Αποκτήστε το «42,195» στην έκθεση του Μαραθωνίου

Αποκτήστε το "42,195" στην έκθεση του Μαραθωνίου

Ένα έντυπο που πρέπει να πάρουν στα χέρια τους οι δρομείς είναι το «42,195«. Ένα περιοδικό με 42 Αυθεντικές ιστορίες της Μαραθώνιας διαδρομής, από ένα «μωσαϊκό» διαφορετικών δρομέων, επαγγελματιών και ερασιτεχνών, που επιλέχθηκαν με συγκεκριμένα κριτήρια και έγραψαν, το συναίσθημά τους, την ιδέα τους, τον πόνο τους, τη χαρά τους, σε 195 λέξεις.

42 ιστορίες που σας προσφέρονται εντελώς δωρεάν με στόχο να σας συγκινήσουν, να σας κάνουν να ταυτιστείτε, να σας παρακινήσουν να τρέξετε την Μαραθώνια διαδρομή ακόμα και όσοι δεν έχετε πάρει ακόμα απόφαση.

Δανειζόμενος αυτό που έγραψα στο editorial στην 3η σελίδα «… έχουμε 42.195 αιτίες να είμαστε υπερήφανοι. Και εσείς, 42.195 λόγους να διαβάσετε τις ιστορίες που έχετε στα χέρια σας»

Για μένα το «42,195» είναι μια δημοσιογραφική δουλειά από εκείνες που σταμάτησαν τα τελευταία χρόνια να γίνονται. Είναι μια «μάχη» που δώσαμε και κερδίσαμε απέναντι στην εποχή του «copy paste» και της «ροής». Είναι μια σχεδιαστική όαση απέναντι στο τυποποιημένο. Είναι ο λόγος που μπήκα σε αυτή τη δουλειά. Είχα χρόνια να αισθανθώ τόσο υπερήφανος και γεμάτος.

Θέλω μέσα από την καρδιά μου να ευχαριστήσω όλους όσοι συνεργαστήκαμε τους τελευταίους δύο μήνες για να υλοποιήσουμε την ιδέα από το «0». Με τον Αντώνη Κυρίκο, τη Μαρία Καραγιάννη και τον Γιώργο Αράπογλου που φάγαμε τις περισσότερες ώρες στη… γιάφκα, την Έλση Γκαλιάτα που επιμελήθηκε και επεξεργάστηκε την εικόνα, τον Γιάννη Πολίτη που μας έσπασε τα… νεύρα (σ.σ. δημιουργικά πάντα) και φυσικά τον εξαιρετικό φωτογράφο Νίκο Καρανικόλα που έβαλε τη… μαγεία.

Επίσης ευχαριστώ έναν προς έναν τους ανθρώπους που αποτελούν το «σώμα» του συγκεκριμένου εντύπου και δεν είναι άλλοι από όλους εκείνους που μοιράστηκαν τις ιστορίες τους με όλους εμάς και όλους εσάς.

Φυσικά ένα μεγάλο ευχαριστώ στους χορηγούς μας. Που πίστεψαν στην ιδέα και στάθηκαν στο πλευρό μας. Χωρίς αυτούς τίποτα δεν θα ήταν δυνατό.

Ας με συγχωρήσουν οι συνεργάτες μου, αλλά θέλω να κάνω ιδιαίτερη μνεία στον αρχισυντάκτη μας, τον γίγαντα Γιώργο Αράπογλου, που όχι μόνο έβγαλε τα μάτια του μετρώντας τις λέξεις σε κάθε μια από τις 42 ιστορίες, αλλά «θυσίασε» τη δική του, μια από τις ωραιότερες του εντύπου για να μην αφήσουμε κανέναν παραπονεμένο.

Και για τον Γιώργο, αυτό δεν ήταν απλά μια επαγγελματική απόφαση, αλλά είναι μια στάση ζωής. Εξαιρετικούς συνεργάτες έχω γνωρίσει πολλούς στα 19 χρόνια στον Τύπο (σ.σ. ούτε εγώ δεν το πιστεύω), εξαιρετικούς ανθρώπους ελάχιστους.

Και επειδή αξίζει να διαβάσετε την ιστορία του Γιώργου, τη δημοσιεύω παρακάτω. Για να πάρετε και μια γεύση για το τι περιέχει το έντυπο που θα βρείτε στην Expo του Μαραθωνίου στο κλειστό του Φαλήρου (Tae Kwon Do) στο περίπτερο 66, αυτό με το λαγό του runnfun.gr.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ: Δημοσιογράφος, συγγραφέας, συντονιστής της καμπάνιας “Pressing στον Αθλητισμό και τον Πολιτισμό”. Αξιοποιεί τον αθλητισμό σαν όχημα για μια καλύτερη κοινωνία.

Ο “Γίγαντας” μέσα μου

Αύριο κλείνω τα 35. Ξύπνησα με άγχος. Βρίσκομαι στην εκκίνηση. Κλείνω μάτια. Βαθιά ανάσα. Σηκώνω το βλέμμα. Μπροστά μου στέκεται ένας Γίγαντας. Έχει ύψος 42 χιλιόμετρα. Στις πλάτες του κουβαλάει τους φόβους, τα “θέλω” μου. Το μηδέν που βρίσκομαι και το άπειρο που πρέπει να κατακτήσω. Φοβάμαι, δεν το κρύβω. Αλλά θα νικήσω. “Πρέπει να σε νικήσω”. Βάζω μικρούς στόχους. Το 21. Για το μέχρι σήμερα ρεκόρ. Το 22. Για το μπαμπά που παλεύει με την αρρώστια. Το 25. Για σένα που πάντα με στηρίζεις. Το 30. Για τα όριά μου. Καλώ το λεωφορείο. Μέχρι εδώ ήταν. Πριν ανέβω το μετανιώνω. “Ένα γεια ήθελα να πω, παιδιά”. Κατηφόρα. “Κοντεύουμε”. Μπαίνω στο Στάδιο. Περνάω τη γραμμή του τερματισμού, γονατίζω και βάζω τα κλάματα. “Είσαι καλά;”, ρωτάει μια εθελόντρια. “Είμαι ευτυχισμένος”. Προχθές έκλεισα τα 38. Στέκομαι ξανά στην εκκίνηση. Θα κοιτάξω τον Γίγαντα στα μάτια και θα του γελάσω ειρωνικά. Θα τερματίσω ό,τι και να γίνει. Κι εκεί, θα με περιμένεις μαζί με τη μαμά σου. Θα με φωνάξεις «Μπαμπάκα!». Θα γονατίσω μπροστά σου, θα σε πάρω αγκαλιά και, πριν σου μουσκέψω το σβέρκο με τα δάκρυά μου, θα σου ψιθυρίσω: «Δεν υπάρχει πια Γίγαντας, αγόρι μου».

ΥΓ: Στα θεμέλια όλου αυτού βρίσκεται ένα λιθαράκι και έχει πάνω χαραγμένο το όνομα Μαρίνα. Σε αυτή τη Μαρίνα χρωστάω πολλά. Το ξέρω και το ξέρει και αυτό φτάνει. Συνεννοούμαστε…

Previous ArticleNext Article

Μαραθώνας – Μάτι – Καλλιμάρμαρο: Ένα διαφορετικό οδοιπορικό για τον Αυθεντικό

Μαραθώνας - Μάτι - Καλλιμάρμαρο: Ένα διαφορετικό οδοιπορικό για τον Αυθεντικό

Ο 36ος Αυθεντικός Μαραθώνιος Αθήνας πέρασε στην ιστορία. Η Αθήνα, η Αττική, η Ελλάδα, γιόρτασε το σπουδαίο αθλητικό γεγονός, σε μια «μαύρη» χρονιά με τις φονικές πυρκαγιές της 23ης Ιουλίου να στοιχίζουν 99 ανθρώπινες ζωές στην ανατολική Αττική.

Πριν και μετά

Μέσα στο μισοσκόταδο και πριν χαράξει η 11η Νοεμβρίου, ελάχιστα καταλάβαινες (αν δεν είχες επισκεφθεί προηγουμένως την περιοχή) για το μέγεθος της καταστροφής, στον τόπο μαρτυρίου, το Μάτι και στο δρόμο προς το σημείο εκκίνησης στον Μαραθώνα.

Την πραγματική αίσθηση για ό,τι συνέβη, θα την καταλάβαινες μετά.

Λίγα λεπτά μετά, τη στιγμή αποβίβασης από τα λεωφορεία που μετέφεραν τη… φυλή των μαραθωνοδρόμων, να νιώθεις ότι επιτέλους έφθασε και φέτος η στιγμή.

Η ψυχή της διοργάνωσης, οι εθελοντές, εκεί, στη θέση τους και ν’ αναρωτιέσαι «Τι ώρα στο καλό ξύπνησαν για να είναι εδώ;».

Σου χαρίζουν το ζεστό χαμόγελο, κατευθύνουν τους… πρωτάρηδες, μοιράζουν τα πράσινα μαντήλια, το κυρίαρχο σημείο στη συμβολική κίνηση του ΣΕΓΑΣ, για το «δάσος των δρομέων», που θα περνούσε από την καμένη γη.

Στο στάδιο του Μαραθώνα, τo αδιαχώρητο, οι τελευταίες προετοιμασίες των δρομέων, με την ανυπομονησία έκδηλη. Ο όρκος και το πρώτο «μπαμ». Οι ελίτ μαραθωνοδρόμοι έφυγαν. Έρχεται και η δική σου σειρά.

Υπομονετικά και με το σύνηθες στριμωξίδι των τελευταίων blog (πλέον επιτακτική είναι η ανάγκη των έργων βελτίωσης της εγκατάστασης) φθάνεις στο σημείο εκκίνησης.

Στο μυαλό σου έρχονται πολλά, οι ώρες, τα χιλιόμετρα προετοιμασίας, αλλά και τίποτα…

Απλά αρχίζεις να τρέχεις. Αν το σχέδιο, η στρατηγική, η διαχείριση της Αυθεντικής διαδρομής, υλοποιηθεί είναι και θέμα εμπειρίας που έχεις χαράξει για το  42.195μ που σε περιμένουν.

Ο βασικός κανόνας και δη στην κλασική διαδρομή, είναι να συγκρατείς τον ενθουσιασμό σου.

Τα πρώτα χιλιόμετρα περνούν, φτάνεις στον Τύμβο και αποδίδεις φόρος τιμής στους 192 Αθηναίους μαχητές της ελευθερίας καθώς τρέχεις γύρω από τον ιερό αυτό τόπο.

Τρέχεις και γνωρίζεις ότι πλησιάζεις στο Μάτι. Ένα πρώτο μήνυμα το παίρνεις στο 10ο χλμ. Στο κέντρο της Νέας Μάκρης, όπου τα προηγούμενα χρόνια στήνονταν χοροί και τραγούδια, τώρα απλά παίζει πένθιμη μουσική.

Ελάχιστα χιλιόμετρα πιο πέρα, να και η αψίδα που έχει στήσει ο ΣΕΓΑΣ και σηματοδοτεί το σημείο εισόδου στην κατεστραμμένη περιοχή.

Βρίσκεσαι πια στο Μάτι και η θέα στο φως της ημέρας, φέρνει έναν κόμπο στο στομάχι.

Ο κόσμος πολύς. Κάτοικοι της περιοχής μαυροφορεμένοι, με πανό, μικρά παιδιά με πλακάτ, είναι εκεί.

Σε περιμένουν και με απόλυτο σεβασμό στη μνήμη των 99 νεκρών, αλλά και με σεβασμό στην προσπάθεια των δρομέων, σε χειροκροτούν!

Μια κοπέλα χτυπά πένθιμα το τύμπανο.

«Σας ευχαριστούμε που είστε εδώ και τρέχετε για το Μάτι» σου λένε. Τα παιδιά απλώνουν το χέρι τους, τα χαιρετάς.

Φωτογραφίες

Δύο ηλικιωμένες κυρίες, καθισμένες, στέλνουν τις ευχές τους.

Ένας δρομέας τις πλησιάζει και φιλά το χέρι τους.

Οι ελιές που μεταμφυτεύτηκαν στην περιοχή, σημάδι αιώνιας ελπίδας και ζωής.

Αφήνεις τα καμένα και νιώθεις την ανατριχίλα και πως αυτή η καταστροφή δεν πρέπει να λησμονηθεί στο πέρασμα του χρόνου.

Λύτρωση

Τα χιλιόμετρα περνούν, από τους σταθμούς ανεφοδιασμού παίρνεις νερό, τα ισοτονικά ποτά, τα τζελ, τις σοκολάτες, τις μπανάνες, γεμίζεις με καύσιμο τον οργανισμό και συνεχίζεις.

Στο βάθος βλέπεις τον Υμηττό,  περνάς και το Πικέρμι, μπαίνεις στη Ραφήνα, η διαδρομή γεμάτη κόσμο.

Πλησιάζεις στην περίφημη ανηφόρα του 31ου χιλιομέτρου. Ο ένας να δίνει κουράγιο στον άλλον. «Έλα παιδιά, πάμε».

Ξέρεις, μετά εμφανίζεται η άπλα της Μεσογείων, είσαι ήδη στην Αθήνα.

Ο καθένας συνεχίζει όπως μπορεί. Στη γέφυρα της Κατεχάκη οι τυμπανιστές σου δίνουν ρυθμό. Και να ‘σου το 39ο χλμ στους Αμπελόκηπους, πλέον είσαι στο τελευταίο κομμάτι.

Αν έχεις δυνάμεις, απλά «πετάς». Ο κόσμος συνεχίζει να σε ενθαρρύνει. Στρίβεις στην Ηρώδου Αττικού, κατηφορίζεις πια προς το Παναθηναϊκό Στάδιο.

Στον Δισκοβόλο βλέπεις το τεράστιο πανό «250m to go». Πατάς την είσοδο του Καλλιμάρμαρου και νιώθεις πως όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω σου.

Τερματίζεις, πλημμυρίζεις από συναισθήματα. To σώμα σου πονά, όμως η κούραση είναι γλυκιά. Ανυπομονείς να παραλάβεις το μετάλλιό σου.

Βλέπεις τους δικούς σου ανθρώπους, η αγκαλιά τους, το φιλί τους το καλύτερο βραβείο.

Πηγή: Γραφείο Τύπου ΣΕΓΑΣ
Φωτογραφία: eurokinissi

H Πόντια καρκινοπαθής Βάσω Εγγονοπούλου παρέδωσε μαθήματα ζωής!

H Πόντια καρκινοπαθής Βασσω Εγγονοπούλου παρέδωσε μαθήματα ζωής!

Ήταν λίγο μετά από τις πέντε και μισή χθες το απόγευμα, όταν σταμάτησε η μουσική μέσα στο Καλλιμάρμαρο και έκανε την είσοδό της με την ποντιακή φορεσιά, η 51χρονη καρκινοπαθής Πόντια αθλήτρια, Βασιλική Εγγονοπούλου, για να ολοκληρώσει τη διαδρομή της στο πλαίσιο του 36ου Αυθεντικού Μαραθώνιου Αθηνών.

Από τα μεγάφωνα ακουγόταν μόνο ο παρουσιαστής της εκδήλωσης, ο οποίος ενημέρωνε τους θεατές για τον μαραθώνιο άθλο της: Έτρεχε για τη ζωή —καθότι είναι καρκινοπαθής με μεταστατικούς όγκους ενώ ταυτόχρονα κάνει ενδοφλέβιες χημειοθεραπείες—, για τον Πόντο αλλά και τη Σμύρνη! Η Βασιλική έτρεξε με όλη τη σωματική της δύναμη όλο το Μαραθώνιο, 42 χλμ περίπου χιλιόμετρα και τα τελευταία δύο χιλιόμετρα περίπου με την ποντιακή φορεσιά, τιμώντας τις ρίζες της.

Θυμίζουμε ότι η Βάσω Εγγινοπούλου έχει γράψει μία από τις 42 ιστορίες στην ειδική έκδοση του runnfun.gr για τον 36ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας

Στα τελευταία μέτρα επίσης την συνόδευε η ανιψιά της, Σωτηρία Καλαϊτζίδου, με το νταούλι, δίνοντας στη διαδρομή ποντιακό ρυθμό.

Ο κόσμος την υποδέχθηκε στο στάδιο με ένα ζεστό και παρατεταμένο χειροκρότημα, παρακολουθώντας με δέος και συγκίνηση τα τελευταία μέτρα της διαδρομής της, ενώ ο Σύλλογος Ποντίων Αγίας Βαρβάρας «Ο Φάρος» της επιφύλασσε μια έκπληξη μέσα στον αγωνιστικό χώρο κατά τον τερματισμό της, παρουσιάζοντας ποντιακούς χορούς προς τιμής της κρατώντας και μια ποντιακή σημαία. Η αθλήτρια —που τερμάτισε κρατώντας την ελληνική σημαία— δε δίστασε να μπει και αυτή στο χορό.

Στη συνέχεια, και μετά από τις αναμνηστικές φωτογραφίες, η πρόεδρος του «Φάρου» Σοφία Σαββίδου προσέφερε μια αναμνηστική πλακέτα στην Πόντια αθλήτρια από τον Άγιο Αθανάσιο της Δράμας, η οποία την παρέλαβε εμφανώς συγκινημένη.

«Εμείς οι Πόντιοι έχουμε πολλά να δώσουμε· και να δείξουμε ότι στην Σμύρνη έγινε Γενοκτονία και όχι συνωστισμός που λένε κάποιοι άσχετοι με την πατρίδα μας και τον αθώο κόσμο που χάθηκε άδικα», είχε δηλώσει σε προηγούμενη συνέντευξή της στο ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ.gr.

Κείμενο, φωτογραφίες, βίντεο: Βασίλης Καρυοφυλλίδης.

Πηγή: ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ.gr

Ο τερματισμός της μικρής Μαριάννας που συγκλόνισε το Καλλιμάρμαρο! (vid)

Ο τερματισμός της μικρής Μαριάννας που συγκλόνισε το Καλλιμάρμαρο! (vid)

Η Μαριάννα Αυγουστάκη είναι μόλις 14 ετών και έχει γεννηθεί με κινητικά προβλήματα, όμως αυτά δεν την εμπόδισαν να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα.

Έχοντας βοήθεια από τα ξαδέλφια της, τους φίλους της, πρώην και νυν αθλητές κολύμβησης του Ναυτικού Όμιλου Ρεθύμνης έλαβε μέρος στον ιστορικό αγώνα των 42 χιλιομέτρων, με το αναπηρικό της αμαξίδιο.

Μάλιστα, στα τελευταία μέτρα, έχοντας μπει πια στο Παναθηναϊκό Στάδιο, η παρέα της την σήκωσε στα χέρια και έφτασε πεζή στον τερματισμό μέσα σε αποθέωση!

Η Μαριάννα έτρεξε με τη βοήθεια της πανίσχυρης ομάδας της, που αποτελούνταν από τον Γιώργο Ασουμανάκη, τον Κώστα Ασουμανάκη, τον Γιάννη Παναγιωτάκη, τον Γιώργο Παναγιωτάκη, τον Αντρέα Τζαγκαράκη, τον Κώστα Χατζηδάκη, τον Κώστα Κουφάκη, που είναι όλοι αθλητές του ΝΟΡ, αλλά φυσικά και του αδερφού της Μάρκου Αυγουστάκη και του Νίκολα Γαβρίλοβιτς, του ξαδέρφου της.

Ο προπονητής Κώστας Χατζηδάκης, ο οποίος τα τελευταία χρόνια είναι βοηθός του Χάρη Παυλίδη στην ομάδα πόλο γυναικών του Ολυμπιακού, μίλησε στο καθημερινό αθλητικό μαγκαζίνο στο ΚΑΝΑΛΙ ΕΝΑ και μεταξύ άλλων τόνισε: «Το γεγονός αυτό είναι ωραίο και βγάζει πολλά όμορφα συναισθήματα. Ομως, θέλουμε να επικοινωνήσουμε και να προβάλουμε το τεράστιο κενό που υπάρχει στο νομοθετικό πλαίσιο της χώρα μας για τα παιδιά σαν τη Μαριάννα, που έχουν δηλαδή εγκεφαλική λειτουργία πάνω του 85 τοις εκατό, αλλά δεν έχουν κινητική λειτουργία.

Δίπλα της, η μικρή Ρεθυμνιώτισσα είχε την οικογένεια της, τον πατέρα της Χάρη Αυγουστάκη, την μητέρα της Βέρα, και τα αδέρφια της Μάρκο και Φλώρα.

Δείτε το βίντεο:

Send this to a friend