Αγγελος Βασιλείου: «Ακόμα ανατριχιάζω!»

Αγγελος Βασιλείου: «Ακόμα ανατριχιάζω!»

Ο Αγγελος Βασιλείου είναι Παγκόσμιος πρωταθλητής Ανδρών στο Δίαθλο. Ενα επίτευγμα που όσες φορές και να το διαβάσεις, δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις. Αλλωστε το μέγεθος της επιτυχίας του αποτυπώνεται στο γεγονός ότι είναι ο πρώτος αθλητής του Μοντέρνου Πεντάθλου που τα καταφέρνει.

Για να φτάσει, όμως, στην κορυφή, τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Στα τέλη Αυγούστου έσπασε το χέρι του σε ένα ατύχημα που είχε με το ποδήλατο, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Μαζί με τον προπονητή του Βασίλη Κρομμύδα έκανε μια τιτάνια προσπάθεια και στο τέλος τα κατάφερε.

Ο Άγγελος Βασιλείου, στις πρώτες του δηλώσεις δεν έκρυψε την ικανοποίηση του. Παραδέχτηκε ότι ακόμα… ανατριχιάζει στη σκέψη ότι στέφθηκε Παγκόσμιος πρωταθλητής ανήμερα της εθνικής μας εορτής και μας αναλύει τους επόμενους στόχους του.

Άγγελε όταν πήγες στην Αίγυπτο περίμενες ότι θα κατακτήσει τι χρυσό μετάλλιο, ήταν μέσα στους στόχους σου;

Δεν περίμενα, να κατακτήσω το χρυσό, τουλάχιστον όχι στην κατηγορία των ανδρών. Αποφάσισα τελευταία στιγμή να μετέχω, βλέποντας τα μεγάλα ονόματα, κυρίως τον Τσέχο Swoboda, που ήταν επί σειρά ετών πρωταθλητής στο συγκεκριμένο αγώνισμα. Ο βασικός μου στόχος ήταν να κοντραρίστω απέναντι στους ισχυρότερους, να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό, και να παλέψω για ένα μετάλλιο. Προφανώς, κανείς δεν αγωνίζεται για να χάσει, βέβαια, αλλά δεν αποτελούσε αυτοσκοπός.

Εχεις συνειδητοποιήσει ότι έγινες ο πρώτος αθλητής που κατακτά το χρυσό μετάλλιο σε Παγκόσμιο πρωτάθλημα Ανδρών; Τι σημαίνει αυτό για σένα;

Η αλήθεια είναι ότι αυτό θέλει μέρες, αν όχι εβδομάδες. Το είχα ονειρευτεί από μικρή ηλικία για να είμαι ειλικρινής. Δυστυχώς (ή ευτυχώς) όμως όταν το όνειρα γίνονται πραγματικότητα, για μερικές μέρες οι άνθρωποι «δειλιάζουμε» να το πιστέψουμε. Σαν να είναι κάτι εύθραυστο, και φοβόμαστε μην χαλάσει.

Η Παγκόσμια Ομοσπονδία χαρακτήρισε τον αγώνα σας… θρίλερ. Πότε πίστεψες ότι μπορείς να κατακτήσεις τον Παγκόσμιο τίτλο;

Η αλήθεια είναι ότι έκανα κάποια τακτικά λάθη, οδήγησα όλη την κούρσα και στα τρία μέρη, δίνοντας στον Τσέχο αντίπαλο μου το πλεονέκτημα του «κυνηγού». Όπως είπα, δεν τρέχω για να χάσω, και πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο καθαρή νίκη, από αυτήν που γίνεται από μπροστά. Οδηγώντας την κούρσα, μ’ αρέσει να ελέγχω τους αντιπάλους μου, και να τιμώ με τον τρόπο μου τον Steve Prefontaine, την επιτομή του “front-running”.

Όσο για το ποτέ πίστεψα ότι μπορούσα να κατακτήσω τον τίτλο, θα απαντήσω, μόλις έσκισα την κορδέλα του τερματισμού, σε όλα τα αλλά σημεία απλώς έκανα εφαρμογή του πλάνου μου, και ήλπιζα ότι ο καλύτερος μου εαυτός να είναι αρκετός να με φτάσει πρώτος στον τερματισμό.

Λένε ότι το συναίσθημα της πρωτιάς δεν περιγράφεται με λόγια. Οπως και όταν ανεβαίνεις στο βάθρο. Εσυ πως το έζησες;

Εδώ θα πω πως ήμουν τυχερός. Το γεγονός ότι κέρδισα στις 28/10, ημέρα εθνικής επετείου, έναν αγώνα στον οποίο πήγα σαν ο μόνος Έλληνας αθλητής, με κάνει ακόμα να ανατριχιάζω. Η αλήθεια είναι ότι ο αθλητισμός, και ιδιαίτερα ο πρωταθλητισμός, προσφέρει περισσότερες πικρίες παρά χαρές, αλλά είναι κάτι στιγμές σαν και αυτή, που κάνουν το κλάμα, το αίμα, τους τραυματισμούς και τις ατυχίες αντιμετωπίσιμες.

