Το σύνδρομο Μυγχάουζεν στους δρομείς

«Τις τελευταίες εβδομάδες, η συμπεριφορά του είχε τελείως αλλάξει. Μετά τις ακτινογραφίες στη μέση του, επέμενε ότι η κατάστασή του είχε επιδεινωθεί. Περιφερόταν από γιατρό σε γιατρό και έψαχνε εναγωνίως μια λύση. Δεν τον έπειθαν οι συνταγές. Είχε κι άλλοτε δοκιμάσει τα φάρμακα και δεν είχε δει αποτέλεσμα. Ρώτησε «γιατρουδάκια» και καθηγητές. Επισκέφτηκε ομοιοπαθητικούς και ρεφλεξολόγους. Αφέθηκε στη μανία χειροπρακτικών που δοκίμασαν τη δύναμη των χεριών τους στη μέση του. Εμπιστεύτηκε προσωρινά την αναλγητική αξία του βελονισμού.

Τίποτα δεν έβγαζε από το μυαλό του την πεποίθηση πως μόνο ένα χειρουργείο θα τον ανακούφιζε από τα ενοχλήματά του. Η λαχτάρα για μια επέμβαση είχε υποκαταστήσει την πρότερη λαχτάρα του για τρέξιμο».
Δεν είναι πρωτόγνωρο το φαινόμενο αθλητών που, μετά από έναν τραυματισμό, το άγχος ότι δεν θα επανέλθουν ποτέ στην προηγούμενη αγωνιστική κατάσταση, τους σπρώχνει να αναζητήσουν πιο ριζοσπαστικές λύσεις. Ακόμα κι αν αυτές συνεπάγονται ατέλειωτα φυσικοθεραπευτικά μαρτύρια ή σύνθετες και περίπλοκες επεμβάσεις. Ωστόσο, βαθιά μες στο μυαλό, υποβόσκει η αμφιβολία πως όλα θα αποδειχτούν στο τέλος ανώφελα.


Σε παρόμοιες περιπτώσεις, ο αθλητής διακατέχεται από τη σφοδρή επιθυμία να δώσει ένα τέλος στην περιπέτειά του. Οι γιατροί σηκώνουν τα χέρια ψηλά γιατί, παρά τη συντηρητική αγωγή, τα ενοχλήματα επιμένουν. Μια ατέρμονη διελκυστίνδα εξελίσσεται και ένας έντονος ανταγωνισμός. Από τη μια μεριά, υπάρχει η επιμονή για χειρουργική επέμβαση που θα δώσει τη λύση. Από την άλλη, οι γιατροί προβάλλουν σθεναρή αντίσταση σε αυτή την απαίτηση, εφ’ όσον δεν στοιχειοθετούνται οι απαραίτητες ενδείξεις. Στο κρίσιμο αυτό σημείο, σειρά έχει η Ψυχολογία του βάθους.

Περιγραφή του συνδρόμου
Απέναντι στη συμπεριφορά ενός αθλητή που προσποιείται ότι πάσχει από συγκεκριμένη νόσο, υπερβάλλει ασύστολα αναφερόμενος στις ενοχλήσεις του, τριγυρίζει επίμονα σε ειδικούς και σε διάφορα θεραπευτήρια επιδιώκοντας ατέρμονες διαγνωστικές εξετάσεις, εξειδικευμένους ελέγχους και απίθανες επεμβάσεις, μία είναι η διάγνωση: «σύνδρομο Μυγχάουζεν». Αν και ο ορισμός του συνδρόμου ήταν αρχικά διαφορετικός, υπάρχουν αναρίθμητες υποκατηγορίες με ποικιλία εκδηλώσεων.
Σύμφωνα με τα διαγνωστικά κριτήρια της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας το βασικό κίνητρο του ασθενούς είναι να παίξει το ρόλο του με συνέπεια.
Κάτι που σημαίνει πως η προσποίηση των ενοχλημάτων και οι απαιτήσεις του ξεπερνάνε συχνά την απλή επιθυμία για προσέλκυση του ενδιαφέροντος από το φιλικό (και οικογενειακό) του περιβάλλον. Αναφέρονται δυο κύριες κατηγορίες ασθενών.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν κατά κανόνα άντρες με λανθάνουσα ψυχοπαθητική προσωπικότητα που χαρακτηρίζονται από τη δυσκολία εφαρμογής οποιασδήποτε θεραπείας. Στη δεύτερη κατηγορία συμπεριλαμβάνονται συνήθως γυναίκες που διακρίνονται για το χιούμορ τους, έχουν ευχάριστη κοινωνική συμπεριφορά και κατέχουν αξιόλογες ιατρικές γνώσεις. Βασικό κίνητρο στις γυναίκες αυτές είναι μάλλον να προσελκύσουν την προσοχή και τη φροντίδα του περιβάλλοντός τους. Παρ’ όλα αυτά, μόλις αποκαλυφθούν τα τεχνάσματά τους, αποσύρονται διακριτικά.

