθλητών : 156ms 1ο 400αρι και 168ms 2ο 400αρι.Η εκπομπή “Sports Science” παρουσιάζει τον νικητή του μαραθωνίου της Βοστόνης το 2014, Meb Keflezighi με χρόνο επαφής 0.170 σε σύγκριση με το μέσο όρο τον περισσότερων δρομέων, με χρόνο 0.250. Σε άλλη μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο “Journal of Sports Science” το 2016 έγινε μια βιομηχανική ανάλυση 15 elite δρομέων απ΄την Κένυα, στους οποίους έγινε μελέτη στους ρυθμούς των 5:00/km και 3:00/km. Μια σημαντική διαφορά που έδειξε η μελέτη αυτή ήταν ότι ο χρόνος επαφής των δρομέων ήταν 10% μικρότερος από προηγούμενες μελέτες που έχουν εκδοθεί σε παρόμοιες ταχύτητες σε μη Κενυάτες δρομείς, μαζί με ένα ενεργειακό κόστος της τάξης του 8.9% μικρότερο. Τα ευρήματα της μελέτης ίσως αποδεικνύουν ότι ο σύντομος χρόνος επαφής συνεισφέρει στην εξαιρετική δρομική οικονομία που διαθέτουν οι Κενυάτες δρομείς.


* ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΔΡΟΜΩΝ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΝ. ΑΠΟΦΟΙΤΟΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΩΝ, NORTH AMERICAN ACADEMY OF SPORTS AND FITNESS PROFESSIONALS (NAASFP). ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ «ΕΙΔΙΚΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ», INTERNATIONAL SOCIETY OF SPORTS NUTRITION (ISSN). ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ SPARTAN SGX COACH


Βιβλιογραφία: 

1.J sports Sci. 2017 Mar 35(6):531-538. Doi: 10.1080/02640414.20161175655. Epub 2016 May 7.Are gait characteristics and ground reaction forces related to energy cost of running in elite Kenyan runners?Santos Concejero J 

2.J Strength Cond Res. 2007 Aug;21(3):888-93 Foot strike patterns of runners at the 15-km point during an elite level half marathon Haseqawa H,Yamauchi T. 

3.Kyrolainen H, Med Sci Sport Exerc 2001 Aug;33(8):1330-7. Biomechanical factors affecting running economy. 

4.J Appl Physiol (1995). 2010 April;108(4):950-61.The Biological Limits to Running Speed are imposed from ground up.Weyand PG. 5.Owen Anderson Running Science 6.Steve Magness The Science of Running

Previous ArticleNext Article

Η «απληστία» του πρωταθλητή: Το ξεκίνημα

Γράφει η Ελπίδα Τόκα*

Από μικρό κοριτσάκι ήμουνα πολύ δραστήρια και ανήσυχη. Αυτό βέβαια ερχόταν σε απόλυτη αντίθεση με το γεγονός ότι απεχθανόμουν το περπάτημα.

Έτσι σε όλες τις βόλτες, από τότε που κατάφερα να στηρίζομαι στα πόδια μου, έτρεχα σαν παλαβό με τους γονείς μου να με κυνηγάνε. Βέβαια, αυτό δεν αποτελούσε ούτε πρόβλημα ούτε προβληματισμό για τη μητέρα μου, πρώην πρωταθλήτρια στίβου Τσεχίας.

Αντιθέτως, ήταν η αφορμή να με στείλει πρόωρα κιόλας να αγωνιστώ. Η πρώτη μου επαφή με τον στίβο ήταν στα 5 χρόνια μου, όταν σε τοπικούς αγώνες στίβου όπου συμμετείχε η μεγαλύτερη αδερφή μου, χάλασα τον κόσμο με τη γκρίνια μου για να αγωνιστώ ΚΑΙ ΕΓΩ.

Φυσικά το ΚΑΙ ΕΓΩ ήταν η αγαπημένη μου φράση για οτιδήποτε  έκανε η αδερφή μου που τόσο πολύ θαύμαζα. Έτσι, με τη μητέρα μου να μεσολαβεί ως γυμνάστρια, μπήκα στην γραμμή εκκίνησης των 50μ κατηγορίας mini (ηλικίες 9-11 ετών) όπου προφανώς και τερμάτισα τελευταία. Όμως αυτό δεν με αποθάρρυνε στο να θέλω ΚΑΙ ΕΓΩ να γίνω αθλήτρια και να μαζεύω μετάλλια…

Έτσι, με τα χρόνια και με μοναδική προπόνηση τις βόλτες, τις παιδικές χαρές και τις κόντρες με τον αγαπημένο μου σκύλο έφτασα στα 12 μου χρόνια να αγωνίζομαι στα 600μ τοπικού ανώμαλου δρόμου και για πρώτη φορά να τερματίζω…πρώτη!

Τι όμορφη αυτή η αίσθηση του νικητή!

Σε εκείνη την ηλικία, ειδικά όταν μένεις στην επαρχία ούτε ξέρεις, ούτε σε νοιάζει αν υπάρχουν και άλλα κορίτσια σαν εσένα που τρέχουν  σε αγώνες, κάπου αλλού. Στον αγώνα μου και στις γύρω περιοχές ήμουν η καλύτερη και αυτό ήταν αρκετό για να με κάνει χαρούμενη. Έτσι όταν άκουσα για το σχολικό πρωτάθλημα ήμουν η πρώτη που έτρεξα να δηλώσω συμμετοχή.

Οι αγώνες θα γινόντουσαν στον Μαραθώνα και αφορούσαν ολόκληρη την ανατολική Αττική. Πριν την εκκίνηση άκουγα κάτι για χρόνους και πως το φαβορί είχε στα πόδια του επίδοση κοντά στο 1 λεπτό και 55 δεύτερα. Πωπω… ακουγόταν πολύ γρήγορο, αν αναλογιστείς ότι εγώ είχα τρέξει κάπου στα 2 λεπτά σε εκείνον τον τοπικό αγώνα…

Κι όμως, από την αρχή της κούρσας φρόντισα να μπω μπροστά και μέχρι το τέλος να μην αφήσω κανένα άλλο κορίτσι να μου στερήσει το κύπελλο. Έτσι έγινα εγώ το φαβορί και ανακάλυψα πως το αγαπημένο μου παιχνίδι λεγόταν ΣΤΙΒΟΣ!

Από εκείνη τη στιγμή δεν άφηνα αγώνα που να μην συμμετέχω. Στα 600μ ως ένα από τα φαβορί (αχ, τι ωραίος χαρακτηρισμός!) και σε άλλα αγωνίσματα ως απλή αγωνίστρια. Με το πέρασμα των χρόνων, στη β’ γυμνασίου προκρίθηκα στην β φάση των σχολικών αγώνων.

Πλέον ως αθλήτρια των 300μ. Ήταν η χρονιά που ξεκίνησα να προπονούμαι λίγο πιο οργανωμένα και να έχω συνείδηση των επιδόσεων. Κυνηγούσα την πρόκριση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της ηλικίας μου. Βέβαια για να το πετύχω θα έπρεπε να είμαι στις πρώτες θέσεις στον τελικό του αγωνίσματος. Πρώτη φορά σε μία τέτοια διοργάνωση (θα συναγωνιζόμουν κορίτσια από τη μισή Ελλάδα!) και έπρεπε να πετύχω την ίδια μέρα δύο καλές επιδόσεις…

Με μεγάλη προσπάθεια προκρίθηκα με την τελευταία επίδοση στον τελικό και εκεί φυσικά ήθελα ένα μετάλλιο και την πρόκριση στο πανελλήνιο. Όμως τερμάτισα όγδοη. Για την 14χρονη, τότε, Ελπίδα η όγδοη θέση του τελικού σήμαινε τελευταία και μάλιστα αποτυχία. Δεν θα κρύψω ότι είχα χωθεί κάπου στα αποδυτήρια κλαίγοντας. Δεν ήθελα να δω κανέναν. Ντρεπόμουνα που δεν πέτυχα τον στόχο μου. Ό,τι και να μου έλεγαν δεν μπορούσε να με παρηγορήσει. Μόνο η αδερφή μου ήξερε εκείνη τη στιγμή να με συνεφέρει. Και αυτό έκανε δείχνοντάς μου τις επιλογές μου. Και καμία από αυτές δεν ήταν το κλάμα. Η μία επιλογή ήταν ο συμβιβασμός.

Η άλλη όμως ήταν το πείσμα και η μετατροπή του ονείρου σε πραγματικό στόχο. Χαρακτηριστικά μου είπε πως για να πετύχω πανελλήνιες διακρίσεις θα πρέπει να μετατρέψω την αθλητική μου ζωή και νοοτροπία σε αυτή του πρωταθλητή. Να έχω πρόγραμμα, να προσέχω τη διατροφή μου και όλη μου η καθημερινότητα να έχει ως επίκεντρο τον στίβο και την αυτοβελτίωση.

Τότε ακριβώς ήταν το χρονικό σημείο όπου άρχισα να καταλαβαίνω ότι η ΑΠΟΤΥΧΙΑ είναι μέρος της διαδικασίας του πρωταθλητισμού.

Την ίδια κιόλας χρονιά προκρίθηκα στον Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Ήμουν όγδοη και πάλι αλλά αυτή τη φορά σε ολόκληρη την Ελλάδα. Το κλάμα της αποτυχίας μετατράπηκε σε εκνευρισμό και πείσμα. Την επόμενη κιόλας χρονιά, κέρδισα το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της κατηγορίας μου στο αγώνισμα αυτό. Ήταν η πρώτη και η τελευταία μου νίκη στα 300μ καθώς από την επόμενη χρονιά θα γινόμουν επίσημα 400άρα λόγω ηλικίας.

Ο τίτλος της πανελληνιονίκη μέσα στο ΟΑΚΑ μου έδωσε φτερά. Ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη της καριέρας μου και ήρθε τόσο αναπάντεχα που με έκανε να πιστέψω πως η θέληση μαζί με το πείσμα και την συστηματική δουλειά μπορούν να κάνουν τα όνειρα πραγματικότητα!

Η απληστία για το αποτέλεσμα ήταν πια κυρίαρχη και ήταν αυτή που με έκανε να πιστέψω ότι μπορώ να καταφέρω αυτό που ακριβώς επιθυμώ. Το να είσαι άπληστος για το αποτέλεσμα, μπορεί να διατηρήσει τους στόχους ψηλά, να δώσει ενέργεια και να λειτουργήσει ως κίνητρο όταν πλησιάζεις στην εξάντληση. Αυτό το κοριτσάκι που έλεγε ότι κάποια ημέρα μπορεί να τα καταφέρει να λάβει μέρος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα γιατί έχει το βλέμμα του στραμμένο προς το βραβείο, είναι άπληστο για τα αποτελέσματα!

*Η Ελπίδα Τόκα είναι αθλήτρια στίβου της ΑΕΚ, μέλος της εθνικής ομάδας και Πρωταθλήτρια Ελλάδος στα 400μ. Εμπόδια Γυναικών.

«Ανάσα ζωής ο αθλητισμός, οι αγώνες μπορούν να γίνουν με ασφάλεια»

Μετά από μήνες, ήταν από τις τυχερές που κατάφερε να ζήσει την ατμόσφαιρα ενός αγώνα. Η Μάνια Μπίκοφ μαζί με 8 Έλληνες συναθλητές της συμμετείχε στο IRONMAN του Ντουμπάι που διεξήχθη το προηγούμενο Σαββατοκύριακο.

Ζητήσαμε από τη Μάνια να μας περιγράψει πως βίωσε τη συμμετοχή της σε μια διοργάνωση και την εμπειρία της φεύγοντας από μια χώρα με αυστηρό (σ.σ. και αποτυχημένο) lockdown που έχει περάσει… χειροπέδες στον αθλητισμό για να λάβει μέρος σε μια μαζική διοργάνωση.

«Ανάσα ζωής»

«Ένας αγώνας ανάσα ζωής ήταν ο συγκεκριμένος για εμένα. Ένας αγώνας που έως κ την τελευταία εβδομάδα δεν ξέραμε εάν θα πραγματοποιηθεί καθώς οι περισσότεροι ανά τον κόσμο είχαν ή έχουν ακυρωθεί ή αναβληθεί.

Με αρκετές διαδικασίες, πολλά covid test (για να πραγματοποιηθεί το ταξίδι χρειάστηκε να κάνουμε ένα μοριακό τεστ πριν την αναχώρηση, ένα rapid για να αγωνιστούμε, ένα μοριακό για να επιστρέψουμε, ένα rapid απο τον ΕΟΔΥ
στο Ελ. Βενιζέλος και τέσσερις ημέρες καραντίνα κάνοντας επιπλέον ένα rapid πριν επιστρέψουμε στην φυσιολογική μας ρουτίνα
) και τεράστια αδημονία, ταξίδεψαμε στο Ντουμπάι 3 ημέρες πριν την ημέρα του αγώνα. Φύγαμε από την Ελλάδα του lockdown και βρεθήκαμε σε μια πόλη όπου τα πάντα λειτουργούσαν κανονικά  (εστίαση, γυμναστήρια, εμπορικά κέντρα, σχολεία, καφέ, μπαρ κλπ) και όλοι μα όλοι φορούσαν μάσκες.

Από την πρώτη ώρα καταλάβαμε πως οι υψηλές θερμοκρασίες και ο αέρας που έδιναν τα δελτία καιρού θα ανέβαζαν τη δυσκολία του αγώνα, όμως ήμουν ήδη εκεί και τίποτε δεν θα μπορούσε να αλλάξει το αίσθημα χαράς κ ανυπομονησίας που με είχε κυριεύσει.

Στη φετινή διοργάνωση εκτός από τα πολύ μεγάλα ονόματα στους PRO αθλητές, συμμετείχαμε 1600 αθλητές από όλο τον κόσμο, μεταξύ αυτών αρκετό Έλληνες κ Κύπριοι, ενώ για μένα ήταν μεγάλη η χαρά που μοιραζόμουν αυτή την εμπειρία με τις φίλες κ συναθλήτριες μου Νάντια Συντζανάκη κ Νικόλ Καββαδία.

Ο αγώνας διεξήχθη με όλα τα μέτρα ασφαλείας, με προσκόμιση covid test, χρήση μάσκας συνεχώς, αποστάσεις.

Αντισηπτικά κτλ ενώ για τον ίδιο λόγο δεν πραγματοποιήθηκε δια ζώσης καμμιά από τις καθιερωμένες εκδηλώσεις του, ούτε το pasta party ούτε οι απονομές. Περίεργες συνθήκες ομολογουμένως, όμως δεν πτόησαν κανέναν. Η ευτυχία που βρισκόμασταν σε έναν αγώνα ήταν διάχυτη παντού. Τυχεροί που ήμασταν εκεί. Χαρούμενοι που θα το ζούσαμε.

Η εκκίνηση δόθηκε πραγματικά με το πρώτο φως της ανατολής την Παρασκευή κ μάλιστα μισή ώρα νωρίτερα από την προγραμματισμένη (αλλαγή που αποφασίστηκε την προηγούμενη) καθώς θέλησαν οι διοργανωτές να προστατεύσουν τους αθλητές από την απίστευτη ζέστη που ακολουθούσε.

Η διαδρομή της κολύμβησης δίπλα στο  ξενοδοχείο σύμβολο του Ντουμπάι, το μοναδικό 7στερο στον κόσμο, η ποδηλασία γρήγορη, στον αυτοκινητόδρομο  σε 90χλμ που έφτασαν από την πόλη στην έρημο και το τρέξιμο δίπλα στην παραλία με θερμοκρασίες που πλέον άγγιζαν τους 37°~38°.

Ένας αγώνας ορόσημο για το ότι ο αθλητισμός έχει πάντα τον τρόπο και να κρατάει το ηθικό και την ψυχολογία ψηλά, αλλά και ότι αγώνες και προπονήσεις δεν πρέπει να σταματούν καθώς πάντα υπάρχει τρόπος να πραγματοποιούνται με ασφάλεια. Άλλωστε ο αθλητισμός βασίζεται στην πειθαρχία και στο πρόγραμμα».

Διαβάστε επίσης: «Φωτιά» η Συντζανάκη στο IRONMAN του Ντουμπάι – Τι έκαναν οι Έλληνες

x
Send this to a friend