Δρομικές ιστορίες: Το ραντεβού με τον νέο μου εαυτό στο Spetsathlon

Γράφει ο Σταύρος Λαγός*

Πριν από περίπου τρία χρόνια και ακριβώς τριάντα δυο χαμένα κιλά, είχα μια αναπάντεχη συνάντηση που θα άλλαζε την ζωή μου. Οι αγώνες τριάθλου για το κοινό, η ανοιχτή κατηγορία, ήρθε στις Σπέτσες και μου συστήθηκε ως Spetsathlon.

Στο ραντεβού μου με το Spetsathlon πήγα με το ποδήλατο πόλης που είχα για τις βόλτες μου, με ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια περπατήματος και με την πρώτη τριαθλητική στολή που αγόρασα με μεγάλη αμφιβολία: πώς μπαίνω σε αυτό και κυρίως πώς βγαίνω απ’ αυτό το ρούχο.

LAGOS_KOLIMVISI

Όταν έφτασα στο check in με υποδέχτηκε ένα πολύχρωμο πλήθος. Διαστημικά, γυαλιστερά, αεροδυναμικά, σούπερ ελαφριά ποδήλατα κρεμασμένα στα σταντς. Μουσική και ανακοινώσεις από μεγάλα ηχεία. Μυρωδιά αντιηλιακού και θερμαντικής αλοιφής. Η πλατεία Ποσειδωνίου να λάμπει. Νομίζω ότι η αδρεναλίνη μου χτύπησε κόκκινο. Δεν έμεινε ανεπηρέαστη καμία από τις αισθήσεις μου.

Η εκκίνηση ήταν εκπληκτική. Είχα κολυμπήσει ξανά στην ίδια παραλία αλλά ποτέ με τόσο πολύ κόσμο να προσπαθεί να φτάσει σε ένα σημείο μέσα στη θάλασσα και τόσο μακριά από την παραλία. Μπουρμπουλήθρες, απόνερα από τους προπορευόμενους κολυμβητές και κυματάκι.

Όταν τελείωσε το πέρασμα από τις σημαδούρες και έφτανα στην παραλία άρχισαν τα χειροκροτήματα και τα μπράβο.

lagos_5_o

Έτρεμαν τα χέρια μου όσο έβαζα παπούτσια, κράνος, γάντια και νούμερα για το ποδήλατο και δεν ήταν από το κρύο. Χειροκροτήματα και φωνές ενθάρρυνσης για τα πρώτα χιλιόμετρα ώσπου να βρεθείς εκτός της πόλης. Ένας γλυκός πόνος στα χέρια και κυρίως στα πόδια. Η διαδρομή- αν και την έχω ποδηλατήσει πολλές φορές- είναι πιο φωτεινή και ξεχωριστή.

Νόμιζα ότι ο πόνος από το ποδήλατο ήταν έντονος μέχρι που βγήκα από την ζώνη αλλαγής για να ξεκινήσω το τρέξιμο. Μετά τα πρώτα μέτρα σκέφτομαι ότι μάλλον “δεν θα τα καταφέρω” και “μέχρι εδώ ήταν”.

Τα πόδια μου έλεγαν όχι το μυαλό μου έλεγε συνέχισε. Τα τελευταία πεντακόσια μέτρα τα χειροκροτήματα και οι επευφημίες είναι τόσες που ξεχνάς τα πάντα και θέλεις να φτάσεις οπωσδήποτε στον τερματισμό.

LAGOS_KOUTARELLI

Μόλις περνάς την γραμμή και παίρνεις το μετάλλιο ξέρεις ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην το κάνεις ξανά και ξανά και ξανά.

Μόλις ξεπέρασες τα όρια σου, μόλις προσπέρασες τον παλιό εαυτό σου και νιώθεις υπέροχα.

Το Spetsathlon είναι το κατάλληλο ορεκτικό για να ξεκινήσεις το ραντεβού με τον νέο σου εαυτό.

LAGOS_METALIO


* Ο Σταύρος Λαγός είναι καθηγητής πληροφορικής στο γυμνάσιο των Σπετσών και ερασιτέχνης αθλητής που επέστρεψε από σοβαρό τραυματισμό και μάλιστα με εμφατικό τρόπο, αφού φέτος η ομάδα του (Κοντογιαννόπουλος – Τσάνας) στην σκυταλοδρομία (Endurance) κατέλαβε την 3η θέση και ανέβηκε στο βάθρο. Επίσης είναι “κολλητός” φίλος με το λογότυπο του site μας (σ.σ. Λαγός και αυτός) και μαζί συνεννοήθηκαν για το συγκεκριμένο άρθρο.


 

Previous ArticleNext Article

Η μεγάλη αξία του δρομικού τεστ (για να νιώσουμε το αγωνιστικό συναίσθημα)

Νικόλας Φράγκου, Χρήστος Παπούλιας και Ανέστης Παπούλιας

Γράφει ο Στέφανος Φυγετάκης*

Όσοι από εμάς έχουμε ξεκινήσει το τρέξιμο από τον στίβο, ή γυμναστήκαμε με κάποιον προπονητή δρόμων, γνωρίζουμε καλά τι είναι το τεστ στο τρέξιμο. Ακόμα θυμάμαι τα πρώτα χρόνια στον στίβο, στο βοηθητικό του σταδίου Καραϊσκάκη , όταν ο προπονητής μας έλεγε ότι σήμερα θα κάνουμε τεστ.

Χειρότερο από το απροειδοποίητο ωριαίο στο Λύκειο. Απο την εκφώνηση της λέξης, πριν το ζέσταμα, έως τον τύπο και την απόσταση που θα τρέχαμε, είχαμε χάσει δέκα χρόνια απ τη ζωή μας (όμορφα χρόνια τότε).

Τι ακριβώς λοιπόν είναι αυτό το προπονητικό τεστ;

Το προπονητικό τεστ είναι μια μέγιστη προσπάθεια ή υπομέγιστη αν θέλουμε για κάποιο λόγο, σε μια απόσταση δρόμου που έχει σχέση με το αγώνισμα που θέλουμε να κάνουμε. Όταν ήμασταν έφηβοι και τρέχαμε τρία  χιλιόμετρα συνήθως τρέχαμε χιλιάρι, ενώ αργότερα σαν νέοι και άντρες, όταν τρέχαμε τρία και πέντε χιλιόμετρα το διχίλιαρο ήταν στάνταρ. Αν σήμερα θέλουμε να  τρέξουμε αγώνα δέκα χιλιόμετρων, μπορούμε να τρέξουμε 3 χιλιόμετρα σαν τεστ. Αν πρόκειται να τρέξουμε μαραθώνιο, να κάνουμε τον μισό,(20-30 μέρες πριν), ενώ αν τρέξουμε κάποια μεγάλη διαδρομή στο βουνό, ένα κομμάτι αυτής, σε παρόμοιο περιβάλλον.

Αυτό που μπορούμε να εξακριβώσουμε κάνοντας ένα τεστ, είναι να δούμε, ποιες είναι οι δυνατότητες μας σε κάθε περίοδο. Δηλαδή να μετρήσουμε  όλα αυτά τα στοιχεία που συντελούν στην επίτευξη μιας επίδοσης ή επιτυχίας σε έναν αγώνα. Ακόμα ,μπορούμε να δούμε αδυναμίες και ελλείψεις στην προπόνηση που κάνουμε. Όσον αφορά στον αγώνα που έχουμε βάλει στόχο , μπορούμε με αρκετή ακρίβεια να δούμε αν είμαστε κοντά ή όχι στο προσδοκώμενο αποτέλεσμα που έχουμε θέσει ως στόχο.

Σε αυτήν την περίοδο που δεν γίνονται αγώνες, η ιδέα να κάνουμε ένα δυνατό τεστ και να καταγράψουμε έναν χρόνο στην απόσταση ή την διαδρομή που μας αρέσει, είναι μια πολύ καλή ιδέα. Γιατί να μην καταγράψουμε ένα δεκάρι στα 33 λεπτά για παράδειγμα, αν μπορούμε να το κανουμε αυτή την εποχή; Ή γιατί να μην ανέβουμε τα σκαλοπατάκια στην Πάρνηθα στον καλύτερο μας χρόνο;

Βέβαια, το τεστ δεν είναι επίσημος αγώνας , αλλά μια προσομοίωση αυτού. Δεν υπάρχει αυτή η χαρά, με όλους τους συναθλητές στην εκκίνηση. Δεν υπάρχουν θεατές συνήθως. Δεν είναι απαραίτητα  κακό αυτό βέβαια. Σήμερα ,με την τεχνολογία μπορούμε να καταγράψουμε και να κοινοποιήσουμε αυτό που κάνουμε, με μεγάλη ακρίβεια, με τα smartwatch που έχουμε, όπως επίσης και με τις δεκάδες εφαρμογές που υπάρχουν, όπως το strava , το runtastic το nrc ,το mi coach και πολλά άλλα.

Αν θέλουμε να αυξήσουμε και την προσομοίωση του αγώνα και να νιώσουμε πιο πολύ το αγωνιστικό συναίσθημα, μπορούμε να το κάνουμε μαζί με λίγους φίλους ή συναθλητές μας, έτσι θα αυξήσουμε περισσότερο και την αξιοπιστία αυτού που κάνουμε.

Προσωπικά έχω δει μια διαδρομή στο βουνό, που τρέχω τελευταία, που είναι έξι χλμ ανηφόρα και έξι χλμ κατηφόρα. Έχω δει σε μια εφαρμογή, ότι αρκετοί έτρεξαν την ίδια διαδρομή. Θέλω πολύ λοιπόν να πάω με τους συναθλητές μου μια Κυριακή και να το ανέβουμε και κατέβουμε «όλα μέσα που λένε». Να δούμε την κατάσταση που είμαστε και να νιώσουμε λίγο το συναίσθημα που μας λείπει τόσο αυτή την εποχή, τη συμμετοχή μας σε αγώνες.

Διαβάστε επίσης: Ανάλυση: Τρέξιμο στο βουνό vs τρέξιμο στο δρόμο

* Ο Στέφανος Φυγετάκης είναι Καθηγητής φυσικής αγωγής και προπονητής δρόμων αποστάσεων. Είναι τεχνικός διευθυντής αγώνων δρόμου,  πρώην πρωταθλητής στα 3000μ με φυσικά εμπόδια

Rockrun1.com #rockrunners #splitfromtheordinary #mobyrun #socialdistance #metropolitanrun #runforgood #runningismytherapy #justrun

Μαζικοί αγώνες και προδιαγραφές την επόμενη μέρα του Covid-19

Μόνο όσοι δεν θέλουν ή δεν μπορούν δεν κατάλαβαν τις τελευταίες ημέρες ποια είναι η στάση της πολιτείας απέναντι στον μαζικό αθλητισμό.

Τόσο μετά το διάγγελμα του πρωθυπουργού όσο και μετά την τοποθέτηση του αρμόδιου για τον αθλητισμό υφυπουργού, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα.

Μαζικοί αγώνες δύσκολα θα γίνουν για το 2020. Και οπως φαίνεται μάλιστα δεν είναι και στις πρώτες προτεραιότητες, κάτι που μεταξύ μας φαντάζει λογικό.

Δεν είναι κακό, όμως, να προσπαθείς να βρεις λύσεις για να αλλάξεις τα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί.

Δείχνουν την προσπάθεια για μια πρώτη αντίδραση του χώρου που θέλει να ονομαστεί «δρομικό κίνημα». Μια αντίδραση που μπορεί σε κάποιους να φαίνεται κωμική, αλλά δεν είναι.

Όχι γιατί αυτά που λέγονται η γράφονται μπορούν να εφαρμοστούν, αλλά διότι είναι ένα πρώτο στάδιο διαβούλευσης για τον μαζικό αθλητισμό, μια προσπάθεια να βγει μια αντίδραση απέναντι σε μια κατάσταση που σίγουρα είναι δυσάρεστη.

Το σίγουρο είναι ότι μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία θα διαχωριστεί η ήρα από το στάρι.

Είναι μια ευκαιρία, μέσα από μια μεγάλη κρίση για τον μαζικό αθλητισμό, να αντιληφθούμε τι πραγματικά σκέφτονται όσοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ανακατεύονται με διοργανώσεις, ομάδες και event, για τον ερασιτέχνη δρομέα.

Τον ερασιτέχνη δρομέα, που τρέχει, ταξιδεύει, γουστάρει και στηρίζει τις διοργανώσεις και που είναι ο βασικός οικονομικός αιμοδότης του μαζικού αθλητισμού.

Ας πάρουμε τα πράγματα, όμως, με μια σειρά.

Δεδομένα

  • Όλοι όσοι ασχολούνται με τις διοργανώσεις, είναι μικροί ή μεγάλοι επιχειρηματίες που βγάζουν χρήματα από τις διοργανώσεις. Άλλοι περισσότερα και άλλοι λιγότερα.
  • Αρκετοί από τος διοργανωτές έχουν παράλληλα και άλλες δουλειές που επίσης στηρίζονται πάνω σε αυτό που λέμε δρομικό κίνημα, είτε μιλάμε για χρονομετρήσεις, είτε για οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία.
  • Η πλειοψηφία των αγώνων εκτός από τα χρήματα των δρομέων στηρίζεται σε χρήματα της πολιτείας, των Δήμων ή των Περιφερειών.
  • Ελάχιστοι είναι οι αγώνες που «βγαίνουν» από τους χορηγούς και συνήθως είναι και αυτοί που προσφέρουν τις καλύτερες υπηρεσίες στους δρομείς.
  • Μετρημένοι στα δάχτυλα είναι οι αγώνες υψηλών προδιαγραφών που διεξάγονται με όρους απόλυτης ασφάλειας για τους αθλούμενους.

Συνολικά τα event μαζικού αθλητισμού που γίνονται στην Ελλάδα ξεπερνούν τα 600. Από αυτά ένα μικρό ποσοστό πληροί όλες τις προδιαγραφές ασφαλείας για τους αθλούμενους.

Μέχρι πριν από μερικά χρόνια δεν υπήρχε καμία προϋπόθεση για τη συμμετοχή σε έναν αγώνα δρόμου. Απλώς να πληρώσεις. Στη συνέχεια υπήρξε μια υπεύθυνη δήλωση ότι είσαι καλά και για πρώτη φορά, οι διοργανωτές τριάθλου (προς τιμήν τους) ζήτησαν ιατρικές βεβαιώσεις.

Για να λέμε, όμως, τα πράγματα με το όνομά τους, βρήκαν μεγάλη αντίδραση μέχρι να καταφέρουν τελικά να το επιβάλουν ως υποχρεωτική προϋπόθεση συμμετοχής, από τους ίδιους τους αθλούμενους, που ποτέ δεν κατάλαβαν ότι το να πάνε σε ένα γιατρό για ένα τυπικό check up, δεν είναι μια τυπική διαδικασία, αλλά υποχρέωση προς τον ίδιο του τον εαυτό και την οικογένειά του.

Μια αποτυχία του δρομικού κύματος, που γέννησε το τριαθλητικό και κατ’ επέκταση όλα τα υπόλοιπα, είναι ότι δεν κατάφερε να βάλει κανόνες. Κανόνες που έχουν να κάνουν με την υγεία και τη ζωή των αθλητών.

Το να βγαίνουμε και να τρέχουμε στους δρόμους, τα βουνά και τα λαγκάδια είναι μια ωραία απόφαση. Από την εμπειρία μου και τον… συγχρωτισμό μου όμως με όλους όσους συμμετέχουν σε αγώνες, μόνο ένα 30% έχει εξεταστεί από κάποιον καρδιολόγο, έχει κάνει σπιρομέτρηση ή κάνει τσεκ απ κάθε χρόνο συμβουλεύομενος τον γιατρό του. Πολύ λιγότεροι δε είναι αυτοί, που έχουν περάσει έστω και μια φορά από εργομετρικό έλεγχο (σ.σ. αν το επιτρέπει η ηλικία και η υγεία τους) και δεν ξεπερνούν το 10%, ενώ κυρίως αυτοί είναι που συμβουλεύονται και κάποιον προπονητή.

Και με αυτή τη ροπή διοργανώθηκαν και οι πρώτοι αγώνες. Χωρίς κανέναν ιατρικό έλεγχο, χωρίς καμία προληπτική μέριμνα για τον αθλούμενο. Κανένας αγώνας στην αρχή δεν είχε βασική προϋπόθεση μια ιατρική εξέταση ή βεβαίωση από έναν ειδικό.

Και μετά από μια δεκαετία στους δρόμους όλης της Ελλάδας, ούτε το 30% των αγώνων δεν ζητά ιατρική βεβαίωση. Πάρα μόνο υποχρεώνει τους αθλούμενους να υπογράφουν μια υπεύθυνη δήλωση που να λέει ότι συμμετέχουν με δική τους ευθύνη, έτσι ώστε να μην έχουν κανένα νομικό μπλέξιμο σε περίπτωση που συμβεί κάτι κακό.

Κάρτα υγείας…

Στην Ιταλία, εδώ και αρκετά χρόνια, υπάρχει η κάρτα υγείας ερασιτέχνη αθλητή. Δεν κοστίζει πολλά και εκδίδεται από τον ιταλικό αντίστοιχο ΣΕΓΑΣ. Ο αθλούμενος κάνει τις εξετάσεις που προβλέπονται σε όποιον γιατρό θέλει ή στο ταμείο του και στη συνέχεια έναντι μικρού αντιτίμου (10 ευρώ) η ομοσπονδία του τυπώνει την κάρτα υγείας που το δίνει το δικαίωμα να συμμετάσχει σε όλους στους αγώνες που γίνονται στην ιταλική επικράτεια για έναν ολόκληρο χρόνο.

Οι διοργανωτές εκεί έχουν όλοι συμμορφωθεί και δεν συμμετέχει κανείς σε αγώνα αν δεν έχει κάρτα υγείας.

Και ενώ όλα αυτά που γίνονται στην… una faccia una razza Ιταλία, αποτελούν όνειρο θερινής νυκτός για τη χώρα μας, έρχονται διοργανωτές που θέλουν να μας πείσουν ότι χωρίς να έχουν άδεια από οποιαδήποτε κρατική αρχή, Δήμο ή φορέα, θα διοργανώσουν ασφαλείς αγώνες εν μέσω της πανδημίας του Κορωνοϊού. Είναι δικαίωμά τους, αλλά και δικαίωμα όσων θέλουν να τους αμφισβητήσουν, ακόμα και να αμφιβάλουν για τις πραγματικές τους προθέσεις.

Τελευταία βλέπουμε σχέδια για εκκινήσεις κατά κύματα και άλλες ιδέες, που μπαίνουν σταδιακά σε διαβούλευση. Δεν είναι κακό αλλά…

Αγώνες 200-300 ατόμων…

Ένα τέτοιο σχέδιο θα έκανε την εκκίνησης ενός αγώνα 200 ατόμων να διαρκεί από 45 λεπτά μέχρι μία ώρα και φυσικά τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά:

Γενικά:

  • Ποιος φορέας θα ορίζει τις προδιαγραφές με τις οποίες θα πρέπει να γίνονται οι αγώνες;
  • Με ποιον τρόπο θα πιστοποιεί ο δρομέας ότι δεν είναι ασθενής όταν το τεστ αυτή τη στιγμή στοιχίζει το λιγότερο 120 ευρώ όταν δεν έχεις συμπτώματα;
  • Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη σε περίπτωση κρούσματος; (Δήμος, διοργανωτής, Περιφέρεια)
  • Τι θα γίνει με τους αγώνες που έχουν πολλές συμμετοχές από το εξωτερικό;

Και ειδικά:

  • Πόση ώρα και που θα κάνουν ζέσταμα οι δρομείς;
  • Που θα περιμένουν μέχρι να πάρουν τη σειρά τους για την εκκίνηση;
  • Τι θα γίνει με τους συνοδούς στους στον τερματισμό;
  • Τι θα γίνει με τους εθελοντές;
  • Τι θα γίνει με τις μετακινήσεις τους και τη διαμονή τους;

Για να αντιληφθείτε το πόσος χώρος χρειάζεται για να συγκεντρωθούν 200 άτομα τηρώντας την νόμιμη απόσταση μεταξύ τους αρκεί να ρίξετε μια ματιά στην παρακάτω φωτογραφία.

Είναι η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ. ΠΡΟΣΟΧΗ για όσους… παρεξηγούνται. Δεν αναφέρομαι στο αν ήταν σωστή ή λάθος η συγκέντρωση ή αν μας θυμίζει Βόρεια Κορέα, αλλά για το ΧΩΡΟ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ 200-300 ΑΤΟΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΤΑΧΘΟΥΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ. Η μισή πλατεία Συντάγματος, όλο το προαύλιο της Βουλής και η οδός Αμαλίας μπροστά από το κοινοβούλιο χρειάστηκε για 200 άτομα. Και το ερώτημα είναι, έχουμε πολλούς τέτοιους χώρους σε εκκινήσεις αγώνων;

Νόμος και σχέδιο…

Παράλληλα θα πρέπει να έχουμε στο βάθος του μυαλού μας, ότι ο νόμος περί συναθροίσεων μέχρι 10 ατόμων, όχι μόνο δεν έχει αρθεί, αλλά υπάρχει και πρόστιμο που φτάνει τα 1000 ευρώ.

Άρα θα είναι καλό να περιμένουμε να ακούσουμε το όποιο σχέδιο μπορεί να εκπονήσει η πολιτεία και στη συνέχεια να καταθέτουμε προτάσεις, να γίνουν διαβουλεύσεις και να καταλήξουμε σε κάτι χειροπιαστό και το κυριότερο σε κάτι που θα έχει σε πρώτο πλάνο την υγεία του συμμετέχοντα.

Εν κατακλείδι, η ανθρώπινη ζωή έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από οποιονδήποτε χρόνο. Από οποιαδήποτε θέση σε έναν αγώνα και από οποιοδήποτε… γινάτι.

Προσωπικά αν και πλήττομαι βάναυσα σαν επαγγελματίας από αυτήν την κατάσταση, έχω μεγαλύτερη επιθυμία να δω τους φίλους μου και να τους αγαλλιάσω, να πιώ μια μπύρα, να πάω γήπεδο, παρά να τρέξω σε έναν αποστειρωμένο αγώνα, με αποστάσεις, μάσκες, χωρίς pasta party, χωρίς χαβαλέ και απονομές. Γιατί για μένα, οι αγώνες είναι κοινωνικοποίηση, είναι το ταξίδι με το λεωφορείο και το καράβι, είναι γλέντι, είναι οι άνθρωποι και όχι οι χρόνοι και οι διακρίσεις. Αλλά ακόμα και αν πρέπει να προσαρμοστούμε, οφείλουμε να το κάνουμε με ασφάλεια.

Προσωπικά τιμώ τους διοργανωτές εκείνους, που παίρνουν την απόφαση να αναβάλουν μεγάλα event υπό την πίεση της τραγωδίας που βιώνουμε, για να μη θέσουν σε κίνδυνο αθλητές, κατοίκους, εθελοντές και όλους όσους εμπλέκονται σε ένα event. Και δεν τους κατηγορώ για τυχοδιωκτισμό. Και σέβομαι το γεγονός ότι προσπαθούν να μην βάλουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, βάζοντας σε κίνδυνο την τσέπη τους και την επιβίωσή τους.

Ταυτόχρονα δεν βάζω στο ίδιο τσουβάλι διοργανωτές που κρατούν μια στάση αναμονής περιμένοντας τις εξελίξεις και τις οδηγίες. Είπαμε αυτή η κατάσταση που βιώνουμε είναι «βλέποντας και κάνοντας». Το να κερδίζει κάποιος χρόνο, δεν είναι και τόσο κακό, το θέμα είναι πώς τον κερδίζει και τι επιδιώξεις τελικά έχει. Και πιστέψτε με, όλα αρχίζουν σιγά-σιγά να γίνονται ξεκάθαρα.

ΥΓ: Σε επόμενο άρθρο, θα αναφερθώ για το θέμα των διοργανώσεων και το πόσο δύσκολο είναι να στήσεις έναν αγώνα υψηλών προδιαγραφών. Γιατί πολύς κόσμος έχει άγνοια και κάποιοι αυτό το εκμεταλλεύονται…

ΥΓ: Όσοι υποστηρίζουν ότι ο Κορωνοϊός δεν υπάρχει, ας μην διαβάσουν το άρθρο. Κυκλοφορούν «Τα νέα της Αμοιβάδας» κάθε εβδομάδα στα περίπτερα με όλα τα τελευταία νέα που αφορούν τους μονοκύτταρους οργανισμούς.

Διαβάστε επίσης: Θα γίνουν αγώνες δρόμου μέσα στο 2020; Όλα τα δεδομένα

x
Send this to a friend