Τέρι Φοξ: Ένας ήρωας διαφορετικός από τους άλλους

Τέρι Φοξ: Ένας ήρωας διαφορετικός από τους άλλους

O Τέρι Φοξ έδωσε έναν διαφορετικό αγώνα που δεν κέρδισε. Κατάφερε όμως να γίνει πηγή έμπνευσης για χιλιάδες καρκινοπαθείς στον κόσμο. Αυτή είναι η ιστορία του.

Ξαφνικά κουράστηκε. Μετά από 5.373 χιλιόμετρα έπρεπε να σταματήσει. Το σώμα του έτρεμε. Είχε πυρετό. Ο αγώνας έπρεπε να συνεχιστεί, αυτή τη φορά στο θάλαμο ενός νοσοκομείου. Ο καρκίνος εμφανίστηκε ξανά στους πνεύμονές του.

«Δεν ήταν η πρώτη φορά που κάποιος επιχείρησε να τρέξει κατά μήκος του Καναδά. Ωστόσο ήταν ο πρώτος που έτρεξε κόντρα στην άνεμο» με αυτά τα λόγια προλόγισε η δημοσιογράφος της Τορόντο Σταρ το ντοκιμαντέρ για τον αγώνα του Τέρι Φοξ. Αυτή άλλωστε ήταν όλη η (σύντομη) ζωή του. Ένας διαρκής αγώνας.

Ο Τέρι Φοξ γεννήθηκε στον Καναδά στις 28 Ιουλίου 1958. Από μικρός είχε έφεση στον αθλητισμό. Ξεκίνησε παίζοντας ποδόσφαιρο, ράγκμπι και μπέιζμπολ για να καταλήξει τελικά στο μπάσκετ που ήταν και η μεγάλη του αγάπη. Δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο στο μπάσκετ ενώ ήταν και σχετικά κοντός.

Ο Τέρι όμως δεν τα παράτησε, ήταν πεισματάρης και δουλευταράς. Από παγκίτης κατάφερε με σκληρή δουλειά να κατακτήσει τον τίτλο του καλύτερου αθλητή της χρονιάς. Όλα έμοιαζαν υπέροχα μέχρι την στιγμή ενός τροχαίου ατυχήματος.

Το οστεοσάρκωμα

Ο Φοξ χτύπησε το γόνατό του όμως αποφάσισε να μη δώσει σημασία στον πόνο και να τελειώσει την χρονιά με το κολέγιό του.Το Μάρτιο του 1977 οι πόνοι στο γόνατό του έγιναν αφόρητοι. Η διάγνωση ήταν οστεοσάρκωμα, ένα είδους καρκίνου που ξεκινάει από τα οστά. Στην αρχή πιστευόταν ότι η καθυστέρηση του Φοξ επιδείνωσε την κατάστασή του και έδωσε στην αρρώστια πρόσφορο έδαφος ωστόσο οι γιατροί απέκλεισαν το ενδεχόμενο αυτό.

Ο συγκλονιστικός πιτσιρικάς που τερμάτισε Μαραθώνιο μέσα στο νοσοκομείο!

Ο Φοξ ξεκίνησε χημειοθεραπείες αφού οι γιατροί ακρωτηρίασαν το πόδι του. Οι πιθανότητες επιβίωσης εκείνη την εποχή ήταν στο 50% ενώ πριν από δύο χρόνια μόλις στο 15%. Ο Φοξ ξεκίνησε προπονήσεις σε ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο. Μέσα σε τρία χρόνια κέρδισε τρεις Εθνικούς τίτλος με την ομάδα του.

Ο μαραθώνιος της Ελπίδας

Πριν μπει στο χειρουργείο ο Φοξ διάβασε ένα άρθρο για τον Ντικ Τράουμ, τον πρώτο αθλητή με πρόσθετο μέλος που τερμάτισε στον μαραθώνιο της Νέας Υόρκης. Η περίπτωσή του αποτέλεσε έμπνευση για τον ίδιο. Ακολουθώντας 14μηνο πρόγραμμα προπόνησης ανακοίνωσε στην οικογένειά του ότι θα έτρεχε κι εκείνος έναν μαραθώνιο.

Τον Αύγουστο του 1979 ολοκλήρωσε τον Μαραθώνιο του Πρίγκιπα Γεωργίου στον Καναδά. Αν και τερμάτισε στην τελευταία θέση όλοι αναγνώρισαν την τεράστια προσπάθειά του. Τότε αποφάσισε να διασχίσει τον Καναδά και να μαζέψει χρήματα για την έρευνα του καρκίνου. Σαν στόχο είχε να μαζέψει ένα δολάριο για κάθε Καναδό δηλαδή 24 εκατομμύρια δολάρια.

Μαζί του ως συνοδοιπόρο είχε τον καλύτερό του φίλο. Εκείνος τον ακολουθούσε με ένα φορτηγάκι στο οποίο ζούσαν. Ξεκίνησε τον μαραθώνιο του στις 12 Απριλίου 1980. Το ταξίδι επίπονο όπως και η συνεχής προσπάθεια που έκανε. Έτρεξε κάθε μέρα επί 143 μέρες απόσταση σχεδόν ίση με έναν μαραθώνιο.

Στην αρχή της προσπάθειάς του δεν υπήρξε η ανταπόκριση που περίμενε από τους κατοίκους του Καναδά. Χρειάστηκε να περάσει αρκετός καιρός μέχρι να γίνει γνωστός ο αγώνας του. Σε κάθε του άφιξη σε κάποια πόλη αποθεωνόταν ενώ αργότερα σύμμαχός του έγινε και η τηλεόραση. Μετά από λίγους μήνες το σώμα του άρχισε να εξαντλείται ώσπου αναγκάστηκε να σταματήσει την 1η Σεπτεμβρίου έχοντας διανύσει συνολικά 5.373 χιλιόμετρα. Αρνήθηκε οποιαδήποτε πρόταση να ολοκληρώσει τον αγώνα του κάποιος εθελοντής.

Ο καρκίνος είχε κάνει μετάσταση στους πνεύμονές του. Ο Τέρι Φοξ είχε συγκεντρώσει 1,7 εκατομμύρια δολάρια όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον αγώνα του. Μέσω δωρεών και άλλων ενεργειών στην τηλεόραση μέχρι τον Απρίλιο του 1981 είχε συγκεντρώσει 23 εκατομμύρια δολάρια.

Μετά από άνισο αγώνα με την αρρώστια ο Τέρι Φοξ έφυγε από τη ζωή στις 28 Ιουνίου 1981, έναν μήνα πριν από τα 23α γενέθλιά του. Στον Καναδά κηρύχθηκε εθνικό πένθος ενώ οι σημαίες κυμάτιζαν μεσίστιες. Οι γονείς του δημιούργησαν ένα ίδρυμα που φέρει το όνομά του και που βοηθάει στην έρευνα για τον καρκίνο.

Ο Τέρι Φοξ μπορεί να έχασε τη δική του μάχη όμως ο δικός του αγώνας έμεινε για πάντα ως παράδειγμα ότι δεν πρέπει ποτέ να το βάζουμε κάτω. Στον Καναδά θεωρείται Εθνικός ήρωας ενώ κατέλαβε τη δεύτερη θέση στην ψηφοφορία για τον σπουδαιότερο Καναδό της ιστορίας (το αντίστοιχο «Μεγάλοι Έλληνες»).

Η τεράστια ψυχική δύναμη του δρομέα Μπρετ Ντάνλαπ!

Ο Τέρι Φοξ μέσα από τα δικά του λόγια

«Πιστεύω στα θαύματα. Πρέπει να το κάνω»

«Θέλω να γίνω ένα παράδειγμα που δε θα ξεχαστεί ποτέ»

«Αν έτρεχα στον γιατρό κάθε φορά που έχω μια κύστη ή με ενοχλεί η τρίβει θα έπρεπε να έχω σταματήσει ή να μην έχω αρχίσει καν. Έχω δει ανθρώπους να πονάνε τόσο πολύ. Ο λίγος πόνος που περνάω εγώ δεν είναι τίποτα. Δεν μπορούν να τα παρατήσουν εκείνοι και δεν μπορώ να σταματήσω ούτε εγώ»

«Ο καρκίνος με βοήθησε να καταλάβω ότι να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου δεν είναι ο σωστός τρόπος ζωής. Η απάντηση είναι να προσπαθέις να βοηθήσεις τους άλλους»

«Οι άνθρωποι παίρνουν στραβά όταν λέω ότι θέλω να τρέχω μόνος. Αλλά πρέπει να το κάνω με τον τρόπο μου. Πρέπει να συγκεντρώνομαι να ξεχνάω τον πόνο και να συνεχίζω. Μερικές φορές κλαίω όταν τρέχω αλλά απλά δεν το σκέφτομαι»

«Βάζω καθημερινούς στόχους για μένα και είναι σημαντικό να τους πετυχαίνω. Πρέπει να έχω καθημερινή αίσθηση πληρότητας. Ξέρω ότι αν αποτύχω σε κάποιον από αυτούς τους στόχους μου δε θα τερματίσω»

«Αποφάσισα να συμβιβαστώ με τον καρκίνο. Δε θέλω οι άνθρωποι να με λυπούνται. Θέλω να κάνω οτιδήποτε μπορούσα, οτιδήποτε μπορούσε να γίνει»

«Κάθε τι είναι ικανό όταν προσπαθείς»

«Έχω καρκίνο στους πνεύμονές μου. Πρέπει να επιστρέψω σπίτι και να κάνω θεραπείας. Αλλά μπορώ να πω ότι αν υπάρξει κάποιος τρόπος να τρέξω ξανά και να τερματίσω θα ντο κάνω»

«Σήμερα ξυπνήσαμε στις 4 το πρωί. Ως συνήθως ήταν δύσκολα. Αν πεθάνω θα πεθάνω χαρούμενος γιατί έκανα ο,τι ήθελα. Πόσοι άνθρωποι μπορούν να το πουν αυτό; Βγαίνω έξω και κάνω ένα σετ 15 πους απς στον δρόμο και ξεκινάω. Θέλω να γίνω ένα παράδειγμα που δε θα ξεχαστεί»

«Θέλω να δοκιμάσω το απίθανο και να δείξω ότι μπορεί να γίνει»

Πηγές: ESPN 30 for 30 (into the wind), wikipedia, terryfoxfoundation, sansimera

Διαβάστε επίσης: Ο απελπισμένος δρομέας Τζέικ Ράιλι που βρέθηκε από την κόλαση στον παράδεισο

Previous ArticleNext Article

O όγκος στον εγκέφαλο τον έκανε 190 κιλά, αλλά η θέλησή του Μαραθωνοδρόμο!

Η ιστορία του Carl Dudley που έχασε 45 κιλά και τερμάτισε σε Μαραθώνιο

Του Γιώργου Αράπογλου

Σε πολύ μικρή ηλικία ο Carl Dudley βρέθηκε αντιμέτωπος με τον θάνατο. Παρά το γεγονός ότι ξεπέρασε τον κίνδυνο, μια σημαντική παρενέργεια που επηρέασε τον οργανισμό του, τον έφερε σε σημείο να ζυγίζει περίπου 190 κιλά.

Νέος άνθρωπος, με όρεξη για ζωή και δημιουργία, αποφάσισε πως άξιζε μια δεύτερη ευκαιρία. Είχε ένα όνειρο. Να τρέξει κάποτε σε έναν Μαραθώνιο. Παρακάτω, ο Carl εξιστορεί με αφοπλιστικό τρόπο, πώς κατάφερε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.

Η συγκλονιστική αφήγηση του 34χρονου Βρετανού στο runnersworld.

Τότε

Σε ηλικία 9 ετών, το 1995, διαγνώστηκα με όγκο στον εγκέφαλο. Παρ’ όλο που χειρουργήθηκα με επιτυχία, το κομμάτι του εγκεφάλου μου που επηρεάζει την όρεξή μου, καταστράφηκε.

Όταν ήμουν μικρός, λάτρευα το τρέξιμο, αλλά μετά το χειρουργείο μου άρχισα σταδιακά να παίρνω βάρος. Ένα μέρος της κατάστασης αυτής οφειλόταν στην φαρμακευτική αγωγή που έπαιρνα – και ακόμα παίρνω μέχρι και σήμερα – και στο γεγονός ότι δεν μπορούσα να αντιληφθώ ότι ήμουν πλήρης τροφής.

Στην εφηβεία μου και από τα είκοσι μου και μετά, έγινα αρκετά τεμπέλης. Σε αυτό συντέλεσε και η δουλειά μου στην τράπεζα, που προϋπέθετε πολλές ώρες καθιστικής ζωής πίσω από ένα γραφείο. Ήμουν τρομερά λιχούδης και είχα ιδιαίτερη αδυναμία σε σοκολάτες και πατατάκια που έπαιρνα από αυτόματους πωλητές. Το βάρος μου έφτασε ακόμα και τα 190 κιλά.Ο γιατρός μου με προειδοποίησε πως η υγεία μου κινδύνευε και κινδύνευα να αναπτύξω διαβήτη τύπου 2 ή καρδιακά προβλήματα, παρ’ όλα αυτά, εγώ συνέχιζα να τρώω υπερβολικές ποσότητες.

Για γεύμα έτρωγα πολλές φορές μια ολόκληρη πίτα και πουρέ, ενώ το δείπνο μου ήταν γενναίες ποσότητες από τα μαγειρευτά φαγητά της μαμάς μου.

Η μεταστροφή

Ένα Κυριακάτικο πρωινό τον Αύγουστο του 2014, αποφάσισα να προσπαθήσω να περπατήσω όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Κατά κάποιον τρόπο, μου έδωσε κίνητρο να γίνω πιο ενεργητικός. Σύντομα, αποφάσισα να προσπαθήσω να κάνω το επόμενο βήμα και να κάνω λίγο jogging.

Τον Φεβρουάριο του 2015 γράφτηκα στην ομάδα πρωινού τρεξίματος του τοπικού καταστήματος αθλητικών ειδών. Την πρώτη φορά που πήγα, μπορούσα να τρέξω μόλις 50 μέτρα από ένα ελαφρύ τρέξιμο 5 χιλιομέτρων. Κοκκίνιζα και μου κοβόταν η αναπνοή. Αλλά επέμεινα και δεν το παράτησα και πρόσθεσα και ένα μεσοβδόμαδο τρέξιμο.

Αφού πήρα μέρος σε έναν φιλανθρωπικό αγώνα 5 χιλιομέτρων, έτρεξα στον κλασικό αγώνα 10K τον Ιούλιο 2015. Ακόμα ζύγιζα περίπου 185 κιλά κι έτσι ήμουν ευχαριστημένος που κατάφερα και τερμάτισα σε 01:45:00. Γράφτηκα στην ομάδα Wimbledon Windmilers και στους Backpackers και πλέον τρέχω τέσσερις φορές την εβδομάδα.

Ο πρώτος μου Ημιμαραθώνιος ήταν στο Royal Parks το 2016. To φθινόπωρο toy 2018 πήρα μέρος στον Μαραθώνιο του Βερολίνου και τερμάτισα σε 07:06:00 κερδίζοντας μόνο το βανάκι που μάζευε όσους εγκατέλειπαν! Από τότε που άρχισα να τρέχω συστηματικά, η μέση μου έπεσε σε νούμερο από το 58 στο 44 και το στήθος μου από το 60 στο 50 και ζυγίζω 145 κιλά.

Στόχος μου είναι να χωρέσω σε κάποια από τα μπλουζάκια όσων τερμάτισαν στους περίπου 40 αγώνες που έχω κάνει μέχρι τώρα.

Το μέλλον…

Το τρέξιμο μου άλλαξε ολοκληρωτικά την εμφάνιση και τα ενδιαφέροντα μου. Το junk food και τα ποτά με κενές θερμίδες είναι πλέον παρελθόν. Τώρα τα σνακ μου είναι φρούτα, καρύδια και μπάρες δημητριακών. Γράφτηκα επίσης και σε μαθήματα γυμναστικής. Η αυτοπεποίθησή μου έχει αυξηθεί πάρα πολύ και συνεχώς κάνω καινούριους φίλους χάρη στο τρέξιμο. Αυτό που θα ήθελα είναι να τρέχω περισσότερο και, ελπίζω, γρηγορότερα.

Θα ήθελα να καταφέρω να τρέξω στον Μαραθώνιο του Λονδίνου, όπως ο μπαμπάς μου ο Roy, που το είχε κάνει πολλές φορές. Είναι πολύ περήφανος για μένα και θα ήθελα να τρέχω μαζί του όποτε μου δίνεται η ευκαιρία. Απολαμβάνω να ταξιδεύω στο εξωτερικό για να τρέχω και έχω θέσει μεγάλο στόχο να τρέξω και τους έξι μεγάλους Μαραθωνίους, καθώς επίσης και τον Μαραθώνιο της Σιγκαπούρης, που είναι μια από τις αγαπημένες μου πόλεις. Πραγματικά μου αρέσει πολύ η χαλαρή και φιλική ατμόσφαιρα των trail races και γι’ αυτό θα ήθελα να κάνω όσο περισσότερους μπορώ.

Μπορεί να μην κερδίσω ποτέ σε κάποιον αγώνα, αλλά το αληθινό επίτευγμα για μένα είναι η γραμμή τερματισμού και όχι ο χρόνος τερματισμού.

Η ριζική αλλαγή

Ξεκινήστε θέτοντας ταπεινούς στόχους. Ακόμα και ένας αγώνας ενός μιλίου, είναι καλύτερος από το τίποτα. Μην αλλάξετε μονομιάς την δίαιτα σας. Εγώ άλλαξα τα ανθρακούχα αναψυκτικά με αρωματισμένο νερό πριν πιο κανονικό νερό. Όταν νιώσετε έτοιμοι, γραφτείτε σε κάποιον αγώνα και ακολουθείστε πιστά ένα πρόγραμμα προπόνησης. Αυτό θα σας δώσει κίνητρο.

Κοινωνικοποιηθείτε κατά τη διάρκεια του τρεξίματος, καθώς το να συνομιλείτε με άλλους δρομείς, θα σας κάνει να βγάλετε από το μυαλό σας ότι το κάνετε μόνο για να χάσετε βάρος.

Διαβάστε ακόμα: Από υπέρβαρος ο Αυγουστίνος έγινε ρέκορντμαν αγώνων δρόμου!

Σπάει καρδιές το αγόρι με εγκεφαλική παράλυση που ολοκλήρωσε μαραθώνιο!

Του Μάνου Χατζηγιάννη-“Κουζουλοί Δρομείς-Ομάδα Αλληλεγγύης”

Ο Tobias Weller είναι ο μικρός ήρωας σε καιρούς που η ανθρωπότητα τους έχει ανάγκη όσο τίποτε άλλο! Ο εννιάχρονος, με εγκεφαλική παράλυση, συγκέντρωσε 60.000 λίρες (100.000 δολάρια) για φιλανθρωπικούς σκοπούς περπατώντας πάνω και κάτω στο δρόμο του σπιτιού του στο Σέφιλντ για 70 ημέρες

Με επευφημίες από πλήθη που παρέμεναν σε απόσταση λόγω κορονοϊού υποδέχτηκαν οι περίοικοι τον εννιάχρονο Tobias Weller, ένα αγόρι με αυτισμό και εγκεφαλική παράλυση, όταν ολοκλήρωσε την αξιοσημείωτη πρόκληση του να περπατήσει απόσταση μαραθωνίου για να συγκεντρώσει χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Διαβάστε αναλυτικά στο coverstories.gr

x
Send this to a friend