Γιατί οι άντρες επιταχύνουν όταν τρέχουν δίπλα σε γυναίκες;

Γιατί οι άντρες επιταχύνουν όταν τρέχουν δίπλα σε γυναίκες;

Ένα κείμενο του Peter Sagal*

Έκανα προπόνηση τρέχοντας μέσα στο Σέντραλ Παρκ, στην ανατολική του πλευρά και βόρεια από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης. Έτρεχα μαζί με την Ντόροθι, μια γυναίκα που ήταν δικηγόρος, μητέρα και βιοχημικός και ειχε περίπου την ηλικία μου. Την είχα γνωρίσει το προηγούμενο βράδυ σε ένα γκαλά και αφού είχαμε πιεί ήδη πολλά μαρτίνι, της είχα ζητήσει με πολύ χαρά να συναντηθούμε το επόμενο πρωί για να τρέξουμε παρέα.

“Να ρίξουμε το ρυθμό;”

«Ντόροθι», της είπα ενώ τρέχαμε, «σε ξέρω πολύ λίγο αλλά είσαι πολύ ενδιαφέρουσα γυναίκα. Είσαι σοφιστικέ, μορφωμένη, επαγγελματικά καταρτισμένη σε πολλούς τομείς και προφανώς, είσαι μια αφοσιωμένη και πετυχημένη δρομέας».

Με κοίταξε με ένα ύφος σαν να έστελνε ένα σήμα συναγερμού. Φαντάζομαι ότι προσπαθούσε να θυμηθεί αν είχε αναφέρει πως έχει σύζυγο. Το είχε κάνει. Συνέχισα να της μιλάω.

«Θα ρισκάρω να προβλέψω πως και εσύ είσαι το ίδιο εντυπωσιασμένη μαζί μου», της είπα, «αν αναλογιστώ την φήμη μου, την επαγγελματική μου επιτυχία, την γοητεία και την εξυπνάδα μου και φυσικά την φημισμένη καριέρα μου ως δρομέας».

Άφησα ένα μικρό κενό ανάμεσα στα τελευταία μου λόγια και την επόμενη πρότασή μου. Λίγο για να δώσω έναν τόνο τραγικότητας στον τρόπο που μιλούσα και λίγο επειδή χρειαζόμουν απελπισμένα να πάρω μια ανάσα πριν συνεχίσω να μιλάω.

«Από την στιγμή λοιπόν που είμαι ενθουσιασμένος μαζί σου και όπως ανέφερα είμαι σίγουρος πως είσαι και εσύ ενθουσιασμένη μαζί μου, μήπως πρέπει να χαμηλώσουμε λίγο τον ρυθμό που τρέχουμε;»

«Ω, σε ευχαριστώ», είπε, «τα έφτυσα προσπαθώντας να τρέχω δίπλα σου».

«Κι εγώ το ίδιο», της απάντησα και επιβραδύναμε. Ήμασταν και οι δυο ευχαριστημένοι που ρίξαμε τον ρυθμό που τρέχαμε και απολαύσαμε το υπόλοιπο της διαδρομής μας.

Ο πιο γρήγορος επιβραδύνει…

Έχω τρέξει πολλές φορές μαζί με ανθρώπους που μόλις έχω γνωρίσει και αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις με το άθλημά μας: η δυνατότητα να το μοιράζεσαι με όλων των ειδών τους ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Και δεδομένου πως πάντα υπάρχει διαφορά τόσο σε επίπεδο δυνατοτήτων όσο και σε επίπεδο φόρμας, πάντα διαπραγματεύεσαι με τον άνθρωπο που τρέχει δίπλα σου πόσο γρήγορα θα πάτε. Λες πόσο γρήγορα μπορείς να τρέξεις και αν διαφορά ανάμεσά σας είναι μεγάλη, ο πιο γρήγορος δρομέας επιβραδύνει. Ή απλά ανταλλάζετε ένα χαμόγελο, συμφωνείτε πως θα τα ξαναπείτε στην αφετηρία και μένεις πίσω τρώγοντας την σκόνη του δρομέα που τρέχει μαζί σου.

Το σκηνικό με την Ντόροθι ωστόσο ήταν διαφορετικό. Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη φορά να πιέζω τον εαυτό μου τόσο πολύ ώστε να φανώ καλύτερος δρομέας απ’ ότι ήμουν. Και η Ντόροθι μου είπε ότι έκανε ακριβώς το ίδιο και ήταν το ίδιο πρωτόγνωρο και γι’ αυτήν. Για ποιό λόγο έγινε αυτό όμως; Αποφάσισα να στραφώ στην επιστήμη για να βρω την απάντηση.

Τα τελευταία χρόνια, οι κοινωνικοί επιστήμονες και οι ψυχολόγοι έχουν ανακαλύψει ένα φαινόμενο, το οποίο ένας συγγραφέας έχει αποκαλέσει «ανάληψη κινδύνων ως στρατηγική των αρσενικών για το ζευγάρωμα». Λίγο πιο λαϊκά θα μπορούσαμε να το πούμε ως εξής: «οι άντρες συμπεριφέρονται σαν ηλίθιοι για να εντυπωσιάσουν τις γυναίκες». Κάποτε είχε γίνει ένα κοινωνικό πείραμα με κάποιους υποτιθέμενους επιστήμονες να λένε σε κάποιους skaters πως θέλουν να τους παρακολουθήσουν ενώ κάνουν τα κόλπα τους με τα πατίνια τους στην πλατεία για να καταγράψουν τα επίπεδα τετοστερόνης τους. Μερικοί από τους skaters παρακολουθήθηκαν από γυναίκες «επιστήμονες», άλλοι από άντρες «επιστήμονες».

Όταν ήταν γυναίκες που παρακολουθούσαν τους skaters, τα επίπεδα τεστοτερόνης τους ήταν απίστευτα πιο υψηλά απ’ ότι όταν δεν τους παρακολουθούσαν αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Μπροστά στις γυναίκες έπεφταν πολύ πιο συχνά από τα πατίνια τους γιατί έκαναν πιο ριψοκίνδυνα κόλπα με αυτά. Μάλιστα, μετά το τέλος του πειράματος, οι skaters ζήτησαν από τις παρατηρήτριες τους τα τηλέφωνά τους. Γιατί έτσι είναι τα αγόρια.

Μια άλλη μελέτη που έχει χρησιμοποιηθεί για τυχερά παιχνίδια έχει αποδείξει πως όταν οι άντρες τζογάρουν υπό την παρουσία γυναικών το κάνουν με μεγαλύτερο ρίσκο. Δεν αναλογίζονται τις πιθανές επιπτώσεις ενός αποτυχημένου τζογαρίσματος αλλά αντίθετα ρισκάρουν χωρίς να το σκεφτούν πολύ. Όταν μάλιστα τους παρακολουθεί μια ελκυστική γυναίκα που γνωρίζουν πως είναι ελεύθερη, τα στοιχήματά τους γίνονται εξαιρετικά ριψοκίνδυνα.

Είναι ενδιαφέρον από την άλλη πως οι γυναίκες δεν δείχνουν αυτή την συμπεριφορά. Αντίστοιχα πειράματα που έχουν γίνει πάνω σε γυναίκες έχουν δείξει πως οι γυναίκες παίρνουν πάντα τις ίδιες αποφάσεις ανεξάρτητα από το ποιός τις παρατηρεί. Μάλλον τα παιχνίδια της ανθρώπινης εξέλιξης διαμόρφωσαν ένα γονίδιο στον άντρα που τον αναγκάζει να κάνει ριψοκίνδυνα πράγματα για να ζευγαρώσει με το αντίθετο φύλο ενώ αυτό δεν ισχύει για τις γυναίκες. Ή απλά, για αυτές μια τέτοια συμπεριφορά δεν είναι μια πετυχημένη στρατηγική ζευγαρώματος.

Ή ακόμα πιο απλά οι γυναίκες είναι πιο έξυπνες από τους άντρες.

Ήξερα πως η Ντόροθι είναι παντρεμένη. Κι εγώ ήμουν επίσης δεσμευμένος. Τα πειράματα σχετικά με το υποσυνείδητό μας λένε πως αν ένας άντρας δεν ψάχνει για κάτι ρομαντικό από μια γυναίκα και ξέρει πως το ίδιο ισχύει και για αυτή, τότε δεν παίρνει τελικά μεγάλα ρίσκα.

Έτσι, δεν είμαι σίγουρος για το για ποιόν λόγο επιχειρούσα να τρέξω τόσο γρήγορα αλλά μπορώ να κάνω μια υπόθεση, βασισμένη σε μια λεπτομέρεια της ιστορίας που ξέχασα να αναφέρω. Εγώ και η Ντόροθι γνωριστήκαμε σε ένα γκαλά μιας φιλανθρωπικής οργάνωσης που μάζευε λεφτά. Εγώ ήμουν εκεί για να διασκεδάζω τους προσκεκλημένους. Η Ντόροθι δεν ήταν απλά κάποια που βρισκόταν στο γκαλά. Ήταν αυτή που το οργάνωνε. Ήταν η επικεφαλής της φιλανθρωπικής οργάνωσης που έκανε την εκδήλωση.

Με άλλα λόγια, έστω και για ένα βράδυ, αυτή η γυναίκα ήταν το… αφεντικό μου. Ήθελα να ξέρει πως όχι μόνο ήμουν ο κατάλληλος για να ψυχαγωγήσει αυτή και τους καλεσμένους της αλλά ένας πολύ ενδιαφέρον τύπος. Κάποιος που μετά από ένα βράδυ με πολλά μαρτίνι παει για τρέξιμο στις 8 το πρωί, κάποιος που είναι ένας πολύ καλός δρομέας. Γιατί, όπως είπα και πριν, έτσι είναι τα αγόρια.

Το θέμα με την Ντόροθι είναι πως μια τέτοια γυναίκα δύσκολα θα μπορούσε να εντυπωσιαστεί επειδή απλά έτρεχα πιο γρήγορα από αυτή. Ήταν έξυπνη, μορφωμένη, με νομικές και επιστημονικές γνώσεις, κατείχε μια ηγετική θέση στην δουλειά της και είχε μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ήταν σίγουρα πιο έξυπνη και πιο εργατική από πολλούς ανθρώπους γύρω της. Το να έχει δίπλα της άλλο έναν ηλίθιο τύπο που προσπαθούσε να την ανταγωνιστεί δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο για αυτή.

Κράτησα επαφή μαζί της και κάποια στιγμή την ρώτησα αν αυτό όντως ισχύει. «Ζω μέσα στον ανταγωνισμό. Έτσι είμαι, δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό», μου απάντησε δείχνοντάς μου πως δεν είχε ιδιαίτερη σημασία για εκείνη το ότι ήμουν άντρας και είχα αυτή τη συμπεριφορά απέναντί της και αυτό με παρηγόρησε κάπως.

Δεν ήμουν βέβαια και ο μοναδικός ερασιτέχνης αθλητής με μια ορισμένη ηλικία που προσπαθούσε να εντυπωσιάσει τους γύρω του και τον εαυτό του. Συμβαίνει διαρκώς τα γυμναστήρια, στα γήπεδα μπάσκετ και ποδοσφαίρου σε όλο τον κόσμο και στο τέλος νιώθουμε ηλίθιοι απέναντι στα κορίτσια. Το μόνο που ξέρω είναι πως θα ήθελα να έχω ξανά την ευκαιρία να τρέξω μαζί με την Ντόροθι και ελπίζω να τα καταφέρω. Είναι εξαιρετική δρομέας και φοβερή παρέα. Και θα ήθελα να της υπενθυμίσω πως το γνωρίζω ήδη αυτό πριν ξεκινήσουμε να τρέχουμε.

Διαβάστε ακόμα:  Τι παθαίνουν οι άντρες όταν μπαίνει στο γυμναστήριο μια όμορφη κοπέλα


*Ο Peter Sagal είναι σεναριογράφος, κωμικός και ραδιοφωνικός παραγωγός. Είναι ερασιτέχνης μαραθωνοδρόμος και έχει στήλη στο runnersworld.com


Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Ενα βιβλίο που θα πρέπει να διαβάσουν όλοι οι δρομείς

Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς της εποχής μας και ένας από τους υποψήφιους για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο Χαρούκι Μουρακάμι (γεννήθηκε στο Κιότο το 1949) εκτός από συγγραφέας είναι ένας έμπειρος δρομέας μεγάλων αποστάσεων.

Έχει τρέξει σε πάνω από 25 Μαραθώνιους, ακόμα και στον υπερμαραθώνιο του Χοκάιντο (100 χλμ). Ο πρώτος του Μαραθώνιος ήταν στην Αθήνα το 1983, όπου έτρεξε μόνος την αντίθετη διαδρομή, από την Αθήνα στο Μαραθώνα. Όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, αφού ασχοληθεί για μερικές ώρες το πρωί με το γράψιμο, τρέχει κατά μέσο όρο 10 χιλιόμετρα, 6 μέρες την εβδομάδα.

Σύνοψη του βιβλίου “Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο”

“Δεν ξεκίνησα να τρέχω επειδή κάποιος μου ζήτησε να γίνω δρομέας. Όπως δεν έγινα μυθιστοριογράφος επειδή κάποιος μου ζήτησε να γίνω μυθιστοριογράφος. Μια μέρα, έτσι στο άσχετο, μου ήρθε να γράψω ένα μυθιστόρημα. Και μια μέρα, έτσι στο άσχετο, άρχισα να τρέχω – επειδή απλώς το ήθελα”.

Το 1982, αφού πούλησε το τζαζ μπαρ του για ν’ αφοσιωθεί στο γράψιμο, ο Χαρούκι Μουρακάμι αποφάσισε ν’ αρχίσει να τρέχει για να κρατιέται σε φόρμα και να έχει την αντοχή να γράφει μέχρι τα βαθιά γεράματα. Ένα χρόνο αργότερα ολοκλήρωσε μόνος του τη διαδρομή από την Αθήνα στο Μαραθώνα και τώρα, ύστερα από δεκάδες παρόμοιες κούρσες, εκτός από τα τρίαθλα και μια πληθώρα βιβλίων, αναλογίζεται την επίδραση που είχε αυτό το άθλημα στη ζωή του και ακόμα περισσότερο στο γράψιμο του.

“Να γράφω με ειλικρίνεια για το τρέξιμο και να γράφω με ειλικρίνεια για τον εαυτό μου, είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα. Επομένως υποθέτω ότι αυτό το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί και ως μια αυτοβιογραφία επικεντρωμένη στο τρέξιμο”, γράφει στον Πρόλογο του βιβλίου του.

9789604106516-1000-0656297

Μέσα από κοπιαστικά προγράμματα προπόνησης και διαδρομές, αυτές οι αποκαλυπτικές αναμνήσεις καλύπτουν την τετράμηνη προετοιμασία του για τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης του 2005, και περιγράφουν τοποθεσίες από τους Τζίνγκου κήπους στο Τόκυο, όπου κάποτε μοιράστηκε τη διαδρομή μ’ έναν Ολυμπιονίκη, μέχρι τον ποταμό Τσαρλς στη Βοστώνη, ανάμεσα σε νέες γυναίκες, που τον άφηναν πίσω τους.

Μέσα απ’ τον θαυμαστό φακό ενός αθλήματος αναδύεται ένα κέρας αφθονίας από αναμνήσεις κι εμπνεύσεις: Η καταλυτική στιγμή όπου αποφάσισε να γίνει συγγραφέας, οι μεγαλύτεροι θρίαμβοι αλλά και οι απογοητεύσεις του, το πάθος του για τους δίσκους βινυλίου, και, μετά τα πενήντα, η αναπόφευκτη φθορά της ηλικίας, το αγαπημένο του μοτίβο της “απώλειας” και η επώδυνη σοφία της ωριμότητας.

“Καθώς τρέχω”, γράφει ο Μουρακάμι, “λέω στον εαυτό μου να σκεφτεί ένα ποτάμι. Και σύννεφα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν σκέφτομαι τίποτα. Το μόνο που κάνω είναι να τρέχω ασταμάτητα μες στο δικό μου, οικείο, χειροποίητο κενό, την δική μου προσωπική νοσταλγία. Κι αυτό είναι υπέροχο. Ας λένε ό,τι θέλουν”.

pinakas_vivlio

Βιογραφία συγγραφέα: Murakami Haruki

Ο Χαρούκι Μουρακάμι, που θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Ιάπωνες συγγραφείς, γεννήθηκε στο Κιότο το 1949. Γνωρίστηκαν με τη γυναίκα του τη Γιόκο στο πανεπιστήμιο κι άνοιξαν στο Τόκιο ένα τζαζ κλαμπ με το όνομα “Peter Cat”. Το πρώτο του μυθιστόρημα, “Hear the Wind Sing”, εκδόθηκε το 1979 στα ιαπωνικά και το 1987 στα αγγλικά. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα “Pinball, 1973″ (1983, αγγλικά: 1985),”A Wild Sheep Chase” (1982, αγγλικά: 1989), “Hard-boiled Wonderland and The End of the World” (1985, αγγλικά: 1991), και αρκετά διηγήματα, που περιλήφθηκαν στις συλλογές “The Elephant Vanishes” (1985, αγγλικά: 1991), και “Blind Willow, Sleeping Woman” (2005, αγγλικά: 2006). Η εμπορική επιτυχία ήρθε με το επόμενο μυθιστόρημά του, “Norwegian Wood” (από τον τίτλο του τραγουδιού των Beatles, 1987 στα ιαπωνικά, 2000 στα αγγλικά), το οποίο τον έκανε διάσημο στη χώρα του, πούλησε περισσότερα από 10 εκ. αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και μεταφέρθηκε στην οθόνη. Το 1987 εγκατέλειψε την Ιαπωνία, για να επιστρέψει το 1995. Η επιτυχία συνόδευσε και τα επόμενα βιβλία του: “Dance Dance Dance” (1988, αγγλικά: 1994), “South of the Border, West of the Sun” (1992, αγγλικά: 2000), “The Wind-up Bird Chronicle” (1995, αγγλικά: 1997), “Underground” (το πρώτο δοκιμιακό του έργο, 1998, αγγλικά: 2000), “Sputnic Sweetheart” (1999, αγγλικά: 2001), “After the Quake” (διηγήματα, 2000, αγγλικά: 2002), “Kafka on the Shore” (μυθιστόρημα, 2002, αγγλικά: 2005), “After Dark” (μυθιστόρημα, 2004, αγγλικά: 2007), “What I Talk About When I Talk About Running” (δοκίμιο, με ειρωνική αναφορά του τίτλου στον Ρέιμοντ Κάρβερ, 2007, αγγλικά: 2008), “1Q84” (μυθιστόρημα-ποταμός σε τρία μέρη, 2009-2010, αγγλικά: 2011). Το νέο του μυθιστόρημα έχει τίτλο “Colorless Tsukuru Tazaki and His Years of Pilgrimage”, 2013 (στην Ιαπωνία), και αναμένεται να εκδοθεί στα αγγλικά το 2014. Έχει μεταφράσει στα ιαπωνικά έργα του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ, του Τρούμαν Καπότε, του Τζον Ίρβινγκ και του Ρέιμοντ Κάρβερ. Έχει τιμηθεί με τα βραβεία Franz Kafka και Jerusalem, καθώς και το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Ιαπωνίας, το Yomiury. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες.

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Επική γκάφα της Nike: Έγραψε λάθος στα ελληνικά το ίδιο της το όνομα!

Σε εξαιρετικά αμήχανη θέση βρίσκεται η Nike η οποία παρουσίασε ένα ζευγάρι αθλητικών παπουτσιών εμπνευσμένο από τη θεά της ελληνικής μυθολογίας Νίκη. Μόνο που το «Air Force 1 Goddess of Victory», όπως είναι το όνομα του νέου μοντέλου, εκτός από τις μεγαλύτερες «γλώσσες» που παραπέμπουν στα φτερά της θεάς έχει στο πίσω μέρος του και το όνομά της στα ελληνικά: ΠΙΚΣ, αντί για ΝΙΚΗ.

Το λάθος αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις δεδομένου ότι αφορά το ίδιο το όνομα της εταιρείας καθώς η πολυεθνική πήρε την επωνυμία της από τη θεά της νίκης στην ελληνική μυθολογία.

Όπως αναφέρει η Daily Mail το λάθος εντοπίστηκε άμεσα από ελληνόφωνους χρήστες του διαδικτύου και δημιουργήθηκε φόρμα διαμαρτυρίας στο Change.org με αίτημα την απόσυρση του συγκεκριμένου μοντέλου και την μετονομασία του.

Φυσικά τα σχόλια των χρηστών στα social media ήταν εμπνευσμένα:

«Δεν μπορώ να το συλλάβω. Κάτι τέτοια με κάνουν έξαλλη. Ξέρω ότι δεν έχει σημασία και μόνο ένας ηλίθιος θα φορούσε παπούτσια που γράφουν «piks» με ελληνικούς χαρακτήρες θεωρώντας ότι γράφουν «Νίκη» και δεν θα έπρεπε να με νοιάζει τι παπούτσια φορούν οι ηλίθιοι αλλά, γίνομαι έξαλλη. Υπάρχουν 11 εκατομμύρια Έλληνες. Ρωτήστε έναν».

Σε επόμενο μήνυμά της η ίδια πρόσθεσε: «Και δεν συμπεριέλαβα στο μέτρημα ούτε τους Κύπριους, ούτες τους φοιτητές κλασικών σπουδών και γενικότερα εκείνους με βασικές γνώσεις» αναφερόμενη στον αριθμό των 11 εκατομμυρίων που θα μπορούσε να ρωτήσει η εταιρεία για τη σωστή ορθογραφία του ονόματός της.

Ένας άλλος χρήστης έδωσε συνέχεια στο μέτρημα: «Επίσης θα μπορούσες να συμπεριλάβεις τους μαθηματικούς, τους φυσικούς και τους επιστήμονες υπολογιστών», ενώ κάποιοι ανέφεραν ότι «η Nike γιορτάζει και τιμά την Ελληνίδα θεά της νίκης κατεδαφίζοντας το όνομά της και την ελληνική γλώσσα».

Πηγή: www.newmoney.gr

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend