«Μα τι στο καλό βρίσκουν όλοι στο βουνό»;

«Μα τι στο καλό βρίσκουν όλοι στο βουνό»;

-Σκέφτομαι, να κάνουμε και κανέναν αγώνα βουνού…
-Ναι, δεν είμαι αντίθετος. Ίσα ίσα οι μικρές αποστάσεις βοηθάνε στην ενδυνάμωση.

Ήμουν σίγουρη ότι η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Πόσο δε μάλλον τώρα που ο συνοδοιπόρος μου σε αυτό το Challenge, είχε και τη έγκριση του προπονητή, Νίκου Σπυριδαντωνάκη. (Είναι αλήθεια ότι δεν παρεκκλίνουμε από τα λεγόμενά του. Τα ακολουθούμε με ευλάβεια περιμένοντας τη δική μας αγωνιστική… ανάσταση).

Ότι προσπαθούσα τόσα χρόνια μέσω της ενασχόλησής μου με το Γραφείο Τύπου διαφόρων ορεινών διοργανώσεων, να αποφύγω, δεν θα αργούσε η στιγμή που θα το έβρισκα μπροστά μου. Και δεν λάθεψα…

Στο δικό μου το μυαλό, το βουνό ήταν συνδυασμένο με οποιαδήποτε άλλη αθλητική δραστηριότητα πλην του τρεξίματος. Λατρεύω το σκι, τρελαίνομαι για πεζοπορία στα μονοπάτια αλλά δε μπορούσα με τίποτα να με φανταστώ να τρέχω σε αυτό. Κάτι οι δύσκολες και σκληρές καιρικές συνθήκες του βουνού, το χιόνι και η λάσπη, ειδικά τους πιο «κρύους» μήνες του χρόνου, κάτι το γεγονός ότι για μένα το τρέξιμο σημαίνει «τρέχω» κι όχι «περπατώ», αποτελούσαν τις κύριες αιτίες που δεν με «έψηνε» να το δοκιμάσω.

Επειδή όμως είμαι «team player» κι όταν η παρέα αποφασίσει κάτι ακολουθώ χωρίς δεύτερη σκέψη, έφτασε και για μένα η ώρα να πάρω… τα βουνά.

Ο Γιώργος μίλησε κι ελάλησε: «Θα πάμε στο Pilabox;». «Τί είναι αυτό;», ρώτησα χωρίς να υποψιάζομαι τι μπορεί να με περιμένει… «Είναι ένας αγώνας trail στη Πεντέλη». Το έντρομο βλέμμα μου που συνόδεψε το άκουσμα της είδησης, προκάλεσε μάλλον την άμεση αντίδρασή του: «Μη φανταστείς, τη μικρή απόσταση θα κάνουμε. 6 χιλιόμετρα. Αντί να τρέξουμε στο δρόμο, θα κάνουμε τη προπόνησή μας στο βουνό».

Αυτό ήταν! Ήξερα ότι δε θα ήταν εύκολο να τον μεταπείσω. Και μεταξύ μας, με έτρωγε και η περιέργεια. «Τί στο καλό βρίσκουν όλοι αυτοί οι τρελοί στο βουνό;», αναρωτιόμουν. Είχε έρθει η ώρα να το ανακαλύψω.

Το σκηνικό είχε στηθεί στη Πεντέλη και το 9ο Pilabox. Οκ, τουλάχιστον είναι εντός έδρας, σκεφτόμουν όσο ανεβαίναμε… Η αλήθεια είναι ότι η ιδέα του αγώνα με άγχωνε. Ο φόβος μπροστά στο άγνωστο, στο καινούργιο. Είχα ντυθεί όσο πιο ζεστά μπορούσα. Κρυουλιάρα γαρ… Και κάλτσα μακριά. Να μην εκτίθεται στο κρύο ούτε ο αστράγαλος!

«Θα σκάσεις», μου έλεγαν όσοι με έβλεπαν. «Δεν κάνει κρύο, τρέξε με το κοντομάνικο. Κράτα το ισοθερμικό για μετά». Ευτυχώς για μένα, δεν τους άκουσα. Η απότομη κι απόκρημνη ανάβαση μέχρι το Ιερό των Αγίων Ασωμάτων, προϋπέθετε αρκετό περπάτημα και με δεδομένο το υψόμετρο και την απουσία ήλιου, είχα κάνει την καλύτερη επιλογή! Όσοι έκαναν τους ήρωες… ζορίστηκαν.

Η αλήθεια είναι ότι το μεγάλο μου άγχος το τερέν. Φοβόμουν πολύ μη πέσω, μη χτυπήσω. Η μετάβαση από το δρόμο στο βουνό, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ήξερα ότι θα έπρεπε να είχαμε τον κατάλληλο εξοπλισμό, κυρίως τα κατάλληλα παπούτσια.

Με είχε πάρει απ΄το χεράκι την προηγούμενη μέρα ο Γιώργος κι είχαμε περάσει μια βόλτα απ τη Saucony που όπως έχετε καταλάβει, έχουμε μια αδυναμία… Κάπως έπρεπε να μου «χρυσώσει» το χάπι. Με έσερνε που με έσερνε στο βουνό (τραβάτε με κι ας κλαίω, είμαι η άτιμη), κάπως έπρεπε να με δελεάσει, να μου δώσει ένα παραπάνω κίνητρο, αλλά κυρίως ασφάλεια. Οι γνώσεις μου στα παπούτσια trail περιορίζονται σε χρώματα, σχέδια και μάρκες. Μέχρι εκεί. Δεν είχα φορέσει ποτέ άλλωστε στη ζωή μου.

Το ασφαλές και άνετο Saucony Excursion TR11 μπορεί να σου δώσει κίνητρο να αγαπήσεις το βουνό

Το Saucony Excursion TR11, όμως ήταν έρωτας με τη πρώτη ματιά. Θες ότι μου άρεσε το χρώμα του; Θες ότι με το που το δοκίμασα αισθάνθηκα λες και κάποιος το είχε σχεδιάσει ακριβώς στο καλούπι του ποδιού μου; Η σιγουριά που μου έβγαλε εξαρχής στο πάτημά μου, εξανέμισε και τη παραμικρή αναστολή που μπορεί να είχα για το αν έπρεπε να τρέξω στον αγώνα ή όχι.

Και πραγματικά, σε κανένα σημείο της διαδρομής, δεν αισθάνθηκα φόβο ή ανασφάλεια, το ακριβώς αντίθετο. Είχα μια σιγουριά στο πάτημά μου. Τρανή απόδειξη ότι σχεδόν δεν χρησιμοποίησα τα χέρια μου στην δύσκολη ανάβαση της διαδρομής. Τόσο σίγουρη για μένα!

Το τερέν πάντως ήταν… παιχνιδιάρικο, (αγαπημένη λέξη, δανεισμένη από τον λάτρη του βουνού, Νίκο Κωστόπουλο), με απαιτητικό κομμάτι ανάβασης που δυσκόλεψε αρκετούς, μέσα σε αυτούς κι εμένα. Επίσης, πλην της ανάβασης, το βραχώδες έδαφος δυσκόλευε τη προσπάθειά μας, γιατί αν δεν ήσουν προσεκτικός μπορούσες εύκολα να γλιστρήσεις και να χτυπήσεις.

Προσωπικά, το απόλαυσα. Αν δεν είχε και λίγο δυσκολία, τί νόημα θα είχε ο αγώνας; Κάθε φορά, βέβαια, που κοίταγες πίσω, η θέα σε αποζημίωνε. Η στιγμή δε που φτάσαμε στο ιερό των Αγίων Ασωμάτων, νομίζω θα την έχω για πάντα στο μυαλό μου. Η κούραση είχε σχεδόν εξαφανιστεί κι αν δεν έκανε λίγο ψύχρα, θα καθόμουν κι άλλο να απολαύσω τη θέα της Αθήνας που απλωνόταν μπροστά μας.

Η ώρα της κατάβασης είχε φτάσει… Η κατηφόρα απλωνόταν απότομη. Σου επέτρεπε να αναπτύξεις ταχύτητα και να καλύψεις το χαμένο έδαφος. Προσωπικά, σαν εμπειρία, δεν μ’ άρεσε ιδιαίτερα. Η φόρα που μπορεί να αποκτήσεις με τρόμαξε κι η αλήθεια είναι ότι όντας άμαθη, παρακαλούσα απλά να περάσω τη γραμμή του τερματισμού.

Χώρια που κράταγα πίσω κι αυτό τον δύσμοιρο τον Γιώργο. Τον ήθελα παρέα. Δεν μπορούσα να χωνέψω ότι όλοι με πέρναγαν στη κατηφόρα σαν σταματημένη. Τουλάχιστον αυτός θα έμενε μαζί μου. Έτσι κάνουν οι συναθλητές και φίλοι. Το ίδιο θα έκανα κι εγώ γι΄αυτόν.

Βέβαια, ενδέχεται και να μπορούσα να πάω πιο γρήγορα. Αλλά δεν ήθελα. Προτιμούσα να διασφαλίσω την σωματική μου ακεραιότητα και να αποφύγω μια πτώση που θα μπορούσε να μου προκαλέσει κάποιο τραυματισμό. Δεν έβρισκα κανένα λόγο να το ρισκάρω.

Χεράκι χεράκι κι εν μέσω ενθουσιώδους υποδοχής από τους διοργανωτές, περάσαμε τη γραμμή του τερματισμού.

Ομολογώ ότι μου άρεσε περισσότερο απ’ όσο περίμενα, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι ήταν η πρώτη μου φορά στο βουνό. Διασκέδασα που δοκίμασα κάτι καινούργιο και πιο απαιτητικό και το έφερα εις πέρας και μάλιστα με επιτυχία. Οπότε αυτό μου άνοιξε την όρεξη…

Έπεται συνέχεια. Να είστε σίγουροι. Ραντεβού (και) στα βουνά!

#werunnfun #rnfchallenge

Previous ArticleNext Article

Πρόσω ολοταχώς για τον Μαραθώνιο της Αθήνας μέσω Σκύρου

Πρόσω ολοταχώς για τον Μαραθώνιο της Αθήνας μέσω Σκύρου

Με τα τη θερμοκρασία να έχει ανέβει στις προπονήσεις του RNF CHALLENGE μπαίνουν εδώ και λίγο καιρό περισσότερα χιλιόμετρα στα πόδια μας. Τι σημαίνει αυτό; Έρχεται ο Μαραθώνιος της Αθήνας.

Τα πρώτα βήματα για την Αυθεντική για μένα έγιναν στην Σκύρο. Το Skyros Run που έγινε στις 22 Ιουνίου και το οποίο φέτος απέδειξε ότι μπορεί να γίνει αγώνας θεσμός και να μπει για τα καλά στο δρομικό καλεντάρι, μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω στον πρώτο μου ημιμαραθώνιο για φέτος.

Με την άδεια του Νίκου Σπυριδαντωνάκη που ήταν… πιο ψυλλιασμένος από εμένα αναφορικά με τη διαδρομή και με συγκεκριμένες οδηγίες, η διαδρομή του ημιμαραθωνίου παρά τη ζέστη και την υγρασία, βγήκε σχετικά εύκολα, χωρίς πίεση χρόνου και χωρίς συγκεκριμένο στόχο.

Είναι σημαντικό σε μια περίοδο προετοιμασίας να καταφέρνεις να «ψήσεις» τον εαυτό σου ότι μπορείς να κατέβεις σε έναν αγώνα, όχι για να πετύχεις χρόνο και να είσαι ανταγωνιστικός, αλλά για να πετύχεις τον προπονητικό σου στόχο.

Αν το καταφέρεις τότε είναι δεδομένο ότι θα ευχαριστηθείς την προπόνησή σου, γιατί είναι διαφορετικό να την κάνεις με άλλα 400 άτομα.

Τόσοι ήταν περίπου οι δρομείς, μικροί και μεγάλοι, που συγκεντρώθηκαν φέτος στην Σκύρο για το Skyros Run 2019. Και θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στη συγκεκριμένη διοργάνωση, διότι πραγματικά αξίζει.

Ένας αγώνας που σήκωσαν στις πλάτες τους κυρίως ο Πάνος και η Αριάδνη διοργανωτικά, αλλά έχοντας στο πλευρό τους μια τεράστια βοήθεια. Το ίδιο το νησί…

Η ίδια η Σκύρος ήθελε το Skyros Run 2019 να πετύχει. Για την ακρίβεια οι άνθρωποι, οι εθελοντές και οι επαγγελματίες. Βάλτε τους με όποια σειρά θέλετε, το νόημα δεν αλλάζει.

Κατά τη διάρκεια των διαδρομών το ζεστό χειροκρότημα από τις αυλές των κατοίκων σου έδινε δύναμη, οι φωνές των εθελοντών κουράγιο και η φιλοξενία των επαγγελματιών του νησιού, σε έκανε να αισθάνεσαι καλοδεχούμενος.

Συστατικό επιτυχίας λέγεται αυτό. Και θα πρέπει να το δουν όλοι όσοι διοργανώνουν αγώνες και αθλητικά event στην Ελλάδα. Μάθαμε τη Σκύρο, γνωρίσαμε την ιστορία της, τρέξαμε τις διαδρομές της.

Στο αθλητικό σκέλος, ο αγώνας δεν ήταν εύκολος. Όπως δεν ήταν πότε σε κανένα ελληνικό νησί, όπως λέει και ο κόουτς. Γιατί είναι δύσκολο να βρεθεί φλατ διαδρομή σε νησί. Το δυσκολότερο κομμάτι, όμως, ήταν η ζέστη και κυρίως η υγρασία. Και κυρίως η υγρασία που δυσκόλευε τις ανάσες.

Ήθελε καλή διαχείριση η διαδρομή. Να μην παρασυρθείς και να μείνεις στο στόχο. Με σύμμαχο τον προπονητή καρπού Fenix 5 plus που μέτραγε τους σφυγμούς για να μην ξεχνιόμαστε και στρατηγική επιλογή τα Triumph ISO 5 της Saucony, όλα πήγαν όπως έπρεπε. Ούτε μεγάλη κούραση, ούτε πόνοι στα πόδια η τη μέση.

Ο Κυριάκος με τον οποίο ξεκινήσαμε μαζί, δυσκολεύτηκε λίγο να βρει το ρυθμό του μιας και ήταν απροπόνητος (σ.σ. έξαλλη η Ελένη), αλλά όταν τα κατάφερε άρχισε να κάνει και support στους υπόλοιπους δρομείς.

Το βάπτισμα του πυρός, λοιπόν, για τον Μαραθώνιο της Αθήνας έγινε στη Σκύρο. Φύγαμε πρόσω ολοταχώς. Ελπίζω να μου φέρει γούρι. Είμαι σίγουρος βασικά. Γιατί το νησί είχε μια θετική ενέργεια και αύρα. Ένα κομμάτι της διαδρομής και του μεταλλίου του τερματισμού θα ανήκει σε αυτόν τον υπέροχο αγώνα.

ΥΓ: Αριάδνη, Πάνο, Αυγερινέ και Λευτέρη στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε. Μάρω θύμισέ μου το σίριαλ που έπαιζες σε παρακαλώ! Κανέλα μην τυχόν και δώσεις ρεπό στον Σταύρο μέχρι τον Σεπτέμβριο ναι; Παιδιά σας ευχαριστούμε για όλα. Οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά, οι παρέες γράφουν ιστορία και εσείς μπορείτε. Keep dreaming ρε.

(Wet)Suit me right

(Wet)Suit me right

«Πρόσεχε, γιατί ότι κοροϊδευεις, το λούζεσαι!». Αδυνατώ να θυμηθώ πόσες φορές στη ζωή μου έχω ακούσει το συγκεκριμένο ρητό. Ενδεχομένως και να έχει μείνει στη μνήμη μου μόνο το πρώτο άτομο που συνήθιζε να μου τα επαναλαμβάνει, η γιαγιά μου δηλαδή. Από τα μικράτα μου μέχρι τώρα, αγύριστο κεφάλι.

Εξακολουθώ να κάνω κριτική και να κοροϊδεύω ότι δεν μου κάνει. Τουλάχιστον μετά απο τόσα χρόνια ζωής, έχω πλέον το θάρρος να πω (και δημόσια) «σου άξιζε να πάθεις αυτά που κορόιδευες»!

Σαν χθες θυμάμαι τη καζούρα που έκανα που έκανα στους φίλους λάτρεις των θαλάσσιων σπορ που μέσα στο καταχείμωνο, πάσχιζαν τουρτουρίζοντας να χωρέσουν σε μια στολή και να ασχοληθούν με με το αγαπημένο τους…κόλλημα (συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να το αποκαλέσω αλλιώς). Κι αυτή η έρμη η στολή, πόσο ζόρι πια για να τη βάλεις; Και πόσο δηλαδή να κρατά τη θερμοκρασία σταθερή; Και τι δεν είχαν ακούσει απ το στόμα μου…

Κι επειδή αυτή η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει, ήρθε η ώρα που σταμάτησα να γελάω εγώ μαζί τους κι αυτοί άρχισαν να το κάνουν με μένα…

Εξηγούμαι: πρώτος αγώνας στόχος του RNF Challenge, ως γνωστόν, το Spetsathlon. Η χρήση του wetsuit, επιτακτική. Με 16 βαθμούς θερμοκρασία νερού, δεν τίθεται καν θέμα για το αν θα βάζαμε ή όχι…. Φυσικά, για την επιλογή του κατάλληλου υλικού κλπ κλπ, η λύση ήταν (ως αρχάριος κι άρα σχεδόν άσχετος) να πας στους ειδικούς, ακα τα παιδιά στο Swimmingshop.gr.

Από τις Σπέτσες και το θαλασσινό νερό το wetsuit της Zone3… θέλει να αποδείξει ότι τα καταφέρνει περίφημα και στο γλυκό νερό. Καστοριά και Λίμνη Δόξα ερχόμαστε…

Ένα ωραίο πρωί λοιπόν περάσαμε τη πόρτα της οδού Πεσματζόγλου 8, όπου μας περίμενε ο φίλος και γνωστός της πάση, Γρηγόρης Σουβατζόγλου. Αφού μας εξήγησε τα βασικά για την ποιότητα, τα υλικά και γενικά τη φιλοσοφία του wetsuit μας άφησε να διαλέξουμε αυτή που θα ταίριαζε σε εμάς καλύτερα.

Σωστή κίνηση, αν με ρωτάτε, γιατί αν προσπαθούσε να μου επιβάλλει κάτι (εννοείται οτι δεν ισχύει το ίδιο για τον Γιώργο που είναι πιο ανοιχτός σε συμβουλές και παροτρύνσεις), μάλλον θα έκανα το αντίθετο….

Μετά λοιπόν απο διαβουλεύσεις με τον εαυτό μου, η ψήφος εμπιστοσύνης πήγε στη Zone3 Advance, μια στολή ειδικά κατασκευασμένη για όσους ξεκινάνε το τρίαθλο. Έτσι με πληροφόρησε ο φίλτατος Γρηγόρης. Βέβαια, η πληροφορία αυτή δεν εισχώρησε στον εγκέφαλό μου, μιας κι εμένα με είχε ήδη κερδίσει με την εμφάνιση και την εφαρμογή της (μάλλον θα φταίγανε οι γαλάζιες μανσέτες στους αστραγάλους και καρπούς για να μπορώ να φαίνομαι από μακριά, ενώ το υλικό τους είναι μελετημένο ώστε να βγαίνει η στολή εύκολα κατά το transition), οπότε κάθε τι άλλο μου έμοιαζε περιττό. Ποιος να μου έλεγε πριν λίγο καιρό οτι θα ανυπομονούσα να μπω μέσα στο κρύο στη θάλασσα για να κολυμπήσω και δεν θα τον έλεγα τρελό….

Τρεις μέρες μετά ήμουν στο μόλο της Βουλιαγμένης, με χαρά μικρού παιδιού που δε βλέπει την ώρα να δοκιμάσει το καινούργιο του «παιχνίδι». Την έφαγα την..κρυάδα μου, δε θα πω ψέμματα, αλλά την φχαριστήθηκα! Και φυσικά, γι αυτό ευθύνεται σε πολύ μεγάλο ποσοστό κι η σωστή επιλογή του wetsuit που έκανε άνετη κι ευχάριστη την όλη διαδικασία. Σίγουρα σε αυτό συνέβαλε το free flex υλικό της στις μασχάλες και στους ώμους, που μου επέτρεπε να κολυμπάω άνετα χωρίς να αισθάνομαι να μου «τραβάει» τα χέρια, αλλά και το ειδικό πατρόν της με laser cut για στο λαιμό για λιγότερες τριβές, που με κράτησε μακριά απο εγκαύματα στη συγκεκριμένη περιοχή. Εκτός απ το κολύμπι, και η αφαίρεση της στολής, μου φάνηκε «παιχνιδάκι»! Η άριστη ποιότητα του φερμουάρ, το έκανε να κατεβαίνει (και να ανεβαίνει) εύκολα, ενώ κι η ίδια η στολή έβγαινε άνετα λόγω του μαλακού κι εύπλαστου υλικού απο χέρια κι αστραγάλους.

Κοινώς, η Zone3 Advance, μου είχε δώσει ψυχολογικά «φτερά» και με έκανε να αισθάνομαι σίγουρη ότι τουλάχιστον στο κολύμπι θα…φύσαγα! Όπερ κι εγένετο. Βγήκα άνετη κι ωραία απ το νερό στις Σπέτσες και το κυριότερο, χωρίς να νιώσω κούραση, που ήταν και το ζητούμενο, μιας κι όπως μας είχε πει κι ο κόουτς «το τρίαθλο αρχίζει στο ποδήλατο».

Έχοντας λοιπόν περάσει με επιτυχία το τεστ στο θαλασσινό νερό, ανυπομονώ να μετρήσω τις δυνατότητές της και σε εκείνο των λιμνών, μιας κι έχω δυο δυνατά crash tests μπροστά μου, εκείνο της Καστορίας κι εκείνο της λίμνης Δόξα.

Είμαι -σχεδόν- βέβαια ότι και σε αυτά θα πάρει άριστα. Αλλά θα σας κρατώ ενήμερους…

Καλά ε; Porosea…

Καλά ε; Porosea...

Το Porosea 2019 μας άφησε μια γλυκιά γεύση για πολλούς λόγους. Και γιατί βελτιώσαμε τις επιδόσεις μας και γιατί ανεβήκαμε στο βάθρο και γιατί στο δεύτερο τρίαθλο της πορείας του RNF CHALLENGE μπήκαμε ακόμα πιο δυνατά στο… παιχνίδι!

Μετά την πρώτη κρυάδα στο Spetsathlon, το Porosea 2019 ήρθε ένα μήνα μετά. Αποκατάσταση, αποθεραπεία και προετοιμασία σε λιγότερο από ένα μήνα, με στόχο έστω τη μικρή βελτίωση των επιδόσεών μας, αλλά κυρίως τον ακόμα πιο άνετο τερματισμό.

Το πλάνο του Νίκου Σπυριδαντωνάκη της NS COACHING όπως πάντα άριστο, αλλά οι αναποδιές μέσα στο παιχνίδι.

Προβλήματα με τα ποδήλατα, χαμένες προπονήσεις λόγω φόρτου εργασίας και μικροτραυματισμοί.

Εγώ επέστρεψα με ένα διάστρεμμα από το 3ο χιλιόμετρο στο τρέξιμο του Spetsathlon στον αριστερό αστράγαλο, η Αγγελική κάπου στο τέλος του Μαΐου κληρονόμησε μια τενοντίτιδα στον αριστερό ώμο.

«Καλά ε; πώρωση». Το παλιό διαφημιστικό της Pepsi MAX στροβίλιζε στο μυαλό μου τις τελευταίες ημέρες μετά από όλα αυτά.

Για τους 40 άνω είναι το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό. Οι μικρότεροι μπορείτε στο παρακάτω βίντεο να θυμηθείτε την ατάκα του πρωτοεμφανιζόμενου τότε Κώστα Σόμερ, που έγινε σλόγκαν της εποχής, μαζί με τα: «Τα πήρα κρανίο», «Τζάμι», «Έφαγα φλασιά» και άλλα τέτοια όμορφα, τα οποία η Αγγελική, πάντως, δεν θυμάται…

Τα προβληματάκια ηττήθηκαν, πάντως, γιατί δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς και το Porosea 2019 μας επιφύλαξε εκπλήξεις. Παρά το γεγονός ότι ζήσαμε το πιο ζεστό μέχρι σήμερα Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού, η ατομικές μου επιδόσεις βελτιώθηκαν σε σχέση με τις Σπέτσες και παρά το γεγονός ότι η διαδρομή, δεν ήταν εύκολη.

Για την ακρίβεια, τόσο η ποδηλατική όσο και η δρομική ήταν ένα ακόμα Challenge στο οποίο, πάντως, οφείλω να ομολογήσω ότι αμφότεροι ανταποκριθήκαμε, έστω και αν τα ποδήλατά μας ήταν λίγο… έκπληξη τούτη τη φορά. Αλλαγή σε τιμόνι και λαιμό για μένα, αλλαγή ποδηλάτου και πρώτη φορά σε αγώνα για την Αγγελική. Όμως όλα πήγαν καλά…

Ο αθλητής στο επίκεντρο

Η άριστη οργάνωση, σηματοδότηση και ο εκπληκτικός ανεφοδιασμός ήταν τα τρία στοιχεία του αγώνα που αναγνώρισαν άπαντες σε όλα τα αγωνίσματα. Οι αγώνες ξεκίνησαν με ελάχιστες καθυστερήσεις μέσα στα όρια, δεν υπήρχε περίπτωση να μπερδευτείς σε κανένα σημείο της διαδρομής, εθελοντές σε κάθε σημείο και παγωμένα νερά παντού!

Ένα event με απόλυτο σεβασμό στους περίπου 800 αθλητές, όσο δύσκολος χρειάζεται για να σε πεισμώσει και όσο όμορφος για να απολαύσεις κάθε κομμάτι της διαδρομής.

Εξαιρετικός ο κολυμβητικός, πρώτη φορά χωρίς wetsuit για εμάς, με πολύ ψηλή θερμοκρασία νερού. Οργανωμένη Transition Zone με νερά για όσους δεν είχαμε (σ.σ. το ξέχασα πάλι) και μεγάλη βοήθεια από τους εθελοντές.

Η ποδηλατική διαδρομή ήταν ανηφορική μέχρι το 7ο χιλιόμετρο. Δεν είχε τις υψομετρικές των Σπετσών, αλλά αν δεν έκανε σωστή διαχείριση μπορεί να σε «έκαιγε». Τεχνική περισσότερο, παρά δύσκολη. Το δρομικό σκέλος, δύσκολο αλλά όμορφο και οργανωμένο.

Το Porosea είναι ένας αγώνας που σου μένει στο μυαλό και για την ομορφιά και για την δυσκολία, αλλά κυρίως σε κάνει να θέλεις να επιστρέψεις για να τον… κερδίσεις.

Σαν κερασάκι στην τούρτα, εκεί μεταξύ καφέ, ρεπορτάζ και φωτογραφιών στις απονομές, είχαμε και το πρώτο βάθρο του RNF CHALLENGE από την Αγγελική. Στην 3η θέση της ηλικιακής της κατηγορίας! Όταν το ανακοίνωσαν ο Πέτρος Παρθένης και η Ραφαηντίνα Πατρικέλλη, οι δύο φωνές της διοργάνωσης.

Πανικός, χαμός, δεν είχε κάνει και κοτσιδάκια, την έπιασαν και οι ντροπές, βραβεύτηκαν ταυτόχρονα και τρεις κατηγορίες, δεν ανεβήκαμε στο βάθρο. Το πήραμε, όμως, το μετάλλιο, και τελικά Δημόπουλος και Σουβατζόγλου την έπεισαν να ανέβει στο ψηλότερο σκαλί. Έτσι για την αλητεία… Ιδού και οι αποδείξεις.

Αυτό το μετάλλιο, όσο και αν φαίνεται λίγο παράξενο, γεμίζει με περισσότερο πάθος την ομάδα. Οι προπονήσεις συνεχίζονται πια και οι στόχοι γίνονται ακόμα πιο ξεκάθαροι. Σταδιακά ανεβαίνουν οι απαιτήσεις από τους εαυτούς μας και ψάχνουμε το καλύτερο δυνατό. Που θα φτάσουμε; Προς το παρόν κάνουμε focus στη Λίμνη Δόξα και στο τρίαθλο της Transition στις 6 Ιουλίου.

Μια μέρα πριν τις βουλευτικές εκλογές, εμείς ψηφίζουμε τρίαθλο και RNF CHALLENGE και πάμε για αυτοδυναμία

Τι είναι η διαβαθμισμένη συμπίεση και πως βοηθάει την αθλητική απόδοση

Τι είναι η διαβαθμισμένη συμπίεση και πως βοηθάει την αθλητική απόδοση

Τα ενδύματα συμπίεσης άρχισαν στον ιατρικό τομέα, παραδοσιακά χρησιμοποιούμενα για τη θεραπεία ασθενειών του κυκλοφορικού όπως το λεμφοίδημα που συνήθως προκαλεί διόγκωση των χεριών και των ποδιών.

Τα διαβαθμισμένα ενδύματα συμπίεσης που φοριούνται από τους αθλητές ακολουθούν την ίδια αρχή, ενσωματώνοντας ταυτόχρονα την πιο σύγχρονη τεχνολογία και χρησιμοποιώντας ειδικά υλικά για να βελτιώσουν την απόδοση και την άνεση ενώ προπονούνται, αγωνίζονται ή αναρρώνουν

Τι είναι  η διαβαθμισμένη συμπίεση

Η βαθμονομημένη συμπίεση δημιουργεί ένα μεταβαλλόμενο επίπεδο στεγανότητας ή πίεσης σε όλο το ένδυμα συμπίεσης προκειμένου να προωθηθεί η αυξημένη ροή του φλεβικού αίματος προς την καρδιά και να διεγερθεί η ροή του λεμφικού συστήματος σε ένα συγκεκριμένο άκρο.

Έτσι, στην περίπτωση των καλσόν συμπίεσης RX3, το υψηλότερο επίπεδο συμπίεσης θα είναι στον αστράγαλο, το επόμενο στην γάμπα και ούτω καθεξής, βαθμολογώντας και χαλαρώνοντας την πίεση ενώ εργάζεστε μέχρι τον μηρό.

Η ενθάρρυνση της ροής αίματος μακριά από τα άκρα εργασίας και προς την καρδιά βοηθά στη μείωση των πόνων και του πρήξιμο, ενώ η λεμφαγγειακή διέγερση είναι σημαντική για την ανακούφιση του υγρού και συνεπώς για τη μείωση της διόγκωσης μετά την άσκηση.

Σε αντίθεση με το κυκλοφορικό σύστημα αίματός μας, το λεμφικό σύστημα δεν διαθέτει αντλία, όπως η καρδιά, για να μεταφέρει υγρό στους λεμφαδένες. Έτσι, η λεμφική αποστράγγιση μπορεί να ενθαρρυνθεί με άσκηση και συμπίεση.

Το swimmingshop.gr μας έδωσε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε τα νέα προϊόντα της σειράς συμπίεσης της Zone RX3.

Η προετοιμασία του RNF CHALLENGΕ  βασικό πια στόχο τον μαραθώνιο της Αθήνας συνεχίζεται, οι προπονήσεις σταδιακά αλλάζουν και κάθε βοήθεια στο δρόμο αυτό είναι πολύτιμη, ειδικά σε ανθρώπους που δεν έχουν «βαριά» αθλητική υποδομή.

Ταυτόχρονα, οι συμμετοχές σε αγώνες τριάθλου συνεχίζονται. Μετά τις Σπέτσες και τον Πόρο, έρχεται η Λίμνη Δόξα. Ο Νίκος Σπυριδαντωνάκης και η NS Coaching μας… προστατεύει με ένα σωστό πρόγραμμα προετοιμασίας, ωστόσο, κάθε βοήθεια είναι σημαντική, ειδικά όταν αφορά και την αποκατάσταση.

Διότι για εμάς τους μη επαγγελματίες, είναι σημαντικό να μπορούμε να πάμε στη δουλειά μας την επόμενη μέρα. Άδειες τριάθλου δεν δίνονται…

Η αλήθεια είναι ότι η αρχική αίσθηση μας ξάφνιασε, ωστόσο, η συνέχεια ήταν μαγική.

Το μασάζ κατά τη διάρκεια, αλλά και μετά την άσκηση, σου δίνουν την αίσθηση ότι είσαι έτοιμος για την επόμενη προπόνηση ή τον επόμενο αγώνα, άμεσα.

Το μότο: RACE-RECOVER-REPEAT στην πλήρη εφαρμογή του.

 

RACE-RECOVER-REPEAT

Τα βήματα της Zone3 στη συμπίεση

Όπως μας εξήγησαν τα νέα ενδύματα συμπίεσης Zone RX3 χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για να αναπτυχθούν. Δοκιμάστηκαν και δοκιμάστηκαν ξανά. Από δοκιμές σε πραγματικό χρόνο από ερασιτέχνες και ελίτ αθλητές.

Αυτά τα ενδύματα έπρεπε να εγκριθούν από τους ανθρώπους που τα χρησιμοποιούν, όχι μόνο για απόδοση και αποκατάσταση, αλλά και για άνεση και σχεδιασμό.

Μετά από τέσσερα χρόνια βγήκε μια πλήρη σειρά προϊόντων σχεδιασμένα από αθλητές και ενδύματα που είχαν επικυρωθεί με εργαστηριακές δοκιμές – η σειρά RX3 Performance Compression γεννήθηκε.

Μπορείτε να δείτε τα προϊόντα ΕΔΩ

Το τελικό τεστ

Για να διασφαλιστεί ότι τα ενδύματα με συμπίεση παρέχουν το σωστό επίπεδο διαβαθμισμένης συμπίεσης, η Zone3 ήρθε σε επαφή με το τμήμα Progressive Sports Technologies του περίφημου πανεπιστημίου Loughborough Sports Technology institute.

Το πανεπιστήμιο αυτό έχει κατά καιρούς συνεργαστεί με κορυφαίες αθλητικές εταιρίες και ομάδες και διατηρεί μια ομάδα εξειδικευμένης έρευνας και ανάπτυξης που παρέχει έρευνα και βοήθεια σε όλη την φάση ανάπτυξης των προϊόντων, συντονίζει και βελτιώνει κάθε λεπτομέρεια πριν επικυρωθεί η αποτελεσματικότητά της. Αυτό είναι το πιο σημαντικό μέρος της διαδικασίας, παρέχοντας ακριβή στοιχεία και διαβεβαιώσεις σχετικά με την απόδοση του τελικού προϊόντος

Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα να κάνετε μια δοκιμή…

Γαρέφης: Το Gram με έφερε πάλι στο τρίαθλο το 2016

Γαρέφης: Το Gram με έφερε πάλι στο τρίαθλο το 2016

Στο Spetsathlon 2019 το runnfun.gr και το RNF CHALLENGE είχαν τη μεγάλη τύχη να τρέξουν με ποδήλατα GRAM Carbon. Ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία, σε ένα δύσκολο και τεχνικό ποδηλατικό τερέν.

Το συμπέρασμα για εμάς, ήταν ότι το GRAM Carbon μας οδήγησε σε ένα πολύ πιο εύκολο τρέξιμο, αφού ο σκελετός μας δεν καταπονήθηκε καθόλου.

Ο Χρήστος Γαρέφης επιβεβαίωσε την αίσθησή μας μιλώντας στην κάμερα του runnfun.gr. Τόνισε ότι το GRAM Carbon τον έκανε να παραμείνει στο τρίαθλο το 2016 και επεσήμανε ότι ένα καλό ποδήλατο, δεν πρέπει να είναι προνόμιο μόνο των επαγγελματιών αθλητών.

Ο Gerald Hogg, σύμβουλος επιχειρήσεων με πολλές συμμετοχές σε IRONMAN τα τελευταία χρόνια τρέχει με GRAM Carbon και δηλώνει… ερωτευμένος.

Συνολικά 6 Gram Carbon «έτρεξαν» στο Spetsathlon 2019.

Δείτε το βίντεο:

Η τεχνολογία στην υπηρεσία του τρεξίματος: Ας το εκμεταλλευτούμε

Η τεχνολογία στην υπηρεσία του τρεξίματος: Ας το εκμεταλλευτούμε

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές έχουμε την τάση να τα μηδενίζουμε όλα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τα παπούτσια τρεξίματος.

Εγώ ο ίδιος έχω ακούσει πολλές φορές δρομείς, με ύφος χιλίων καρδιναλίων να λένε: “Έλα μωρέ τώρα. Παπούτσια και βλακείες. Ο Μπάμπης έτρεξε μαραθώνιο με παπούτσια από τη λαϊκή. Μην κοιτάς που μας έχουν βάλει στο τρυπάκι οι εταιρείες”.

Αν μου πείτε ότι δεν έχετε τύχει ποτέ σε τέτοιο μονόλογο, σίγουρα λέτε ψέματα. Μπορεί μάλιστα να έχετε γνέψει και καταφατικά όταν ο Αρίστος ο Runner ανέλυε στη συνέχεια τις θεωρίες για τις μεγάλες πολυεθνικές που κοροϊδεύουν τον κοσμάκη και άλλα τέτοια…

Αν θέλετε να μιλήσουμε ειλικρινά, είναι αλήθεια ότι πολλά από αυτά που αγοράζουμε όσοι τρέχουμε, δεν μας είναι απαραίτητα. Ομολογώ, όμως, πρώτος και πιστεύω ότι και εσείς το ξέρετε ότι δεν έχει καμία σημασία. Άλλωστε, δεν θα στερηθούμε το φαγητό μας, ούτε θα στερήσουμε το γάλα από το παιδί μας για να πάρουμε ας πούμε… μια ωραία μπαντάνα.

Καμιά φορά “φτιαχνόμαστε” με τα ωραία αξεσουάρ ακόμα και αν αυτά είναι εντελώς περιττά.

Τα παπούτσια, όμως, ότι και αν λέει ο Αρίστος ο Runner, είναι επιστήμη. Και πλέον έχουν πάνω τους πολύ τεχνολογία. Και αυτό μπορεί κανείς πλέον να το διαπιστώσει στην πράξη.

Θα σας δώσω ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα:

Σε προηγούμενο κείμενό μου τον Φεβρουάριο, όταν ακόμα βρισκόμασταν με την Αγγελική στο ξεκίνημα του πρότζεκτ RNF CHALLENGE με αρκετά κιλά παραπάνω από όσα σήμερα, είχα αναλύσει την εμπειρία μου από το Triumph ISO 5 της Saucony.

Ένα πραγματικά εξαιρετικό running παπούτσι με φοβερά χαρακτηριστικά.

Εκείνη την περίοδο λοιπόν, θεώρησα ότι είχα βρει το alter ego μου στο τρέξιμο.

Μερικούς μήνες πριν τρέξω με το Triumph και λίγες ημέρες πριν το RUN TOGETHER που είχε γίνει στο ΟΑΚΑ στις 14 Οκτωβρίου του 2018, είχα περάσει από το Saucony Store για να πάρω το νέο Saucony Ride ISO.

Το συγκεκριμένο παπούτσι έχει γράψει τη δική του δρομική ιστορία. Στην κατηγορία του, μιλάμε για ένα από τα πλέον επιτυχημένα παπούτσια με φανατικούς φίλους. Ειδικά οι δύο προηγούμενες εκδόσεις, το 9 και το 10 κατάφεραν να γίνουν… μύθος.

Το ίδιο συνέβη και με τη μετεξέλιξη, το Ride ISO που κράτησε όλα τα χαρακτηριστικά των προκατόχων του, αλλά πρόσθεσε την τεχνολογία ISO και έτσι δημιουργήθηκε ένα παπούτσι, που άλλες εταιρίες θα πανηγύριζαν και μόνο στην ιδέα να το έχουν στη γκάμα τους.

Όχι δεν είμαι υπερβολικός. Το Ride ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στη μέγιστη απορρόφηση κραδασμών και την τέλεια επιστροφή.

Το καινοτόμο σύστημα ISOFIT στο επάνω μέρος, που προσαρμόζεται πλήρως στο σχήμα του ποδιού, εξασφαλίζει ασύγκριτη αίσθηση εφαρμογής ενώ το ανώτερο στρώμα EVERUN συνεργάζεται με το PWRFOAM στην ενδιάμεση σόλα επιτυγχάνοντας μέγιστα ποσοστά επιστροφής ενέργειας και δυναμική αντικραδασμική προστασία.

Σε σχέση με το Triumph ISO 5, το Ride θεωρείται και είναι πιο “γρήγορο” παπούτσι. Με πιο σωστή ανταπόκριση στην μετάβαση του ρυθμού και στις αλλαγές κατεύθυνσης.

Όταν είχα αποφασίσει να πάρω το Ride ζύγιζα 99 κιλά! Τότε ο πωλητής στη Saucony με είχε προειδοποιήσει ότι ίσως το παπούτσι να μη με κάλυπτε απόλυτα και μου είχε προτείνει να πάρω το Triumph που είναι για πιο «βαριά κορμιά» και με μεγαλύτερη στήριξη.

Δεν τον άκουσα. Δεν το μετάνιωσα, αλλά μέχρι και πριν λίγο καιρό δεν είχα αντιληφθεί τις δυνατότητες του παπουτσιού.

Στις αρχές Γενάρη πήρα το Triumph ISO 5. Στα 98 κιλά το συγκεκριμένο παπούτσι ήταν ιδανικό. Τα Ride μπήκαν στο ράφι και περίμεναν την ευκαιρία τους.

Και δικαιώθηκαν μερικούς μήνες μετά. Πλέον φτάνοντας τα 85 κιλά τα Ride έχουν “κουμπώσει” καλύτερα στα πόδια μου. Οι χρόνοι μου έχουν πέσει και αυτό κάνει ακόμα πιο εύκολη τη δουλειά τους.

Η τεχνολογία της Saucony αποκαλύφθηκε μπροστά στα μάτια μου. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο το γεγονός ότι πλέον τα Ride έχουν γίνει το άλλο μου μισό στις διαλειμματικές προπονήσεις και το παπούτσι που προτιμώ στους αγώνες.

Κάθε παπούτσι έχει τα δικά του χαρακτηριστικά. Και γι αυτόν τον λόγο πρέπει κανείς να τα αποκτά.

Τα πόδια μας είναι το βασικό “εργαλείο” για το χόμπι μας. Και οφείλουμε να τα προστατέψουμε. Και αφήστε τον Αρίστο να λέει τα δικά του. Η τεχνολογία στην υπηρεσία του τρεξίματος είναι μεγάλη υπόθεση.

Ας το εκμεταλλευτούμε…

ΥΓ: Η σωστή προετοιμασία, θέλει τα σωστά εργαλεία. 4,5 μήνες έντονης προπόνησης με εναλλαγές χωρίς κανέναν τραυματισμό. Πάω στοίχημα ότι αν είχα ακούσει τον Αρίστο, στο Spetsathlon 10-12 Μαΐου δεν θα όλοκλήρωνα το πρώτο μου Sprint Τρίαθλο, ούτε τώρα θα έμπαινα στην τελική ευθεία για το Porosea, αλλά θα έκανα τουρισμό στον Αργοσαρωνικό.

x

Send this to a friend