Η αδέσποτη σκυλίτσα Γκόμπι έτρεξε 126 χλμ για να βρει μια ζεστή αγκαλιά! (pics+vid)

Έναν πολύτιμο και σημαντικό φίλο βρήκε ένας Αυστραλός δρομέας ενώ αγωνιζόταν σε μαραθώνιο στην έρημο του Γκόμπι, στην Κίνα, πριν μερικές εβδομάδες, καθώς ξεκίνησε να τρέχει μόνος του και τερμάτισε με παρέα έναν σκύλο.

1

Ο Ντίον Λέοναρντ συμμετείχε στον μαραθώνιο των 250 χιλιομέτρων, που διήρκεσε επτά ημέρες υπό δύσκολες συνθήκες, όταν εμφανίστηκε ένα μικρό αδέσποτο σκυλί και άρχισε να τρέχει δίπλα του. Αυτό ήταν…

2

“Την δεύτερη ημέρα ήμουν στη γραμμή εκκίνησης και στεκόταν δίπλα μου, κοιτάζοντάς με. Σκέφτηκα ότι αυτό το μικρό σκυλί δεν μπορεί να αντέξει να τρέχει πολύ ώρα δίπλα μου αλλά καταλήξαμε να διανύσουμε μαζί τα 31 χιλιόμετρα του προγράμματος εκείνης της ημέρας”, δήλωσε ο Λέοναρντ.

4

Η Γκόμπι, όπως ονομάστηκε η σκυλίτσα, συνέχισε να ακολουθεί τον Λέοναρντ τις επόμενες μέρες του αγώνα ενώ όταν ήταν κουρασμένος, τον περίμενε υπομονετικά στον τερματισμό. Μάλιστα, σε κάποιο στάδιο της διαδρομής λόγω των πολύ υψηλών θερμοκρασιών και του ανώμαλου εδάφους, οι διοργανωτές δεν επέτρεψαν τη συμμετοχή της Γκόμπι και το μετέφεραν οι ίδιοι στο σημείο του τερματισμού.

7

Οι δύο τους ολοκλήρωσαν μαζί τον αγώνα, με το σκυλί να εκτιμάται ότι έτρεξε κανονικά τα 126 από τα συνολικά 250 χιλιόμετρα.

3

Ο Λέοναρντ είναι αποφασισμένος να υιοθετήσει το σκυλί, που πήρε το όνομα Γκόμπι, παρά τα γραφειοκρατικά και οικονομικά ζητήματα που έχει να αντιμετωπίσει για να μεταφέρει το ζώο από την Κίνα στη Σκοτία, όπου διαμένει.

5

“Η Γκόμπι με διάλεξε για φίλο του για μια ζωή. Έτσι κάνω ό,τι μπορώ για να είμαστε μαζί, έχοντας και μεγάλη συμπαράσταση από όλο τον κόσμο”. Η ιστορία του Λέοναρντ και της Γκόμπι που πήρε το όνομά της από την έρημο που πρωτοέτρεξε, έγινε θέμα στα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα

Πηγή: www.dailymail.co.uk

Previous ArticleNext Article

Ηρωικός δρομέας βουτά σε παγωμένη λίμνη να σώσει σκυλάκι

Αυτή είναι η συγκλονιστική στιγμή που ένας άντρας στη Βρετανία που έκανε τζόγκινγκ βουτάει σε παγωμένη λίμνη για να σώσει ένα σκυλάκι που πνίγεται, προτού συνεχίσει το τρέξιμό του σαν να μην συνέβη τίποτα.

Η 9η Γενάρη ήταν μια κρύα μέρα στο πάρκο της βρετανικής πόλης στο Πόντεφρακτ, αλλά ένας άντρας πήγε κανονικά για το καθιερωμένο του τρέξιμο στην περιοχή, μαζί με έναν φίλο του.

Τότε ήταν που είδε έναν σκύλο που έμοιαζε να έχει πέσει στη λίμνη και να έχει παγιδευτεί κάτω από τον πάγο, σύμφωνα με την εφημερίδα «Yorkshire Evening Post».

Χωρίς να διστάσει στιγμή, ο άντρας βούτηξε στα παγωμένα νερά, σπάζοντας τον πάγο με τις γροθιές του.

Αφού άρπαξε τον σκύλο, κολύμπησε μέχρι την ακτή και τον έδωσε στους ιδιοκτήτες του.

Τότε ένας άντρας του πρόσφερε το μπουφάν του και ο άντρας άρχισε και πάλι το τζόκινγκ.

Το βίντεο ανέβασε στο Facebook μια αυτόπτης μάρτυρας του συμβάντος. «Τι ήρωας, αυτός ο άγνωστος έσωσε το σκυλί της οικογένειας, όταν είχε πρόβλημα στο πάρκο Πόντεφρακτ» έγραψε η γυναίκα.

Προτού φτάσει ο γενναίος δρομέας, το σκυλί προσπαθούσε να ανέβει πάνω στον πάγο, αλλά διαρκώς έπεφτε μέσα στα νερά, σύμφωνα με την εφημερίδα.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι σύμφωνα με όσα ανέφερε ο ίδιος ο άντρας, πρόκειται για έμπειρο κολυμβητή, συνηθισμένο να κολυμπά σε παγωμένα νερά, με τον ήρωα να τονίζει πως καλύτερο θα ήταν «συνηθισμένοι» άνθρωποι να μην προσπαθήσουν ανάλογο ανδραγάθημα.

Δείτε το βίντεο:

Τι συζητούν μεταξύ τους για σένα τα καινούρια σου παπούτσια τρεξίματος;

Photo by Grailify on Unsplash

Τα παίρνεις από το κατάστημα. Είσαι πολύ υπερήφανος και χαρούμενος για τη νέα σου αγορά. Ξέρεις ότι από αύριο θα τρέχεις με άλλο αέρα.

Τα καινούρια σου running παπούτσια είναι εκπληκτικά. Μυρίζουν υπέροχα. Τα κοιτάς και τα ξανακοιτάς και δεν βλέπεις κανένα ψεγάδι. Μένουν στο κουτί τους το πρώτο βράδι. Καμαρώνεις. Κάνεις και ένα post στο Instagram.

Που να ‘ξερες, όμως, τι σκέφτονται αυτά για σένα…

24 σκέψεις που περνούν από το μυαλό κάποιου που τρέχει πρώτη φορά

Αριστερό παπούτσι: Λοιπόν, τι νομίζεις;

Δεξί παπούτσι: Για τι;

ΑΠ: Ξέρεις μωρέ. Τα πόδια που είναι μέσα μας.

ΔΠ: Μακάρι να ήμουν ακόμα στο κουτί ή στο ράφι…

ΑΠ: Εμένα μου αρέσει.

ΔΠ: Δε νομίζω ότι θα λειτουργήσει. Θα πιέσω τα δάχτυλά του μέχρι να είναι όλα πάνω στο άλλο. Θα μοιάζει με μια γαλλική κοτσίδα.

ΑΠ: Έλα τώρα, κάνε μια προσπάθεια. Μην είσαι κακός…

ΔΠ: Είμαι. Θα προσπαθήσω να συμπιέσω τα δάχτυλά του. Και τον αχίλλειο… κορδέλες θα τον κάνω.

ΑΠ: Γιατί είσαι τόσο κακός; Δεν έχουμε πάει πουθενά ακόμη.

ΔΠ: Είναι ενοχλητικός.

ΑΠ: Γιατί είναι ενοχλητικός; Ήταν τόσο ευγενικός στο κατάστημα.

ΔΠ: Ήταν ανυπόφορος. «Ψάχνω κάτι που μπορώ να φορέσω για μαραθώνιο» Αυτό θα μπορούσε να ήταν χειρότερο μόνο αν είχε προσθέσει «το οποίο τρέχω για να υποστηρίξω μια φιλανθρωπική οργάνωση μπλα, μπλα, μπλα». Τους βαρέθηκα ρε σου λέω

ΑΠ: Υπερβολικός όπως πάντα…

ΔΠ: Ναι υπερβολικός. Δεν τον είδες τι έκανε;

ΑΠ: Τι πράγμα;

ΔΠ: Ωωωχ, ξέρεις τι πράγμα. Κόλλησε τη μύτη του πάνω μου: «Αχ… καινουργίλα». Λες και δεν είχε ξαναδεί.

ΑΠ: Εμένα μου άρεσε ο ενθουσιασμός του. Είδες τον τρόπο που μας κοίταζε στον καθρέφτη. Ανφάς, προφίλ. Μετά κούναγε τα δάχτυλά του. Νομίζω ότι είναι σοβαρός…

ΔΠ: Ντάξει καλά….

ΑΠ: Και δεν έκανε πελματοφράφημα. Μας εμπιστεύεται…

ΔΠ: Καλά θα του είχα στραμπουλίξει τον αστράγαλο πάνω στο διάδρομο αν τολμούσε.

ΑΠ: Πρέπει να παραδεχθείς ότι έχει καθαρά πόδια.

ΔΠ: Ναι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά ξυρίζει τα δάχτυλά του ρε φίλε…

ΑΠ: Ας δούμε τη φωτεινή πλευρά. Σύντομα θα βγούμε έξω. Τρέξιμο! Πεζοδρόμια, άσφαλτος, ταχύτητες σε ταρτάν, χωματάκι. Θα είμαι το καλύτερο παπούτσι που είχε ποτέ. Θα επιστρέφω ενέργεια, θα τον βοηθάω στο ρυθμό και κυρίως θα είμαι μαλακό και άνετο.

ΔΠ: Εγώ θα τον σκοτώσω όταν με βγάλει. Και σένα μαζί γιατί μου τη δίνεις. Νερά, λάσπες, βρώμα. Ούτε που θα με καταλάβεις πως θα έρχομαι τόσο αθόρυβη που είναι η σόλα μου.

ΑΠ: Χαχαχα, όλο αστεία είσαι. Κατά βάθος είσαι τόσο soft…

ΔΠ: Όταν σε πνίξω με τα κορδόνια σου θα δεις.

ΑΠ: Αλήθεια τώρα; Τόσα νεύρα; Ξέρεις τι θα γινόταν αν δεν ερχόταν αυτός να μας πάρει; Στην καλύτερη περίπτωση θα γινόσουν γλάστρα και μια μέντα θα μεγάλωνε μέσα σου ή θα πήγαινες στην ανακύκλωση και μάλιστα όχι… ολόκληρος ή ακόμα χειρότερα θα είχες γίνει σπίτι για κάνα ποντίκι στη χωματερή.

ΔΠ: Ποιος τα λέει αυτά;

ΑΠ: Τα μποτάκια που είμασταν μαζί στην αποθήκη πριν μας βγάλουν στο ράφι. Για εκεί πήγαιναν…

ΔΠ: Ψέματα, μην έχεις εμπιστοσύνη σε τύπους με φλις επένδυση από μέσα.

ΑΠ: Κοίτα, θες δε θες θα συνεργαστούμε για καμια 800ρια χιλιόμετρα. Πάρτο αλλιώς.

ΔΠ: Τι αλλιώς να το πάρω. Έτσι, όπως, είναι αυτός ο τύπος θα τερματίζουμε με κάτι… μοντέλα που δεν τα ξέρει η μάνα τους.

ΑΠ: Αυτό μην το ξαναπείς. Δεν έχει σημασία η νίκη, αλλά η συμμετοχή.

ΔΠ: Ο συνδυασμός συμμετοχής και νίκης είναι καλύτερος.

ΑΠ: Με τίποτα δεν ισώνεις ρε φίλε. Τι άλλο να σου πω;

ΔΠ: Μην πεις τίποτα. Έτσι κι αλλιώς είσαι πιο ενοχλητικός από τον τύπο που έβαλε μέσα μου το πόδι του. Ωχ, ωχ. Όχιιιιι. Άσε με ρε. Θέλω να μείνω σπίτι σήμερα.

ΑΠ: Ναιιιιιιιιιι. Το πρώτο μας τρέξιμο. Φύγαμε!

ΔΠ: Πωωωω. Τι κάνει ρε ο τύπος. Τρέχει σαν θυμωμένος χορευτής φλαμένκο. Ούτε έξι μήνες δεν θα αντέξω. Αααχχχ. Πιο ήρεμα ρε μάστορα. Μακάρι να ήμουν παπούτσι γκολφ. Αυτά τα τυπάκια δεν κάνουν τίποτα!

ΑΠ: Κοίτα! Τρέχουμε. Κάνουμε ακριβώς αυτό που έχουμε φτιαχτεί να κάνουμε. Πόσο συχνά συμβαίνει αυτό; Και ο διασκελισμός του είναι πολύ καλός!

ΔΠ: Μπαααα. Εγώ νομίζω ότι απλά θα βλέπουμε πάρα πολύ τον κ@λο του.

ΑΠ: Δε σε χαλάει. Σε βλέπω που χαμογελάς

ΔΠ: Που είδες το χαμόγελο. Δεν έχω στόμα.

ΑΠ: Έχεις, όμως, γλώσσα…

ΔΠ: Έχω και θα μιλάω για άλλα 800 χιλιόμετρα…

Διαβάστε επίσης: Zita, Strike, Sportex: Όταν τα παπούτσια δεν ήταν φετίχ

x
Send this to a friend