Οι καλύτερες κινηματογραφικές ταινίες με θέμα το τρέξιμο (part II)

Οι καλύτερες κινηματογραφικές ταινίες με θέμα το τρέξιμο (part II)

Πριν λίγες ημέρες σας είχαμε προτείνει μια χαρακτηριστική δεκάδα από ταινίες που έχουν να κάνουν με το τρέξιμο και που ο μέσος δρομέας δεν υπάρχει περίπτωση να μην ταυτιστεί μαζί τους και να μην εμπνευστεί από αυτές.

Εκείνες οι ταινίες ωστόσο δεν ήταν και οι μοναδικές του ιδιαίτερου είδους τους και γι’ αυτό τον λόγο ετοιμάσαμε μια ακόμα λίστα, από 15 ταινίες αυτή τη φορά, έτσι ώστε σε περίπτωση που εξαντλήσατε την προηγούμενη λίστα να μην λέτε πως ξεμείνατε…

Run for Your Life (2008)

Ντοκιμαντέρ που εστιάζει στον πρωτοπόρο ιδρυτή και στη συνέχεια διευθυντή του Μαραθωνίου της Νέας Υόρκης, Φρεντ Λέμποου που πέθανε το 1994. Η ταινία πιάνει το νήμα της ιστορίας από τις απαρχές του συγκεκριμένου αγώνα, από τις αρχές των 70s δηλαδή όταν και ο Λέμποου, ο Εβραίος μετανάστης από τη Ρουμανία, διοργάνωσε τον πρώτο Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης και διηγείται την πορεία του αγώνα και του εμπνευστή του προς την γιγάντωση και την μετουσίωση σε μια από τις πιο διάσημες κούρσες του πλανήτη.

The Long Green Line (2008)

Άλλο ένα ντοκιμαντέρ για μια θρυλική μορφή των αγώνων δρόμου, τον προπονητή Τζο Νιούτον, ο οποίος ζούσε όταν το «The Long Green Line» είχε γυριστεί (πέθανε εννιά χρόνια αργότερα στα 90 του). Η φράση του Νιούτον «είναι καλό να είσαι σπουδαίος αλλά πολύ πιο σπουδαίο να είσαι καλός» συνοψίζει στο έπακρο τόσο τη φιλοσοφία του όσο και (κατ’ επέκταση) τη φιλοσοφία του ντοκιμαντέρ, ενός ντοκιμαντέρ για έναν άνθρωπο που στη μακρά πορεία του στους στίβους προπόνησε πάνω από 200 αθλητές.

Desert Runners (2013)

Αν πιστεύεις ότι υπάρχουν δύσκολες διαδρομές που νιώθεις πως δεν θα μπορέσεις ποτέ να διανύσεις, δες αυτό το ντοκιμαντέρ και μάλλον θα αναθεωρήσεις. Πως μπορεί να γίνει αλλιώς στη θέα ερασιτεχνών δρομέων που έχουν βάλει στόχο να ολοκληρώσουν τις πιο δύσκολες διαδρομές του κόσμου, διαδρομές μέσα στις πιο ζεστές και μεγάλες ερήμους του πλανήτη, όπως για παράδειγμα η Σαχάρα. Σου φαίνεται ακραίο; Κι όμως, αν δεις αυτό το ντοκιμαντέρ θα εκπλαγείς με το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη θέληση.

Unbroken (2014)

Με την Αντζελίνα Τζολί να κάθεται στην σκηνοθετική καρέκλα και τους αδερφούς Κόεν να υπογράφουν το σενάριο, το «Unbroken» είναι μια από τις πιο πρόσφατες ταινίες για τρέξιμο που έχουν γυριστεί. Επικεντρωμένο στον δρομέα Λουίς Ζαμπερίνι και τις τραυματικές του εμπειρίες από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το «Unbroken» είναι στην πραγματικότητα κάτι πολύ πιο ευρύ από απλά μια ταινία για το τρέξιμο αν και το τελευταίο στοιχείο δεν θα μπορούσε παρά να είναι κομβικό όταν έχουμε να κάνουμε με τη ζωή του Ζαμπερίνι…

The Barkley Marathons: The Race That Eats Its Young (2014)

Σε ένα άλλο κομμάτι σας έχουμε ήδη μιλήσει για τον Μαραθώνιο του Μπέρκλεϊ, την πιο σκληρή και δύσκολη κούρσα ολόκληρου του κόσμου, τον αγώνα που στα 25 πρώτα χρόνια που γινόταν μόλις δέκα άνθρωποι κατάφεραν να ολοκληρώσουν! Με τόσο κινηματογραφικό προφίλ, ο αγώνας του Μπέρκλεϊ δεν θα μπορούσε να μην γίνει ταινία και ετούτο εδώ το ντοκιμαντέρ είναι ό,τι πρέπει για να μάθεις για αυτή την τρελή και παλαβή διαδρομή.

Gun Runners (2015)

Δυο Κενυάτες βιοπαλαιστές, ο Τζούλιους Αρίλε και ο Ρόμπερτ Ματάντα, αφήνουν για λίγο την φτωχή καθημερινότητά τους στην Κένυα προκειμένου να προετοιμαστούν για ένα διεθνές τουρνουά στο οποίο θα συμμετάσχουν και η κάμερα αυτού του ντοκιμαντέρ τους ακολουθεί βήμα-βήμα στην προσπάθειά τους. Σεμιναριακό ντοκιμαντέρ για το πως η καθημερινότητα των Κενυατών δρομέων και της μεγάλης δρομικής σχολής τους καθορίζεται από τις άθλιες συνθήκες της χώρας που ζουν.

McFarland, USA (2015)

Ο ξεπεσμένος Κέβιν Κόστνερ, πολλά χρόνια μετά τις εποχές της μεγάλης ακμής του, «ζωντανεύει» εδώ έναν έμπειρο προπονητή που προπονεί μια ομάδα Λατίνων μαθητών σε μια χαμηλόφωνη αλλά συγκινητική ταινία, που θα εκτιμήσουν όλοι όσοι έχουν επιχειρήσει να φτάσουν από το μηδέν σε ένα καλό δρομικό επίπεδο.

Fifty: The Movie (2016)

Ο Μαλ Λο είχε βάλει στόχο να ολοκληρώσει 50 Μαραθώνιους, σε 50 βουνοκορφές της Νέας Ζηλανδίας και όλα αυτά μέσα σε 50 μέρες προκειμένου να μαζέψει λεφτά για ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα. Αν σου φαίνεται συναρπαστικό ως ιδέα, το ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε για αυτή την προσπάθεια είναι κάτι που πρέπει να δεις άμεσα.

Free to Run (2016)

Ένα ντοκιμαντέρ που ασχολείται με την πορεία και την εξέλιξη του αθλήματος τα τελευταία 50 χρόνια προβάλλοντας συνεντεύξεις ιστορικών και πέρα για πέρα επιδραστικών δρομέων που άλλαξαν το ρου της ιστορίας των αγώνων δρόμου. Αν θες να μάθεις γιατί το αγαπημένο σου άθλημα είναι σήμερα τόσο δημοφιλές, αυτό το ντοκιμαντέρ έχει την απάντηση.

Race (2016)

Από τις πιο επιτυχημένες ταινίες της λίστας, το «Race» είναι η κλασική ιστορία του Τζέσε Όουενς, του μεγάλου μαύρου δρομέα που έγραψε ιστορία όταν το 1936 κέρδισε τέσσερα χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου μπροστά στα μάτια του Αδόλφου Χίτλερ δίνοντάς του την ιδανική απάντηση στους ισχυρισμούς του περί φυλετικά κατώτερων ανθρώπων. Μέχρι και ψίθυροι για Όσκαρ είχαν ακουστεί όσον αφορά το «Race» την περίοδο που παιζόταν στο σινεμά…

Karl Meltzer: Made to Be Broken (2017)

Μια παραγωγή της Red Bull, το μικρού μήκους αυτό ντοκιμαντέρ (διαρκεί μόλις 42 λεπτά) ακολουθεί βήμα-βήμα την προσπάθεια του υπερμαραθωνοδρόμου Κάρλ Μέλτζερ να διανύσει σε χρόνο ρεκόρ το Μονοπάτι των Απαλάχιων Όρεων. Αν και δεν είναι πολύ σοφό να επιχειρήσεις να τον μιμηθείς χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία, το ντοκιμαντέρ σίγουρα θα σε εμπνεύσει και θα σου ανοίξει την όρεξη για τρέξιμο.

Breaking2 (2017)

Ένα ντοκιμαντέρ που δεν παίχτηκε ποτέ στον κινηματογράφο αλλά αξίζει τον κόπο να το δεις αν θες να μάθεις τι συμβαίνει όταν η ανθρώπινη απόδοση και η επιστήμη συνεργάζονται για να επιτευχθεί το μάξιμουμ της απόδοσης. Το Breaking2 είναι μια παραγωγή της National Geographic και ακολουθεί τους μαραθωνοδρόμους Έλιουντ Κίπχοτζ, Λελίζα Ντεζίζα και Ζερσέν Ταντέζ στην προσπάθειά τους να τερματίσουν σε έναν μαραθώνιο σε λιγότερο από δυο ώρες, μαζί με μια ομάδα επιστημόνων της Nike που μελετά τις προσπάθειές τους και τους βοηθάει να πετύχουν.

Boston: The Documentary (2017)

Από τα πιο πρόσφατα ντοκιμαντέρ του είδους, δημιουργημένο από τους ίδιους ανθρώπους που έφτιαξαν το «Spirit of the Marathon», αφηγείται την ιστορία του Μαραθώνιου της Βοστώνης, ενός από τους πιο διάσημους αγώνες δρόμου του κόσμου, από την απαρχή του μέχρι την τραγωδία το 2013. Μια από τις πιο ολοκληρωμένες προσεγγίσεις όσον αφορά το εν λόγω ζήτημα όπως παραδέχονται οι γνώστες του διάσημου αγώνα της Βοστώνης.

Showing Up (2016)

Ντοκιμαντέρ που ασχολείται με την καθημερινότητα ερασιτεχνών δρομέων, ανθρώπων που αντιλαμβάνονται το τρέξιμο ως την απόλυτη απόδραση από το άγχος της καθημερινότητας. Το ντοκιμαντέρ επικεντρώνεται στα μέλη της δρομικής ομάδας «November Project» και μπορεί να το δει κανείς στο Youtube.

The Running Man (1987)

Για το τέλος, μια ταινία που μόνο επιδερμικά έχει σχέση με το τρέξιμο αλλά όπως και να έχει σε βάζει σε διάθεση υπερέντασης και σε ωθεί να βγεις και να τρέξεις. Το «The Running Man» είναι μια 80s ένοχη απόλαυση με τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, μια από τις μπόλικες action ταινίες με τελευταίο που μιλάει για μια μελλοντική, δυστοπική κοινωνία όπου η βασική διασκέδαση των ανθρώπων είναι να βλέπουν σκλάβους ενώ προσπαθούν να ξεφύγουν από τον θάνατο στις υψηλής τεχνολογίας αρένες. Ο Σβαρτσενέγκερ παίζει έναν από αυτούς και σε όλη την ταινία τρέχει διαρκώς…

The End…

Διαβάστε ακόμα: Οι καλύτερες κινηματογραφικές ταινίες με θέμα το τρέξιμο (part I)

Πηγή: www.runnersworld.com

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Ενα βιβλίο που θα πρέπει να διαβάσουν όλοι οι δρομείς

Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς της εποχής μας και ένας από τους υποψήφιους για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο Χαρούκι Μουρακάμι (γεννήθηκε στο Κιότο το 1949) εκτός από συγγραφέας είναι ένας έμπειρος δρομέας μεγάλων αποστάσεων.

Έχει τρέξει σε πάνω από 25 Μαραθώνιους, ακόμα και στον υπερμαραθώνιο του Χοκάιντο (100 χλμ). Ο πρώτος του Μαραθώνιος ήταν στην Αθήνα το 1983, όπου έτρεξε μόνος την αντίθετη διαδρομή, από την Αθήνα στο Μαραθώνα. Όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, αφού ασχοληθεί για μερικές ώρες το πρωί με το γράψιμο, τρέχει κατά μέσο όρο 10 χιλιόμετρα, 6 μέρες την εβδομάδα.

Σύνοψη του βιβλίου “Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο”

“Δεν ξεκίνησα να τρέχω επειδή κάποιος μου ζήτησε να γίνω δρομέας. Όπως δεν έγινα μυθιστοριογράφος επειδή κάποιος μου ζήτησε να γίνω μυθιστοριογράφος. Μια μέρα, έτσι στο άσχετο, μου ήρθε να γράψω ένα μυθιστόρημα. Και μια μέρα, έτσι στο άσχετο, άρχισα να τρέχω – επειδή απλώς το ήθελα”.

Το 1982, αφού πούλησε το τζαζ μπαρ του για ν’ αφοσιωθεί στο γράψιμο, ο Χαρούκι Μουρακάμι αποφάσισε ν’ αρχίσει να τρέχει για να κρατιέται σε φόρμα και να έχει την αντοχή να γράφει μέχρι τα βαθιά γεράματα. Ένα χρόνο αργότερα ολοκλήρωσε μόνος του τη διαδρομή από την Αθήνα στο Μαραθώνα και τώρα, ύστερα από δεκάδες παρόμοιες κούρσες, εκτός από τα τρίαθλα και μια πληθώρα βιβλίων, αναλογίζεται την επίδραση που είχε αυτό το άθλημα στη ζωή του και ακόμα περισσότερο στο γράψιμο του.

“Να γράφω με ειλικρίνεια για το τρέξιμο και να γράφω με ειλικρίνεια για τον εαυτό μου, είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα. Επομένως υποθέτω ότι αυτό το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί και ως μια αυτοβιογραφία επικεντρωμένη στο τρέξιμο”, γράφει στον Πρόλογο του βιβλίου του.

9789604106516-1000-0656297

Μέσα από κοπιαστικά προγράμματα προπόνησης και διαδρομές, αυτές οι αποκαλυπτικές αναμνήσεις καλύπτουν την τετράμηνη προετοιμασία του για τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης του 2005, και περιγράφουν τοποθεσίες από τους Τζίνγκου κήπους στο Τόκυο, όπου κάποτε μοιράστηκε τη διαδρομή μ’ έναν Ολυμπιονίκη, μέχρι τον ποταμό Τσαρλς στη Βοστώνη, ανάμεσα σε νέες γυναίκες, που τον άφηναν πίσω τους.

Μέσα απ’ τον θαυμαστό φακό ενός αθλήματος αναδύεται ένα κέρας αφθονίας από αναμνήσεις κι εμπνεύσεις: Η καταλυτική στιγμή όπου αποφάσισε να γίνει συγγραφέας, οι μεγαλύτεροι θρίαμβοι αλλά και οι απογοητεύσεις του, το πάθος του για τους δίσκους βινυλίου, και, μετά τα πενήντα, η αναπόφευκτη φθορά της ηλικίας, το αγαπημένο του μοτίβο της “απώλειας” και η επώδυνη σοφία της ωριμότητας.

“Καθώς τρέχω”, γράφει ο Μουρακάμι, “λέω στον εαυτό μου να σκεφτεί ένα ποτάμι. Και σύννεφα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν σκέφτομαι τίποτα. Το μόνο που κάνω είναι να τρέχω ασταμάτητα μες στο δικό μου, οικείο, χειροποίητο κενό, την δική μου προσωπική νοσταλγία. Κι αυτό είναι υπέροχο. Ας λένε ό,τι θέλουν”.

pinakas_vivlio

Βιογραφία συγγραφέα: Murakami Haruki

Ο Χαρούκι Μουρακάμι, που θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Ιάπωνες συγγραφείς, γεννήθηκε στο Κιότο το 1949. Γνωρίστηκαν με τη γυναίκα του τη Γιόκο στο πανεπιστήμιο κι άνοιξαν στο Τόκιο ένα τζαζ κλαμπ με το όνομα “Peter Cat”. Το πρώτο του μυθιστόρημα, “Hear the Wind Sing”, εκδόθηκε το 1979 στα ιαπωνικά και το 1987 στα αγγλικά. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα “Pinball, 1973″ (1983, αγγλικά: 1985),”A Wild Sheep Chase” (1982, αγγλικά: 1989), “Hard-boiled Wonderland and The End of the World” (1985, αγγλικά: 1991), και αρκετά διηγήματα, που περιλήφθηκαν στις συλλογές “The Elephant Vanishes” (1985, αγγλικά: 1991), και “Blind Willow, Sleeping Woman” (2005, αγγλικά: 2006). Η εμπορική επιτυχία ήρθε με το επόμενο μυθιστόρημά του, “Norwegian Wood” (από τον τίτλο του τραγουδιού των Beatles, 1987 στα ιαπωνικά, 2000 στα αγγλικά), το οποίο τον έκανε διάσημο στη χώρα του, πούλησε περισσότερα από 10 εκ. αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και μεταφέρθηκε στην οθόνη. Το 1987 εγκατέλειψε την Ιαπωνία, για να επιστρέψει το 1995. Η επιτυχία συνόδευσε και τα επόμενα βιβλία του: “Dance Dance Dance” (1988, αγγλικά: 1994), “South of the Border, West of the Sun” (1992, αγγλικά: 2000), “The Wind-up Bird Chronicle” (1995, αγγλικά: 1997), “Underground” (το πρώτο δοκιμιακό του έργο, 1998, αγγλικά: 2000), “Sputnic Sweetheart” (1999, αγγλικά: 2001), “After the Quake” (διηγήματα, 2000, αγγλικά: 2002), “Kafka on the Shore” (μυθιστόρημα, 2002, αγγλικά: 2005), “After Dark” (μυθιστόρημα, 2004, αγγλικά: 2007), “What I Talk About When I Talk About Running” (δοκίμιο, με ειρωνική αναφορά του τίτλου στον Ρέιμοντ Κάρβερ, 2007, αγγλικά: 2008), “1Q84” (μυθιστόρημα-ποταμός σε τρία μέρη, 2009-2010, αγγλικά: 2011). Το νέο του μυθιστόρημα έχει τίτλο “Colorless Tsukuru Tazaki and His Years of Pilgrimage”, 2013 (στην Ιαπωνία), και αναμένεται να εκδοθεί στα αγγλικά το 2014. Έχει μεταφράσει στα ιαπωνικά έργα του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ, του Τρούμαν Καπότε, του Τζον Ίρβινγκ και του Ρέιμοντ Κάρβερ. Έχει τιμηθεί με τα βραβεία Franz Kafka και Jerusalem, καθώς και το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Ιαπωνίας, το Yomiury. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες.

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Επική γκάφα της Nike: Έγραψε λάθος στα ελληνικά το ίδιο της το όνομα!

Σε εξαιρετικά αμήχανη θέση βρίσκεται η Nike η οποία παρουσίασε ένα ζευγάρι αθλητικών παπουτσιών εμπνευσμένο από τη θεά της ελληνικής μυθολογίας Νίκη. Μόνο που το «Air Force 1 Goddess of Victory», όπως είναι το όνομα του νέου μοντέλου, εκτός από τις μεγαλύτερες «γλώσσες» που παραπέμπουν στα φτερά της θεάς έχει στο πίσω μέρος του και το όνομά της στα ελληνικά: ΠΙΚΣ, αντί για ΝΙΚΗ.

Το λάθος αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις δεδομένου ότι αφορά το ίδιο το όνομα της εταιρείας καθώς η πολυεθνική πήρε την επωνυμία της από τη θεά της νίκης στην ελληνική μυθολογία.

Όπως αναφέρει η Daily Mail το λάθος εντοπίστηκε άμεσα από ελληνόφωνους χρήστες του διαδικτύου και δημιουργήθηκε φόρμα διαμαρτυρίας στο Change.org με αίτημα την απόσυρση του συγκεκριμένου μοντέλου και την μετονομασία του.

Φυσικά τα σχόλια των χρηστών στα social media ήταν εμπνευσμένα:

«Δεν μπορώ να το συλλάβω. Κάτι τέτοια με κάνουν έξαλλη. Ξέρω ότι δεν έχει σημασία και μόνο ένας ηλίθιος θα φορούσε παπούτσια που γράφουν «piks» με ελληνικούς χαρακτήρες θεωρώντας ότι γράφουν «Νίκη» και δεν θα έπρεπε να με νοιάζει τι παπούτσια φορούν οι ηλίθιοι αλλά, γίνομαι έξαλλη. Υπάρχουν 11 εκατομμύρια Έλληνες. Ρωτήστε έναν».

Σε επόμενο μήνυμά της η ίδια πρόσθεσε: «Και δεν συμπεριέλαβα στο μέτρημα ούτε τους Κύπριους, ούτες τους φοιτητές κλασικών σπουδών και γενικότερα εκείνους με βασικές γνώσεις» αναφερόμενη στον αριθμό των 11 εκατομμυρίων που θα μπορούσε να ρωτήσει η εταιρεία για τη σωστή ορθογραφία του ονόματός της.

Ένας άλλος χρήστης έδωσε συνέχεια στο μέτρημα: «Επίσης θα μπορούσες να συμπεριλάβεις τους μαθηματικούς, τους φυσικούς και τους επιστήμονες υπολογιστών», ενώ κάποιοι ανέφεραν ότι «η Nike γιορτάζει και τιμά την Ελληνίδα θεά της νίκης κατεδαφίζοντας το όνομά της και την ελληνική γλώσσα».

Πηγή: www.newmoney.gr

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend