Φέρνει τα πάνω-κάτω στο Survivor η Ασημίνα

Η Ασημίνα Ιγγλέζου δεν είναι άγνωστη στους δρομικούς κύκλους, ούτε στους κοσμικούς, αφού οι αποκαλυπτικές φωτογραφίες της έχουν δημοσιευτεί ξανά και ξανά στις κουτσομπολίστικες στήλες μεγάλων και μικρών ιστοσελίδων και περιοδικών.

Είναι, όμως, ίσως η πρώτη φορά που συστήνεται μέσα από την τηλεόραση στο ευρύ κοινό, συμμετέχοντας στο Survivor, το ριάλιτι παιχνίδι του ΣΚΑΪ, που μέχρι σήμερα… σπάει τα κοντέρ στην τηλεθέαση.

Η Ασημίνα βρέθηκε στον Άγιο Δομίνικο από την περασμένη Κυριακή και εντάχθηκε στην ομάδα των “μαχητών”. Και όσοι νομίζουν ότι η Ιγγλέζου είναι μια ακόμα ξανθιά Barbie που μπήκε στο παιχνίδι για να μας δείξει τα κάλλη της, να κερδίσει τα 5 λεπτά δημοσιότητας και μερικούς followers στα social, θα διαψευστούν.

Αρκεί να τα φέρει έτσι το παιχνίδι και η Ασημίνα να παραμείνει για λίγο καιρό. Διότι πίσω από την εικόνα που όλοι βλέπουμε και δεν χρειάζεται ιδιαίτερες αναλύσεις, κρύβεται ένα… σκυλί του πολέμου. Μια τύπισσα που παρά το γεγονός ότι προκαλεί διχογνωμίες ακόμα και ανάμεσα στους δρομείς, έχει καταφέρει να κερδίσει το σεβασμό με τα κατορθώματά της.

Θα δώσει μεγάλες μάχες και πολλές θα τις κερδίσει. Μέχρι να βαρεθεί και να φύγει. Εκτός αν δεν βαρεθεί, όποτε, θα τη βλέπουμε για πολύ καιρό.

Ο αγώνας των γιγάντων

Το 2019 αγωνίστηκε στο διαβόητο “Tor des Geants” τον «Κύκλο των Γιγάντων», έναν αγώνα 350 χιλιομέτρων και 27.000 μέτρων ανάβασης στις πλαγιές των μεγάλων κορυφών στις Ιταλικές Άλπεις!

Η Ασημίνα τερμάτισε τον αγώνα το στις 14 Σεπτεμβρίου, μετά από 141 ώρες και 31 λεπτά και έγινε η πρώτη Ελληνίδα που τερματίζει το TOR στη δεκαετή ιστορία του! Να σημειωθεί ότι στον αγώνα έτρεξαν 950 πολύπειροι αθλητές από 50 και πλέον χώρες, από τους οποίους οι 560 μόνο κατάφεραν να φτάσουν στη γραμμή του τερματισμού μέσα στο διαθέσιμο όριο των 6 ημερών ή 150 ωρών.

Ο φετινός αγώνας σημαδεύτηκε από χιονοθύελλες τις πρώτες ημέρες του αλλά και πολύ κρύο. Ο TOR απαιτεί την συνεχόμενη κίνηση των αθλητών, μέρα και νύχτα, σε υψόμετρα μέχρι και 3300 μέτρα, αναγκάζοντάς τους να υπομείνουν την έλλειψη ύπνου προκειμένου να τερματίσουν εμπρόθεσμα τον αγώνα.

Όπως όλοι οι συναθλητές της, η Ασημίνα πέρασε έξι νύχτες μέσα στα βουνά με το φως ενός φακού και με σύνολο τρεις ώρες ύπνο συνολικά, υπομένοντας την φυσική και πνευματική εξάντληση, υποφέροντας στο τέλος ακόμα και από παραισθήσεις. Ο TOR, όπως τον αποκαλούν οι φίλοι του, δημιουργήθηκε το 2010 και σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς παγκόσμια στο άθλημα του ορεινού τρεξίματος. Ο αγώνας έχει κυκλική διαδρομή με εκκίνηση και τερματισμό το ορεινό θέρετρο του Κουρμαγιέ στις πλαγιές του Λευκού Όρους, στα Ιταλογαλλικά σύνορα, στην κοιλάδα της Αόστα.

Η Ασημίνα Ιγγλέζου ξεκίνησε επαφή της με το άθλημα μόλις πριν από 5 χρόνια και πολύ γρήγορα περνούσε από τις μικρές δοκιμασίες σε δυσανάλογα μεγαλύτερες δημιουργώντας αίσθηση, ήταν όμως ένα κάλεσμα όπως θεωρεί η ίδια στον ανήσυχο χαρακτήρα της και στο πάθος της για την περιπέτεια.

Στους μεγαλύτερους ορεινούς αγώνες στην Ελλάδα

Το 2017 έτρεξε στους επτά μεγαλύτερους και σημαντικότερους ελληνικούς ορεινούς αγώνες στο σχέδιο “Ultrasimina” και το 2018 διέσχισε σε 15 μέρες την Πίνδο από το Γράμμο στους Δελφούς, μια απόσταση 500 χιλιομέτρων πάνω στη ραχοκοκαλιά της μεγάλης οροσειράς.

Το TOR ήταν ο στόχος της για το 2019 και τον πέτυχε χάρη στην σκληρή προετοιμασία και την αφοσίωση της σ αυτόν.

Φυσικα δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι έχει τρέξει στον Μαραθώνιο της Αθήνας.

Η Ασημίνα είναι κυρίως δρομέας ορεινών αγώνων, αλλά δεν λέει όχι και στο τριάθλο όπου έχει συμμετάσχει σε διάφορους αγώνες από τη Σύρο μέχρι το Λουτράκι και την Καστοριά, ενώ δεν μπορούσε να λείπει από τη… συλλογή της το επικό SwimRun Hydra, τον οποίο έχει ολοκληρώσει παρέα με τον Σπύρο Χρυσικόπουλο.

Διαβάστε επίσης: Εντυπωσιακή Ασημίνα Ιγγλέζου στο Obstacle Swimming στη Σύρο

Previous ArticleNext Article

Μάριος Μαρκόπουλος: Ένας αιμοκαθαιρόμενος αθλητής σε απόγνωση…

Παίρνουμε δυναμη από τη δική του για να πορευτούμε στα δύσβατα μονοπάτια αυτής της ζωής. Αγαπάει τον αθλητισμό και βρίσκει δύναμη μέσα από αυτόν. Βρίσκει δύναμη και μας χαρίζει απλόχερα αφού σε μια ζωή που έχει γίνει τοσο δύσκολη, ο ίδιος βγαίνει μπροστά, απτόητος, κι ας είναι κάθε του μέρα δέκα φορές πιο σκληρή από τις δικές μας! Ο Μάριος Μαρκόπουλος ειναι ένας άνθρωπος που θαυμάζουμε.

Η καταγγελία από τον σύλλογο του Μάριου για έναν χώρο και μια ομοσπονδία που έπρεπε να βλέπει το ίδιο κάθε μέλος της (και εδώ μιλάμε για νεφροπαθείς) σοκάρει. Και επειδή γνωρίζουμε καλά τον Μάριο, γνωρίζουμε καλά…πόση προσπάθεια χρειάζεται για να φέρεις σε απόγνωση έναν ήρωα σαν τον Μαριο! Ελπίζουμε πως ούτε και τωρα θα τα καταφέρουν φίλε!

Διαβάστε την τοποθέτησή του: 

“Κάθε μορφή βίας, εκφοβισμού και διακρίσεων πρέπει να καταγγέλεται σε όποιον χώρο και αν συμβαίνει.
Έτσι έχω πράξει κι εγώ, εδώ και 2.5 χρόνια όταν απέναντι στην αθλητική μου δράση στράφηκε η ΑΟΝΜ, ο φορέας που πρέπει να προστατεύει και να υποστηρίζει τους αθλητές του.

Είναι δύσκολο να διαχειριστείς ψυχικά τέτοια ασταμάτητη πολεμική δίωξης, όταν συμβαίνει από ανθρώπους που είναι συνασθενείς σου, και αγωνίζεστε καθημερινά στον αγώνα επιβίωσης.

Δεν μπορείς να κατανοήσεις οι συναθλητές-συνασθενείς σου να υπογράφουν για να τιμωρηθείς και ακόμη περισσότερο να υπογράφει ο προπονητής σου, ο άνθρωπος που σε έμαθε να παίζεις πινγκ πονγκ, που γνωρίζει πάνω από μια 10ετία, τον χαρακτήρα και το ήθος σου.

Να σε καλούν σε πειθαρχική διαδικασία, με το ερώτημα της οριστικής διαγραφής, να σε διαγράφουν και μετά να χρησιμοποιούν το απολογητικό υπόμνημα για να σου προσάψουν νέες κατηγορίες σε αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση.

Και επειδή δεν μπορούν να σε διώξουν οριστικά, μιας και δικαιώνεσαι στο ΑΣΕΑΔ, αρχίζουν τις δικαστικές επιθέσεις στο σωματείο σου.

Αισθάνομαι μεγάλη απογοήτευση από τους θεσμούς, από τις υπηρεσίες της ΓΓΑ, γνωρίζουν όλοι από τις αναφορές μας προς τον ΥΦυπουργό και τον ΓΓ, την κατάσταση και παραμένουν σιωπηροί.

Προ ημερών, σε σύντομη συνομιλία που είχα στο στάδιο Ελευθερίας με τον Υφυπουργό, αντιλήφθηκα πως δεν έχει ολοκληρωμένη ενημέρωση, τον προσκαλώ να σκύψει επάνω στο θέμα μας και είμαι στην διάθεσή του, όπως κάθε φορά.”

Όσοι δεν γνωρίζουν την ιστορία του Μάριου, μπορούν να πάρουν μια… γεύση από τη συνέντευξη που καραχώρησε προ ημερών στο ΚΡΗΤΗ TV

ΠΗΓΗ: neakriti

«Η αόρατη δύναμη της θέλησης που σε οδηγεί όταν… στραβώνουν όλα»

Γράφει η Ελπίδα Τόκα*

Πριν από περίπου ένα χρόνο, ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό και ενώ είχα ήδη προετοιμαστεί σωματικά και ψυχολογικά για την καθημερινή προγραμματισμένη προπονητική ρουτίνα μου βρέθηκα υποχρεωτικά κλειδωμένη έξω από το στάδιο όπου συνήθως χρησιμοποιώ για την προετοιμασία μου.

Και τώρα τι κάνουμε; ρώτησα την μητέρα – προπονήτρια μου.

Ας πάμε στο άλλο στάδιο, περίπου 3 χλμ. απόσταση. Και αυτό κλειστό και το πιο μακρινό κλειστό. Όλα κλειστά. Και αυτό φυσικά ήταν μόνο η αρχή.

Το στάδιο για μένα αλλά και για αρκετούς συναθλητές μου, δεν είναι απλά ο χώρος που προπονούμαστε. Εκεί μεγάλωσα, εκεί γαλουχήθηκα ως άνθρωπος και ως αθλήτρια, εκεί κοινωνικοποιήθηκα, πολύ απλά είναι το δεύτερο σπίτι μου.

Και όμως εκείνη την ημέρα μου απαγορεύτηκε η είσοδος στο σπίτι μου. Η απογοήτευση μεγάλη. Μέχρι να βρεθεί μια κάποια σταθερή μέση λύση από τους αρμόδιους φορείς και τουλάχιστον κάποιοι αθλητές να έχουν πρόσβαση σε αθλητικές εγκαταστάσεις, το έδαφος που χάθηκε ήταν πολύτιμο.

Ακόμα και αυτή η πρόσβαση ήταν συχνά περιορισμένη και ταυτόχρονα αβέβαιη. Οι προπονήσεις που χάθηκαν και αυτές αναντικατάστατες. Με το Ολυμπιακό όνειρο πια να μετατίθεται την επόμενη χρονιά, και τους αγώνες να ακυρώνονται ο ένας μετά τον άλλον, τα κίνητρα πια ελάχιστα. Η αγωνιστική απραγία για εμάς τους αθλητές του στίβου είναι ο μεγαλύτερος εχθρός. Τα λίγα λεπτά ή δευτερόλεπτα αγωνιστικής αδρεναλίνης αποτελούν πνοή ζωής και το σπουδαιότερο κίνητρο και αποτελούν το απαύγασμα πολύμηνης καθημερινής προετοιμασίας.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου τα αυτοσχέδια εμπόδια, το γεγονός ότι τη θέση του σταδίου για αρκετό διάστημα πήρε πια το σαλόνι και ο κήπος του σπιτιού μου, οι ανηφοροκατηφόρες της γειτονιάς μου, η κοντινή παραλία, το βουνό.

Το αποτέλεσμα των προπονήσεων αυτών, σοβαρός τραυματισμός. Αυτός ο τραυματισμός που μου στέρησε τη συμμετοχή μου και στον ένα και μοναδικό στόχο που απέμεινε, το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα.

Μετά και την αποθεραπεία μου, δεν κρύβω το γεγονός ότι ήμουν πια έτοιμη να κάνω έκπτωση στις προπονήσεις, με ότι αποτέλεσμα αυτή η έκπτωση θα μπορούσε να έχει στην απόδοση μου και στην αγωνιστική μου ετοιμότητα.

Παρόλα αυτά και την συνεχιζόμενη αβεβαιότητα για αγωνιστική δραστηριότητα υπερίσχυσε η αόρατη δύναμη της θέλησης. Η σκέψη ότι χρόνια σκληρής δουλειάς και αφοσίωσης στο στόχο δεν είναι δυνατόν να πάνε χαμένα κυριάρχησε και αποτέλεσε πια το κίνητρο.

Η λύση ήταν μια, προσαρμογή στις καταστάσεις. Ακόμα και σε περιόδους όπου παρουσιάζονται αντικειμενικές δυσκολίες, πάντα ανοίγεται και ένα παράθυρο αισιοδοξίας.

Είμαι πια πεπεισμένη ότι δεν υπήρξε ποτέ εποχή που οι αθλητές και εκείνοι που συνεργάζονται μαζί τους έπρεπε να είναι πιο ευέλικτοι και δημιουργικοί. Η τρέχουσα πανδημία προσφέρει ευκαιρίες που πρέπει να βρουν οι αθλητές και πιθανώς να βρίσκονται ακριβώς κάτω από τη μύτη μας.

Τα μαθήματα που αποκτήθηκαν μέσω της αυτονομίας, της εφευρετικότητας, της ανθεκτικότητας, της ισορροπίας ζωής, και πολλών άλλων δυνατών ικανοτήτων, μπορούν να σφυρηλατήσουν καλύτερους αθλητές, εφοδιασμένους με νέες δεξιότητες. Περίοδοι σαν αυτή που ζούμε το τελευταίο έτος μπορούν να παρουσιάσουν μια ευκαιρία για προβληματισμό, επανεκτίμηση και αναθεώρηση καταστάσεων καθώς και μεταρρύθμιση σχεδίων.

Αυτά τα σχέδια αναμφίβολα θα είναι δρόμοι λιγότερο εύκολοι, αλλά πολύτιμοι. Η διάδοση αυτών των μαθημάτων ζωής μπορεί να εξυπηρετήσει τους αθλητές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, καθώς η ζωή δεν είναι ποτέ μια ευθεία. Τα μονοπάτια της ζωής είναι συχνά δαιδαλώδη, αλλά ακόμη και κυκλικά.

Ακόμη και όταν κάποιος πιστεύει ότι παραμένει στάσιμος λόγω αβεβαιότητας, στην ουσία, ποτέ δεν είναι. Η ανθρώπινη υπόσταση είναι τέτοια που οι άνθρωποι μαθαίνουν από τις περιστάσεις τους και προσαρμόζονται.

Οι επόμενες ημέρες θα μπορέσουν να αναδείξουν νέα δεδομένα, διαλόγους και παρεμβάσεις, που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα αυτού που θα μπορούσε εύκολα να απορριφθεί ως μια απομονωμένη και ατυχής στιγμή στην ανθρώπινη, αλλά και στην Ολυμπιακή ιστορία. Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να υποτιμήσει τη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος, αυτού του πνεύματος που ακριβώς πρεσβεύει το Ολυμπιακό ιδεώδες.

Και εν τέλει δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πίσω από μια επιτυχία υπάρχουν πάντα πολλές προσπάθειες, αποτυχίες και απογοητεύσεις, αλλά ΠΟΤΕ παραίτηση από το κυνήγι του στόχου.

Διαβάστε επίσης: “Προπόνηση στους δρόμους και τις αλάνες για τους Ολυμπιακούς στο Τόκιο”

* Η Ελπίδα Τόκα είναι αθλήτρια στίβου της ΑΕΚ, μέλος της εθνικής ομάδας και Πρωταθλήτρια Ελλάδος στα 400 μ. εμπόδια.

x
Send this to a friend