Εξειδικευμένες οδηγίες προπόνησης αγωνισμάτων στίβου

Εξειδικευμένες οδηγίες προπόνησης αγωνισμάτων στίβου

Εξειδικευμένες οδηγίες προπόνησης για τα αγωνίσματα του στίβου εξέδωσε η ομοσπονδία, με αφορμή την επιστροφή των αθλητών και αθλητριών σε στάδια όλης της χώρας και με γνώμονα πάντα την προστασία τους και την ασφάλεια της Δημόσιας Υγείας.

Οι οδηγίες, οι οποίες στάλθηκαν και  στην Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, συντάχθηκαν σε συνεργασία της Υγειονομικής Επιτροπής της ομοσπονδίας, των Τεχνικών της Επιτροπής Αγώνων και Ανάπτυξης και βεβαίως την επιστημονική επιμέλεια της πνευμονολόγου Ασημίνας Γκάγκα.

Οι οδηγίες που εξέδωσε η Ομοσπονδία τηρούνται επί προσθέτως των οδηγιών που έχει ήδη εκδώσει τις προηγούμενες ημέρες η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού (δείτε εδώ).

Εξειδικευμένες οδηγίες για τη διαδικασία διεξαγωγής της προπόνησης αγωνισμάτων στίβου
(τηρούνται επιπροσθέτως των γενικών οδηγιών της Υγειονομικής Επιτροπής της ΓΓΑ)
Δρόμοι:
• Το τρέξιμο των δρομέων δίπλα – δίπλα είναι ασφαλές μόνο αν κρατείται μια απόσταση ασφαλείας μεταξύ των δρομέων περίπου 2μ.
• Το τρέξιμο των δρομέων ο ένας πίσω από τον άλλον είναι ασφαλές μόνο αν τηρείται μια απόσταση τουλάχιστον 10μ.
• Το τρέξιμο των δρομέων σε κλιμακωτό σχηματισμό (ο ένας μπροστά και ο άλλος πίσω δεξιά ή αριστερά) είναι ασφαλές μόνον αν κρατείται μια πλαϊνή απόσταση περίπου 2μ. μεταξύ των δρομέων και μια απόσταση μεταξύ τους τουλάχιστον 10μ.

• Σε αποστάσεις που υπάρχει η δυνατότητα να διεξαχθούν σε διαδρόμους π.χ. 100μ. ή μικρότερες αποστάσεις, 200μ, 300μ., 400μ. καθώς και σε ενδιάμεσες σε αυτά αποστάσεις, η προπόνηση πρέπει να διεξάγεται είτε με ενδιάμεσους ελεύθερους διαδρόμους (π.χ. 2, 4, 6 & 8), είτε με μεγάλη απόσταση ανάμεσα σε αθλήτριες / αθλητές σε κάθε διάδρομο.

• Σε αποστάσεις πάνω από 400μ. (800μ., 1.000μ. κ.α.) που διανύονται δρόμοι «κομμάτια» μεγαλύτερα από 400μ. κυκλικά στον στίβο, θα πρέπει να τηρούνται μεγαλύτερες αποστάσεις ασφαλείας μεταξύ αθλητών καθώς και μεγαλύτερα διαστήματα μεταξύ διαδοχικών δρόμων.
Για το λόγο αυτό ο αθλητής θα πρέπει ή να τρέχει μόνος του ή θα πρέπει να υπάρχει απόσταση μεταξύ των αθλητών μεγαλύτερη των 10μ., η οποία όμως και θα πρέπει να διατηρείται καθ΄ όλη τη διάρκεια του δρόμου. Επίσης στις διαδρομές που χρησιμοποιήθηκαν, καλό θα είναι να υπάρχει ένα μικρό κενό χρόνου πριν την επόμενη χρήση. Τέλος, οι αποστάσεις αυτές θα πρέπει να τηρούνται και στις προπονήσεις που διεξάγονται εκτός σταδίου σε δημόσιο δρόμο (π.χ. long run).

• Για διευκόλυνση των αθλητών προτείνεται οι προπονητές να χρησιμοποιούν όλους τους διαδρόμους τηρώντας ενδιάμεσα το κενό του ενός διαδρόμου σύμφωνα με τον παρακάτω πίνακα (συνολικό μήκος διαδρόμων για στάδια με ευθείες 84,39μ., στροφή 115,6106μ. και ακτίνα μέτρησης 1ου διαδρόμου 36,800μ.):

Διάδρομος Απόσταση σε m Στροφή σε m
1 400,0012 115,6106
2 407,0384 119,1292
3 414,7039 122,9619
4 422,3693 126,7947
5 430,0348 130,6274
6 437,7003 134,4602
7 445,3658 138,2929
8 453,0313 142,1257
9 460,6968 145,9584

• Τα εμπόδια και οι βατήρες εκκίνησης θα πρέπει να μεταφέρονται, να τοποθετούνται και να ρυθμίζονται από τα ίδια άτομα που θα φορούν γάντια μιας χρήσης τα οποία θα αλλάζονται μετά από κάθε χρήση.

• Η αγωνιστική προπόνηση σκυταλοδρομιών προς το παρόν θα πρέπει να αποφεύγεται. Οι προασκήσεις αλλαγής σκυτάλης θα πρέπει να γίνονται όσον το δυνατόν τηρώντας το μέτρο της κοινωνικής απόστασης και όλοι οι αθλητές θα πρέπει να φορούν γάντια.

• Οι προπονητές θα πρέπει να τηρούν απόσταση ασφαλείας από αθλήτριες και αθλητές. Καλό θα ήταν να παρακολουθούν την προπόνηση από την κερκίδα.

• Τα προπονητικά group, που εκτελούν ίδιο πρόγραμμά στον ίδιο χώρο, καλό θα είναι να μην ξεπερνούν τα 6 άτομα.

Ρίψεις:
• Τα ριπτικά όργανα καθώς ο εξοπλισμός που χρησιμοποιείται θα πρέπει να απολυμαίνονται πριν και μετά από τη χρήση.
• Αθλητής που χρησιμοποιεί μόνο τα προσωπικά του όργανα:
αυτά μπορεί να μην απολυμαίνονται μετά από κάθε χρήση αλλά θα πρέπει να απολυμαίνονται πριν και μετά το τέλος της προπόνησης.

• Αθλητές που χρησιμοποιούν κοινά ριπτικά όργανα:
αυτά θα πρέπει να απολυμαίνονται μετά από κάθε χρήση .

• Όταν χρησιμοποιούνται μετροταινίες ή άλλος εξοπλισμός συνιστάται οι χρήστες να φορούν γάντια.

Κάθετα άλματα:
• Ένας μόνο ένας αθλητής χρησιμοποιεί το στρώμα προσγείωσης:
όταν το στρώμα προσγείωσης έχει απολυμανθεί από την εγκατάσταση και δεν έχει χρησιμοποιηθεί μέχρι εκείνη την ώρα από κανέναν άλλον αθλητή, δεν χρειάζεται καμία ενέργεια. Αν έχει χρησιμοποιηθεί τότε θα πρέπει να απολυμανθεί πριν ξεκινήσει ο αθλητής την προπόνηση ή να χρησιμοποιήσει το προσωπικό κάλυμμα της επιφάνειας του στρώματος.

• Αν το στρώμα προσγείωσης χρησιμοποιείται ταυτόχρονα από πάνω από ένα αθλητή:
τότε μετά από κάθε προσπάθεια αθλητή αυτό θα πρέπει να απολυμαίνεται.

Εναλλακτικά θα μπορούσε ο κάθε αθλητής να χρησιμοποιήσει ένα προσωπικό κάλυμμα της επιφάνειας του στρώματος, π.χ. από ανθεκτικό και μαλακό μουσαμά ή κάποιο μαλακό ύφασμα διαστάσεων περίπου 3μ.Χ4μ. για το Άλμα σε Ύψος και 4μ.Χ5μ. για το Άλμα Επί Κοντώ, το οποίο και θα αποσύρει μετά την προσπάθειά του προκειμένου ο επόμενος αθλητής να τοποθετήσει το δικό του.

• Στην περίπτωση που οι αθλητές χρησιμοποιούν κοινά κοντάρια, αυτά θα πρέπει να απολυμαίνονται μετά από κάθε χρήση,

• Η χρήση του εξοπλισμού (στυλοβάτες, πήχης, λάστιχα κ.α.) θα πρέπει να γίνεται με τη χρήση γαντιών από τους χρήστες και ο εξοπλισμός αυτός θα πρέπει να απολυμαίνεται πριν, κατά τη διάρκεια καθώς και στο τέλος της προπόνησης.

Οριζόντια άλματα:
• Όπως είναι γενικά παραδεκτό η άμμος δεν μεταδίδει τον ιό. Εάν όμως κάποιος αθλητής το επιθυμεί, μπορεί πριν την προσπάθεια του να γίνει καλή αναμόχλευση (αναποδογύρισμα) της άμμου με τη χρήση φτυαριού και τσουγκράνας,

• Κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης των αλμάτων κανένα άτομο δεν θα πρέπει να βρίσκεται κοντά στο σκάμμα, ακόμη και ο προπονητής.

• Η χρήση του βοηθητικού εξοπλισμού (φτυάρια, τσουγκράνες, κέλμπερι, μετροταινίες κ.α.) θα πρέπει να γίνεται με τη χρήση γαντιών από τους χρήστες και ο εξοπλισμός αυτός θα πρέπει να απολυμαίνεται.

ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ
(σύμφωνα με Α.Π.: ΥΠΠΟΑ/ΓΔΟΑ/ΔΥΑ/197012/5951/1454-04.05.2020)

1. Αποδυτήρια, ντους, λουτρά και τυχόν δωμάτια με σάουνα θα πρέπει να είναι κλειστά. Οι αθλητές θα αλλάζουν ιματισμό, αν επιθυμούν, στις καρέκλες που θα τους έχουν διατεθεί. Προτείνεται η ανάρτηση οδηγιών για COVID-19 σε εμφανή σημεία της 6 αθλητικής εγκατάστασης (συνημμένο 4) και ιδιαίτερα στην είσοδο της αθλητικής εγκατάστασης.

2. Θα πρέπει να υπάρχει αντισηπτικό αλκοολούχου διαλύματος (ή gel) 70% σε εμφανή σημεία και στους χώρους των προπονήσεων. Τα αποχωρητήρια θα πρέπει να αποφεύγονται, ενώ οι νιπτήρες θα πρέπει να είναι εφοδιασμένοι πάντα με υγρό σαπούνι χεριών και χειροπετσέτες μίας χρήσης. Η χρήση χάρτινων ή πλαστικών καλυμμάτων λεκάνης μίας χρήσης είναι επιθυμητή, όπως και η διαθεσιμότητα διαλύματος χλωρίνης, σύμφωνα με τις οδηγίες του ΕΟΔΥ (οικιακή χλωρίνη σε αραίωση 1:10, αν χρησιμοποιείται σκεύασμα αρχικής συγκέντρωσης 5%).
3. Όλοι οι κοινόχρηστοι χώροι των αθλητών θα πρέπει να απολυμαίνονται κάθε βράδυ με κατάλληλο διάλυμα, σύμφωνα με τις οδηγίες του ΕΟΔΥ, μετά από τον καθαρισμό με ουδέτερο απορρυπαντικό. Τα προτεινόμενα από τον ΕΟΔΥ διαλύματα είναι 0.5% υποχλωριώδους νατρίου (αραίωση 1:10, αν χρησιμοποιείται οικιακή χλωρίνη αρχικής συγκέντρωσης 5% ή ισοδύναμο 5000 ppm, αν χρησιμοποιούνται ταμπλέτες). Για επιφάνειες που είναι πιθανόν να καταστραφούν από τη χρήση υποχλωριώδους νατρίου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί αιθανόλη συγκέντρωσης 70%. Ιδιαίτερη έμφαση στον καθαρισμό θα πρέπει να δίνεται στις επιφάνειες που αγγίζονται συχνά με τα χέρια, όπως τα πόμολα, οι διακόπτες, οι κουπαστές των κλιμακοστασίων, οι νιπτήρες, τα αθλητικά όργανα και οι επιφάνειες των επίπλων.
4. Τα κυλικεία θα πρέπει να είναι κλειστά.
5. Ένας χώρος (π.χ. ένα δωμάτιο αποδυτηρίων) θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί, αν χρειαστεί, προκειμένου να απομονωθεί προσωρινά κάποιο άτομο με συμπτωματολογία COVID-19. Συστήνεται η απομάκρυνση του από την εγκατάσταση, η απομόνωση στο σπίτι του και η επικοινωνία με τον ιατρό της ομοσπονδίας ή τον προσωπικό γιατρό του, ενώ ο ΕΟΔΥ ειδοποιείται σε κάθε περίπτωση ύποπτου κρούσματος και αυτός αναλαμβάνει την ιχνηλάτηση και την παροχή σχετικών οδηγιών.
6. Στους αθλούμενους εντός της αθλητικής εγκατάστασης θα γίνεται περιοδικός, δειγματοληπτικός έλεγχος για COVID-19, σύμφωνα με το πρόγραμμα που θα εκπονήσει ο ΕΟΔΥ.

Previous ArticleNext Article

Τη λειτουργία του «διακόπτη λίπους» προσπαθούν να ελέγξουν οι επιστήμονες!

Επιστήμονες στην Αυστραλία, με επικεφαλής έναν Ελληνο-αυστραλό που εδώ και χρόνια μελετά τους μηχανισμούς της παχυσαρκίας, έκαναν μια ανακάλυψη, η οποία μπορεί να αποδειχθεί σημαντική στη μάχη εναντίον των παραπανίσιων κιλών.

Οι ερευνητές εντόπισαν για πρώτη φορά στον εγκέφαλο ένα «διακόπτη λίπους», που ρυθμίζει πόσο λίπος καίει ένας άνθρωπος μετά το φαγητό και ο οποίος στους παχύσαρκους είναι «κολλημένος» και μένει συνεχώς ενεργοποιημένος.

Η χειραγώγηση του εν λόγω «διακόπτη» στο μέλλον θα μπορούσε να βοηθήσει στον έλεγχο της παχυσαρκίας. Η ανακάλυψη φωτίζει ένα χρόνιο αίνιγμα που απασχολούσε τους επιστήμονες: πώς το σώμα αποφασίζει αν θα κάψει ή θα αποθηκεύσει το λίπος του και πώς επιλέγει να χρησιμοποιήσει την ενέργεια που παίρνει από τις τροφές.

Ο καθηγητής Αντώνης Τηγάνης (Τόνι Τιγκάνις) και οι συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο Μονάς της Μελβούρνης, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό κυτταρικής βιολογίας “Cell Metabolism”, μελέτησαν τους μηχανισμούς μετατροπής του λευκού λίπους (που αποθηκεύει ενέργεια) σε καφέ λίπος (που χρησιμοποιείται ως «καύσιμη ύλη» για την απελευθέρωση ενέργειας).

Ο διακόπτης…

Το λίπος αποθηκεύεται σε ειδικά κύτταρα του λιπώδους ιστού (τα αδιποκύτταρα) που μπορούν να μετατραπούν από τη μία μορφή λίπους στην άλλη, ανάλογα με τις εντολές του εγκεφάλου. Η πολύπλοκη διαδικασία -με τη μεσολάβηση της ορμόνης ινσουλίνης- ελέγχεται από ένα μηχανισμό σαν διακόπτη στον εγκέφαλο, που «ανάβει» και «σβήνει», πράγμα που οδηγεί εναλλακτικά είτε σε αποθήκευση είτε σε κάψιμο του λίπους.

Που δεν λειτουργεί

Στους παχύσαρκους ανθρώπους αυτός ο «διακόπτης» δεν φαίνεται να λειτουργεί σωστά, καθώς παραμένει διαρκώς «αναμμένος», με συνέπεια, όταν τρώνε, το λίπος συνεχώς να συσσωρεύεται και να μη καίγεται. Στην περίπτωσή τους, το σώμα δεν παράγει αρκετό καφέ λίπος και δεν δαπανά αρκετή ενέργεια από το κάψιμό του. Έτσι, όταν κανείς τρώει, βάζει πρόσθετα κιλά.

Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι θα κατορθώσουν να ελέγξουν τη λειτουργία του «διακόπτη», έτσι ώστε οι άνθρωποι στο μέλλον να μπορούν να ελέγχουν καλύτερα τον τρόπο που το σώμα τους «χειρίζεται» το λίπος.

«Ίσως καταφέρουμε να διορθώσουμε αυτό το μηχανισμό, προκειμένου να διευκολύνουμε την κατανάλωση ενέργειας και την απώλεια βάρους στα παχύσαρκα άτομα. Όμως η όποια δυνητική θεραπεία απέχει ακόμη πολλά χρόνια» δήλωσε ο κ. Τηγάνης.

Διαβάστε ακόμα: Τρεις συμβουλές για να μην πεινάτε συνέχεια όταν γυμνάζεστε

Η αρτηριακή πίεση κατά τη διάρκεια και μετά την άσκηση

Η πίεση του αίματος μετράει τη δύναμη που ασκεί το αίμα στα τοιχώματα των αγγείων. Καταγράφονται δύο πιέσεις, η μεγάλη (συστολική) και η μικρή (διαστολική).

Η συστολική πίεση αντιπροσωπεύει την πίεση που ασκείται στα αγγεία όταν η καρδιά ωθεί το αίμα μέσω της κοιλιακής σύσπασης. Αυτή είναι η μεγαλύτερη πίεση που μπορεί να καταγραφεί κατά τη διάρκεια ενός καρδιακού κύκλου. Η διαστολική πίεση ​​αντιπροσωπεύει την πίεση που ασκείται στα τοιχώματα της αρτηρίας μεταξύ δύο χτύπων, όταν η καρδιά χαλαρώνει γεμίζοντας με αίμα. Είναι η ελάχιστη πίεση που υπάρχει στον καρδιακό κύκλο.

Σε ηρεμία, η φυσιολογική υγιής πίεση είναι λιγότερο από 120/80 mm Hg, δηλαδή η συστολική αρτηριακή πίεση είναι μικρότερη από 120 mm Hg ενώ η διαστολική αρτηριακή πίεση είναι μικρότερη από 80 mmHg. Όταν η συστολική υπερβαίνει κατά την ανάπαυση τα 140 mmHg ή η διαστολική υπερβαίνει τα 90 mmHg θεωρείται ότι υπάρχει υπέρταση.

Η πίεση ρυθμίζεται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα και στιγμιαία επηρεάζεται από πολλά πράγματα όπως είναι το στρες, η αφυδάτωση και το κάπνισμα. Πέρα από αυτά, θεωρείται πως εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την περιφερική αντίσταση των αιμοφόρων αγγείων του σώματος [total peripheral resistance (TPR) ή Vascular resistance]. Πρόκειται για την αντίσταση που πρέπει να υπερνικήσει η καρδιά για να ωθήσει το αίμα και να δημιουργήσει ροή στο κυκλοφορικό σύστημα. Όταν τα αγγεία είναι στενά αυξάνεται η πίεση ενώ όταν διευρυνθούν πέφτει. Το ίδιο συμβαίνει όταν βάζουμε ένα λάστιχο στη βρύση: όσο πιο μικρή είναι η διάμετρος τόσο μεγαλύτερη η πίεση του νερό προς τα τοιχώματα του λάστιχου. Κάτι άλλο που επηρεάζει την πίεση είναι το πόσο “πηχτό” είναι το αίμα: όσο πιο πηχτό τόσο μεγαλύτερη η προσπάθεια της καρδιάς.

Κάθε λεπτό τρεξίματος βοηθά την υγεία της καρδιάς

Κατά τη διάρκεια μιας άσκησης

Πριν ακόμα ξεκινήσει μια άσκηση, το αυτόνομο νευρικό σύστημα έχει ενεργοποιηθεί. Ο καρδιακός ρυθμός και η πίεση του αίματος αυξάνονται μερικά λεπτά πριν την έναρξη μιας άσκησης μόνο και μόνο επειδή το άτομο συμμετέχει στη διαδικασία συναισθηματικά (π.χ. σε αγώνες ποδηλασίας και μαραθωνίου).

Η άσκηση διακρίνεται σε δύο βασικές μορφές, στην αεροβική και στην άσκηση αντιστάσεων. Αεροβική είναι αυτή που χρησιμοποιεί μεγάλες μυϊκές ομάδες και μπορεί να διατηρηθεί συνεχώς έχοντας μια ρυθμική φύση. Το κούρεμα του γκαζόν, το τρίψιμο του δαπέδου, το τζόγκινγκ, η ποδηλασία, το κολύμπι, ο χορός και αθλήματα όπως το μπάσκετ, και το τένις είναι αεροβική δραστηριότητα. Αντίθετα η άρση βαρών, και οι πιέσεις χεριών με ελατήρια τύπου V δεν θεωρούνται αεροβικές ασκήσεις γιατί δεν μπορούν να συνεχιστούν επί πολύ. Ούτε το ανέβασμα σκαλοπατιών είναι αεροβική άσκηση διότι δεν μπορεί να συνεχιστεί επί μακρόν χωρίς διάλειμμα.

Αεροβική άσκηση. Κατά τη διάρκεια μιας αεροβικής άσκησης και καθώς η ένταση αυξάνεται, η συστολική πίεση αυξάνεται ενώ η διαστολική παραμένει σταθερή ή ακόμα μπορεί να πέσει λίγο (στα 70-80 mmHg).

Η μικρή μεταβολή της διαστολικής πίεσης θεωρείται πως οφείλεται σε μειώσεις στη συνολική περιφερική αντίσταση των αγγείων εντός των μυών που δουλεύουν. Η περιφερική αντίσταση των αγγείων μειώνεται κατά τη διάρκεια της άσκησης για να διευκολυνθεί η παροχή αίματος και οξυγόνου στους εργαζόμενους μύες. Τα αγγεία που παρέχουν αίμα στους ασκούμενους μύες  διαστέλλονται ενώ τα αγγεία που παρέχουν αίμα στους μύες που δεν ασκούνται συστέλλονται. Το πόσο μειώνεται η περιφερική αντίσταση κατά την άσκηση συνδέεται με την έκταση της χρησιμοποιούμενης μυϊκής μάζας π.χ. οι ασκήσεις ποδιών μειώνουν περισσότερο την αντίσταση από αυτές των χεριών.

Η συστολική, η μέση και η διαστολική πίεση κατά τη διάρκεια μιας αεροβικής άσκησης.

Οι τυπικές μέγιστες τιμές για τη συστολική πίεση κατά τη διάρκεια της άσκησης κυμαίνονται από 160 έως 220 mmHg ανάλογα με την ένταση της άσκησης. Οποιαδήποτε περαιτέρω αύξηση της συστολικής πίεσης συνήθως ερμηνεύεται ως υπερτασική ανταπόκριση.

Τυχόν αύξηση της διαστολικής πίεσης πάνω από τα 15 mmHg είναι ενδεικτική μη φυσιολογικής ανταπόκρισης κατά την άσκηση και αποτελεί βασικό παράγοντα που χρησιμοποιείται για την αξιολόγηση της υγείας του καρδιαγγειακού συστήματος. Σε περίπτωση που η διαστολική πίεση πέσει κάτω από το κανονικό, θεωρείται υποτασική απάντηση. Κλινικά, μπορεί να συσχετιστούν και οι δύο αποκρίσεις με μεγαλύτερο καρδιαγγειακό κίνδυνο.

Άσκηση αντίστασης. Η ανύψωση βαρών είναι μια δημοφιλής άσκηση για όσους επιθυμούν να αυξήσουν τη μυϊκή μάζα αλλά μπορεί επίσης να συμβάλει στη βελτίωση της πυκνότητας των οστών και να ενισχύσει τον ιστό γύρω από τις αρθρώσεις. Αυτός ο τύπος άσκησης μπορεί να αυξήσει προσωρινά την αρτηριακή πίεση πολύ περισσότερο από ότι η αεροβική δραστηριότητα.

Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε το 1985 και κατέγραψε την αρτηριακή πίεση σε έξι έμπειρους μποντιμπίλτερς βρήκε μεγάλες αυξήσεις στην πίεση όταν τα βάρη ήταν σε επίπεδο που δεν επέτρεπαν δεύτερη επανάληψη. Η συστολική και η διαστολική αρτηριακή πίεση αυξήθηκαν γρήγορα και σε εξαιρετικά υψηλές τιμές. Οι μεγαλύτερες πιέσεις καταγράφηκαν κατά το σπρώξιμο βαρών με τα δύο πόδια και η ανώτατη τιμή ήταν εντυπωσιακή υψηλή, στα 480/350 mmHg. Αυτή η επίδραση της άρσης βαρών έχει κάνει παραδοσιακά τους γιατρούς να μην συστήνουν την αναερόβια άσκηση.

Στην άρση βαρών δεν πρέπει να βάζετε πολλά κιλά και δεν πρέπει να κρατάτε την αναπνοή σας. Πρέπει να είστε σε θέση να αναπνέετε εύκολα και συνεχώς, διαφορετικά αυξάνεται ο κίνδυνος αιμορραγικού εγκεφαλικού. Ο κίνδυνος αυτός υπάρχει όχι μόνο με την άρση βαρών αλλά οποιαδήποτε στιγμή κρατάτε την αναπνοή σας βάζοντας δύναμη -ακόμα και όταν είστε στην τουαλέτα. Χρησιμοποιείστε τόσα βάρη ώστε να μπορείτε να κάνετε πολλές επαναλήψεις.

Έξι σημαντικοί αριθμοί για την υγεία της καρδιάς σας

Μετά την άσκηση: Η ασκησιογενής υπόταση

Κατά την παύση της άσκησης, η συστολική και η διαστολική πίεση πέφτουν μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα και επιστρέφουν σταδιακά σε τιμές ανάπαυσης ή κάτω από αυτές σε μερικά λεπτά. Η συστολική πίεση είναι χαμηλότερη από ό, τι πριν από την άσκηση για αρκετές ώρες (μέχρι 24 ώρες) και αυτό το φαινόμενο ονομάζεται ονομάζεται υπόταση μετά από άσκηση ή ασκησιογενής υπόταση. Αιτία θεωρείται η μείωση της περιφερικής αντίστασης των αγγείων. ​​Σε γενικές γραμμές, όσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια και η ένταση της άσκησης, τόσο μεγαλύτερη και παρατεταμένη είναι η μείωση της πίεσης του αίματος μετά.

Αυτή η ανακάλυψη έγινε για πρώτη φορά το 1981 όταν ένας υπερτασικός ερευνητής που έκανε το διδακτορικό του, ο William Fitzgerald, μέτρησε την πίεσή του πριν και μετά το τζόκινγκ, γράφοντας: “Το τζόκινγκ μείωσε την πίεσή μου μετά την ολοκλήρωση της κούρσας”. Ο Fitzgerald ονόμασε αυτή τη διαπίστωση “ασκησιογενής υπόταση”, ένα φαινόμενο που έκτοτε εξετάστηκε και επαληθεύτηκε πολλές φορές. Σήμερα ξέρουμε ότι ακόμα και τρία λεπτά έντονης αεροβικής άσκηση προκαλούν ασκησιογενή υπόταση καθόλη τη διάρκεια της ημέρας.

Το 2015 μια μετα-ανάλυση του Πανεπιστημίου της Κόστα Ρίκα περιέλαβε 65 δημοσιευμένες μελέτες στις οποίες συμμετείχαν 1.408 άνδρες και γυναίκες. Η έρευνα έδειξε ότι υπάρχει μείωση της αρτηριακής πίεσης μετά την άσκηση, ανεξάρτητα από τα αρχικά επίπεδα της πίεσης, τόσο μετά την αερόβια όσο και μετά την άσκηση αντιστάσεων (Elizabeth Carpio- Rivera). Η μέση μείωση ήταν 4,8/3,2 mmHg και ο τύπος της άσκησης που έριχνε περισσότερο την πίεση ήταν το τζόκινγκ. Μεγαλύτερες μειώσεις επιτεύχθηκαν σε άνδρες με καλή φυσική κατάσταση που δεν είχαν λάβει αντιυπερτασική αγωγή. Στις ασκήσεις με βάρη, μεγαλύτερη μείωση της αρτηριακής πίεσης υπήρξε με πολλά σετ ασκήσεων και μικρό αριθμό επαναλήψεων.

Για κάποιο διάστημα φαινόταν ότι η άσκηση με αντιστάσεις οδηγεί σε μικρότερη ασκησιογενή υπόταση από την αεροβική άσκηση αλλά αυτό ίσως δεν είναι σωστό. Μια μετα-ανάλυση που δημοσιεύθηκε το 2016 έδειξε ότι η ασκησιογενής υπόταση διαρκεί μέχρι και 24 ώρες όταν οφείλεται στην άσκηση με αντιστάσεις. Η ανασκόπηση περιέλαβε 30 μελέτες και 646 συμμετέχοντες (505 άτομα με κανονική πίεση και 141 άτομα με υπέρταση). Μια μεμονωμένη προπόνηση αντίστασης επέφερε μείωση κατά 3,3/2,7 mmHg μετά από 60 λεπτά από το τέλος της άσκησης και μείωση κατά 5,3/4,7 mmHg μετά από 90 λεπτά. Μετά από 24 ώρες η μείωση ήταν 1,7/1,2 mmHg. Μεγαλύτερη επίδραση υπήρχε για τα υπερτασικά άτομα και όταν χρησιμοποιούνταν μεγαλύτερες μυϊκές ομάδες.

Μέχρι πρόσφατα ήταν άγνωστο τι συμβαίνει και προκαλείται η ασκησιογενής υπόταση ωστόσο μια μελέτη του 2019 βρήκε πως έχει σχέση με την παραγωγή του μονοξειδίου του αζώτου το οποίο διευρύνει το άνοιγμα των αρτηριών. Πριν από αυτή τη μελέτη πιστευόταν ότι το μονοξείδιο του αζώτου συμμετέχει μόνο κατά τη διάρκεια άσκησης προκαλώντας διεύρυνση στις αρτηρίες αλλά διαπιστώθηκε ότι με ένα περίεργο τρόπο -στον οποίο συμμετέχουν τα βακτήρια του στόματος- αυτό το μόριο είναι η αιτία της χαμηλότερης πίεσης μετά την άσκηση.

Διαβάστε επίσης: Πως η εξάντληση προκαλεί προβλήματα στην καρδιά

Πηγή: Blood Pressure Response to Heart Rate During Exercise Test and Risk of Future Hypertension.

x
Send this to a friend