Ποιος ήταν ο βαρόνος Μυγχάουζεν;


Το σύνδρομο πήρε το όνομά του από τον βαρόνο Μυγχάουζεν που γεννήθηκε στο Ανόβερο και έζησε στα μέσα του 18ου αιώνα (1720-1797).
Έμεινε γνωστός εξ αιτίας των απίθανων περιπετειών του – όπως ο ίδιος τις αφηγήθηκε – που ξεπερνάνε τη φαντασία. Οι αφηγήσεις αναφέρονταν στη συμμετοχή του στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο καθώς και στα απρόοπτα που αντιμετώπισε ως κυνηγός ή ως αθλητής. Αργότερα, ο Rudolf Raspe τις δημοσίευσε με τον τίτλο «Οι εκπληκτικές περιπέτειες του βαρόνου Μυγχάουζεν», εξασφαλίζοντας την υστεροφημία του ανεκδιήγητου παραμυθά.
Πολλά χρόνια αργότερα – και για την ακρίβεια 150 χρόνια μετά το θάνατό του – ο βαρόνος ξαναβρέθηκε σε μια εξ ίσου απροσδόκητη θέση, σαν αυτές που περιγράφονταν στις περιπέτειές του.

Ο γιατρός Richard Asher δημοσίευσε το 1951 στο ιατρικό περιοδικό Lancet ένα άρθρο, όπου αναφερόταν σε μια σειρά από ασθενείς που έδειχναν ένα τέτοιο ακαταμάχητο πάθος να χειρουργηθούν, ώστε ήταν ικανοί να περιγράψουν με κάθε λεπτομέρεια τα συμπτώματα και τα σημεία συγκεκριμένης νόσου και να παραπλανήσουν τους γιατρούς, προωθώντας τους να πραγματοποιήσουν την επέμβαση που οι ίδιοι είχαν στο μυαλό τους! Ο ίδιος ο Asher περιέγραψε τρεις τύπους του συνδρόμου: τον νευρολογικό τύπο που χαρακτηρίζεται από παροξυσμική κεφαλαλγία, σπασμούς, ή λιποθυμικές κρίσεις, τον αιμορραγικό τύπο που εκδηλώνεται με αιμορραγίες από το στομάχι, τους πνεύμονες ή από άλλες περιοχές και τον κοιλιακό τύπο ο οποίος προσποιείται τους πόνους, που συνήθως απαιτούν επείγουσα χειρουργική επέμβαση στην κοιλιά.

Τι συμβαίνει με τους δρομείς


Ωστόσο, είναι πολύ δύσκολο να εντοπίσει κανείς ανάμεσα στους δρομείς εκείνους που προσποιούνται για να οδηγηθούν στο χειρουργείο, αδιαφορώντας για οποιοδήποτε δρομικό όφελος. O Timothy Noakes, στην 4η έκδοση του περίφημου συγγράμματός του για το τρέξιμο Lore of running, αναφέρει μόνο δυο δρομείς που έπεσαν στην αντίληψή του και έπασχαν από το σύνδρομο Μυγχάουζεν.


Είναι πιο σύνηθες να συναντήσουμε δρομείς που προσποιούνται ότι πάσχουν από σοβαρή κάκωση, ενώ στην πραγματικότητα δεν κινδυνεύουν από τίποτα. Το μόνο όφελος που μπορεί να αποκομίσουν από τη συμπεριφορά αυτή είναι να τραβήξουν πάνω τους την προσοχή και τη φροντίδα των άλλων, τις οποίες ενδεχομένως να μη χαίρονταν υπό κανονικές συνθήκες. Αξίζει τον κόπο ο γιατρός να επισημάνει τις ιδιάζουσες τούτες περιπτώσεις και να τις ξεχωρίσει από τις άλλες που είναι δυνητικά πιο σοβαρές, για να τις αντιμετωπίσει ανάλογα. Ένας ασθενής με υποτιθέμενο σύνδρομο Μυγχάουζεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με λεπτούς χειρισμούς. Η γελοιοποίηση της συμπεριφοράς του δεν ωφελεί.

Η επιθετική κριτική δικαιολογημένα θα τον εξαγριώσει. Ο γιατρός οφείλει, για μια ακόμη φορά, να επιδείξει σύνεση και αυτοσυγκράτηση προκειμένου να κερδίσει την εμπιστοσύνη του ασθενούς.
Μετά τη διακοπή των άχρηστων, δαπανηρών και χρονοβόρων εξετάσεων που, έτσι κι αλλιώς, δεν οδηγούν πουθενά, πρέπει να αναζητηθεί ειδική ψυχιατρική φροντίδα. Οι βαριές περιπτώσεις εν τούτοις δεν δέχονται καμιά ψυχιατρική βοήθεια. Περιφέρονται από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, αναμασούν αδιάκοπα τα αξιοπερίεργα συμπτώματά τους και απαιτούν εξειδικευμένη ιατρική φροντίδα.

Όσον αφορά τον περίφημο βαρόνο που έγινε άθελά του ανάδοχος σε ένα από τα πιο περίεργα σύνδρομα της Ιατρικής επιστήμης, μπορούμε να φανταστούμε πόσο αδικημένος είναι, καθώς το όνομά του περιφέρεται απαξιωτικά σε μια κάθε άλλο παρά ξεκαρδιστική ιστορία. Σε αντίθεση με τις δικές του καταπληκτικές περιπέτειες πάνω σε βόμβες, μέσα σε λίμνες, παρέα με άγρια θηρία, συντροφιά με τους θεούς του Ολύμπου, βαθιά μέσα στα έγκατα της γης, ή ταξιδεύοντας με τα πετούμενα του ουρανού!

Συμβουλές αντιμετώπισης


Λίγο πολύ όλοι πιθανόν να έχουμε αντιμετωπίσει δρομείς που έχουν «χτυπηθεί» αν όχι από το σύνδρομο Μυγχάουζεν, από καταστάσεις που το θυμίζουν. Τις περισσότερες φορές πρόκειται για πεπειραμένους δρομείς που ένας τραυματισμός τούς κρατά για καιρό εκτός δράσης. Κάτι τέτοιο έχει αρνητική επίδραση στην ψυχολογία τους την περίοδο της αποκατάστασής τους ενώ όταν έρθει η ώρα να επανέλθουν θεωρούν ότι ο πόνος ή η ενόχληση δεν έχει φύγει. Έτσι, αισθάνονται ανέτοιμοι, «ανακαλύπτουν» πόνους και ενοχλήσεις, δεν καταφέρνουν να επιστρέψουν στην κανονική προπονητική και αγωνιστική τους κατάσταση και επισκέπτοναι συνέχεια νέους γιατρούς και είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν κάθε μορφής θεραπεία. Ο καλύτερος τρόπος για να τους αντιμετωπίσει κανείς είναι με σοβαρότητα, αποφεύγοντας τις διαμάχες και βοηθώντας τους να ξεπεράσουν τις εμμονές τους και να επανέλθουν στην προπονητική διαδικασία.

  • Δημοσίευση στο Runner 59, του Νίκου Μαρκέα, Ορθοπαιδικού – Χειρούργου.

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Οι αιτίες για την “κοιλίτσα του δρομέα”

Αν περάσεις λίγο χρόνο παρακολουθώντας οποιονδήποτε μαραθώνιο, μπορεί να παρατηρήσεις ένα φαινόμενο που προκαλεί σύγχυση: Κάποιοι, κατά τα άλλα ευκίνητοι, δρομείς μπορεί να έχουν, παραδόξως, μια κοιλίτσα που προεξέχει…

Ας το πούμε «κοιλίτσα του δρομέα». Δεν είναι και τόσο ευρέως διαδεδομένη, αλλά εντοπίζεται αρκετά συχνά, ώστε να είναι ένα θέμα συζήτησης μεταξύ ορισμένων τακτικών δρομέων. Οι ειδικοί λένε ότι υπάρχουν δύο πιθανές εξηγήσεις – μία από τις οποίες, η δεύτερη μπορεί να αποτελεί σημαντικό κίνδυνο για την υγεία.

«Νομίζω ότι κάτι που είναι αρκετά συνηθισμένο, ειδικά στους ηλικιωμένους, είναι όταν χάνουν πολύ βάρος και η επιδερμίδα της κοιλιάς δεν έχει τόση ελαστικότητα για να επιστρέψει», λέει ο Tim Church, καθηγητής στο Κέντρο Βιοϊατρικής Έρευνας Pennington του Πανεπιστημίου της Λουιζιάνα.

Ο Church εξηγεί ότι η επιδερμίδα είναι «πολύ παχιά» και ότι, καθώς γερνάμε, χάνεται η ελαστικότητά της και η ικανότητα να απορροφηθεί και πάλι από το σώμα μας. Αν κάποιος στην ηλικία των 40 ή των 50 ή των 60 ετών υιοθετήσει έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής και χάσει πολύ βάρος, η κοιλιά του μπορεί να σακουλιάσει, ακόμη και αν κατά τα άλλα είναι αδύνατος.

Οι πιθανότητες να συμβεί αυτό διπλασιάζονται, αν ένα άτομο είχε παραπανίσια κιλά στην κοιλιά.

«Ένας φίλος μου στο ζίου ζίτσου το έχει αυτό – φαίνονται οι κοιλιακοί του, όμως η επιδερμίδα είναι ακόμη πλαδαρή από κάτω», λέει ο Church. «Ο μόνος τρόπος για να απαλλαγείς από αυτό το περίσσιο δέρμα είναι η επέμβαση».

Η δεύτερη αιτία η διατροφή

Η δεύτερη και δυνητικά πιο ύπουλη αιτία της «κοιλίτσας του δρομέα» μπορεί να έχει να κάνει με τη διατροφή.

Οι έρευνες δείχνουν συνεχώς ότι η αερόβια άσκηση από μόνη της δεν είναι ο ιδανικός τρόπος να χάσεις πολύ βάρος. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα χάσεις κάποια κιλά, αν κάνεις προπόνηση για έναν αγώνα.

Οι έρευνες δείχνουν ότι μπορείς να χάσεις ένα με δύο κιλά, αν τρέχεις τακτικά και η τακτική αερόβια άσκηση κάνει σίγουρα καλό στην υγεία.

Αλλά ο μόνος τρόπος να χάσεις πολύ βάρος, είναι να κάνεις αλλαγές στη διατροφή σου. «Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να τρέξουν αρκετά, ώστε να χάσουν βάρος», λέει ο Michael Jensen, ενδοκρινολόγος στην κλινική Mayo της Μινεσότα.

Ο Jensen λέει ότι ένα άτομο που τρέχει, αλλά κάνει κακή διατροφή, «μπορεί να μην απαλλαγεί από την κοιλίτσα», εάν έχει γονιδιακή προδιάθεση να αποθηκεύει περίσσιο λίπος στο μεσαίο τμήμα του σώματός του και ο Church συμφωνεί. «Γενικά, αν δεν διατρέφεσαι σωστά, τείνεις να βάζεις κιλά στην κοιλιά», λέει (όπως και αν πίνεις πολύ αλκοόλ, προσθέτει).

Επίσης, όλες οι έρευνες έχουν δείξει ότι υπάρχει σύνδεση μεταξύ της αποθήκευσης λίπους στην κοιλιά και του αυξημένου κινδύνου μεταβολικών νοσημάτων και θνησιμότητας – ακόμη και σε σύγκριση με ανθρώπους που έχουν υψηλό δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ).

Έτσι, αν ένα άτομο τρέχει τακτικά, αλλά δεν κάνει σωστή διατροφή για να εξισορροπήσει την άσκηση που κάνει, μπορεί να καταλήξει να έχει κοιλιά.

Αυτό μπορεί να ισχύει ιδιαίτερα για τους ανθρώπους ασιατικής καταγωγής. «Παρατηρούνται πολλές περιπτώσεις διαβήτη σε άτομα ασιατικής καταγωγής με φυσιολογικό βάρος», λέει ο Church.

Σε μεγάλο βαθμό, λόγω το DNA τους, πολλοί άνθρωποι ασιατικής καταγωγής είναι φυσικά λεπτοί, αλλά τείνουν να αποθηκεύουν τα παραπανίσια κιλά στην περιοχή της κοιλιάς, εξηγεί. «Βλέπεις ανθρώπους που δείχνουν κοκαλιάρηδες», λέει, «αλλά η κοιλιά τους μοιάζει με μπάλα μπάσκετ».

Διαβάστε επίσης: Οι πιο δημοφιλείς διατροφικές… αμαρτίες που κάνουν οι δρομείς

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Τρέξιμο με τον σκύλο σας: Βασικές συμβουλές για την υγεία του τετράποδου δρομέα

Όχι απλά βολεύει, αλλά είναι και πέρα για πέρα διασκεδαστικό: το να τρέχεις μαζί με τον σκύλο σου είναι μια πολύ ωραία διαδικασία.

Μπορείς άλλωστε να πετύχεις με ένα σμπάρο δυο τριγώνια: και πηγαίνεις τον σκύλο σου βόλτα και πραγματοποιείς την προπόνησή σου. Και συν τοις άλλοις, είναι και διασκεδαστικό αφού “δένεσαι” με τον σκύλο σου.

Μόνο που, όπως και όλα τα πράγματα που έχουν να κάνουν με το τρέξιμο, καλό είναι να συνυπολογίζονται ορισμένα στοιχεία όσον αφορά αυτή τη συνήθεια. Η Κατρίσα Κένσιγκτον, ιδιοκτήτρια και επικεφαλής εκπαιδεύτρια της KeenDog, μιας υπηρεσίας εκπαίδευσης σκύλων που προσφέρει μια ποικιλία προγραμμάτων εκπαίδευσης, έχει ορισμένες συμβουλές.

Βασικές συμβουλές εκπαίδευσης

Πριν ξεκινήσετε να τρέχετε με τον σκύλο σας, βεβαιωθείτε ότι είναι υγιής και έτοιμος για την άσκηση. Σκύλοι που είναι πολύ μεγάλοι ή πολύ νέοι μπορεί να μην είναι σε θέση να διαχειριστούν ένα πρόγραμμα τρεξίματος. Σύμφωνα με την Κένσιγκτον, οι σκύλοι που είναι μικρότεροι των 18 μηνών θα πρέπει να παραμείνουν στο περπάτημα. Τα οστά των κουταβιών εξακολουθούν να αναπτύσσονται μέχρι και τους 18 μήνες και το τρέξιμο μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξη των οστών τους και τη βέλτιστη μακροπρόθεσμη σωματική ακεραιότητά τους.

Όταν ο σκύλος σας είναι ώριμος και αρκετά δυνατός για να τρέξει, η Κένσιγκτον συνιστά να χρησιμοποιείτε χαλαρό λουρί αντί για ιμάντα. Η μέθοδος του χαλαρού λουριού θα επιτρέψει στο σκύλο να βαδίζει δίπλα σας αντί να σας τραβάει. Αυτό σας επιτρέπει επίσης να εκπαιδεύσετε τον σκύλο σας να υποχωρεί στην πίεση του περιλαίμιου.

Πόσο μακριά να τρέξετε

Παρά το ότι τα σκυλιά φαίνεται να έχουν ατελείωτη ενέργεια, πρέπει, όπως και οι άνθρωποι, να προετοιμαστούν για το τρέξιμο. Η Κένσιγκτον συμβουλεύει να αυξάνετε σταδιακά τα χιλιόμετρα που τρέχει ο σκύλος σας. Και πάλι, ακόμα και όταν θα είναι σε θέση να ακολουθεί τους ρυθμούς σας, μην τρέχετε μαζί του πάνω από τρεις ημέρες την εβδομάδα. Μπορεί να είναι απογοητευτικό στην αρχή, επειδή ο σκύλος σας δεν πηγαίνει με τον ίδιο ρυθμό με εσάς, αλλά είναι αναγκαίο.

Κάνοντας μικρές προσαρμογές στο ρυθμό σας και μην επιτρέποντας στο σκύλο σας να τρέχει σε ένα μοτίβο ζιγκ-ζαγκ, θα κάνετε μια πολύ καλή αρχή. Ο σκύλος σας θα προσαρμοστεί στο ρυθμό σας και θα αρχίσει να υποχωρεί στην πίεση του περιλαίμιου, ώστε τελικά, να τρέχετε αρμονικά μαζί.

Θερμοκρασία και έδαφος

Είναι σημαντικό να δίνετε πάντα μεγάλη προσοχή στη θερμοκρασία που επικρατεί έξω. Η ζέστη μπορεί να είναι απίστευτα επιβαρυντική για τα σκυλιά, ειδικά για εκείνα με παχύτερο τρίχωμα. Η Κένσιγκτον τονίζει ότι το καλοκαίρι είναι πάντα προτιμότερο να κάνετε πρωινά ή βραδινά τρεξίματα με τους σκύλους σας. Επίσης, δεν θα θέλατε να μένετε έξω για πολλή ώρα ταυτόχρονα όταν κάνει πολύ κρύο.

Το φθινόπωρο και την άνοιξη, μπορείτε να έχετε λίγη περισσότερη ευελιξία με το χρονοδιάγραμμα των τρεξίματός σας, αλλά θα πρέπει πάντα να γνωρίζετε το έδαφος στο οποίο τρέχει ο σκύλος σας. Η Κένσιγκτον τονίζει ότι δεν πρέπει να προτιμάτε επιφάνειες πεζοδρομίου όταν τρέχετε με τον σκύλο σας. Το σκυρόδεμα και η άσφαλτος είναι ιδιαίτερα σκληρές για τις αρθρώσεις των σκύλων και μπορούν να βλάψουν τις πατούσες τους.

Προειδοποιητικά σημάδια

Ακόμα και τα πιο καλά εκπαιδευμένα σκυλιά μπορεί να αναπτύξουν προβλήματα κατά το τρέξιμο. Η Κένσιγκτον επισημαίνει τη σημασία της παρακολούθησης για προειδοποιητικά σημάδια, όπως το λαχάνιασμα, το τρέμουλο και οι ιδρωμένες πατούσες. Αν παρατηρήσετε κάποιο από αυτά τα συμπτώματα, επιβραδύνετε αμέσως σε περπάτημα και αφήστε τα να δροσιστούν.

Μπορείτε να τους δώσετε λίγο νερό, αλλά φροντίστε να περιορίσετε την ποσότητα που προσλαμβάνουν. Αν ο σκύλος σας πίνει πολύ νερό στη μέση του τρεξίματος, μπορεί να εμφανίσει γαστρική διάταση, που συνήθως αναφέρεται ως φούσκωμα. Το φούσκωμα συμβαίνει όταν το στομάχι ενός σκύλου γεμίζει με νερό, τροφή ή αέρια και στη συνέχεια συστρέφεται. Πρόκειται πάντα για μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Διαβάστε επίσης: Οι 10 καλύτεροι σκύλοι – δρομείς!

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend