Θύτης και θύμα του ντόπινγκ είναι το ίδιο πρόσωπο: Ο αθλητής!

Θύτης και θύμα του ντόπινγκ είναι το ίδιο πρόσωπο: Ο αθλητής!

Ομιλία με θέμα το ντόπινγκ έκανε σε σε συνέδριο που πραγματοποιήθηκε η Εισαγγελέας Εφετών, Βιργινία Σακελλαροπούλου, η οποία μεταξύ άλλων υποστήριξε τα εξής:

«Πιο γρήγορα, πιο ψηλά , πιο δυνατά. Αυτό αποτελεί την επιθυμία κάθε αθλητή, αλλά και το υψηλού νοήματος σύνθημα κάθε αγώνα. Όμως γεννώνται τα ερωτήματα: με κάθε μέσο; με κάθε κόστος;

Η λέξη ντόπινγκ απαντάται για πρώτη φορά σε αγγλικό λεξικό το 1889 για να δηλώσει τη <<χορήγηση μίγματος ναρκωτικών ουσιών σε άλογα αγώνων για την επίτευξη καλύτερης απόδοσης>>.

Από τις αρχές του 19ου αιώνα

Το Ντόπινγκ στον αθλητισμό εμφανίζεται στις αρχές του 19ου αιώνα. Από τα τέλη όμως του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου αιώνα η λήψη φαρμάκων από αθλητές κατά την τέλεση των αγώνων εμφανίζεται συχνότερα. Η πρόοδος της Ιατρικής τροφοδοτεί το Ντόπινγκ που από τη δεκαετία του 1950 παίρνει διαστάσεις φαινομένου που συνεχώς επεκτείνεται. Ο αθλητικός και νομικός κόσμος φαίνεται ανέτοιμος να το αντιμετωπίσει και δεν υπάρχει νομοθεσία Κράτους που να προβλέπει και να τιμωρεί κυρίως τη χρήση διαφόρων ουσιών.

Το πρόβλημα γίνεται οξύτερο όταν άτομα χάνουν τη ζωή τους από τη χρήση διαφόρων ουσιών. Είναι αποδεδειγμένο ότι κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Ρώμης (1960) δύο αθλητές (Kurt Jensen, Dick Howard) έχασαν τη ζωή τους από την κατάχρηση αμφεταμινών. Επίσης ο θάνατος του Βρεττανού ποδηλάτη Τom Simpson (Γύρος Γαλλίας, 1967) έχει επιβεβαιωμένα αποδοθεί στην κατάχρηση αμφεταμινών. Οι εφημερίδες της εποχής εκείνης έκαναν λόγο για τον <<Ποδηλάτη που πέθανε στη σέλα>> και για θάνατο οφειλόμενο στη χρήση αμφεταμινών.

Το έτος 1965, όπως αναφέρεται στο βιβλίο του αθλητιάτρου κ. Σταύρου Χάντζου με τον τίτλο <<Ντόπινγκ. Από το σχολείο στον θάνατο>>, καταγράφεται επισήμως η πρώτη περίπτωση ηπατοκυτταρικού καρκινώματος από αναβολικά. Από πλευράς εργαστηριακών εξετάσεων, σύμφωνα με τον ως άνω αθλητίατρο, στα άτομα που κάνουν χρήση αναβολικών τα ηπατικά ένζυμα είναι συχνά αυξημένα. Επίσης, σύμφωνα με τον ανωτέρω ιατρό, από την χρήση των απαγορευμένων ουσιών που βελτιώνουν την απόδοση των αθλητών εγκυμονούνται κίνδυνοι για έμφραγμα ή για εγκεφαλικό επεισόδιο, χωρίς βέβαια να παραγνωρίζονται οι σοβαρές επιπτώσεις στο αναπαραγωγικό σύστημα και στην ψυχική υγεία των αθλητών. Ειδικά δε όσον αφορά τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, αυτό παρουσιάζεται ιδίως στην περίπτωση που γίνεται χρήση της ερυθροποιητίνης ,ουσίας της οποίας κύρια παρενέργεια, όταν αυτή δεν χορηγείται για θεραπευτικούς λόγους, είναι η ανεξέλεγκτη αύξηση του αιματοκρίτη και τα επικίνδυνα υψηλά επίπεδα πίεσης του αίματος και ρευστότητάς του.

Οι θάνατοι και η διαπίστωση ότι η λήψη διαφόρων ουσιών από τους αθλητές αποτελούν την αιτία των θανάτων αυτών προκαλούν το ενδιαφέρον των Διεθνών Οργανισμών και Κρατών να προχωρήσουν σε νομοθετικές ρυθμίσεις. Παράλληλα η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Γκρενόμπλ (1968) καθιερώνει για πρώτη φορά υποχρεωτικούς ελέγχους Ντόπινγκ στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Οι πρώτοι νόμοι σε Γαλλία, Βέλγιο και Ελλάδα!

Οι πρώτοι νόμοι ψηφίζονται στη Γαλλία και στο Βέλγιο (1965) και στη συνέχεια στην Ελλάδα (1975) και σε άλλες Ευρωπαικές Χώρες. Στους νόμους αυτούς καθιερώνονται κυρίως έλεγχοι για τη διερεύνηση υπάρξεως απαγορευμένων ουσιών στον οργανισμό των αγωνιζομένων αθλητών και θεσπίζονται πειθαρχικές κυρώσεις. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Σεούλ (1988) καταδεικνύουν την εξάπλωση του προβλήματος. Βρίσκονται ντοπαρισμένοι 10 αθλητές , μεταξύ των οποίων ο διάσημος Καναδός δρομέας Μπεν Τζόνσον, που με χρόνο 9.79 πριν λίγα εικοσιτετράωρα είχε συντρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ των 100 μέτρων, ενώ η Βουλγαρία, μετά από κρούσμα ντόπινγκ αθλητού της της άρσης βαρών απέσυρε όλη την ομάδα της από το άθλημα της Άρσης Βαρών.

Ο τότε Πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ δείχνει ανήσυχος γιατί η ΔΟΕ αδυνατεί να βρει λύση στο πρόβλημα, ενώ η Διευθύντρια της Επιτροπής Τύπου της ΔΟΕ Μισέλ Βερντιέ ανησυχώντας για το μέλλον του αθλητισμού δηλώνει: << Το πρόβλημα του Ντόπινγκ δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί από τη ΔΟΕ. Εμείς απλώς μπορούμε να εφαρμόσουμε εντατικούς ελέγχους και να επιβάλλουμε κυρώσεις στους παραβάτες. Όμως φοβάμαι ότι έτσι δεν θα λυθεί το πρόβλημα. Μόνο ο φόβος μιας βαριάς ποινικής καταδίκης μπορεί να συνετίσει εκείνους που με οποιαδήποτε ιδιότητα είναι αναμεμειγμένοι στο κύκλωμα των αναβολικών>>.

Βλέπουμε λοιπόν ότι συζητείται πλέον η ποινική καταστολή. Ακολουθεί η Ευρωπαική Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης (1989) που κυρώνεται από την Ελλάδα (Ν. 2371/1996) και η οποία εξειδικεύει τα μέτρα τα οποία πρέπει να ληφθούν και θέτει κανόνες για τη λειτουργία των εργαστηρίων, τη διεθνή συνεργασία κλπ.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το ντόπινγκ δεν αφορά μόνο συγκεκριμένα αθλήματα. Δεν αφορά δηλαδή μόνο το στίβο, την άρση βαρών, την κολύμβηση ή την ποδηλασία. Αφορά και το ποδόσφαιρο και μάλιστα στο ποδόσφαιρο τα πράγματα είναι πιο επικίνδυνα για την υγεία των αθλητών, δεδομένου ότι το ποδόσφαιρο απαιτεί σωρευτικά ταχύτητα, αντοχή, δύναμη και εκρηκτικότητα, γεγονός που απαιτεί ένα δυνατό κοκτέιλ αναβολικών.

Η Ελλάδα είναι μεταξύ των πρώτων χωρών που έχουν αναγάγει το ντόμπινγκ και σε ποινικό αδίκημα. Ήδη από το έτος 1975, ο Ν. 75/1975, στα άρθρα 58 και 59, προέβλεπε ποινικές και πειθαρχικές κυρώσεις για το αδίκημα της φαρμακοδιέγερσης.

Στη συνέχεια ο νόμος 1646/1986 τροποποίησε τις σχετικές διατάξεις διατηρώντας τις πειθαρχικές και ποινικές κυρώσεις. Το έτος 1996 κυρώθηκε με τον Ν. 2371/1996 η Ευρωπαική Σύμβαση κατά του Ντόπινγκ του Συμβουλίου της Ευρώπης. Τον Οκτώβριο του 2002 ο ν. 3057/2002 αναθεώρησε πλήρως το νομοθετικό πλαίσιο αντιμετώπισης του ντόπινγκ ενσωματώνοντας στον Ν. 2725/1999 ένα ολόκληρο κεφάλαιο (άρθ. 128Α- 128 ΙΔ) με τίτλο <<Καταπολέμηση του Ντόπινγκ>>.

Και πέρα από τον επαγγελματικό αθλητισμό

Πρέπει να επισημανθεί ότι η χρήση αναβολικών και των λοιπών απαγορευμένων ουσιών δεν περιορίζεται στο χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού, αλλά έχει εμφανισθεί και σε διάφορα κέντρα άσκησης σώματος για καλή φυσική κατάσταση.

Το φαινόμενο είναι ανησυχητικό εάν λάβουμε υπόψη μας την αύξηση της χρήσης αναβολικών μεταξύ ελεύθερα αθλουμένων νέων που αθλούνται στα γυμναστήρια. Σύμφωνα με έρευνα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, που διεξήχθη στα πλαίσια του προγράμματος που συντονίζεται από το ΤΕΦΑΑ, το 10% όσων πηγαίνουν απλώς στο γυμναστήριο για να βελτιώσουν το σώμα τους έχουν κάνει χρήση απαγορευμένης ουσίας.

Το ποσοστό αυτό αυξάνεται και φθάνει το 25% όταν μιλάμε για αθλούμενους που κάνουν εντατική γυμναστική με βάρη. Οι λόγοι που οδηγούν αυτούς τους αθλούμενους να κάνουν χρήση απαγορευμένων ουσιών, σύμφωνα με την ως άνω έρευνα, είναι, μεταξύ άλλων, η ανάγκη για ταχύτερη ξεκούραση μετά την άσκηση, η περιέργεια, η αντίληψη ότι η χρήση αναβολικών αποτελεί αναπόσπαστο μέρος ενός φυσιολογικού προγράμματος άσκησης, καθώς και η αντίληψη ότι η χρήση αναβολικών βοηθά τον χρήστη να φθάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα πιο γρήγορα.

Οι κυριότερες πηγές πληροφόρησης για την αγορά και χρήση αναβολικών είναι, σύμφωνα με την ως άνω έρευνα, το διαδίκτυο (διαδικτυακά καταστήματα που εμπορεύονται αναβολικά), οι διαδικτυακές συζητήσεις με άλλους χρήστες, φίλοι που έχουν χρησιμοποιήσει αναβολικά, καθώς και γυμναστές που εργάζονται σε χώρους μαζικής άθλησης. Και εδώ να αναφέρω ότι από την Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, την οποία εποπτεύω, σχετικά πρόσφατα εντοπίσθηκε και συνελήφθη άτομο το οποίο μέσω προσωπικής ιστοσελίδας διέθετε φάρμακα και αναβολικά.

Σε έρευνα που διεξήχθη στην οικία του ανωτέρω συλληφθέντος ανευρέθησαν και κατεσχέθησαν μεγάλες πσοότητες φαρμακευτικών σκευασμάτων που διακινούνταν χωρίς άδεια του ΕΟΦ, και αναβολικών.

Το σοβαρό ζήτημα της παράνομης διακίνησης αναβολικών μεταξύ ατόμων που αθλούνται σε γυμναστήρια για να βελτιώσουν το σώμα τους, ήτοι για αισθητικούς λόγους, ήλθε στο προσκήνιο τον Αύγουστο του 2014 με μία υπόθεση ανθρωποκτονίας με πρόθεση κατά συρροή, που τελέσθηκε στην Μάνη, με δράστες δύο νεαρά άτομα 18 ετών, τα οποία γνωρίζονταν με τους δύο παθόντες, ηλικίας 25 και 26 ετών, από τον χώρο των γυμναστηρίων και των αναβολικών. Οι 18χρονοι δράστες προμηθεύονταν αναβολικά από τα θύματα, με αφορμή δε το γεγονός ότι οι δράστες είχαν καταβάλει το χρηματικό ποσό των 800 Ευρώ στα θύματα για την προμήθεια αναβολικών, τα δε θύματα δεν τους είχαν παραδώσει τα αναβολικά, διεπράχθη η ως άνω αξιόποινη πράξη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αθλητική δραστηριότητα σε οποιοδήποτε επίπεδο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς σωματική υγεία, πνευματική υγεία και ευεξία. Η χρήση απαγορευμένων ουσιών είναι θεμελιωδώς αντίθετη στο πνεύμα του αθλητισμού. Η μετατροπή αθλητών σε μηχανές παραγωγής επιδόσεων και διακρίσεων με αθέμιτα μέσα, και δη με τη χρήση τεχνητών και επιβλαβών για την υγεία μέσων πολλαπλασιασμού της απόδοσης αυτών, απασχολεί το Αθλητικό Δίκαιο.

Όμως, όπως είναι φυσικό, απασχολεί και την Ιατρική Επιστήμη, της οποίας αντικείμενο είναι μεταξύ άλλων η πρόληψη, διάγνωση και θεραπεία της νόσου. Έτσι οι δύο Επιστήμες, Δικαίου και Ιατρικής, συμπορεύονται και συνεργάζονται σε έναν αγώνα κατά ενός φαινομένου το οποίο έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις και στο οποίο ουσιαστικά και κατ΄αποτέλεσμα δράστης και θύμα πολλές φορές είναι το ίδιο πρόσωπο: Ο ίδιος ο αθλητής.»

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Βελονισμός για απώλεια βάρους: Μπορεί να πετύχει;

Γράφει η Αδαμαντία Παπανιωάννου*

Η πρακτική του βελονισμού ξεκίνησε περίπου 3000 χρόνια πριν, στην αρχαία Κίνα. Παρόλο που στην ανατολή θεωρούνταν ως αποτελεσματική θεραπεία για ένα ευρύ φάσμα προβλημάτων, στη Δύση χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την ανακούφιση από τον πόνο. Η μετάδοση της στον Δυτικό κόσμο αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό, καθώς η επιτυχία της θεραπείας δεν μπορούσε να διαπιστωθεί με επιστημονικό τρόπο και για πολλά χρόνια θεωρούνταν απάτη.

Ο βελονισμός συνίσταται στην ένθεση βελονών, πάχους τρίχας, σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος, γνωστά ως σημεία βελονισμού. Η θεραπεία στηρίζεται στην Κινέζικη θεωρία του Τσι (Qi), της ζωτικής ενέργειας που ρέει αρμονικά μέσα στο σώμα μας και είναι η βάση για την καλή υγεία. Η κυκλοφορία του τσι μέσα στο σώμα θεωρείται ότι γίνεται μέσω συγκεκριμένων μονοπατιών, καλούμενων «μεσημβρινών».

Οι μεσημβρινοί αλληλοσυνδέονται σε διάφορα σημεία του σώματος και στα σημεία αυτά βρίσκονται οι θέσεις στις οποίες εφαρμόζονται οι βελόνες. Η ροή του τσι μέσα στο σώμα θεωρείται ότι είναι αρμονική, όταν το yin και το yang, δηλαδή τα στοιχεία που αντιπροσωπεύουν το καλό και το κακό, βρίσκονται σε ισορροπία και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την καλή υγεία. Αντίθετα, όταν η ισορροπία των yin και yang διαταράσσεται, η ροή του τσι παρεμποδίζεται και ο οργανισμός βρίσκεται σε κατάσταση ασθενείας.

Εξηγείται ο μηχανισμός δράσης του βελονισμού από τη Δυτική Ιατρική;

Όπως είναι λογικό, οι θεωρίες των yin και yang και της ζωτικής ενέργειας που ρέει στο σώμα μας έρχονται σε σύγκρουση με όσα γνωρίζουμε στη δύση για την ανατομία και την παραδοσιακή ιατρική. Ο βελονισμός ανήκει στις τεχνικές Συμπληρωματικής και Εναλλακτικής Ιατρικής, όπου γίνεται μία προσπάθεια ενσωμάτωσης των τεχνικών του βελονισμού σε συνδυασμό πάντα με την επιστημονική προσέγγιση. Έτσι, έχουν προκύψει διάφορες τεχνικές βελονισμού πέραν του παραδοσιακού, όπως ο ιατρικός βελονισμός, ο ωτο-βελονισμός, ο ηλεκτροβελονισμός, ο βελνισμός με laser, ο κρανιοβελονισμός κ.ά.

Στη Δυτική ιατρική, πιστεύεται ότι ο βελονισμός λειτουργεί επηρεάζοντας τα επίπεδα νευροδιαβιβαστών του κεντρικού νευρικού συστήματος και διεγείροντας τα περιφερικά νεύρα στο σημεία αναφοράς. Αυτά τα διεγερμένα νεύρα μεταφέρουν στη συνέχεια τα σήματα κεντρικά, προκαλώντας την απελευθέρωση νευροχημικών ουσιών, όπως οι ενδορφίνες και η κορτιζόλη.

Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι η θετική επίδραση του βελονισμού (κυρίως σε καταστάσεις χρόνιου πόνου) είναι αποτέλεσμα του φαινόμενου placebo και της προσδοκίας που το άτομο έχει για τη θεραπεία. Γενικά, οι κλινικές δοκιμές αποτυγχάνουν να αποδώσουν στο βελονισμό ένα ξεκάθαρο και αξιόπιστο όφελος στην αντιμετώπιση χρόνιων καταστάσεων, παρόλα αυτά πολλοί ασθενείς επιλέγουν τον βελονισμό όταν η παραδοσιακή ιατρική αποτυγχάνει να δώσει λύση σε χρόνια προβλήματα.

Σε ποιες περιπτώσεις χρησιμοποιείται;

Ο βελονισμός έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία μίας πληθώρας παθολογικών καταστάσεων όπως ο πονοκέφαλος, ο πόνος στη μέση και τον αυχένα, η δυσεντερία, ο αγκώνας του τενίστα, o μετεγχειρητικός πόνος, η οδονταλγία, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο κολικός νεφρού, η ναυτία και ο εμετός και άλλες.

Τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα υποστηρίζουν ότι ο βελονισμός μπορεί να χρησιμοποιείται ασφαλώς σε καταστάσεις χρόνιου πόνου. Έρευνες έχουν δείξει ότι έχει θετικά αποτελέσματα κυρίως στις περιπτώσεις ημικρανίας, αρθρίτιδας και ινομυαλγίας. Θετικά αποτελέσματα, σε μικρότερη κλίμακα, φαίνεται να έχει επίσης σε πόνους στη μέση και στον αυχένα. Η έρευνα αναμένεται να συνεχιστεί καθώς οι υπάρχουσες μελέτες έχουν γίνει σε μικρό δείγμα ανθρώπων και δεν υπάρχουν πολλές τυφλές μελέτες, συνεπώς αυξάνεται η πιθανότητα μεροληψίας (bias).

Βελονισμός και απώλεια βάρους – υπάρχουν αποτελέσματα ερευνών;

Η εφαρμογή του βελονισμού με στόχο την απώλεια βάρους δεν είναι τόσο διαδεδομένη, όσο για άλλες χρόνιες καταστάσεις και αυτό πιθανόν συμβαίνει εξαιτίας της έλλειψης επαρκών επιστημονικών στοιχείων, που να υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα της μεθόδου. Επιπλέον, ο σχεδιασμός τέτοιων μελετών είναι αρκετά πολύπλοκος και οι πρακτικές δυσκολίες έχουν να κάνουν με τον τύπο του βελονισμού που θα εφαρμοστεί κάθε φορά αλλά και με τον ίδιο τον βελονιστή (γνώσεις/ εμπειρία/ αποτελεσματικότητα).

Σε ανασκόπηση των πιο πρόσφατων κλινικών δοκιμών ο στόχος των παρεμβάσεων είναι η ενίσχυση του μεταβολικού ρυθμού, η μείωση της όρεξης (μέσω επίδρασης σε συγκεκριμένους νευροδιαβιβαστές και η αποκατάσταση της μη-ισορροπίας στον οργανισμό). Από τις έρευνες φαίνεται ότι συγκεκριμένες τεχνικές βελονισμού είναι πιθανό να παίξουν επικουρικό ρόλο σε μία συνολική προσπάθεια απώλειας βάρους. Χρειάζονται όμως περισσότερες έρευνες για να εξάγουμε ασφαλή και στέρεα συμπεράσματα.

Είναι σημαντικό να λάβουμε υπόψη ότι μία παρέμβαση όπως ο βελονισμός, με σκοπό την απώλεια βάρους, συμπεριλαμβάνει και άλλες αλλαγές στον τρόπο ζωής όπως διατροφή και άσκηση. Συνεπώς, είναι άσκοπο να περιμένει κανείς να μειώσει το βάρος του «παθητικά» με την εφαρμογή και μόνο μιας τέτοιας μεθόδου. Τέλος, οι έρευνες που έχουν γίνει ως τώρα είναι κατά κανόνα μικρής διάρκειας συνεπώς είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς τι θα συμβεί μελλοντικά. Η θεραπεία της παχυσαρκίας είναι μακροχρόνια και ανάλογα θα πρέπει να σχεδιαστούν και οι μελλοντικές μελέτες.

Μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση που δημοσιεύτηκε το 2018 στο αξιολογημένο από ομότιμους (peer-reviewed) περιοδικό Obesity Reviews συμπέρανε ότι ο συνδυασμός βελονισμού με συγκεκριμένες αλλαγές στον τρόπο ζωής (διατροφή/άσκηση) ήταν περισσότερο αποτελεσματικός από ότι ο ψεύτικος βελονισμός, αλλά και από τις αλλαγές στον τρόπος ζωής χωρίς την εφαρμογή βελονισμού. Επιπλέον, ο βελονισμός (χωρίς αλλαγές στον τρόπο ζωής) δεν ήταν περισσότερο αποτελεσματικός από ότι ο ψεύτικος βελονισμός, ούτε περισσότερο αποτελεσματικός από την έλλειψη παρέμβασης.

Όπως φαίνεται ο βελονισμός από μόνος του δεν μπορεί να φέρει αποτελέσματα στην απώλεια βάρους, παρά μόνο αν συνοδεύεται από διατροφή και άσκηση. Στην ίδια μετα-ανάλυση φάνηκε ότι η εφαρμογή βελονισμού μαζί με αλλαγές στον τρόπο ζωής είχε αποτέλεσμα στην απώλεια βάρους μόνο υπέρβαρων υποκειμένων (Δείκτης μάζας σώματος >25 και <30) και όχι παχύσαρκων (Δείκτης μάζας σώματος >30).

Στον αντίποδα, έρευνες δείχνουν ότι ο βελονισμός δεν έχει καμία θετική επίδραση στην απώλεια βάρους. Αυτό έχει να κάνει πιθανόν με το σχεδιασμό της παρέμβασης, καθώς και με το ποια τεχνική βελονισμού χρησιμοποιείται κάθε φορά. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην επιλογή ενός έμπειρου ιατρού με πιστοποιημένη εξειδίκευση στην εφαρμογή του βελονισμού και με σημαντική εμπειρία. Επιπλέον, δε θα πρέπει να παραλείπεται η ταυτόχρονη εφαρμογή της κατάλληλης διατροφής, καθώς είναι αυτή που θα λειτουργήσει σε συνδυασμό με το βελονισμό για το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Είναι ο Βελονισμός μια ασφαλής μέθοδος;

Σύμφωνα με τον Κώδικα Εφαρμογής Ιατρικού Βελονισμού που εξέδωσε η Ελληνική Κυβέρνηση προς αποφυγή σφαλμάτων και πλάνης: «Ο βελονισμός έχει αποδειχθεί ασφαλής όταν εφαρμόζεται από άρτια εκπαιδευμένους επαγγελματίες μετά από πλήρη εξέταση και διάγνωση καθώς και τήρηση των κανόνων ασφαλείας και δεοντολογίας».

Πιθανοί κίνδυνοι που μπορεί να προκύψουν από την εφαρμογή του βελονισμού από μη εξειδικευμένους ιατρούς είναι η εκμετάλλευση της αδυναμίας των ασθενών και τελικώς η εξαπάτηση τους, λάθος χρήση και πεποίθηση ότι ο βελονισμός αποτελεί πανάκεια, πιθανές παρενέργειες όπως αιμάτωμα και αιμορραγία, επιμόλυνση από μη αποστειρωμένες (μίας χρήσης) βελόνες, αποτροπή από την εφαρμογή ιατρικών θεραπειών που αποδεδειγμένα έχουν αποτέλεσμα, ψυχολογικό τραύμα και άλλα.

Συμπέρασμα

Ο βελονισμός είναι μία συμπληρωματική τεχνική και δεν αντικαθιστά ούτε την δίαιτα, ούτε την άσκηση. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί συνεργιστικά σε μία συντονισμένη προσπάθεια απώλειας βάρους και θα πρέπει να γίνει από εξειδικευμένο ιατρό σε συνεργασία με τον Διαιτολόγο-Διατροφολόγο και άλλους ειδικούς εφόσον χρειάζεται (γυμναστή, ψυχολόγο κλπ.).

* Η Αδαμαντία Παπαϊωάννου είναι Διαιτολόγος -Διατροφολόγος, με μεταπτυχιακό από το τμήμα Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων και Διατροφής του Ανθρώπου, του ΓΠΑ. Έχει εργαστεί στην Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας των τροφίμων (EFSA) και μετεκπαιδεύεται διαρκώς σε νέους τομείς της Επιστήμης της Διατροφής. Το άρθρο της δημοσιεύτηκε στο www.mednutrition.gr

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Γιατί η απώλεια βάρους μειώνει τους πονοκεφάλους;

Για τους πάσχοντες από ημικρανία που είναι παχύσαρκοι, η απώλεια βάρους μπορεί να μειώσει τους πονοκεφάλους και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής, αναφέρουν ερευνητές από την Ιταλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν στην ετήσια συνάντηση της Endocrine Society (ENDO 2019), στη Νέα Ορλεάνη.

«Εάν υποφέρετε από ημικρανίες και είστε παχύσαρκοι, η απώλεια βάρους θα βελτιώσει την ποιότητα ζωής σας», δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης Claudio Pagano, αναπληρωτής καθηγητής εσωτερικής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Padova στην Ιταλία.

Ο ίδιος πρόσθεσε πως όταν οι άνθρωποι χάνουν βάρος, ο αριθμός των ημερών ανά μήνα με ημικρανία μειώνεται, όπως και η σοβαρότητα των συμπτωμάτων της κεφαλαλγίας.

Για να διερευνήσουν τις επιπτώσεις της απώλειας βάρους που επιτυγχάνεται μέσω χειρουργικής επέμβασης ή αλλαγής στη συμπεριφορά στην σοβαρότητα της ημικρανίας, ο Pagano και οι συνάδελφοί του εξέτασαν μελέτες που είχαν καταγράψει την ένταση και την συχνότητα της κεφαλαλγίας, τον Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ), τη μεταβολή του ΔΜΣ και τις παρεμβάσεις (βαριατρική χειρουργική έναντι αλλαγή στη συμπεριφορά).

Η μετα-ανάλυση περιέλαβε 473 ασθενείς και 10 μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια των ερευνητών. Διαπιστώθηκε ότι η απώλεια βάρους συνδέεται με σημαντικές μειώσεις στη συχνότητα του πονοκεφάλου στην ένταση του πόνου και στη διάρκειά τους.

Η βελτίωση δεν συνδέθηκε ούτε με το βαθμό παχυσαρκίας κατά την έναρξη ούτε με το βαθμό μείωσης του βάρους. Η επίδραση στην ημικρανία ήταν παρόμοια όταν επιτεύχθηκε μείωση του σωματικού βάρους μέσω χειρουργικής επέμβασης ή συμπεριφοράς και ήταν παρόμοια τόσο στους ενήλικες όσο και στα παιδιά.

Οι ερευνητές ανέφεραν: Η παχυσαρκία και η ημικρανία είναι κοινές στις εκβιομηχανισμένες χώρες. Η βελτίωση της ποιότητας ζωής και της αναπηρίας για αυτούς τους ασθενείς θα έχει μεγάλες επιπτώσεις σε αυτούς τους πληθυσμούς και θα μειώσει το άμεσο και έμμεσο κόστος της υγειονομικής περίθαλψης.

Η απώλεια βάρους μειώνει επίσης τις παθήσεις που σχετίζονται με την παχυσαρκία, συμπεριλαμβανομένου του διαβήτη, της υπέρτασης, της στεφανιαίας νόσου, του εγκεφαλικού επεισοδίου και των αναπνευστικών ασθενειών.

Οι μηχανισμοί που συνδέουν την παχυσαρκία, την απώλεια βάρους και την ημικρανία παραμένουν ασαφείς, σύμφωνα με τους συγγραφείς, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν αλλαγές στη χρόνια φλεγμονή.

Διαβάστε επίσης: Ημικρανίες που προκαλούνται από συγκεκριμένες τροφές

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend