«Μα τι στο καλό βρίσκουν όλοι στο βουνό»;

«Μα τι στο καλό βρίσκουν όλοι στο βουνό»;

-Σκέφτομαι, να κάνουμε και κανέναν αγώνα βουνού…
-Ναι, δεν είμαι αντίθετος. Ίσα ίσα οι μικρές αποστάσεις βοηθάνε στην ενδυνάμωση.

Ήμουν σίγουρη ότι η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Πόσο δε μάλλον τώρα που ο συνοδοιπόρος μου σε αυτό το Challenge, είχε και τη έγκριση του προπονητή, Νίκου Σπυριδαντωνάκη. (Είναι αλήθεια ότι δεν παρεκκλίνουμε από τα λεγόμενά του. Τα ακολουθούμε με ευλάβεια περιμένοντας τη δική μας αγωνιστική… ανάσταση).

Ότι προσπαθούσα τόσα χρόνια μέσω της ενασχόλησής μου με το Γραφείο Τύπου διαφόρων ορεινών διοργανώσεων, να αποφύγω, δεν θα αργούσε η στιγμή που θα το έβρισκα μπροστά μου. Και δεν λάθεψα…

Στο δικό μου το μυαλό, το βουνό ήταν συνδυασμένο με οποιαδήποτε άλλη αθλητική δραστηριότητα πλην του τρεξίματος. Λατρεύω το σκι, τρελαίνομαι για πεζοπορία στα μονοπάτια αλλά δε μπορούσα με τίποτα να με φανταστώ να τρέχω σε αυτό. Κάτι οι δύσκολες και σκληρές καιρικές συνθήκες του βουνού, το χιόνι και η λάσπη, ειδικά τους πιο «κρύους» μήνες του χρόνου, κάτι το γεγονός ότι για μένα το τρέξιμο σημαίνει «τρέχω» κι όχι «περπατώ», αποτελούσαν τις κύριες αιτίες που δεν με «έψηνε» να το δοκιμάσω.

Επειδή όμως είμαι «team player» κι όταν η παρέα αποφασίσει κάτι ακολουθώ χωρίς δεύτερη σκέψη, έφτασε και για μένα η ώρα να πάρω… τα βουνά.

Ο Γιώργος μίλησε κι ελάλησε: «Θα πάμε στο Pilabox;». «Τί είναι αυτό;», ρώτησα χωρίς να υποψιάζομαι τι μπορεί να με περιμένει… «Είναι ένας αγώνας trail στη Πεντέλη». Το έντρομο βλέμμα μου που συνόδεψε το άκουσμα της είδησης, προκάλεσε μάλλον την άμεση αντίδρασή του: «Μη φανταστείς, τη μικρή απόσταση θα κάνουμε. 6 χιλιόμετρα. Αντί να τρέξουμε στο δρόμο, θα κάνουμε τη προπόνησή μας στο βουνό».

Αυτό ήταν! Ήξερα ότι δε θα ήταν εύκολο να τον μεταπείσω. Και μεταξύ μας, με έτρωγε και η περιέργεια. «Τί στο καλό βρίσκουν όλοι αυτοί οι τρελοί στο βουνό;», αναρωτιόμουν. Είχε έρθει η ώρα να το ανακαλύψω.

Το σκηνικό είχε στηθεί στη Πεντέλη και το 9ο Pilabox. Οκ, τουλάχιστον είναι εντός έδρας, σκεφτόμουν όσο ανεβαίναμε… Η αλήθεια είναι ότι η ιδέα του αγώνα με άγχωνε. Ο φόβος μπροστά στο άγνωστο, στο καινούργιο. Είχα ντυθεί όσο πιο ζεστά μπορούσα. Κρυουλιάρα γαρ… Και κάλτσα μακριά. Να μην εκτίθεται στο κρύο ούτε ο αστράγαλος!

«Θα σκάσεις», μου έλεγαν όσοι με έβλεπαν. «Δεν κάνει κρύο, τρέξε με το κοντομάνικο. Κράτα το ισοθερμικό για μετά». Ευτυχώς για μένα, δεν τους άκουσα. Η απότομη κι απόκρημνη ανάβαση μέχρι το Ιερό των Αγίων Ασωμάτων, προϋπέθετε αρκετό περπάτημα και με δεδομένο το υψόμετρο και την απουσία ήλιου, είχα κάνει την καλύτερη επιλογή! Όσοι έκαναν τους ήρωες… ζορίστηκαν.

Η αλήθεια είναι ότι το μεγάλο μου άγχος το τερέν. Φοβόμουν πολύ μη πέσω, μη χτυπήσω. Η μετάβαση από το δρόμο στο βουνό, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ήξερα ότι θα έπρεπε να είχαμε τον κατάλληλο εξοπλισμό, κυρίως τα κατάλληλα παπούτσια.

Με είχε πάρει απ΄το χεράκι την προηγούμενη μέρα ο Γιώργος κι είχαμε περάσει μια βόλτα απ τη Saucony που όπως έχετε καταλάβει, έχουμε μια αδυναμία… Κάπως έπρεπε να μου «χρυσώσει» το χάπι. Με έσερνε που με έσερνε στο βουνό (τραβάτε με κι ας κλαίω, είμαι η άτιμη), κάπως έπρεπε να με δελεάσει, να μου δώσει ένα παραπάνω κίνητρο, αλλά κυρίως ασφάλεια. Οι γνώσεις μου στα παπούτσια trail περιορίζονται σε χρώματα, σχέδια και μάρκες. Μέχρι εκεί. Δεν είχα φορέσει ποτέ άλλωστε στη ζωή μου.

Το ασφαλές και άνετο Saucony Excursion TR11 μπορεί να σου δώσει κίνητρο να αγαπήσεις το βουνό

Το Saucony Excursion TR11, όμως ήταν έρωτας με τη πρώτη ματιά. Θες ότι μου άρεσε το χρώμα του; Θες ότι με το που το δοκίμασα αισθάνθηκα λες και κάποιος το είχε σχεδιάσει ακριβώς στο καλούπι του ποδιού μου; Η σιγουριά που μου έβγαλε εξαρχής στο πάτημά μου, εξανέμισε και τη παραμικρή αναστολή που μπορεί να είχα για το αν έπρεπε να τρέξω στον αγώνα ή όχι.

Και πραγματικά, σε κανένα σημείο της διαδρομής, δεν αισθάνθηκα φόβο ή ανασφάλεια, το ακριβώς αντίθετο. Είχα μια σιγουριά στο πάτημά μου. Τρανή απόδειξη ότι σχεδόν δεν χρησιμοποίησα τα χέρια μου στην δύσκολη ανάβαση της διαδρομής. Τόσο σίγουρη για μένα!

Το τερέν πάντως ήταν… παιχνιδιάρικο, (αγαπημένη λέξη, δανεισμένη από τον λάτρη του βουνού, Νίκο Κωστόπουλο), με απαιτητικό κομμάτι ανάβασης που δυσκόλεψε αρκετούς, μέσα σε αυτούς κι εμένα. Επίσης, πλην της ανάβασης, το βραχώδες έδαφος δυσκόλευε τη προσπάθειά μας, γιατί αν δεν ήσουν προσεκτικός μπορούσες εύκολα να γλιστρήσεις και να χτυπήσεις.

Προσωπικά, το απόλαυσα. Αν δεν είχε και λίγο δυσκολία, τί νόημα θα είχε ο αγώνας; Κάθε φορά, βέβαια, που κοίταγες πίσω, η θέα σε αποζημίωνε. Η στιγμή δε που φτάσαμε στο ιερό των Αγίων Ασωμάτων, νομίζω θα την έχω για πάντα στο μυαλό μου. Η κούραση είχε σχεδόν εξαφανιστεί κι αν δεν έκανε λίγο ψύχρα, θα καθόμουν κι άλλο να απολαύσω τη θέα της Αθήνας που απλωνόταν μπροστά μας.

Η ώρα της κατάβασης είχε φτάσει… Η κατηφόρα απλωνόταν απότομη. Σου επέτρεπε να αναπτύξεις ταχύτητα και να καλύψεις το χαμένο έδαφος. Προσωπικά, σαν εμπειρία, δεν μ’ άρεσε ιδιαίτερα. Η φόρα που μπορεί να αποκτήσεις με τρόμαξε κι η αλήθεια είναι ότι όντας άμαθη, παρακαλούσα απλά να περάσω τη γραμμή του τερματισμού.

Χώρια που κράταγα πίσω κι αυτό τον δύσμοιρο τον Γιώργο. Τον ήθελα παρέα. Δεν μπορούσα να χωνέψω ότι όλοι με πέρναγαν στη κατηφόρα σαν σταματημένη. Τουλάχιστον αυτός θα έμενε μαζί μου. Έτσι κάνουν οι συναθλητές και φίλοι. Το ίδιο θα έκανα κι εγώ γι΄αυτόν.

Βέβαια, ενδέχεται και να μπορούσα να πάω πιο γρήγορα. Αλλά δεν ήθελα. Προτιμούσα να διασφαλίσω την σωματική μου ακεραιότητα και να αποφύγω μια πτώση που θα μπορούσε να μου προκαλέσει κάποιο τραυματισμό. Δεν έβρισκα κανένα λόγο να το ρισκάρω.

Χεράκι χεράκι κι εν μέσω ενθουσιώδους υποδοχής από τους διοργανωτές, περάσαμε τη γραμμή του τερματισμού.

Ομολογώ ότι μου άρεσε περισσότερο απ’ όσο περίμενα, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι ήταν η πρώτη μου φορά στο βουνό. Διασκέδασα που δοκίμασα κάτι καινούργιο και πιο απαιτητικό και το έφερα εις πέρας και μάλιστα με επιτυχία. Οπότε αυτό μου άνοιξε την όρεξη…

Έπεται συνέχεια. Να είστε σίγουροι. Ραντεβού (και) στα βουνά!

#werunnfun #rnfchallenge

Previous ArticleNext Article

Το Μαραθώνιο ταξίδι, η μαγική στιγμή στο στάδιο και οι λεπτομέρειες…

hoto credits: Μάνος Χρυσός

«Η πιο σημαντική μέρα ενός αγώνα είναι η επόμενη». Η φράση που είχε πει ο Χρήστος Γαρέφης έχει αποτυπωθεί το μυαλό μου από την ημέρα που την άκουσα και με βάση όλη την φιλοσοφία που συμπυκνώνεται σε αυτή θα πρέπει ο καθένας να προσπαθήσει να πορευθεί.

Τι εννοεί, όμως, ακριβώς; Άραγε ένας τόσο μεγάλος αθλητής με διακρίσεις και συμμετοχές σε μεγάλους αγώνες και διοργανώσεις, ανάμεσά τους και οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2004, δεν σκέφτεται το αποτέλεσμα;

Το σκέφτεται είναι η απάντηση. Στην πραγματικότητα, όμως, ο Χρήστος Γαρέφης λέει ότι για να υπάρξει επόμενη μέρα, θα πρέπει πριν από τον αγώνα να έχεις δείξει αφοσίωση και συνέπεια.

Η μέρα του αγώνα είναι απλά μια μέρα. Μπορεί να είναι καλή, μπορεί να είναι και κακή. Ποτέ δεν μπορείς με σιγουριά να προδικάσεις τι θα συμβεί.

Είναι δεδομένο, ωστόσο, ότι η προετοιμασία που έχεις κάνει δεν πρόκειται να πάει χαμένη. Ότι, λοιπόν, και αν συμβεί την ημέρα του αγώνα, αν εσύ έχεις προετοιμαστεί σωστά, τότε η επόμενη μέρα, η πιο σημαντική θα είναι πάντα καλή.

Και σήμερα Δευτέρα 11/11/2019, η επόμενη μέρα του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας, είναι μια καλή μέρα για μένα.

Γιατί είμαι όρθιος, είμαι στη δουλειά μου, είμαι χαρούμενος και νιώθω καλά. Και αυτό έχει την εξήγησή του.

Ο Νίκος Σπυριδαντωνάκης που ανέλαβε πέρυσι τον Δεκέμβριο να με βάλει στον… ίσιο δρόμο ήξερε ότι δεν έχει να κάνει με έναν άνθρωπο με αθλητική υποδομή. Δούλεψε, λοιπόν, μεθοδικά μαζί μου. Εξετάσεις, πρόγραμμα προπόνησης, διατροφή (σ.σ. έχω αναφερθεί στο παρελθόν στην διατροφική εκπαίδευση του Νικου Καφετζόπουλου) και πολύ υπομονή.

Από τις 15 Σεπτεμβρίου και μετά, χάθηκε λίγο η… μπάλα στην προετοιμασία μου για τον Μαραθώνιο. Έχασα αρκετές προπονήσεις λόγω δουλειάς και το πρόγραμμα τινάχτηκε στον αέρα. Προηγουμένως, μέσα στο καλοκαίρι για ένα διάστημα τουλάχιστον 20 ημερών, δεν μπορούσα να τρέξω (έκανα μόνο κολύμβηση και λίγο ποδήλατο) εξαιτίας ενός τραυματισμού στον αχίλλειο. Παρά τις 15 φυσικοθεραπείες, το πρόβλημα της φλεγμονής σε ένα συγκεκριμένο σημείο είναι πάντα εκεί.

Παρόλα αυτά, τερμάτισα χωρίς ιδιαίτερους πόνους το 26άρι στο Spetses Mini Marathon και τα 2-3 long run που κατάφερα να κάνω μετά βγήκαν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Άρα η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει και φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω φέτος την ευκαιρία να σταθώ στην εκκίνηση στον Μαραθώνα.

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής δεν πίστεψα ούτε για μια στιγμή, ούτε πριν ούτε κατά τη διάρκεια, ότι δεν θα τα καταφέρω, Ήξερα ότι τα χιλιόμετρα δεν θα μπορούσα να τα πάω στον ρυθμό που ήθελα και είχα προπονηθεί, ήμουν σίγουρος, όμως, ότι θα τερμάτιζα και μάλιστα χωρίς προβλήματα.

Όλη τη χρονιά επένδυσα στην προετοιμασία μου. Προσπάθησα να φανώ όσο πιο συνεπής μπορούσα με σεβασμό απέναντι στους αγώνες που έτρεξα. Δεν υπάρχει εύκολη ή δύσκολη διαδρομή, για εμάς τους ερασιτέχνες που δεν κυνηγάμε αυστηρά δευτερόλεπτα και πρωτιές. Αυτό που έχει καθοριστική σημασία, είναι να βρούμε το χρόνο να δουλέψουμε όσο το δυνατόν καλύτερα στην προπόνησή μας. Με την κατάλληλη καθοδήγηση, η επόμενη μέρα του αγώνα μας, θα είναι πάντα μια καλή μέρα.

Θα πρέπει, όμως να σας αποκαλύψω ένα μυστικό. Θα πρέπει κάθε φορά να αξιολογούμε την κατάστασή μας και να ποντάρουμε στα πλεονεκτήματά μας. Να ξέρουμε που υπερτερούμε και που όχι και έτσι να οργανώνουμε το πλάνο μας.

Για παράδειγμα, εγώ ήξερα ότι μου έλειπαν κάποια χιλιόμετρα και κάποιες συγκεκριμένες προπονήσεις. Ήξερα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να βγει σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής ο χρόνος και ο ρυθμός μου. Μέχρι το 20 ήμουν εξαιρετικά και ένιωθά ότι είχα δυνάμεις.

Οι ανάσες μου ήταν καλές, δυνάμεις είχα, αλλά τα πόδια δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν. Ο πόνος στον αχίλλειο ήταν έντονος και άρα δεν γινόταν να πιέσω. Ήξερα, όμως, ότι ήμουν καλά στα υπόλοιπα.

Και ήμουν καλά γιατί:

α) Είχα κοιμηθεί όσο το δυνατόν καλύτερα τις 2 τελευταίες ημέρες

β) Είχα φάει και πιει όπως έπρεπε την τελευταία εβδομάδα και την τελευταία ημέρα είχα ένα εξαιρετικό πλάνο με τα προϊόντα της Maurten

γ) Πόνταρα στην ξεκούραση και όχι στο φορμάρισμα

δ) Είχα εξαιρετική ψυχολογία και αυτοπεποίθηση

Υπάρχουν, όμως και μικρές λεπτομέρειες που τουλάχιστον σε μένα έδωσαν δύναμη. Κάποια γούρια που τουλάχιστον στο δικό μου το μυαλό λειτουργούν.

Ένιωθα για παράδειγμα ότι τα εξαιρετικά Ride ISO 2 της Saucony θα προστατέψουν τα πόδια μου και δεν είχα άδικο. Πήρα δύναμη από το κίτρινο λουράκι της Garnin στο Fenix5 plus το οποίο μέσα στο χαμό θυμήθηκε και μου έστελε η Νάνσυ, ένιωθα… ωραίος με το φοβερό καπελάκι Blackmile και δεν «έφαγα» τη βροχή στο κεφάλι και φυσικά είχα στη ζώνη μου τη φοβερή πετσετούλα της one zipper που δεν μου επέτρεψε να γεμίσω μύξες και σάλια τη μπλούζα μου (σ.σ. μην αηδιάζετε μυξιάρηδες, η μπλούζα σας ξέρει καλύτερα). Τα προϊόντα της Arla Protein ακολουθούν για αποκατάσταση, όπως μετά από κάθε προπόνηση. Είμαι σίγουρος ότι δεν είναι μόνο placebo…

Για μένα ήταν ο 2ος Μαραθώνιος και ο 1ος στην Αυθεντική διαδρομή. Τα συναισθήματα τη στιγμή που μπήκα στο Καλλιμάρμαρο δεν μπορώ να τα περιγράψω. Ακόμα ψάχνω τις λέξεις. Δεν θα το κάνω τώρα. Απλά γιατί δεν θέλω να χαλάσω τη στιγμή. Πολλές φορές δεν είναι εύκολο να αποτύπωσες με λέξεις αυτά που κρύβονται μέσα στην καρδιά σου. Μαράκι εσύ ξέρεις. Βασικά μόνο εσύ.

Το σίγουρο είναι ότι we did it again. Το RNF CHALLENGE συνεχίζει να βάζει στόχους. Τα καλύτερα έρχονται…

ΥΓ: Αντώνη, Μάνο, Γιώργο ξέρετε εσείς…

ΥΓ2: Η Αγγελική που τα εξηγεί ωραία θα σας γράψει και τα δικά της κάποια στιγμή. Προς το παρόν αναπαύεται στις δάφνες της…

Τα 36 στενά του ISOMAN, η ρακή του Αλέκου και το νέκταρ του Όθωνα!

Ένα μαγικό τριήμερο ζήσαμε όσοι καταφέραμε να βρεθούμε στο Ρέθυμνο το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου. Δεν ήταν μόνο η διοργάνωση ISOMAN της Trimore, που για άλλη μια φορά απέδειξε ότι μπορούν να γίνουν ποιοτικές διοργανώσεις multisports στην Ελλάδα, αλλά όλη η περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Κανείς ή σχεδόν κανείς δεν περίμενε ότι το ISOMAN στο Ρέθυμνο θα είχε τόσο καλό feedback, κυρίως στην τοπική κοινωνία. Αρκετές ημέρες μετά και ακόμα οι άνθρωποι στην Κρήτη, δεν μπορούν να καταλάβουν πως γίνεται μια διοργάνωση που δεν αφορά ποδόσφαιρο ή μπάσκετ, να έχει αφήσει τόσο έντονα το σημάδι της στην πόλη, να έχει δημιουργήσει προσμονή για την επόμενη χρονιά και να είναι το θέμα συζητήσεις στα αθλητικά και όχι μόνο στέκια.

Το Ρέθυμνο μπήκε δυνατά στον αθλητικτουριστικό χάρτη με τη συγκεκριμένη διοργάνωση, η οποία προσωπικά θεωρώ κέρδισε το «χρυσό» μετάλλιο και αυτό της αποδόθηκε με τιμές από τους ίδιους τους αθλητές και από τους φορείς και τους ανθρώπους της πόλης και της Κρήτης.

Θα σταθώ σε κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση και το συζήτησα και με τον Αντώνη τον Κυρίκο που είναι υπεύθυνος επικοινωνίας της διοργάνωσης.

Επειδή είμαι από την Κρήτη και γνωρίζω από πρώτο χέρι τι συμβαίνει στους δρόμους του νησιού, είχα τρομακτικό άγχος όταν είδα την ποδηλατική διαδρομή.

Για όσους δεν γνωρίζουν το πανέμορφο Ρέθυμνο, έχει μπροστά του μια τεράστια παραλία 18 χιλιομέτρων και έναν παραλιακό δρόμο παράλληλο με την παραλία που διασχίζει την απόσταση σχεδόν από το παλιό λιμάνι μέχρι την άλλη πλευρά στο τέλος του μόλου.

Μιλάμε για περίπου 6 χιλιόμετρα δρόμου, απόλυτης ευθείας, εντελώς φλατ, όπου τα ποδήλατα πιάνουν μεγάλες ταχύτητες.

Και θα μου πείτε είναι κακό αυτό; Όχι κάθε άλλο. Αν όμως σκεφτεί κανείς, ότι σε αυτόν τον παραλιακό δρόμο καταλήγουν, ούτε ένα, ούτε δύο άλλα 36 στενάκια, από τα οποία μπορεί να βγει κάποιο αυτοκίνητο, τότε όλα αλλάζουν.

Σε ένα νησί που η οδική συμπεριφορά των οδηγών και το οδικό δίκτυο κατά γενική ομολογία, δεν είναι και στο καλύτερο επίπεδο, τα 36 κάθετα στενάκια, μπορεί να γίνουν εφιάλτης για τα ποδήλατα που κινούνται ακόμα και με 70 χλμ. των ώρα.

Σε μια πόλη γεμάτη τουρίστες, με καιρό που θύμιζε Αύγουστο, με τους ντόπιους να θέλουν να κάνουν τις δουλειές τους, το να μην περάσει… κουνούπι, δεν ήταν και το πιο εύκολο πράγμα.

Και, όμως, συνέβη. Κανένα αυτοκίνητο δεν βγήκε από τα 36 αυτά στενάκια. Κανένας τουρίστας δεν πέρασε… ανέμελα το δρόμο. Και έτσι, χωρίς φόβο και όντας σίγουρος, ο Δημόπουλος κράτησε τον τίτλο του και έσπασε το ρεκόρ του, κάνοντας μια πολύ γρήγορη κούρσα. Και η Συντζανάκη με τη Μπέκα τερμάτισαν χέρι, χέρι και με χαμόγελο.

Όσο για εμάς εδώ στο runnfun.gr, το RNF CHALLENGE είχε την μεγαλύτερη (μέχρι την επόμενη) επιτυχία του, έστω και αν χρειάστηκε ολίγη βοήθεια λόγω… θολούρας στο μάτι (σ.σ. θα σας γράψω αναλυτικά σε επόμενο blog). Ασημένιο μετάλλιο γενικής στην κατηγορία relay για την αφεντιά μου στο ISOMAN (σ.σ. ευχαριστώ πολύ τη Νέλη Δελιάλη που κολύμπησε σαν δελφίνι) και ασημένιο στην ηλικιακή 30-39 για την Αγγελική Παπαμιχαήλ που ανέβηκε βάθρο για 3η φορά!

Θα ήταν παράληψη να μην αναφερθώ στη φιλοξενία της πατρίδας μου, της μάνας Κρήτης. Από την ταβέρνα Αλέκος με τα εκπληκτικά παραδοσιακά πιάτα συνταγές και την καθαρή ρακή, μέχρι τον Όθωνα και τις συνταγές από τα βάθη της αρχαίας κληρονομιάς μας και το κρασί που θύμιζε νέκταρ.

Τους ανθρώπους στο ξενοδοχείο Aegean Pearl που έκαναν τα πάντα για να μας μείνει αξέχαστη η διαμονή μας εκεί και τα κατάφεραν και φυσικά τις Blue Star και ΑΝΕΚ που μας μετέφεραν… ξεκούραστα και όμορφα στο νησί.

Ευχαριστούμε επίσης την Trimore που μας έχει εντάξει στους χορηγούς επικοινωνίας της και φυσικά τον Δήμο Ρεθύμνου και την Περιφέρεια Κρήτης.

Ραντεβού το 2020. Και μέχρι τότε που ξέρεις πως θα είναι τα πράγματα; Μπορεί να μην χρειαστεί καν να ταξιδέψουμε από Αθήνα…

Οι τραυματισμοί θέλουν υπομονή

Οι τραυματισμοί θέλουν υπομονή

Οι τραυματισμοί για όσους ασχολούνται με οποιοδήποτε σπορ είναι μια οδυνηρή πραγματικότητα. Είναι, όμως, μια πραγματικότητα με την οποία πρέπει να μάθει να ζει κανείς.

Είτε πρόκειται για κάτι επιπόλαιο, είτε για πιο σοβαρό, ένας τραυματισμός πρέπει να αντιμετωπίζεται με υπομονή.

Παρατηρώντας διάφορες περιπτώσεις αντιλαμβάνομαι ότι τις περισσότερες φορές, η λέξη «υπομονή» δεν είναι τόσο εύκολο ούτε να την ακούσει κανείς, ούτε να την εφαρμόσει.

Γιατί, όμως, οι αθλούμενοι δεν έχουν υπομονή;

Μετά τον δικό μου τραυματισμό στον Αχίλλειο, προσπάθησα να αναλύσω στο μυαλό μου ορισμένους από τους λόγους και νομίζω τα κατάφερα ως ένα βαθμό.

Σημειώνω λοιπόν:

α) Ξενέρωμα

Εντάξει λογικό. Ειδικά για τον ερασιτέχνη που απολαμβάνει αυτό που κάνει, ένας τραυματισμός δεν είναι και το καλύτερό του.

β) Νεύρα

Μετά από μια εβδομάδα, δέκα μέρες, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και πιο νωρίς, τα νεύρα και η ένταση κάνουν την εμφάνισή τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για τους αθλούμενους η προπόνηση και η συμμετοχή σε αγώνες αποτελεί την αποσυμπίεσή τους από την καθημερινότητα.

γ) Ανυπομονησία

Είμαι καλύτερα. Δεν πονάω. Οι περισσότεροι προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους σε σημείο αυθυποβολής. Δυστυχώς τα αποτελέσματα σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι καλά.

δ) Φόβος

Ο φόβος ότι μπορεί να πάει χαμένος ο κόπος τους και όλη η δουλειά που έχουν κάνει.

Οι συμβουλές

Αυτό που πρέπει να καταλάβουν άπαντες και προσπαθώντας κατά σειρά να δώσω μια βιωματική συμβουλή για κάθε ένα από τα παραπάνω είναι το εξής:

α) Ότι δεν χρειάζεται να ξενερώνεις γιατί ακόμα και οι τραυματισμοί είναι μέσα στο πρόγραμμα. Και επειδή η ψυχολογία παίζει σημαντικό ρόλο στην αποθεραπεία, θα πρέπει να αντιμετωπίζεις τον τραυματισμό σαν ένα ακόμα μάθημα που σου δίνει η ενασχόλησή σου με τον αθλητισμό.

β) Θα πρέπει να βρεις άλλους τρόπους να διοχετεύσεις την ενεργητικότητά σου και να αποσυμπιεστείς. Ακόμα και το να πηγαίνει στους χώρους που προπονούνται οι αθλούμενοι και να παρακολουθείς είναι μια κάποια λύση. Το ίδιο το να παρακολουθήσεις έναν αγώνα, να μιλήσεις με φίλους. Να παραμένεις μέσα στο παιχνίδι, έστω και παράπλευρα.

γ) Η ανυπομονησία είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Στη δική μου περίπτωση για παράδειγμα, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να βιαστείς. Οι τραυματισμοί στους συνδέσμους και τους τένοντες, θέλουν το χρόνο τους διότι η υποτροπή είναι η πιο συχνή συνέπεια. Πρέπει να μάθεις να ακούς το σώμα σου.

δ) Αν έχεις κάποιον άνθρωπο να σε καθοδηγεί, οι κόποι σου δεν πρόκειται να πάνε χαμένοι. Ρώτησε, ψάξε, μάθε. Ο προπονητής μου, ο Νίκος Σπυριδαντωνάκης (NS COACHING) μου έδωσε συγκεκριμένες οδηγίες και συμβουλές προκειμένου να χάσω όσο το δυνατόν λιγότερο έδαφος. Και παρά το γεγονός ότι έμεινα εκτός για τουλάχιστον 25 ημέρες, όταν επέστρεψα μπορεί να μην ήμουν στο 100%, αλλά σίγουρα δεν είχα κάνει πισωγύρισμα.

Υπομονή, λοιπόν.

Να έχετε στο μυαλό σας ότι ακόμα και οι επαγγελματίες αθλητές, που εργάζονται και ζουν από το άθλημά τους, κάνουν στις περισσότερες περιπτώσεις όση υπομονή χρειάζεται. Και έχουν από πίσω να τους πιέζουν χορηγούς, ομάδες και μια καριέρα που τελειώνει πολύ σύντομα σ σχέση με το υπόλοιπό της ζωής τους.

Εσείς, ειδικά οι ερασιτέχνες αθλούμενοι, όλοι εμείς που αγαπάμε τη διαδικασία και κάνουμε την τρέλα μας, έχουμε μπροστά μας μια ολόκληρη ζωή να κάνουμε αυτό που μας γουστάρουμε. Δεν έχουμε κανέναν να μας πιέζει, εκτός από τον ίδιο μας τον εαυτό. Άρα; Υπομονή…

ΥΓ: Για την ιστορία, από την κόπωση μου προέκυψε μια φλεγμονή στον Αχίλλειο τένοντα. Η έγκαιρη διάγνωση στον ΕΔΟΕΑΠ, το ταμείο των δημοσιογράφων που όλες οι κυβερνήσεις πασχίζουν να βάλουν λουκέτο, οι αποτελεσματικές φυσικοθεραπείες του συμβεβλημένου με τον οργανισμό Παναγιώτη Βασιλειάδη, αλλά και οι συμβουλές του κόουτς φαίνεται ότι λύνουν το πρόβλημα. To RNF CHALLENGE συνεχίζεται με στόχο τον Μαραθώνιο της Αθήνας…

Πρόσω ολοταχώς για τον Μαραθώνιο της Αθήνας μέσω Σκύρου

Πρόσω ολοταχώς για τον Μαραθώνιο της Αθήνας μέσω Σκύρου

Με τα τη θερμοκρασία να έχει ανέβει στις προπονήσεις του RNF CHALLENGE μπαίνουν εδώ και λίγο καιρό περισσότερα χιλιόμετρα στα πόδια μας. Τι σημαίνει αυτό; Έρχεται ο Μαραθώνιος της Αθήνας.

Τα πρώτα βήματα για την Αυθεντική για μένα έγιναν στην Σκύρο. Το Skyros Run που έγινε στις 22 Ιουνίου και το οποίο φέτος απέδειξε ότι μπορεί να γίνει αγώνας θεσμός και να μπει για τα καλά στο δρομικό καλεντάρι, μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω στον πρώτο μου ημιμαραθώνιο για φέτος.

Με την άδεια του Νίκου Σπυριδαντωνάκη που ήταν… πιο ψυλλιασμένος από εμένα αναφορικά με τη διαδρομή και με συγκεκριμένες οδηγίες, η διαδρομή του ημιμαραθωνίου παρά τη ζέστη και την υγρασία, βγήκε σχετικά εύκολα, χωρίς πίεση χρόνου και χωρίς συγκεκριμένο στόχο.

Είναι σημαντικό σε μια περίοδο προετοιμασίας να καταφέρνεις να «ψήσεις» τον εαυτό σου ότι μπορείς να κατέβεις σε έναν αγώνα, όχι για να πετύχεις χρόνο και να είσαι ανταγωνιστικός, αλλά για να πετύχεις τον προπονητικό σου στόχο.

Αν το καταφέρεις τότε είναι δεδομένο ότι θα ευχαριστηθείς την προπόνησή σου, γιατί είναι διαφορετικό να την κάνεις με άλλα 400 άτομα.

Τόσοι ήταν περίπου οι δρομείς, μικροί και μεγάλοι, που συγκεντρώθηκαν φέτος στην Σκύρο για το Skyros Run 2019. Και θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στη συγκεκριμένη διοργάνωση, διότι πραγματικά αξίζει.

Ένας αγώνας που σήκωσαν στις πλάτες τους κυρίως ο Πάνος και η Αριάδνη διοργανωτικά, αλλά έχοντας στο πλευρό τους μια τεράστια βοήθεια. Το ίδιο το νησί…

Η ίδια η Σκύρος ήθελε το Skyros Run 2019 να πετύχει. Για την ακρίβεια οι άνθρωποι, οι εθελοντές και οι επαγγελματίες. Βάλτε τους με όποια σειρά θέλετε, το νόημα δεν αλλάζει.

Κατά τη διάρκεια των διαδρομών το ζεστό χειροκρότημα από τις αυλές των κατοίκων σου έδινε δύναμη, οι φωνές των εθελοντών κουράγιο και η φιλοξενία των επαγγελματιών του νησιού, σε έκανε να αισθάνεσαι καλοδεχούμενος.

Συστατικό επιτυχίας λέγεται αυτό. Και θα πρέπει να το δουν όλοι όσοι διοργανώνουν αγώνες και αθλητικά event στην Ελλάδα. Μάθαμε τη Σκύρο, γνωρίσαμε την ιστορία της, τρέξαμε τις διαδρομές της.

Στο αθλητικό σκέλος, ο αγώνας δεν ήταν εύκολος. Όπως δεν ήταν πότε σε κανένα ελληνικό νησί, όπως λέει και ο κόουτς. Γιατί είναι δύσκολο να βρεθεί φλατ διαδρομή σε νησί. Το δυσκολότερο κομμάτι, όμως, ήταν η ζέστη και κυρίως η υγρασία. Και κυρίως η υγρασία που δυσκόλευε τις ανάσες.

Ήθελε καλή διαχείριση η διαδρομή. Να μην παρασυρθείς και να μείνεις στο στόχο. Με σύμμαχο τον προπονητή καρπού Fenix 5 plus που μέτραγε τους σφυγμούς για να μην ξεχνιόμαστε και στρατηγική επιλογή τα Triumph ISO 5 της Saucony, όλα πήγαν όπως έπρεπε. Ούτε μεγάλη κούραση, ούτε πόνοι στα πόδια η τη μέση.

Ο Κυριάκος με τον οποίο ξεκινήσαμε μαζί, δυσκολεύτηκε λίγο να βρει το ρυθμό του μιας και ήταν απροπόνητος (σ.σ. έξαλλη η Ελένη), αλλά όταν τα κατάφερε άρχισε να κάνει και support στους υπόλοιπους δρομείς.

Το βάπτισμα του πυρός, λοιπόν, για τον Μαραθώνιο της Αθήνας έγινε στη Σκύρο. Φύγαμε πρόσω ολοταχώς. Ελπίζω να μου φέρει γούρι. Είμαι σίγουρος βασικά. Γιατί το νησί είχε μια θετική ενέργεια και αύρα. Ένα κομμάτι της διαδρομής και του μεταλλίου του τερματισμού θα ανήκει σε αυτόν τον υπέροχο αγώνα.

ΥΓ: Αριάδνη, Πάνο, Αυγερινέ και Λευτέρη στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε. Μάρω θύμισέ μου το σίριαλ που έπαιζες σε παρακαλώ! Κανέλα μην τυχόν και δώσεις ρεπό στον Σταύρο μέχρι τον Σεπτέμβριο ναι; Παιδιά σας ευχαριστούμε για όλα. Οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά, οι παρέες γράφουν ιστορία και εσείς μπορείτε. Keep dreaming ρε.

(Wet)Suit me right

(Wet)Suit me right

«Πρόσεχε, γιατί ότι κοροϊδευεις, το λούζεσαι!». Αδυνατώ να θυμηθώ πόσες φορές στη ζωή μου έχω ακούσει το συγκεκριμένο ρητό. Ενδεχομένως και να έχει μείνει στη μνήμη μου μόνο το πρώτο άτομο που συνήθιζε να μου τα επαναλαμβάνει, η γιαγιά μου δηλαδή. Από τα μικράτα μου μέχρι τώρα, αγύριστο κεφάλι.

Εξακολουθώ να κάνω κριτική και να κοροϊδεύω ότι δεν μου κάνει. Τουλάχιστον μετά απο τόσα χρόνια ζωής, έχω πλέον το θάρρος να πω (και δημόσια) «σου άξιζε να πάθεις αυτά που κορόιδευες»!

Σαν χθες θυμάμαι τη καζούρα που έκανα που έκανα στους φίλους λάτρεις των θαλάσσιων σπορ που μέσα στο καταχείμωνο, πάσχιζαν τουρτουρίζοντας να χωρέσουν σε μια στολή και να ασχοληθούν με με το αγαπημένο τους…κόλλημα (συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να το αποκαλέσω αλλιώς). Κι αυτή η έρμη η στολή, πόσο ζόρι πια για να τη βάλεις; Και πόσο δηλαδή να κρατά τη θερμοκρασία σταθερή; Και τι δεν είχαν ακούσει απ το στόμα μου…

Κι επειδή αυτή η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει, ήρθε η ώρα που σταμάτησα να γελάω εγώ μαζί τους κι αυτοί άρχισαν να το κάνουν με μένα…

Εξηγούμαι: πρώτος αγώνας στόχος του RNF Challenge, ως γνωστόν, το Spetsathlon. Η χρήση του wetsuit, επιτακτική. Με 16 βαθμούς θερμοκρασία νερού, δεν τίθεται καν θέμα για το αν θα βάζαμε ή όχι…. Φυσικά, για την επιλογή του κατάλληλου υλικού κλπ κλπ, η λύση ήταν (ως αρχάριος κι άρα σχεδόν άσχετος) να πας στους ειδικούς, ακα τα παιδιά στο Swimmingshop.gr.

Από τις Σπέτσες και το θαλασσινό νερό το wetsuit της Zone3… θέλει να αποδείξει ότι τα καταφέρνει περίφημα και στο γλυκό νερό. Καστοριά και Λίμνη Δόξα ερχόμαστε…

Ένα ωραίο πρωί λοιπόν περάσαμε τη πόρτα της οδού Πεσματζόγλου 8, όπου μας περίμενε ο φίλος και γνωστός της πάση, Γρηγόρης Σουβατζόγλου. Αφού μας εξήγησε τα βασικά για την ποιότητα, τα υλικά και γενικά τη φιλοσοφία του wetsuit μας άφησε να διαλέξουμε αυτή που θα ταίριαζε σε εμάς καλύτερα.

Σωστή κίνηση, αν με ρωτάτε, γιατί αν προσπαθούσε να μου επιβάλλει κάτι (εννοείται οτι δεν ισχύει το ίδιο για τον Γιώργο που είναι πιο ανοιχτός σε συμβουλές και παροτρύνσεις), μάλλον θα έκανα το αντίθετο….

Μετά λοιπόν απο διαβουλεύσεις με τον εαυτό μου, η ψήφος εμπιστοσύνης πήγε στη Zone3 Advance, μια στολή ειδικά κατασκευασμένη για όσους ξεκινάνε το τρίαθλο. Έτσι με πληροφόρησε ο φίλτατος Γρηγόρης. Βέβαια, η πληροφορία αυτή δεν εισχώρησε στον εγκέφαλό μου, μιας κι εμένα με είχε ήδη κερδίσει με την εμφάνιση και την εφαρμογή της (μάλλον θα φταίγανε οι γαλάζιες μανσέτες στους αστραγάλους και καρπούς για να μπορώ να φαίνομαι από μακριά, ενώ το υλικό τους είναι μελετημένο ώστε να βγαίνει η στολή εύκολα κατά το transition), οπότε κάθε τι άλλο μου έμοιαζε περιττό. Ποιος να μου έλεγε πριν λίγο καιρό οτι θα ανυπομονούσα να μπω μέσα στο κρύο στη θάλασσα για να κολυμπήσω και δεν θα τον έλεγα τρελό….

Τρεις μέρες μετά ήμουν στο μόλο της Βουλιαγμένης, με χαρά μικρού παιδιού που δε βλέπει την ώρα να δοκιμάσει το καινούργιο του «παιχνίδι». Την έφαγα την..κρυάδα μου, δε θα πω ψέμματα, αλλά την φχαριστήθηκα! Και φυσικά, γι αυτό ευθύνεται σε πολύ μεγάλο ποσοστό κι η σωστή επιλογή του wetsuit που έκανε άνετη κι ευχάριστη την όλη διαδικασία. Σίγουρα σε αυτό συνέβαλε το free flex υλικό της στις μασχάλες και στους ώμους, που μου επέτρεπε να κολυμπάω άνετα χωρίς να αισθάνομαι να μου «τραβάει» τα χέρια, αλλά και το ειδικό πατρόν της με laser cut για στο λαιμό για λιγότερες τριβές, που με κράτησε μακριά απο εγκαύματα στη συγκεκριμένη περιοχή. Εκτός απ το κολύμπι, και η αφαίρεση της στολής, μου φάνηκε «παιχνιδάκι»! Η άριστη ποιότητα του φερμουάρ, το έκανε να κατεβαίνει (και να ανεβαίνει) εύκολα, ενώ κι η ίδια η στολή έβγαινε άνετα λόγω του μαλακού κι εύπλαστου υλικού απο χέρια κι αστραγάλους.

Κοινώς, η Zone3 Advance, μου είχε δώσει ψυχολογικά «φτερά» και με έκανε να αισθάνομαι σίγουρη ότι τουλάχιστον στο κολύμπι θα…φύσαγα! Όπερ κι εγένετο. Βγήκα άνετη κι ωραία απ το νερό στις Σπέτσες και το κυριότερο, χωρίς να νιώσω κούραση, που ήταν και το ζητούμενο, μιας κι όπως μας είχε πει κι ο κόουτς «το τρίαθλο αρχίζει στο ποδήλατο».

Έχοντας λοιπόν περάσει με επιτυχία το τεστ στο θαλασσινό νερό, ανυπομονώ να μετρήσω τις δυνατότητές της και σε εκείνο των λιμνών, μιας κι έχω δυο δυνατά crash tests μπροστά μου, εκείνο της Καστορίας κι εκείνο της λίμνης Δόξα.

Είμαι -σχεδόν- βέβαια ότι και σε αυτά θα πάρει άριστα. Αλλά θα σας κρατώ ενήμερους…

Καλά ε; Porosea…

Καλά ε; Porosea...

Το Porosea 2019 μας άφησε μια γλυκιά γεύση για πολλούς λόγους. Και γιατί βελτιώσαμε τις επιδόσεις μας και γιατί ανεβήκαμε στο βάθρο και γιατί στο δεύτερο τρίαθλο της πορείας του RNF CHALLENGE μπήκαμε ακόμα πιο δυνατά στο… παιχνίδι!

Μετά την πρώτη κρυάδα στο Spetsathlon, το Porosea 2019 ήρθε ένα μήνα μετά. Αποκατάσταση, αποθεραπεία και προετοιμασία σε λιγότερο από ένα μήνα, με στόχο έστω τη μικρή βελτίωση των επιδόσεών μας, αλλά κυρίως τον ακόμα πιο άνετο τερματισμό.

Το πλάνο του Νίκου Σπυριδαντωνάκη της NS COACHING όπως πάντα άριστο, αλλά οι αναποδιές μέσα στο παιχνίδι.

Προβλήματα με τα ποδήλατα, χαμένες προπονήσεις λόγω φόρτου εργασίας και μικροτραυματισμοί.

Εγώ επέστρεψα με ένα διάστρεμμα από το 3ο χιλιόμετρο στο τρέξιμο του Spetsathlon στον αριστερό αστράγαλο, η Αγγελική κάπου στο τέλος του Μαΐου κληρονόμησε μια τενοντίτιδα στον αριστερό ώμο.

«Καλά ε; πώρωση». Το παλιό διαφημιστικό της Pepsi MAX στροβίλιζε στο μυαλό μου τις τελευταίες ημέρες μετά από όλα αυτά.

Για τους 40 άνω είναι το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό. Οι μικρότεροι μπορείτε στο παρακάτω βίντεο να θυμηθείτε την ατάκα του πρωτοεμφανιζόμενου τότε Κώστα Σόμερ, που έγινε σλόγκαν της εποχής, μαζί με τα: «Τα πήρα κρανίο», «Τζάμι», «Έφαγα φλασιά» και άλλα τέτοια όμορφα, τα οποία η Αγγελική, πάντως, δεν θυμάται…

Τα προβληματάκια ηττήθηκαν, πάντως, γιατί δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς και το Porosea 2019 μας επιφύλαξε εκπλήξεις. Παρά το γεγονός ότι ζήσαμε το πιο ζεστό μέχρι σήμερα Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού, η ατομικές μου επιδόσεις βελτιώθηκαν σε σχέση με τις Σπέτσες και παρά το γεγονός ότι η διαδρομή, δεν ήταν εύκολη.

Για την ακρίβεια, τόσο η ποδηλατική όσο και η δρομική ήταν ένα ακόμα Challenge στο οποίο, πάντως, οφείλω να ομολογήσω ότι αμφότεροι ανταποκριθήκαμε, έστω και αν τα ποδήλατά μας ήταν λίγο… έκπληξη τούτη τη φορά. Αλλαγή σε τιμόνι και λαιμό για μένα, αλλαγή ποδηλάτου και πρώτη φορά σε αγώνα για την Αγγελική. Όμως όλα πήγαν καλά…

Ο αθλητής στο επίκεντρο

Η άριστη οργάνωση, σηματοδότηση και ο εκπληκτικός ανεφοδιασμός ήταν τα τρία στοιχεία του αγώνα που αναγνώρισαν άπαντες σε όλα τα αγωνίσματα. Οι αγώνες ξεκίνησαν με ελάχιστες καθυστερήσεις μέσα στα όρια, δεν υπήρχε περίπτωση να μπερδευτείς σε κανένα σημείο της διαδρομής, εθελοντές σε κάθε σημείο και παγωμένα νερά παντού!

Ένα event με απόλυτο σεβασμό στους περίπου 800 αθλητές, όσο δύσκολος χρειάζεται για να σε πεισμώσει και όσο όμορφος για να απολαύσεις κάθε κομμάτι της διαδρομής.

Εξαιρετικός ο κολυμβητικός, πρώτη φορά χωρίς wetsuit για εμάς, με πολύ ψηλή θερμοκρασία νερού. Οργανωμένη Transition Zone με νερά για όσους δεν είχαμε (σ.σ. το ξέχασα πάλι) και μεγάλη βοήθεια από τους εθελοντές.

Η ποδηλατική διαδρομή ήταν ανηφορική μέχρι το 7ο χιλιόμετρο. Δεν είχε τις υψομετρικές των Σπετσών, αλλά αν δεν έκανε σωστή διαχείριση μπορεί να σε «έκαιγε». Τεχνική περισσότερο, παρά δύσκολη. Το δρομικό σκέλος, δύσκολο αλλά όμορφο και οργανωμένο.

Το Porosea είναι ένας αγώνας που σου μένει στο μυαλό και για την ομορφιά και για την δυσκολία, αλλά κυρίως σε κάνει να θέλεις να επιστρέψεις για να τον… κερδίσεις.

Σαν κερασάκι στην τούρτα, εκεί μεταξύ καφέ, ρεπορτάζ και φωτογραφιών στις απονομές, είχαμε και το πρώτο βάθρο του RNF CHALLENGE από την Αγγελική. Στην 3η θέση της ηλικιακής της κατηγορίας! Όταν το ανακοίνωσαν ο Πέτρος Παρθένης και η Ραφαηντίνα Πατρικέλλη, οι δύο φωνές της διοργάνωσης.

Πανικός, χαμός, δεν είχε κάνει και κοτσιδάκια, την έπιασαν και οι ντροπές, βραβεύτηκαν ταυτόχρονα και τρεις κατηγορίες, δεν ανεβήκαμε στο βάθρο. Το πήραμε, όμως, το μετάλλιο, και τελικά Δημόπουλος και Σουβατζόγλου την έπεισαν να ανέβει στο ψηλότερο σκαλί. Έτσι για την αλητεία… Ιδού και οι αποδείξεις.

Αυτό το μετάλλιο, όσο και αν φαίνεται λίγο παράξενο, γεμίζει με περισσότερο πάθος την ομάδα. Οι προπονήσεις συνεχίζονται πια και οι στόχοι γίνονται ακόμα πιο ξεκάθαροι. Σταδιακά ανεβαίνουν οι απαιτήσεις από τους εαυτούς μας και ψάχνουμε το καλύτερο δυνατό. Που θα φτάσουμε; Προς το παρόν κάνουμε focus στη Λίμνη Δόξα και στο τρίαθλο της Transition στις 6 Ιουλίου.

Μια μέρα πριν τις βουλευτικές εκλογές, εμείς ψηφίζουμε τρίαθλο και RNF CHALLENGE και πάμε για αυτοδυναμία

x

Send this to a friend