«Μα τι στο καλό βρίσκουν όλοι στο βουνό»;

«Μα τι στο καλό βρίσκουν όλοι στο βουνό»;

-Σκέφτομαι, να κάνουμε και κανέναν αγώνα βουνού…
-Ναι, δεν είμαι αντίθετος. Ίσα ίσα οι μικρές αποστάσεις βοηθάνε στην ενδυνάμωση.

Ήμουν σίγουρη ότι η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Πόσο δε μάλλον τώρα που ο συνοδοιπόρος μου σε αυτό το Challenge, είχε και τη έγκριση του προπονητή, Νίκου Σπυριδαντωνάκη. (Είναι αλήθεια ότι δεν παρεκκλίνουμε από τα λεγόμενά του. Τα ακολουθούμε με ευλάβεια περιμένοντας τη δική μας αγωνιστική… ανάσταση).

Ότι προσπαθούσα τόσα χρόνια μέσω της ενασχόλησής μου με το Γραφείο Τύπου διαφόρων ορεινών διοργανώσεων, να αποφύγω, δεν θα αργούσε η στιγμή που θα το έβρισκα μπροστά μου. Και δεν λάθεψα…

Στο δικό μου το μυαλό, το βουνό ήταν συνδυασμένο με οποιαδήποτε άλλη αθλητική δραστηριότητα πλην του τρεξίματος. Λατρεύω το σκι, τρελαίνομαι για πεζοπορία στα μονοπάτια αλλά δε μπορούσα με τίποτα να με φανταστώ να τρέχω σε αυτό. Κάτι οι δύσκολες και σκληρές καιρικές συνθήκες του βουνού, το χιόνι και η λάσπη, ειδικά τους πιο «κρύους» μήνες του χρόνου, κάτι το γεγονός ότι για μένα το τρέξιμο σημαίνει «τρέχω» κι όχι «περπατώ», αποτελούσαν τις κύριες αιτίες που δεν με «έψηνε» να το δοκιμάσω.

Επειδή όμως είμαι «team player» κι όταν η παρέα αποφασίσει κάτι ακολουθώ χωρίς δεύτερη σκέψη, έφτασε και για μένα η ώρα να πάρω… τα βουνά.

Ο Γιώργος μίλησε κι ελάλησε: «Θα πάμε στο Pilabox;». «Τί είναι αυτό;», ρώτησα χωρίς να υποψιάζομαι τι μπορεί να με περιμένει… «Είναι ένας αγώνας trail στη Πεντέλη». Το έντρομο βλέμμα μου που συνόδεψε το άκουσμα της είδησης, προκάλεσε μάλλον την άμεση αντίδρασή του: «Μη φανταστείς, τη μικρή απόσταση θα κάνουμε. 6 χιλιόμετρα. Αντί να τρέξουμε στο δρόμο, θα κάνουμε τη προπόνησή μας στο βουνό».

Αυτό ήταν! Ήξερα ότι δε θα ήταν εύκολο να τον μεταπείσω. Και μεταξύ μας, με έτρωγε και η περιέργεια. «Τί στο καλό βρίσκουν όλοι αυτοί οι τρελοί στο βουνό;», αναρωτιόμουν. Είχε έρθει η ώρα να το ανακαλύψω.

Το σκηνικό είχε στηθεί στη Πεντέλη και το 9ο Pilabox. Οκ, τουλάχιστον είναι εντός έδρας, σκεφτόμουν όσο ανεβαίναμε… Η αλήθεια είναι ότι η ιδέα του αγώνα με άγχωνε. Ο φόβος μπροστά στο άγνωστο, στο καινούργιο. Είχα ντυθεί όσο πιο ζεστά μπορούσα. Κρυουλιάρα γαρ… Και κάλτσα μακριά. Να μην εκτίθεται στο κρύο ούτε ο αστράγαλος!

«Θα σκάσεις», μου έλεγαν όσοι με έβλεπαν. «Δεν κάνει κρύο, τρέξε με το κοντομάνικο. Κράτα το ισοθερμικό για μετά». Ευτυχώς για μένα, δεν τους άκουσα. Η απότομη κι απόκρημνη ανάβαση μέχρι το Ιερό των Αγίων Ασωμάτων, προϋπέθετε αρκετό περπάτημα και με δεδομένο το υψόμετρο και την απουσία ήλιου, είχα κάνει την καλύτερη επιλογή! Όσοι έκαναν τους ήρωες… ζορίστηκαν.

Η αλήθεια είναι ότι το μεγάλο μου άγχος το τερέν. Φοβόμουν πολύ μη πέσω, μη χτυπήσω. Η μετάβαση από το δρόμο στο βουνό, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ήξερα ότι θα έπρεπε να είχαμε τον κατάλληλο εξοπλισμό, κυρίως τα κατάλληλα παπούτσια.

Με είχε πάρει απ΄το χεράκι την προηγούμενη μέρα ο Γιώργος κι είχαμε περάσει μια βόλτα απ τη Saucony που όπως έχετε καταλάβει, έχουμε μια αδυναμία… Κάπως έπρεπε να μου «χρυσώσει» το χάπι. Με έσερνε που με έσερνε στο βουνό (τραβάτε με κι ας κλαίω, είμαι η άτιμη), κάπως έπρεπε να με δελεάσει, να μου δώσει ένα παραπάνω κίνητρο, αλλά κυρίως ασφάλεια. Οι γνώσεις μου στα παπούτσια trail περιορίζονται σε χρώματα, σχέδια και μάρκες. Μέχρι εκεί. Δεν είχα φορέσει ποτέ άλλωστε στη ζωή μου.

Το ασφαλές και άνετο Saucony Excursion TR11 μπορεί να σου δώσει κίνητρο να αγαπήσεις το βουνό

Το Saucony Excursion TR11, όμως ήταν έρωτας με τη πρώτη ματιά. Θες ότι μου άρεσε το χρώμα του; Θες ότι με το που το δοκίμασα αισθάνθηκα λες και κάποιος το είχε σχεδιάσει ακριβώς στο καλούπι του ποδιού μου; Η σιγουριά που μου έβγαλε εξαρχής στο πάτημά μου, εξανέμισε και τη παραμικρή αναστολή που μπορεί να είχα για το αν έπρεπε να τρέξω στον αγώνα ή όχι.

Και πραγματικά, σε κανένα σημείο της διαδρομής, δεν αισθάνθηκα φόβο ή ανασφάλεια, το ακριβώς αντίθετο. Είχα μια σιγουριά στο πάτημά μου. Τρανή απόδειξη ότι σχεδόν δεν χρησιμοποίησα τα χέρια μου στην δύσκολη ανάβαση της διαδρομής. Τόσο σίγουρη για μένα!

Το τερέν πάντως ήταν… παιχνιδιάρικο, (αγαπημένη λέξη, δανεισμένη από τον λάτρη του βουνού, Νίκο Κωστόπουλο), με απαιτητικό κομμάτι ανάβασης που δυσκόλεψε αρκετούς, μέσα σε αυτούς κι εμένα. Επίσης, πλην της ανάβασης, το βραχώδες έδαφος δυσκόλευε τη προσπάθειά μας, γιατί αν δεν ήσουν προσεκτικός μπορούσες εύκολα να γλιστρήσεις και να χτυπήσεις.

Προσωπικά, το απόλαυσα. Αν δεν είχε και λίγο δυσκολία, τί νόημα θα είχε ο αγώνας; Κάθε φορά, βέβαια, που κοίταγες πίσω, η θέα σε αποζημίωνε. Η στιγμή δε που φτάσαμε στο ιερό των Αγίων Ασωμάτων, νομίζω θα την έχω για πάντα στο μυαλό μου. Η κούραση είχε σχεδόν εξαφανιστεί κι αν δεν έκανε λίγο ψύχρα, θα καθόμουν κι άλλο να απολαύσω τη θέα της Αθήνας που απλωνόταν μπροστά μας.

Η ώρα της κατάβασης είχε φτάσει… Η κατηφόρα απλωνόταν απότομη. Σου επέτρεπε να αναπτύξεις ταχύτητα και να καλύψεις το χαμένο έδαφος. Προσωπικά, σαν εμπειρία, δεν μ’ άρεσε ιδιαίτερα. Η φόρα που μπορεί να αποκτήσεις με τρόμαξε κι η αλήθεια είναι ότι όντας άμαθη, παρακαλούσα απλά να περάσω τη γραμμή του τερματισμού.

Χώρια που κράταγα πίσω κι αυτό τον δύσμοιρο τον Γιώργο. Τον ήθελα παρέα. Δεν μπορούσα να χωνέψω ότι όλοι με πέρναγαν στη κατηφόρα σαν σταματημένη. Τουλάχιστον αυτός θα έμενε μαζί μου. Έτσι κάνουν οι συναθλητές και φίλοι. Το ίδιο θα έκανα κι εγώ γι΄αυτόν.

Βέβαια, ενδέχεται και να μπορούσα να πάω πιο γρήγορα. Αλλά δεν ήθελα. Προτιμούσα να διασφαλίσω την σωματική μου ακεραιότητα και να αποφύγω μια πτώση που θα μπορούσε να μου προκαλέσει κάποιο τραυματισμό. Δεν έβρισκα κανένα λόγο να το ρισκάρω.

Χεράκι χεράκι κι εν μέσω ενθουσιώδους υποδοχής από τους διοργανωτές, περάσαμε τη γραμμή του τερματισμού.

Ομολογώ ότι μου άρεσε περισσότερο απ’ όσο περίμενα, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι ήταν η πρώτη μου φορά στο βουνό. Διασκέδασα που δοκίμασα κάτι καινούργιο και πιο απαιτητικό και το έφερα εις πέρας και μάλιστα με επιτυχία. Οπότε αυτό μου άνοιξε την όρεξη…

Έπεται συνέχεια. Να είστε σίγουροι. Ραντεβού (και) στα βουνά!

#werunnfun #rnfchallenge

Previous ArticleNext Article

Τρέξιμο στα… σύννεφα με το σωστό running παπούτσι!

Τρέξιμο στα... σύννεφα με το σωστό running παπούτσι!

Ποτέ δεν με συνάρπαζαν οι τεχνικές λεπτομέρειες σε μια κριτική. Είτε πρόκειται για θεατρικό έργο, είτε για ένα δρομικό παπούτσι.

Σαφώς και πρέπει να έχεις ένα μπούσουλα στο κεφάλι σου και μια γνώση για να γράψεις κάτι άρτιο, αλλά η προσαρμογή στην πραγματικότητα είναι αυτή που κάνει τη διαφορά και λέει την αλήθεια.

Και φυσικά αυτό ισχύει και για τα running παπούτσι με τα οποία θα ασχοληθούμε σήμερα, το οποίο, θεωρώ ένα από τα καλύτερα που έχω φορέσει.

Η τεχνολογία εφαρμόζεται στους δρόμους

Το Triumph ISO 5 της Saucony, ένα από τα πιο εξελιγμένα μοντέλα running παπουτσιών που κυκλοφορούν στην αγορά.

Φτιαγμένο έτσι ώστε ο κάτοχός τους να διανύει πολλά χιλιόμετρα και ταυτόχρονα να μπορεί να αυξάνει και να μειώνει τον ρυθμό του τρεξίματος χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα.

Διάβασα για την ποιότητα του υλικού που χρησιμοποιεί στη σόλα της η Saucony: Η Θερμοπλαστική Πολυουρεθάνη (TPU) χαρακτηρίζεται από μεγάλη ανθεκτικότητα, επιστροφή ενέργειας και σταθερότητα της πυκνότητάς της στις αλλαγές θερμοκρασίας

Αυτό είναι το EVERUN, η τεχνολογία που εφαρμόζει τα τελευταία χρόνια στα παπούτσια της η εταιρεία και η οποία στο Saucony Triumph ISO 5, χρησιμοποιείται και στην ενδιάμεση και στην κάτω σόλα. Περισσότερο δηλαδή από οποιοδήποτε άλλο μοντέλο.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι όταν το φορέσεις στο πόδι σου, νομίζεις ότι φοράς… σύννεφο και όταν αρχίσεις να τρέχεις αντιλαμβάνεσαι τη βοήθεια που σου δίνει με την επιστροφή ενέργειας.

Και αυτό δεν είναι θεωρία, είναι μια διαπίστωση που έκανα ο ίδιος τρέχοντας στους δρόμους του Κολωνού για την καθημερινή προπόνησή μου για το RNF CHALLENGE.

Όποιος έχει περάσει από τη γειτονιά μου, θα ξέρει ότι τα πεζοδρόμια που μπορείς να περπατήσεις είναι ελάχιστα και οι δρόμοι με την άψογη ασφαλτόστρωση σε… Silver Alert. Το Saucony Triumph ISO 5 το έβαλα, λοιπόν, στα… βαθιά και πιστέψτε με, όχι μόνο επέπλευσε, αλλά… πέταξε.

Τι παρατήρησα

1) Επειδή το καουτσούκ που έχει το παπούτσι σε σχέση με το προηγούμενο μοντέλο (Triumph ISO 4) είναι λεπτότερο, το παπούτσι γίνεται πιο εύκαμπτο, καθιστώντας ευκολότερες τις αλλαγές στην κατεύθυνση, κάτι που για το τρέξιμο στην πόλη είναι απαραίτητο. Είναι τόσο ευλύγιστο ώστε να προσαρμόζεται διαρκώς στις κινήσεις των ποδιών που προκύπτουν ακόμα και από το βάδισμα.

2) Το νέο μοντέλο σε σχέση με τον προκάτοχό του, έχει μικρές διαφορές στον όγκο όσον αφορά την σόλα. Συγκεκριμένα έχουν προστεθεί μόλις 2 χιλιοστά στην κορυφή της μεσαίας σόλας, κάτι που αυξάνει την απορρόφηση, την προσαρμοστικότητα και την αντοχή του παπουτσιού.

3) Ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα του της σειράς ISO είναι η άνεση στο πόδι με τον τρόπο που δένουν τα κορδόνια στο πάνω μέρος. Στο Triumph ISO 5 υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη βελτίωση που συνδυάζεται με την κομψότητα. Το γεγονός ότι το παπούτσι έχει τη δυνατότητα να αγκαλιάζει το πόδι σου σαν χταπόδι σου προσφέρει μέγιστη απόλαυση. Θα πρέπει ίσως να το δέσετε λίγο πιο σφιχτά από άλλα παπούτσια. Θα το βρείτε στις πρώτες 2 προπονήσεις σας. Η 3η θα είναι απόλαυση.

4) Σε αντίθεση με άλλες εταιρίες που διαθέτουν δρομική τεχνολογία, η Saucony ρίχνει πια το βάρος και στην εμφάνιση. Και μεταξύ μας καλά κάνει. Η εμφάνιση τους και ο συνδυασμός χρωμάτων, όχι μόνο να δημιουργεί ένα αισθητικά όμορφο αποτέλεσμα αλλά και να «καμουφλάρει» τα αποτελέσματα της φθοράς.

5) Ταυτόχρονα, το εξωτερικό περίβλημα διαμορφώνει μια αξιοπρόσεκτη ισορροπία στις καιρικές συνθήκες: είναι κατασκευασμένο με τέτοιο τρόπο ώστε το πόδι να «αναπνέει» τις ζεστές μέρες αλλά να κρατιέται ζεστό τις κρύες.

6) Το μόνο μειονέκτημα που θα μπορούσε να βρει κανείς, είναι το βάρος του παπουτσιού. Λένε ότι προς το τέλος ενός Μαραθωνίου, μπορεί να σε προβληματίσει. Θα σας πω όταν το κάνω. Προς το παρόν δεν έχω καταλάβει κάτι.

Συμπερασματικά…

Κατά την ταπεινή μου άποψη έχουμε να κάνουμε μένα ένα παπούτσι με πολλά πλεονεκτήματα, ελάχιστα μειονεκτήματα.

Και αν είστε ερασιτέχνης δρομέας και ψάχνετε να βρείτε ένα παπούτσι για να απολαύσετε κάθε χιλιόμετρο της προπόνησης ή του αγώνα σας, τότε είναι ξεκάθαρο πως το Triumph ISO 5 της Saucony είναι η τέλεια επιλογή.

Προετοιμασία με προπονητή: Αξία ανεκτίμητη

Προετοιμασία με προπονητή: Αξία ανεκτίμητη

Θα ξεκινήσω σήμερα το κείμενό μου με δύο ερωτήσεις: Είναι το τρέξιμο είναι ένα άθλημα που μπορούν να κάνουν όλοι; Η απάντηση είναι: Ναι. Ισχύει το ίδιο και για το τρίαθλο: Η απάντηση είναι: Ναι μεν, αλλά…

Αυτό το “Ναι” και αυτό το “Να μεν, αλλά…” θα προσπαθήσω να σας αναλύσω με το κλείσιμο περίπου ενός μήνα προετοιμασίας του RNF CHALLENGE, με στόχο τον πρώτο μου αγώνα τριάθλου, που δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από το Spetsathlon 2019.

Το τρέξιμο, τουλάχιστον έτσι όπως το θεωρούμε εμείς εδώ στο runnfun.gr είναι κάτι απλό. Δεν χρειάζεται πολλά. Ένα καλό ζευγάρι παπούτσια, ρούχα ανάλογα την περίσταση, ένα ρολόϊ-βοηθό ή μια εφαρμογή στο κινητό, καρδιολογικές εξετάσεις και εξετάσεις αίματος και… έφυγες.

Η καλή διάθεση και το μυαλό παίζουν ρόλο, η παρέα επίσης και φυσικά οι στόχοι. Για να τρέξει κανείς 5άρια και 10άρια σε χαλαρούς ρυθμούς για την υγεία και τη διασκέδασή του, δεν χρειάζονται σύνθετα προγράμματα και εξειδικευμένες αναλύσεις.

Ο προπονητής…

Όταν, όμως, οι στόχοι μεγαλώνουν, όταν ας πούμε θέλουμε να τρέξουμε ημιμαραθώνιο, μαραθώνιο, κάποιον αγώνα υπεραπόστασης τότε σίγουρα ένας άνθρωπος με γνώση του αντικειμένου, όχι μόνο μπορεί να βοηθήσει, αλλά μπορεί και να μας προστατέψει.

Η προετοιμασία για απαιτητικούς αγώνες θέλει γνώση και τη γνώση δεν μπορείς να την αποκτήσεις “ξεσηκώνοντας” προγράμματα γυμναστικής από το διαδίκτυο ή από κάποιες εφαρμογές.

Και εδώ ερχόμαστε στο… “Ναι μεν, αλλά” που ανέφερα παραπάνω για το τρίαθλο.

Το τρίαθλο, ακόμα και η μικρή απόσταση (sprint) δεν είναι καθόλου, μα καθόλου εύκολη υπόθεση. Και δεν υπάρχει αυτό το νηπιακό στάδιο που υπάρχει στο τρέξιμο.

Στο τρίαθλο δεν μπορείς να πεις: Βουτάω για ένα κολύμπι, κάνω δυο πεταλιές, τρέχω λιγάκι και τερμάτισα. Πρόκειται για ένα άθλημα συνδυαστικό, με αρκετές ώρες προπόνησης. Με διαφορετικές Μια προπόνηση που σου αλλάζει την καθημερινότητα. Από τις συνήθειες στο φαγητό, μέχρι την ώρα που ξυπνάς και φυσικά την ώρα που κοιμάσαι.

Όταν μάλιστα εργάζεσαι κιόλας, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο πολύπλοκα και εκεί, μόνο ένας προπονητής μπορεί να σε ξεμπερδέψει.

Αυτόν τον πρώτο μήνα προετοιμασίας, έχω νιώσει κούραση αρκετές φορές, τα πόδια μου βαριά άλλες τόσες. Μια προπόνηση να “βγαίνει”, μία όχι. Ποτέ, όμως, μα ποτέ δεν θεώρησα ότι πάει κάτι στραβά.

Διότι πάντα σκεφτόμουν: Ξέρει ο Σπυριδαντωνάκης. Και έτσι είναι. Ο προπονητής, εκτός από την εξειδικευμένη προπόνηση που θα σε βελτιώσει, σου δίνει και την ψυχολογική ώθηση. Τη σιγουριά ότι αυτό που κάνεις, το κάνεις σωστά και καλά.

Δεν ακούς μόνος σου το σώμα σου, αλλά με κάποιον που ξέρει. Και έτσι αποφεύγεις τραυματισμούς και κακοτοπιές.

Και όλο αυτό με τη σειρά του, δίνει ψυχολογία και η ψυχολογία είναι βασικό στοιχείο της προετοιμασίας, ειδικά όταν αυτή αρχίζει να γίνεται δύσκολη.

Εμπιστοσύνη

Στο πρώτο στάδιο, λοιπόν, αυτό που κέρδισα θεωρώ ότι είναι η εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη στον Νίκο που το πρώτο πράγμα που μου ζήτησε ήταν αθλητικό ιστορικό και συγκεκριμένες εξετάσεις. Που έβγαλε ένα πρόγραμμα τέτοιο, που με έκανε να πιστέψω ότι μπορώ, που με έκανε να δω αποτελέσματα και που σίγουρα με έκανε να πιστέψω ότι το όμορφο ταξίδι τώρα αρχίζει.

Η εμπιστοσύνη στον εαυτό μου ότι μπορώ να τα καταφέρω είναι η πρώτη μεγάλη νίκη και από ότι κατάλαβα ο πρώτος στόχος του προπονητή.

Διαβάστε ακόμα: Και είχα μια φαγούρα…

Και είχα μια φαγούρα…

Και είχα μια φαγούρα...

Η προπόνηση του τριάθλου σε κάνει να περνάς αρκετές ώρες μέσα στο νερό. Ήταν κάτι που ευχόμουν και φοβόμουν ταυτόχρονα και θα εξηγήσω γιατί.

Το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή. Η θάλασσα το μέρος που θα ήθελα να ζω. Το νερό η λύτρωση από τον ήλιο και τη ζέστη. Η κολύμβηση… ανάγκη για να μην πνιγώ.

Στην τσάντα της παραλίας υπάρχει μια ψάθα, μια πετσέτα και ένα αντιηλιακό. Τέλος. Και κανένα απολύτως πρόγραμμα. Πλατσούρισμα, βουτιά, ξανά πλατσούρισμα, ξαπλωστρούλα, καφεδάρα και όλα καλά.

Το νερό, λοιπόν, το αγαπάω. Άρα για μένα μετά την απόφαση για το “RNF Challenge“, το γεγονός ότι θα περνούσα αρκετές ώρες μέσα στο νερό, έστω και αν αυτό για το χειμώνα τουλάχιστον είναι σε πισίνα, ήταν από μόνο του ένα καλό νέο.

Στο κολυμβητήριο, ωστόσο, τα πράγματα αλλάζουν. Αρχικά έχεις ένα πρόγραμμα από τον κόουτς Νίκο Σπυριδαντωνάκη που δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια για… πλατσουρίσματα.

Κατά δεύτερον, τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση, έχεις μια τσάντα να φτιάξεις από το προηγούμενο βράδυ. Πετσέτα για το σώμα, για τα μαλλιά, γυαλάκια, σκουφάκι, ωτοασπίδες, βατραχοπέδιλα, σαγιονάρες, βαρελάκι, μαγιό, αφρόλουτρο-σαμπουάν, αποσμητικό, buffer, σκουφί (για το κρύο),λουκετάκι… αυτά.

Και αν σας φαίνονται πολλά, θα διαπιστώσετε ότι υπάρχουν και άλλα τα οποία αν ξεχάσετε, τότε θα αντιμετωπίσετε το πρόβλημα που αντιμετώπισα και εγώ.

Μετά την 3η προπόνηση…

Μετά την 3η προπόνηση, ένιωσα μια ενόχληση από φαγούρα στον αριστερό μου γλουτό και την ωμοπλάτη. Δεν έδωσα (σ.σ. κακώς) ιδιαίτερη σημασία Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τα συμπτώματα μια μέρα μετά να ενταθούν και μάλιστα να είναι τόσο ενοχλητικός ο κνησμός που δεν κατάφερα να κοιμηθώ το βράδυ.

Την επόμενη μέρα η ίδια κατάσταση. Μετά από αρκετή υπομονή επισκέφτηκα τo Νοσοκομείο Ανδρέας Συγγρός. Μιας και δεν είχα εξανθήματα ή σπυράκια, ούτε καν κοκκινίλες, προσπάθησα να εξηγήσω στον γιατρό τι μου συμβαίνει. Με εξέτασε και όταν άκουσε την μαγική λέξη “κολυμβητήριο” η διάγνωσή του έγινε εύκολη.

“Έχεις μια πολύ ελαφριά ανεπαίσθητη ξηροδερμία που δεν είναι εύκολα ορατή και όλο αυτό προέρχεται από το χλώριο. Θα έπρεπε να έχεις χρησιμοποιήσει ένα ενυδατικό γαλάκτωμα εξ αρχής, γιατί το χλώριο δημιουργεί διάφορα προβλήματα σε σημεία που υπάρχει τριβή (σ.σ. μαγιό, ή στις άκρες από το σκουφάκι στο πρόσωπο), είτε σε σημεία που μπορεί να έχεις δημιουργήσει μικρές αμυχές αν έχεις ξυθεί”, μου είπε και έγραψε στη συνταγή ένα γαλάκτωμα και μια αλοιφή για να με ανακουφίσει τις πρώτες ημέρες από την φαγούρα.

Επειδή η ανασφάλεια και η επιφυλακτικότητα με τους γιατρούς είναι ένα από τα ελαττώματα μου, περιέγραψα σε ορισμένους φίλους κολυμβητές την εμπειρία μου και μου επιβεβαίωσαν μέχρι κεραίας τα λεγόμενα του.

Το πρόβλημα λύθηκε μέσα σε μερικές ημέρες, αλλά το ηθικό δίδαγμα είναι ότι τα γαλακτώματα για την περιποίηση του δέρματος δεν είναι καθαρά γυναικεία υπόθεση.

Με αφορμή την μικρή, αλλά εκνευριστική περιπέτειά μου, έκανα μια έρευνα για τις συνέπειες του χλωρίου στο δέρμα και τα μαλλιά και σας παραθέτω μερικές συμβουλές που πλέον ακολουθώ κατά γράμμα.

1) Για το δέρμα: Κάνουμε ντους πριν και φυσικά μετά την πισίνα και την προπόνησή μας. Καλό είναι να προμηθευτούμε ειδικό σαπούνι ενυδάτωσης και φυσικά ένα γαλάκτωμα ή ενυδατική κρέμα. Όλα αυτά εξουδετερώνουν την οξύτητα του χλωρίου.

2) Για τα μαλλιά: Βρέχουμε τα μαλλιά μας με μη χλωριούχο νερό και μετά φοράμε το σκουφάκι μας. Τα μαλλιά βρέχονται και δεν απορροφούν τόσο χλώριο μετά. Πλένουμε το κεφάλι μας με σαμπουάν μετά την προπόνηση, αποφεύγουμε το πιστολάκι. Στεγνώνουμε με πετσέτα χωρίς να τρίβουμε πολύ και φοράμε ένα ζεστό σκούφο για να μην κρυώσουμε βγαίνοντας έξω.

3) Για τα μάτια: Αν φοράτε φακούς επαφής, καλό είναι να χρησιμοποιείτε τους ημερήσιους στην πισίνα και να τους πετάτε μετά. Εναλλακτικά να έχετε μαζί σας ενυδατικά υγρά και κολλύριο. Εννοείται ότι φοράμε πάντα τα γυαλάκια μας.

4) Ρούχα – πετσέτες: Το χλώριο χαλάει τα χρώματα και την υφή. Στο πλυντήριο μετά το κολυμβητήριο μπορούμε να προσθέτουμε λίγο ξύδι για το μαγιό και τις πετσέτες μας, γιατί το ξύδι βοηθάει στον περιορισμό της απορρόφησης του χλωρίου από τα ρούχα.

Αυτά, και καλές προπονήσεις…

Send this to a friend