Οταν κατακτάς μια κορυφή, βάζεις στόχους για την επόμενη. Εσένα ποιος είναι ο επόμενος μεγάλος σου στόχος;

Μιας και ασχολούμαι με το τρίαθλο, ο επόμενος μεγάλος στόχος προφανώς περιέχει ποδήλατο. Θέλω μια καλή εμφάνιση στο half-Ironman που θα γίνει στην Ελλάδα. Έπειτα, όπως για όλους τους αθλητές μια Ολυμπιάδα είναι το όνειρο, και μια διάκριση ακόμα μεγαλύτερη, ίσως Τόκιο, ίσως Παρίσι, ίσως και ποτέ. Ποιος ξέρει; Είμαι ονειροπόλο παιδί, δεν ξέρω αν θα συναντήσω όλες τις βουνοκορφές των στόχων, αλλά τα όνειρα είναι τα μόνα που μας ανήκουν δικαιωματικά.

Ποιους θα ήθελες να αφιερώσεις τη νίκη;

Ενα τεράστιο ευχαριστώ στους δικούς μου ανθρώπους που με στήριξαν μέσα στις δυσκολίες. Τέλος, σημαντικοί αρωγοί της προσπάθειας μου είναι η Saucony, η εθνική τράπεζα, η Eastmed και η arena.

Πηγή:http://eomop.gr

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Μαραθώνιος Θεσσαλονίκης: «Έσπασε καρδιές» η Τσεκίνη, νικητής ο Ιωαννίδης

Ο Ιάσων Ιωαννίδης έκοψε πρώτος την κορδέλα του τερματισμού στον 15ο Διεθνή Μαραθώνιο Θεσσαλονίκης και η Σόνια Τσεκίνη συγκλόνισε τερματίζοντας και αυτή στην πρώτη θέση στις γυναίκες, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα.

Η Σόνια Τσεκίνη που έτρεξε την προηγούμενη εβδομάδα και στον Μαραθώνιο της Αθήνας, έχει διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού, έκανε επέμβαση αφαίρεσης και έδωσε ένα μάθημα σε όλους μας για την δύναμη της ψυχής και της θέλησης, τερματίζοντας σε δύο μαραθωνίους σε μια εβδομάδα, ενώ στο μεσοδιάστημα υποβλήθηκε σε ακτινοβολία για την αντιμετώπιση της νόσου.

Η Τσεκίνη τερμάτισε 1η σε 02: 54:15, η Γερμανίδα Πία Φον Κόιλτς στη 2η θέση με 02:55:52 και 3η η Μπάρμπαρα Νοβάκοβα από την Τσεχία με 02:56:08.

Αναμφίβολα πρόκειται για το πιο δυνατό μήνυμα του Μαραθωνίου της Θεσσαλονίκης και μια από τις πιο συμβολικές στιγμές στη δρομική χρονιά που διανύουμε.

Από την άλλη, ο Ιάσων Ιωαννίδης ολοκλήρωσε τον αγώνα με ατομικό ρεκόρ (02:27:32) και έδειξε ότι έχει παρόν και μέλλον στην απόσταση του Μαραθωνίου.

Ο Έλληνας αθλητής μέχρι σήμερα είχε κερδίσει 5 φορές τον αγώνα των 5 χιλιομέτρων. Πίσω του τερμάτισε ο Γιάννης Κρέκας (2:33:48) και τρίτος ήταν ο Σπύρος Κατσούλης με 2:39:45.

Δείτε όλα τα αποτελέσματα ΕΔΩ

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Ζωζώ Χριστοδούλου: Η πρώτη Ελληνίδα που τερμάτισε στον Μαραθώνιο καταρρίπτωντας τα στερεότυπα

Ήταν 19 Οκτωβρίου του 1974, όταν η 23χρονη, τότε, αθλήτρια με τον αριθμό 606 τερμάτιζε σε 5 ώρες, ένα λεπτό και 20 δευτερόλεπτα στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο, δείχνοντας το δρόμο σε όλες τις Ελληνίδες.

Έχουν περάσει 47 χρόνια από τότε που η Ζωζώ Χριστοδούλου έδειχνε το δρόμο γι’ αυτό που σήμερα μοιάζει αυτονόητο: να τρέχουν οι γυναίκες στον Μαραθώνιο! Ήταν 19 Οκτωβρίου του 1974, όταν η 23χρονη, τότε, αθλήτρια της Φιλοθέης γινόταν η πρώτη Ελληνίδα που συμμετείχε και τερμάτιζε την απόσταση 42.195 μέτρων από τον Μαραθώνα μέχρι το Καλλιμάρμαρο Στάδιο. Στις 14 Νοεμβρίου χιλιάδες άλλες γυναίκες, θα ακολουθήσουν το παράδειγμά της.

Από παιδί ήθελε να τρέχει

Με καταγωγή από την Κύπρο, γεννήθηκε το 1951 στο Κάιρο, όπου και έμεινε μέχρι τα 16 της χρόνια, όταν και ήρθε στην Ελλάδα. Από μικρό παιδί είχε την τρέλα να τρέχει, στο Κάιρο όμως, δεν είχε τη δυνατότητα να το κάνει εύκολα. Με τον ερχομό της στην Ελλάδα, γράφεται στον αθλητικό όμιλο της Φιλοθέης, ξεκινώντας από τις μικρές αποστάσεις 200-400μ. Για αρκετό καιρό ήταν η μόνη γυναίκα στην ομάδα. Λίγο αργότερα ξεκινά να σπουδάζει ψυχολογία, πηγαίνει στον Εθνικό.

Διαβάστε αναλυτικά στο coverstories.gr

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend