Έτρεξε 44 Μαραθώνιους, σε 44 διαφορετικές χώρες σε 44 διαδοχικές ημέρες!

O Peter Thomson κατάφερε να λάβει μέρος σε 44 μαραθώνιους σε 44 διαφορετικές χώρες της Ευρώπης σε 44 διαδοχικές ημέρες. Αποφάσισε να μοιραστεί με το κοινό τις περιπέτειές του, την πορεία και τους τραυματισμούς που αντιμετώπισε και μίλησε στο runnersworld.com.

Αν ήσασταν δρομέας και αναζητούσατε κάποια φιλανθρωπική δραστηριότητα, πιθανότατα θα συμμετείχατε σε μαραθώνιο. ΟThomson το έκανε απλά αντί για έναν έτρεξε σε 44 αγώνες! «Παραδέχομαι πως απέκτησα εμμονή με το τρέξιμο και το κυνήγι των ρεκόρ. Αυτό λειτούργησε σε βάρος άλλων πραγμάτων στην ζωή μου και κάποια στιγμή δεν μου έδινε πια καμιά ευχαρίστηση», υπογραμμίζει ο 32χρονος αθλητής από το Μπόρνμουθ.

«Είχα εμπνευστεί από τους 401 αγώνες του Ben Smith και έψαχνα να βρω τρόπο για να συγκεντρώσω χρήματα για άτομα που το είχαν ανάγκη, τραβώντας παράλληλα την προσοχή του κοινού. Ηξερα άτομα που είχαν τρέξει σε όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής για συνεχόμενες ημέρες, ωστόσο δεν ήξερα κανέναν να το έχει δοκιμάσει στην Ευρώπη».

Στόχος του Thomson ήταν να συνδράμει οικονομικά σε οργάνωση που είχε στόχο την φροντίδα ατόμων με ψυχολογικά προβλήματα. Ο 32χρονος δρομέας ακολούθησε ένα πρόγραμμα προετοιμασίας που απαιτούσε μέχρι και 100 μίλια τρέξιμο την εβδομάδα και διπλές διαδρομές των 20 μιλίων τα Σαββατοκύριακα.

Παράλληλα έπρεπε να οργανώσει με κάθε λεπτομέρεια το πώς θα έφθανε στην κάθε χώρα, που θα έμενε και που θα έτρεχε. Πάντοτε είχε φίλους και γνωστούς να τον συντροφεύουν και πέρασε μόλις 15 ημέρες τελείως μόνος του.

«Προσπάθησα να έρθω σε επαφή με ομάδες δρομέων σε κάθε χώρα προκειμένου να συμμετέχω στις διαδρομές τους», τόνισε ο Thomsonπου αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες τις ημέρες που ήταν εντελώς μόνος του.

Ξεκινώντας από το Πίτερσμπουργκ της Ρωσίας, ταξίδεψε σε όλη την ανατολική Ευρώπη  για να βρεθεί στην συνέχεια στον μαραθώνιο του Λονδίνου. Στην συνέχεια μεταφέρθηκε στην Πορτογαλία ενώ έτρεξε στον 44ο μαραθώνιο στο Δουβλίνο.

«Χρειάστηκα βίζα μόνο στην Ρωσία και την Λευκορωσία, αλλά δεν θα έλεγα πως τα ταξίδια στην Ευρώπη ήταν κάτι απλό. Κάποιες φορές ήμουν μέσα σε τρένα και λεωφορεία μέχρι και 10 ώρες. Ετρεχα σε μαραθώνιο το πρωί και στην συνέχεια ταξίδευα για την επόμενη χώρα».

Ο Thomson  έπρεπε να διανύσει αποστάσεις σε κάθε χώρα σε λιγότερο από 4 ώρες. Η πιο γρήγορη διαδρομή ήταν στην Λετονία σε χρόνο 3:35. Ωστόσο ένας τραυματισμός στο πόδι στο Λουξεμβούργο τον έκανε να τελειώσει τον μαραθώνιο σε διάστημα μεγαλύτερο των 5 ωρών.

Τα ταξίδια του δεν ήταν πάντοτε εύκολη υπόθεση: «Στην Μολδαβία έκανε τρομερό κρύο και ήταν σχεδόν αδύνατο να ολοκληρώσω την διαδρομή. Χάθηκα κάπου στην πορεία και έπειτα από 10 μίλια επέστρεψα στο ξενοδοχείο για να τελειώσω με τρέξιμο στο διάδρομο».

Mε τα συνεχή ταξίδια ο Thomson, αναγκάστηκε παράλληλα να αλλάξει διατροφικές συνήθειες: «Ετρωγα πίτσες, σοκολάτες και κέικ. Απλά αυτά έβρισκα μπροστά μου εκείνη την ώρα. Δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο. Επέστρεφα από αγώνα, άλλαζα και πήγαινα σε κάποιο σταθμό τρένου για να ταξιδέψω στην επόμενη χώρα».

Ιδιαίτερες δυσκολίες αντιμετώπισε και με το θέμα της αποκατάστασης: «Στραμπούλιξα αστράγαλο και τραυμάτισα το γόνατό μου. Εκανα παγόλουτρα ενώ μια ημέρα χρησιμοποίησα παγωμένα μπιζέλια καθώς δεν έβρισκα πάγο. Χρειάστηκαν περίπου 4 πακέτα. Οκτώ μέρες πριν τον τερματισμό τραυματίστηκα άσχημα και δεν μπορούσα να σηκώσω εύκολα το πόδι μου πάνω από το έδαφος. Ωστόσο είχα μεγάλη θέληση να ολοκληρώσω την προσπάθεια».

«Ένα από τα ομορφότερα μέρη που συνάντησα ήταν η Ελβετία. Επίσης η Αλβανία είχε ομορφιές που αγνοούσα», τόνισε ο Thomson μιλώντας για τις εντυπώσεις από τα ταξίδια του.

Πλέον έχει καταφέρει να μαζέψει ένα ποσό που αγγίζει τις 20.000 λίρες, ωστόσο σκοπεύει να συνεχίσει το τρέξιμο αφού περάσει ένα διάστημα αποκατάστασης.

Διαβάστε ακόμα: Δρομέας με σκλήρυνση κατά πλάκας τρέχει τον γύρο του κόσμου! (pic,vid)

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Θανάσης Αλευράς: Το τρέξιμο μού καθαρίζει το μυαλό, είναι ένας διαλογισμός

Ο δημοφιλής ηθοποιός Θανάσης Αλευράς μέσα στην πανδημία αποφάσισε να σταματήσει το θέατρο, να ασχοληθεί περισσότερο με τον εαυτό του και να κυνηγήσει τα νέα του όνειρα. Τον συναντήσαμε μετά την προπόνησή του, στη Μαρίνα Αλίμου, και μας μίλησε για τη μικρή του επανάσταση και για το πώς το τρέξιμο ήταν η καλύτερη ψυχοθεραπεία.

Το ραντεβού μας ήταν στον Άλιμο, στην παραλία, κοντά στο σπίτι του, όπου τρέχει συνήθως πολύ νωρίς το πρωί. Ο Θανάσης Αλευράς, φορώντας τα αθλητικά παπούτσια του, πήρε φόρα και αποφάσισε να αφήσει πίσω του την πίεση που του προκαλούσε η ρουτίνα της δουλειάς του στο θέατρο, αναζητώντας νέες δημιουργικές διεξόδους. Αυτό το διάστημα προετοιμάζεται για τον Μαραθώνιο, αλλά και για μια καινούρια σατιρική μουσική παράσταση που θα ανέβει στη σκηνή ενός νυχτερινού κέντρου της Αθήνας, αλλάζοντας τη ζωή του και τη ρουτίνα που του δημιουργούσε η καθημερινή ενασχόλησή του με το θέατρο τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Όταν ξεκινήσατε να τρέχετε, από τι θέλατε να φύγετε μακριά;
Έχετε απόλυτο δίκιο, όσοι κάνουμε τόσο μεγάλες αποστάσεις από κάτι θέλουμε να ξεφύγουμε. Για κάποιον λόγο, σοβαρό, τρέχουμε. Εγώ πιέστηκα πολύ, κάπου εκεί, στα 40. Συνειδητοποίησα ότι το θέατρο, η δουλειά μου, με πίεζε. Έπρεπε να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι το όνειρο που είχα όταν τελείωσα το σχολείο να φύγω από τα Γιάννενα, να έρθω στην Αθήνα και να ασχοληθώ με το θέατρο, είχε πια κάνει τον κύκλο του. Το όνειρό μου το είχα ζήσει. Κατάλαβα, λοιπόν, ότι με αυτό το ίδιο όνειρο δεν θέλω να πάω μέχρι τα 70 ή τα 80. Την ώρα όμως που αρχίζεις να το αντιλαμβάνεσαι, δεν αντέχεις να το παραδεχτείς ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό. Είκοσι χρόνια δούλευες για να φτάσεις στη στιγμή που θα μπορούσες να κάνεις ό,τι θέλεις και τώρα δεν θέλεις πια; Δεν ήθελα να είναι η ζωή μου αυτή πια. Για να το αποδεχτώ, βγήκα στους δρόμους.

Πώς καταλήξατε ότι το τρέξιμο ήταν ο καλύτερος τρόπος για να απελευθερωθείτε;
Κάθε φορά που κάτι αλλάζει, κάτι μετακινείται μέσα σου, σε σχέση με τα όριά σου, παίρνεις τεράστια δύναμη. Χρειαζόμουν λοιπόν κάτι δραστικό που να με βοηθήσει να υπερβώ τα όρια μου. Να ξεπεράσω τον εαυτό μου, τις αντοχές μου. Ήθελα να βεβαιωθώ ότι μπορώ να αλλάξω τα όρια που είχα ο ίδιος βάλει στον εαυτό μου. Τότε, θυμήθηκα το τρέξιμο, με το οποίο είχα ασχοληθεί σε επίπεδο πρωταθλητισμού στην εφηβεία μου. Είχαν έρθει στο σχολείο για να ανακαλύψουν ταλέντα στον στίβο. Ήμουν ένα αδύνατο παιδάκι που έτρεχε «σφαίρα» κι έτσι μπήκα στο άθλημα για τρία χρόνια, από τα 14 μου έως τα 16 μου. Συστηματικά. Μετά από έναν τραυματισμό στο πόδι, το άφησα. Μπλέχτηκα με το θέατρο, με μια θεατρική ομάδα στα Γιάννενα όπου μεγάλωσα και στη συνέχεια σπούδασα στο Θέατρο Τέχνης, έχοντας δασκάλους τους παλιούς μαθητές του Κουν -την Πιτακή, τον Κουγιουμτζή, τη Λυμπεροπούλου, τον Λαζάνη.

Μοιάζει ο στίβος του αθλητισμού με τον «στίβο» τον θεατρικό;
Πολύ. Ο στίβος μου προσέφερε τον χαρακτήρα μου. Διαμόρφωσε την προσωπικότητά μου. Αν είχα ένα παιδί, το πρώτο πράγμα που θα έκανα θα ήταν να το εμπνεύσω να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Εξασκείς σημαντικές αρετές που αργότερα βρίσκουν εφαρμογή σε ολόκληρη τη ζωή σου. Πειθαρχία, υπομονή, προσήλωση στο στόχο σου. Έχει μεγάλη πίεση βέβαια, κυνηγάς διαρκώς το χρόνο για να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Εμένα αυτή η φιλοσοφία δεν μου ταιριάζει. Δεν θα μπορούσα να είμαι αθλητής.

Το θέατρο, στο οποίο είσαι διαρκώς εκτεθειμένος και πρέπει να αποδεικνύεις κάθε βράδυ το ταλέντο σου, δεν είναι κι αυτό δύσκολο; Οι ηθοποιοί έχουμε τα χέρια μας, τη φωνή μας, το σώμα μας, τις εκφράσεις του προσώπου μας, με αυτά παίζουμε, με αυτά εργαζόμαστε. Όλα αυτά θα πρέπει να είναι σε καλή φόρμα. Δεν δικαιούσαι να αρρωστήσεις, να «σπάσεις», να μην είσαι καλά ψυχολογικά γιατί κάτι σου συνέβη. Αυτή η πίεση είναι μεγάλη, σε εξουθενώνει. Ενώ κάθε βράδυ ήμουν στις 9:00 στη σκηνή με ραντεβού, δεν ήμουν ποτέ ο ίδιος άνθρωπος. Κι εμένα μου συνέβαιναν πράγματα, όχι ωραία και ευχάριστα, απώλειες, χωρισμοί, δυσάρεστα ζητήματα… Αλλά εκείνη τη στιγμή έπρεπε να τα ξεχάσεις όλα και παίξεις το ρόλο σου. Αυτός είναι και ο λόγος που σε αυτή τη φάση της ζωής μου αποφάσισα να μην μου τρώει το θέατρο την ενέργεια.

Δεν μου αρέσει άλλο η ρουτίνα του θεάτρου, να έχω κάθε βράδυ παράσταση. Δεν αντέχω πια την καθημερινότητα που μου επιβάλει η δουλειά αυτή. Δεν θέλω να είμαι άλλο κλεισμένος σε κανένα θέατρο από το πρωί έως το βράδυ. Θέλω να έχω ελεύθερο χρόνο για εμένα, για τους φίλους μου, να μπορώ να κάνω ένα ταξίδι που το έχω στερηθεί πολλά χρόνια, θέλω να αρρωστήσω με την ησυχία μου και να κάτσω στο σπίτι μου πέντε ημέρες…

Έπαιξε ρόλο η πανδημία σε αυτή την απόφαση;
Όχι. Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι βρεθήκαμε με την πανδημία στο σπίτι μας και δεν ξέραμε τι να κάνουμε εκεί. Δεν ήμασταν ποτέ σπίτι όλη μέρα. Όταν δεν έχεις μάθει να έχεις ελεύθερο χρόνο, το να βρεθείς στο σπίτι με άπλετο ελεύθερο χρόνο, σου προκαλεί αμηχανία. Με πίεσε πολύ η πανδημία, πάρα πολύ. Δεν πέρασα καθόλου καλά. Είχα θέμα με τον εγκλεισμό, με το ότι ήμουν υποχρεωμένος να μείνω μέσα. Το τρέξιμο εκείνη την περίοδο με βοήθησε πολύ ψυχολογικά. Το πρώτο lockdown το πέρασα στα βουνά της Δράμας, μαζί με τον προπονητή και φίλο μου, τον Μάριο Γιαννάκου. Απομονωθήκαμε εκεί, κάναμε προπονήσεις στο βουνό, ψήναμε, τρώγαμε. Στη 2η καραντίνα όμως πιέστηκα, ένιωθα θυμό, δυσφορία. Οι καλλιτέχνες είμαστε ένα πολύ ριγμένος κλάδος στην περίοδο της πανδημίας, μας πέταξε η πολιτεία κυριολεκτικά, δεν ήξερε τι να μας κάνει.

Και μέσα σε όλα αυτά αποφασίσατε να αλλάξετε τη ζωή σας. Με δεδομένο ότι βιοπορίζεστε από το θέατρο. Πώς θα τα βγάλετε πέρα αν το σταματήσετε;
Δεν αφήνω το θέατρο για πάντα, θα επιστρέφω για έναν ωραίο ρόλο, για μια καλή συνεργασία, όποτε νιώθω ότι αξίζει τον κόπο. Δεν θέλω να είμαι εξαρτημένος, να ζω από το θέατρο. Η δουλειά του ηθοποιού δεν είναι μόνο το θέατρο. Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να κάνεις. Ετοιμάζω μια δική μου μουσική, σατιρική παράσταση, όχι όμως σε θέατρο, σε μαγαζί. Αυτό έχει μια άλλη καθημερινότητα. Κάτι σαν αυτό που έκανε ο Γιώργος Μαρίνος. Είμαι προσωπικότητα του βαριετέ, μου αρέσει η πρόζα, το τραγούδι, η κίνηση. Νιώθω πιο ελεύθερος έτσι. Έχει βρεθεί ο χώρος, το Vox, αλλά επεξεργάζομαι ακόμα το timing. Τα κείμενα θα τα γράψουν ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Βύρωνας Θεοδωρόπουλος, ο Γιώργος Παυριανός, ενώ ο Φωκάς Ευαγγελινός θα επιμεληθεί την κίνηση.

«Το τρέξιμο είναι διαλογισμός, σταματάω να σκέφτομαι και βρίσκω την αρμονία»

Στον Μαραθώνιο πώς αποφασίσατε να συμμετάσχετε; Δεν αρκούσε απλώς το να βγαίνετε για τρέξιμο;
Το 2019 είχα ένα ατύχημα στο θέατρο, είχα σπάσει το πόδι μου και ήμουν πολύ ζορισμένος. Είπα, μόλις γίνω καλά, θα πάω να τρέξω στον Μαραθώνιο. Ήταν όνειρο ζωής από τότε που ήμουν έφηβος. Ξεκίνησα προπονήσεις και μέσα σε τρεις μήνες ήμουν έτοιμος. Όταν τερμάτισα έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου ότι κάθε χρόνο, ό,τι κι αν συμβαίνει στη ζωή μου, θα αφιερώνω τρεις μήνες στον Μαραθώνιο. Δεν τρέχω όλο το χρόνο, δεν βγαίνω για τρέξιμο καθημερινά. Τρεις μήνες όμως ασχολούμαι συστηματικά και κάνω αυστηρή προπόνηση για τον Μαραθώνιο. Βγαίνω για τρέξιμο πέντε φορές την εβδομάδα, για δύο ώρες. Τις κοντινές αποστάσεις, μέχρι 15 χιλιόμετρα τις κάνω εδώ στην παραλία, από τον Άλιμο μέχρι το Φάληρο. Αν θέλω να τρέξω παραπάνω χιλιόμετρα, αφήνω το αυτοκίνητο στη Βούλα και τρέχω σε όλη τη Ριβιέρα. Το τρέξιμο μού καθαρίζει το μυαλό, είναι ένας διαλογισμός. Γι’ αυτό δεν θέλω παρέα όταν τρέχω. Ούτε μουσική. Είναι η δική μου η ώρα.

Όταν τρέχεις, ειδικά πολλά χιλιόμετρα, κάποια στιγμή σταματάει το μυαλό να σκέφτεται. Παρακολουθείς μόνο την ανάσα σου, το ρυθμό σου. Σου αποκαλύπτονται πολλά πράγματα τρέχοντας: Όλα αυτά που δεν ακούς μέσα στη μέρα, εμφανίζονται μαγικά μπροστά σου.

Ουσιαστικά, από αυτό που περιγράφετε, μοιάζει με διαλογισμό, με προσευχή. Πιστεύετε στον Θεό;
Είμαστε παιδιά από αλλού. Εδώ ήρθαμε κάτι να μάθουμε. Περαστικοί. Φυσικά και πιστεύω… Στον Θεό, σε αυτόν το νου που τα διέπει όλα. Δεν γίνεται όλη αυτή η σοφία, η αρμονία, να είναι τυχαία. Με το τρέξιμο κάνω ακριβώς αυτό: σταματάω να σκέφτομαι και βρίσκω την αρμονία. Αυτό γίνεται φυσικά, γιατί έρχεται η κόπωση. Oι αντιστάσεις μειώνονται, το ego και η «μύτη» πέφτουν, το σώμα σου σε σαμποτάρει, τρέχεις και ακούς όλους σου τους μυς να σου λένε δεν μπορείς άλλο… Κι όμως, αντέχεις τελικά, ξεπερνάς τον εαυτό σου, τα όρια που νόμιζες ότι είχες, και τερματίζεις. Με όλη αυτή τη διαδικασία στ’ αλήθεια διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου και γνωρίζεις ξανά τον εαυτό σου. Ο Μαραθώνιος είναι κυρίως μια εκπαίδευση για το πώς μπορώ εγώ να κυριαρχήσω στο μυαλό και το σώμα μου, να είμαι εγώ κυρίαρχος του εαυτού μου. Είναι μια σπουδαία άσκηση το τρέξιμο μεγάλης διάρκειας.

Πηγή: www.iefimerida.gr

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Η Μαρία Πολύζου σοκάρει: «Ο πατέρας μου με βίαζε από τα 11 μου, σωσίβιο ο αθλητισμός»

Τη σωματική και σεξουαλική κακοποίησή της από τον πατέρα της αποκάλυψε η μαραθωνοδρόμος Μαρία Πολύζου.

Oπως μετέδωσε το Mega, στο βιβλίο της «Μην τα Παρατάς», εξομολογήθηκε ότι από τα 11 της χρόνια βιαζόταν από τον ίδιο της τον πατέρα.

«Γεννήθηκα στην Πάτρα, ο πατέρας μου ήταν ψαράς, δούλευε σκληρά, αλλά ήταν πάμπτωχος. Ο πατέρας μου ήταν άγριος στην όψη και στους τρόπους. Δεν ήταν ψηλός, μάλλον μετρίου αναστήματος. Είχε σκούρα επιδερμίδα και το καλοκαίρι μαύριζε περισσότερο λόγω δουλειάς. Είχε μαύρα μαλλιά και μούσια, που τον έκαναν ακόμη πιο τρομακτικό. Έπινε και, όταν μεθούσε, γινόταν βίαιος. Μας χτυπούσε και τον τρέμαμε όλοι. Εμένα από την ηλικία των 11-12 ετών με βίαζε», αναφέρει.

Μαρία Πολύζου: «Με σωσίβιο τον αθλητισμό, τα όνειρα και τους στόχους μου κατάφερα να βγω από τη μαυρίλα»
Οπως εξομολογείται, το τρέξιμο τη βοήθησε να ξεφύγει από το προσωπικό μαρτύριο. «Με σωσίβιο τον αθλητισμό, τα όνειρα και τους στόχους μου κατάφερα να βγω από τη μαυρίλα και να προχωρήσω στη θέση που ήθελα εγώ να βάλω τον εαυτό μου», είπε η Μαρία Πολύζου.

«Μου άρεσε να δραπετεύω στον δικό μου κόσμο. Την ομορφιά που χρειαζόμουν την έφτιαχνα μέσα μου. Υποσυνείδητα ίσως, από πολύ μικρή, προσπαθούσα να μην είμαι εντελώς εκεί όπου βρισκόταν το σώμα μου, αλλά να περιπλανιέμαι όπου με οδηγούσε το μυαλό και η ψυχή μου», γράφει μεταξύ άλλων στο βιβλίο της.

Η Μαρία Πολύζου το 1996 έγινε η πρώτη Ελληνίδα που αγωνίστηκε στον Μαραθώνιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, στην Ατλάντα. Τότε μπήκε στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας την ελληνική σημαία. Το 2010 ήταν η πρώτη γυναίκα από την αρχαιότητα που αναβίωσε το Φειδιππίδειο Άθλο. Έτρεξε τη διαδρομή 524 χιλιομέτρων (Αθήνα-Σπάρτη-Αθήνα-Τύμβος Μαραθώνα) στην επέτειο των 2500 χρόνων από τη Μάχη του Μαραθώνα. Το 2019 διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού και τον νίκησε.

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend