Molly Seidel: από το μετάλλιο του Τόκιο στα 100 μίλια του Western States

Η Molly Seidel κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στον μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο, που έγιναν το 2021 με τον αγώνα στο Σαπόρο, και ήταν μόλις ο τρίτος μαραθώνιος της (iRunFar). Πέντε χρόνια αργότερα, η ιστορία Molly Seidel Western States τη βρήκε να τερματίζει τα πρώτα της 100 μίλια σε 24:29:27, αφού είχε ήδη κερδίσει το πρώτο της ultra τον Ιανουάριο του 2026. Ο δρόμος ανάμεσα στα δύο είχε κατάγματα, αποσύρσεις και μια απόφαση να αλλάξει εντελώς το τρέξιμό της.

Τα χρόνια που χάθηκαν

Η Seidel έχει περιγράψει στο iRunFar ότι ο πρώτος της επαγγελματικός χρόνος ήρθε με «σπασμένη λεκάνη», που οδήγησε σε πειραματική επέμβαση με μόσχευμα οστού. Για πολλά χρόνια οι τραυματισμοί την κράτησαν μακριά από τα τερματίσματα: δεν ολοκλήρωσε άλλον μαραθώνιο μέχρι το Σικάγο το 2023.

Το 2024 αποσύρθηκε από τις Ολυμπιακές Προκρίσεις των ΗΠΑ στο Ορλάντο, λίγες μέρες πριν από τον αγώνα. Σύμφωνα με το AP, η μαγνητική έδειξε κάταγμα στην επιγονατίδα και μερική ρήξη του επιγονατιδικού τένοντα. Η ίδια είπε ότι ήξερε πως δεν μπορούσε να τρέξει μαραθώνιο στο φουλ με το γόνατο σε αυτή την κατάσταση «χωρίς να τραυματιστεί πραγματικά σοβαρά». Το iRunFar προσθέτει ότι αποχώρησε και από τον μαραθώνιο της Νέας Υόρκης το 2025, στο 18ο μίλι, με πόνο στο γόνατο.

Η επιστροφή από άλλο δρόμο

Η στροφή στα μονοπάτια δεν ήρθε ως υποχώρηση. Στο ίδιο προφίλ του iRunFar λέει ότι, όταν άφησε χώρο να ακούσει τι ήθελε να κάνει, το trail running ήταν αυτό που ήθελε, και ότι «αυτό είναι εγώ που επιλέγω εμένα και αυτό που αγαπώ να κάνω». Για την προπόνηση έλεγε ότι «την αγαπώ πραγματικά» και ότι διασκεδάζει. Το Boxlife σημειώνει ότι στράφηκε στα μονοπάτια μόλις το προηγούμενο καλοκαίρι.

Πώς προπονήθηκε για ultra

Ο προπονητής της, Cliff Pittman, εξηγεί στο TrainingPeaks ότι στα ultra μετράει λιγότερο πόσο ψηλά είναι το αερόβιο «ταβάνι» και περισσότερο πόσο από αυτό μπορείς να χρησιμοποιείς αργά στον αγώνα. Την αντοχή στην κόπωση την ορίζει ως την ικανότητα να παράγεις την ίδια απόδοση με παρόμοιο φυσιολογικό κόστος αργά στον αγώνα. Η αερόβια φόρμα της υπήρχε ήδη. Το ζητούμενο ήταν να μένει διαθέσιμη βαθιά μέσα σε ένα 100άρι.

Στην πράξη, η προπόνηση πήγε προς περισσότερο όγκο και λιγότερη ένταση. Η βάση ήταν πολλά χιλιόμετρα στη Zone 2, με ελεγχόμενες δόσεις Zone 3 μέσα σε μακριές διαδρομές, και με συνεχόμενες μακριές προπονήσεις για να μαζεύεται κούραση με ανάκαμψη ανάμεσά τους. Αν θες να καταλάβεις γιατί αυτός ο ήπιος ρυθμός μετράει, δες το άρθρο μας για το Zone 2 στο τρέξιμο.

Η μεγαλύτερη καμπύλη μάθησης, κατά τον Pittman, ήταν η διατροφή και η ενυδάτωση, με υψηλότερη πρόσληψη για πολλές ώρες. Στο Bandera τα γαστρεντερικά προβλήματα συνδέθηκαν «πιθανότατα» με ανισορροπία νατρίου και υγρών, και η ομάδα έφερε για βοήθεια τη Stephanie Howe, PhD. Οι κατηφόρες αντιμετωπίστηκαν ως δεξιότητα, με χαλαρή τεχνική και ελεγχόμενη προσπάθεια.

Bandera και Black Canyon: η εύκολη αρχή

Το Bandera 50K στο Τέξας ήταν το ντεμπούτο της στα ultra. Τερμάτισε σε 4:09:39, πρώτη στη γενική κατάταξη και πρώτη από όλους τους άνδρες, σύμφωνα με το Athletics Illustrated. Ο πρώτος άνδρας, ο Benjamin Melisi, τερμάτισε 6 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα πίσω της, και το ίδιο δημοσίευμα γράφει ότι έσπασε το ρεκόρ διαδρομής.

Τον Φεβρουάριο έτρεξε το Black Canyon 100K στην Αριζόνα και τερμάτισε τέταρτη σε 8:25:13. Ο στόχος της ήταν τα τρία πρώτα μέρη, που δίνουν «χρυσό εισιτήριο» για το Western States. Η τρίτη, η Tara Dower, ήταν ήδη εγγεγραμμένη, οπότε η θέση πέρασε στη Seidel (Athletics Illustrated). Νικήτρια στο Black Canyon ήταν η Jen Lichter, με 7:57:05, η ίδια που θα κέρδιζε αργότερα και το Western States. Το Boxlife αναφέρει και μια τρίτη θέση της Seidel σε 50K στο Canyons Endurance Runs.

Molly Seidel Western States: 24 ώρες, 29 λεπτά, 27 δευτερόλεπτα

Το Σάββατο 27 Ιουνίου, στις 5 το πρωί, η Seidel ξεκίνησε από το Olympic Valley της Καλιφόρνια για τα πρώτα της 100 μίλια (161 χλμ.). Το πρώτο μισό πήγε καλά, σύμφωνα με το Marathon Handbook: ήταν τέταρτη στο Emigrant Pass, δέκατη στο Duncan Canyon (24,4 μίλια) και όγδοη στο 47,8ο μίλι.

Στο Michigan Bluff (55,7 μίλια) έφτασε λίγο μετά τις 2 το μεσημέρι, με θερμοκρασίες στα υψηλά 70 °F, δηλαδή γύρω στους 25 με 26 °C. Τα πόδια της πονούσαν τόσο που η ομάδα της δυσκολεύτηκε να βγάλει τα παπούτσια. Είχε μείνει πίσω σε γκελ και υγρούς υδατάνθρακες, έφυγε 14 λεπτά αργότερα και είχε χάσει δέκα θέσεις. Η ανάβαση ως το Foresthill κράτησε σχεδόν τρεις ώρες. Ο Pittman χαρακτήρισε το λάθος της διατροφής «λάθος αρχάριου».

Στο Pointed Rocks, στο 94,3ο μίλι και στις 2:25 τα ξημερώματα, το γόνατό της έγινε ασταθές και εμφάνισε σημάδια υποθερμίας. Το προσωπικό περίθαλψης έδεσε το γόνατο και η ομάδα της την έβαλε σε υπνόσακο με μπουκάλια ζεστού νερού. Είχε σκεφτεί να τα παρατήσει στο Foresthill, αλλά η στήριξη της ομάδας την κράτησε. Σηκώθηκε και ολοκλήρωσε την απόσταση, ενώ στα τελευταία τέσσερα μίλια έτρεξε μαζί της ο pacer Jessa Hanson, σύμφωνα με το Boxlife.

Τερμάτισε στην πίστα του Placer High School στο Auburn σε 24:29:27, 28η στις γυναίκες και 141η στη γενική. Η νικήτρια, Jenn Lichter, έκανε νέο ρεκόρ διαδρομής με 15:28:05, κατά περισσότερες από εννιά ώρες πιο γρήγορα (Finishers). Τα 24:29:27 αντιστοιχούν σε περίπου 9:08 ανά χιλιόμετρο και τα 15:28:05 σε περίπου 5:46 (δικός μας υπολογισμός, με στάσεις και ανηφόρες μέσα). Η Seidel είπε ότι θέλει να επιστρέψει στο Western States, και στο μεταξύ ετοιμάζεται για το OCC 50K στο Chamonix στα τέλη Αυγούστου.

Γιατί αυτή η ιστορία αφορά και σένα

Η Seidel είναι Ολυμπιονίκης, αλλά στα 100 μίλια έκανε λάθη που κάνει κάθε δρομέας στον πρώτο του μεγάλο αγώνα. Έμεινε πίσω στη διατροφή, αντιμετώπισε τριβές στο δέρμα που δεν είχε ξαναζήσει, και πλήρωσε τον πόνο στα πόδια. Δικό μας συμπέρασμα, όχι των πηγών, είναι ότι αυτά τα προβλήματα δεν λύνονται με φόρμα. Λύνονται με πρακτική.

• Δοκίμασε στις μακριές προπονήσεις ό,τι θα φας και θα πιεις στον αγώνα, και ξεκίνα να τρως νωρίς, όχι όταν νιώσεις ότι τελείωσες.
• Φτιάξε σχέδιο για τα σημεία που θα δεις την ομάδα σου ή τους σταθμούς ανεφοδιασμού, και αποφάσισε τι θα αλλάξεις εκεί: παπούτσια, κάλτσες, ρούχα.
• Πάρε υπόψη σου ότι η νύχτα και το κρύο μπορούν να αλλάξουν τα πάντα, ακόμη και μετά από μια ζεστή μέρα.
• Κράτα ένα σχέδιο για τη στιγμή που θα θελήσεις να τα παρατήσεις. Η Seidel είχε αποφασίσει να σταματήσει στο Foresthill και τερμάτισε.

Αν ετοιμάζεις αγώνα μεγάλης απόστασης, δες και τη δική μας προσέγγιση για την τελευταία προετοιμασία πριν από τον αγώνα. Αν έχεις πόνο που επιμένει ή θέλεις να ανεβάσεις απότομα τον όγκο σου, μίλα πρώτα με γιατρό ή φυσικοθεραπευτή.

Η ιστορία Molly Seidel Western States δεν είναι παραμύθι. Είναι μια σειρά από αγώνες και προπονήσεις που περιγράφουμε με επιβεβαιωμένα στοιχεία, από το Bandera και το Black Canyon μέχρι το Western States. Αν ψάχνεις τι να κρατήσεις από το Molly Seidel Western States, κράτα τα πιο απλά: σταθερή προπόνηση, διατροφή που δοκιμάζεται σε μεγάλους αγώνες και υπομονή. Το Molly Seidel Western States είναι και υπενθύμιση ότι τα 100 μίλια ζητούν χρόνο. Δες το Molly Seidel Western States ως πορεία και όχι ως ένα μόνο αποτέλεσμα, και κράτα τα στοιχεία με τις πηγές τους.

Πηγές

iRunFar, Molly Seidel profile · AP · TrainingPeaks · Athletics Illustrated, Bandera 50K · Athletics Illustrated, Black Canyon 100K · Marathon Handbook · Boxlife · Finishers