Ο ‘Ελληνας δρομέας που τρέχει Μαραθώνιο κάθε εβδομάδα!

Τον Κώστα Φλέβα δεν μπορείς να τον αποκαλέσεις συνηθισμένο άνθρωπο! Ενας δρομέας που στα 38 του έχει τρέξει 177 φορές τη μαραθώνια διαδρομή και πλέον δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε 4-5 μαραθώνιους το μήνα, δεν μπορεί να θεωρηθεί συνηθισμένος. Οταν, όμως, επικοινωνήσεις μαζί του, αντιλαμβάνεσαι ότι κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που απλά έχει ως χόμπι το τρέξιμο.

Θεωρητικά είναι ο Ελληνας με τους περισσότερους μαραθώνιους στα πόδια του, 177, με τον πρώτο μόλις το 2010 και τους επόμενους από το 2013 και μετά. Η πρώτη συμμετοχή στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, μπορεί να μην του άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις καθώς τερμάτισε σε 6 και 8 λεπτά, αλλά τον ενθάρρυνε για τη συνέχεια.

Πλέον λαμβάνει μέρος σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο σε Μαραθώνιο στην Αγγλία, όπου ζει μόνιμα από το 2011 και στις 29 Απριλίου θα είναι στη Ρόδο για να τρέξει στον 5ο Διεθνή Μαραθώνιο του νησιού.

Ο Κώστας Φλέβας μίλησε στο Gazzetta Weekend Journal για το τρέξιμο και για όσα πρέπει να κάνει ένας δρομέας, τονίζοντας ότι «χαίρεται όταν βλέπει ανθρώπους να προτιμούν να τρέξουν, από το να κάθονται να παρακολουθούν τηλεόραση ή να παίζουν με τα κινητά.»

Tι συνέβη και σε σχετικά μεγάλη ηλικία αποφάσισες να ξεκινήσεις να τρέχεις μαραθώνιο;

«Σίγουρα, δεν ήταν κάτι το προγραμματισμένο. Έτρεχα από μικρός, αλλά σε πολύ μικρότερες χιλιομετρικά αποστάσεις, 5 χλμ και 10 χλμ το περισσότερο. Είχα μεγαλώσει στη Νέα Σμύρνη και το Άλσος της, ήταν το ιδανικό μέρος για τρέξιμο. Μετέπειτα, όταν μετακομίσαμε στο Γαλάτσι, άρχισα να τρέχω στο Άλσος Βεϊκου. Έτρεξα επίσης σε δύο Γύρους της Αθήνας, το 2008 και το 2009 και στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας το 2010. Κατά την επιστροφή μου στην Αγγλία τον Οκτώβριο του 2011, απέκτησα αν θέλετε μία αγάπη πάλι για το τρέξιμο που δεν πιστεύω ότι την είχα τόσο έντονη. Μάλιστα, λόγω γεωγραφικού μεγέθους, η Μεγάλη Βρετανία ήταν το ιδανικό μέρος, μιας και υπάρχει ένας ή δύο αγώνες σε μαραθώνιες αποστάσεις σχεδόν κάθε εβδομάδα.»

Γιατί λέτε επιστροφή στην Αγγλία και ποιοι ήταν οι πρώτοι σας αγώνες εκεί;

«Λέω επιστροφή εννοώντας μετά τις σπουδές που είχα ολοκληρώσει στο Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν της Σκωτίας (2000-2004) και στο Λέστερ της Αγγλιας (2004-2006). Δούλεψα για 5 χρόνια στην Ελλάδα αλλά λόγω κρίσης γύρισα στην Αγγλία, γεγονός που σημαδεύτηκε με το ν’ αγκαλιάσω την μαραθώνια απόσταση. Εκεί άρχιζα σιγά-σιγά να χτίζω τις αποστάσεις μου, τρέχοντας σε όσους Ημιμαραθώνιους μπορούσα.

Έτρεξα τον πρώτο μου Ημιμαραθώνιο στο Reading, όπου και είμαι μόνιμος κάτοικος πλέον τα τελευταία 7 χρόνια, το 2012.  Μετέπειτα στον Ημιμαραθώνιο του Cardiff τον ίδιο χρόνο, όπως και στον Ημιμαραθώνιο του Midnight Brighton πάλι τον ίδιο χρόνο. Συνέχισα με τον ίδιο ρυθμό μέσα στη χρονιά με Ημιμαραθώνιους σε Milton Keynes, Tewkesbury, Kent, Surrey Hills, Woking, Marlow. Το 2013, αποφάσισα να δοκιμάσω να τρέξω τον δεύτερο συνολικά μου μαραθώνιο – μετά τον Αυθεντικό της Αθήνας, αυτή την φορά στο Manchester. Τον ίδιο χρόνο, συνέχισα τρέχοντας άλλους τρεις Μαραθώνιους, στο Leicester, στο A 20 Paths n’ Downs Kent, στο Portsmouth Coastal και στο The 17th Caythorpe Canter και κάπως έτσι όλα ξεκίνησαν…»

Μετά από τόσους αγώνες, έχετε ακόμα την ίδια χαρά και ανυπομονησία να πάρετε μέρος σε έναν ακόμα;

«Νομίζω, ότι ακόμη και τώρα, τρέχω ενστικτωδώς και απολαμβάνω κάθε μαραθώνιο σαν μια καινουργια, αν θέλετε, πρόκληση. Έχω ταξιδέψει σχεδόν σε ολόκληρη την Άγγλια κι αν είναι κάτι που απολαμβάνω μετά τον μαραθώνιο, είναι η ευκαιρία που μου δίνετε να ταξιδέψω σε διαφορετικά μέρη.»

Πόσους μαραθώνιους τρέχετε κάθε μήνα;

«Νομίζω από το 2016 που άρχισα πλέον να τρέχω συστηματικά κάθε Σαββατοκύριακο, ο μεγαλύτερος αριθμός που έχω τρέξει σε έναν μήνα είναι 10 και συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς.

Ακούγεται εξοντωτικό…

« Όσο περίεργο κι αν ακουστεί αυτό, δεν είναι τόσο κουραστικό να τρέχεις κάθε εβδομάδα μια μαραθώνια αποστάση, αλλά αυτό που αποτελεί πονοκέφαλος για μένα και για πολλούς συναθλητές μου, είναι ο προγραμματισμός να γραφτείς σε Μαραθώνιους πριν γίνουν sold out, να κλείσεις φθηνό B&B ή ξενοδοχείο. Επίσης, για μένα που δεν οδηγώ, είναι σημαντικό να κλείσω φθηνά εισιτήρια τρένου μια βδομάδα πριν την ημέρα που θα ταξιδέψω. Τους τελευταίους επτά μήνες, έχω μειώσει τους αγώνες μου σε 4 με 5 μηνιαίως και ο λόγος είναι οτι σκοπός μου είναι να επισκεφθώ και να τρέξω σε μέρη που δεν έχω ξανατρέξει. Κυρίως σε άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα πρόσφατα που έτρεξα στον μαραθώνιο του Lanzarote.»

Για πολλούς, αυτοί οι ρυθμοί είναι πραγματικά εξοντωτικοί ακόμα και στο άκουσμα τους. Εσείς πως το διαχειρίζεστε;

«Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι. Για μένα δεν παίζει κανένα ρόλο πόσους μαραθώνιους αγώνες έχω κάνει. Επ΄ουδενί δεν βλέπω τον εαυτό μου σαν κάτι σπουδαίο. Για μένα είναι ένα χόμπι, ξεδίνω από την καθημερινότητα, κυρίως της δουλειάς μου και απολαμβάνω το ταξίδι. Μου αρέσει να επισκέφτομαι μέρη που δεν έχω ξαναπάει και να είμαι ένα με την φύση.»

Πόσο επώδυνο είναι να τρέχεις 4 -5 μαραθώνιους κάθε μήνα;

«Δεν ξέρω αν είμαι ο πιο κατάλληλος για να δώσω συμβουλή σε αυτό. Φυσικά και είναι επώδυνο, αν δεν έχεις συνηθίσει. Αλλά όσο κι αν ακουστεί κάπως υπερβολικό αυτό που θα πω, όσο πιο πολύ τρέχεις, τόσο πιο πολύ συνηθίζεις εσύ ψυχολογικά και σωματικά την μαραθώνια απόσταση. Η άποψη μου είναι ότι πρέπει να ξέρεις τις αντοχές σου. Ο καθένας μας έχει διαφορετικο τρόπο λειτουργίας, για το πως βίωνει το σώμα μία μαραθώνια απόσταση και το πόσο γρήγορα το σώμα αναρρώνει από την προσπάθεια αυτή.»

Σε έναν αγώνα έχει σημασία η σωματική προετοιμασία ή η ψυχολογική;

«Σίγουρα και τα δύο. Η σωματική και πόσο δε η ψυχολογική προετοιμασία είναι αλληλένδετες. Δεν μπορείς να πας να τρέξεις απροετοίμαστος και με αυτό δεν εννοώ δίχως προπόνηση, αλλά πιο πολύ να μην έχεις τρέξει έναν επίσημο μαραθώνιο προσφάτως σε φυσικές συνθήκες και να περιμένεις να τρέξεις έναν σε μία εβδομάδα. Λόγω και της δουλειάς μου, όμως, νομίζω ότι η ψυχολογική προετοιμασία είναι μεγαλύτερης και ύψιστης σημασίας. Δεν νομίζω ότι κανένας μπορεί να αποδώσει αν έχει άγχος, στρες, ή δεν είναι κατάλληλα προετοιμάσμενος ψυχολογικά να τρέξει έναν μαραθώνιο. Προσωπικά, κοιτάω να έχω ένα ήσυχο βράδυ πριν κάθε αγώνα και να κοιμάμαι ημερησίως τουλάχιστον 8-9 ώρες.»

Σκέφτεστε κάτι την ώρα του αγώνα ή το μυαλό σας είναι μόνο στον τερματισμό;

«Σκέφτομαι πολλά πράγματα, αλλά όχι τον τερματισμό. Νομίζω ότι θα ήταν αγχώτικό να σκέφτομαι τον τερματισμό ή έστω σε ποιο χιλιόμετρο είμαι κάθε φορά, πριν τερματίσω. Εστιάζω στη φύση. Το μυαλό μου κοιτάει τον περιβάλλοντα χώρο. Τα δέντρα, τα βουνά, τις λιμνοθάλασσες. Για να είμαι ελικρινής, σκέφτομαι και την Ελλάδα. Τα κοντινά μου πρόσωπα, την αδελφή μου, τον ανηψιό μου, την μητέρα μου, και τον πατριό μου που μας μεγάλωσε σαν πατέρας. Πότε μου δεν έχω τρέξει με ακουστικά να ακούσω μουσική, και αυτό είναι κάτι που απαγορεύεται από τους κανονισμόυς του England Athletics. Δεν θα έτρεχα ούτως ή άλλως, ακόμη και να μην απαγορευόταν.»

Τι εφόδια πρέπει κάποιος να διαθέτει για να τρέξει μαραθώνιο;

«Πραγματικά, δεν θέλω να φανώ ειδήμων, αλλά όσο και απλό, λιτό και κλισέ και αν ακουστεί αυτό, νομίζω ότι θέλει απλά θέληση. Αν το δει κάποιος σοβαρά, αν το δει σαν μια προσωπική του υπόθεση και ετοιμαστεί σωματικά και ψυχολογικά για τη μαραθώνια απόσταση, τότε είναι εφικτό. Αυτό νομίζω ότι χρειάζεται. Και όλοι μπορούμε να το κάνουμε.»

Εχετε σκεφτεί κατά τη διάρκεια Μαραθωνίου να εγκαταλείψετε τον αγώνα; Το κάνατε τελικά ή όχι;

«Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μου δεν έχω σκεφθεί να εγκαταλείψω. Έχω τρέξει δύο μαραθώνιους σε μία μέρα, δύο φόρες ως τώρα. Τον Αύγουστο του 2016, και τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου και ακόμη και τότε, δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό να εγκαταλείψω.»

Ο Μαραθώνιος τι νομίζετε ότι είναι τελικά. Είναι ακόμα αγώνας ή η τάση του ανθρώπου να ξεπεράσει τον εαυτό του και τα όρια του;

«Νομίζω για τον καθένα μπορεί να σημαίνει κάτι το ξεχωριστό. Για μένα προσωπικά είναι η υπέρβαση, ένας αγώνας όχι με συναθλητή σου, αλλά με τον ίδιο σου τον εαυτό. Νομίζω είναι η τάση του ανθρώπου να δοκιμάσει τις αντοχές του, στο κρύο, στην βροχή, στο χιόνι, στις πιο αντίξοες συνθήκες και να δει αν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει. Δεν είναι τυχαίο ότι βλέπεις πολλούς να ξεσπάνε σε κλάματα κατά τον τερματισμό, γιατί η ψυχολογική φόρτιση πλέον φεύγει από το σώμα τους και ξεσπούν.»

Πρέπει το παράδειγμα σας, να ξεκινήσετε να τρέχετε Μαραθώνιο σε κάπως πιο μεγάλη ηλικία, να το ακολουθήσουν και άλλοι;

«Δεν νομίζω ότι η ηλικία παίζει ρόλο αυτή καθ’ αυτή, αλλά νομίζω πιο πολύ το πως συντηρείς τον εαυτό σου, σχετικά με τη διατροφή σου και τον τρόπο ζωής σου εν γένει. Έχω γνωρίσει πολλούς οι οποίοι άρχισαν σαν να τρέχουν Μαραθώνιους σε ηλικία 45-50 ετών. Νομίζω η οποιανδήποτε ενασχόληση με την φυσική γυμναστική είναι υγεία. Είτε αυτό είναι η μαραθώνια χιλιομετρική απόσταση ή μικρότερη. Είμαι χορτοφάγος 22 χρόνια, για ηθικούς λόγους προς τα ζώα, δίχως αυτό να σημαίνει ότι απαραιτήτως με έχει βοηθήσει στο μαραθώνιο. Αλλά, σίγουρα με έχει βοηθήσει στις αντοχές μου. Όπως και να ΄χει, πραγματικά, χαίρομαι όταν βλέπω ανθρώπους να προτιμούν να τρέξουν, από το να κάθονται να βλέπουν τηλεόραση ή να παίζουν με τα κινητά.»

Πηγή: gazzetta.gr

 

 

 

Previous ArticleNext Article

Έχασε και τα δύο του πόδια από καρκίνο αλλά κατέκτησε το Έβερεστ! (vid)

Έχασε και τα δύο του πόδια από καρκίνο αλλά κατέκτησε το Έβερεστ! (vid)

Επιμέλεια: Γιώργος Αράπογλου

Η ζωή είναι ένα ατέρμονο ταξίδι γεμάτο προκλήσεις. Για κάποιους, όμως, η πρόκληση είναι να ξεπεράσουν τα όριά τους και να μην βάλουν φρένο στα όνειρά τους. Ή μήπως να εμπνεύσουν και να αποτελέσουν παράδειγμα προς όλους ότι η θέληση μπορεί να ξεπεράσει ακόμα και τις μεγαλύτερες δυσκολίες που μπορεί να συναντήσει κανείς.

Αυτή είναι η ιστορία του 69χρονου Xia Boyu, όπως δημοσιεύθηκε στο theguardian.com πριν από μερικές μέρες.

Ένας Κινέζος ορειβάτης, ο οποίος έχασε και τα δυο του πέλματα στην προσπάθειά του να φτάσει στην κορυφή του Έβερεστ πριν από 43 χρόνια και αργότερα ακρωτηριάστηκε και στα δύο από το γόνατο και κάτω λόγω καρκίνου, κατάφερε να ανέβει με επιτυχία στο βουνό, στην πέμπτη του προσπάθεια.

Ο Xia Boyu πριν από μερικές μέρες έφτασε στην υψηλότερη κορυφή του κόσμου, μαζί με άλλα 13 άτομα, περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες μετά την πρώτη του προσπάθεια.

Την ίδια μέρα, ένας Αυστραλός ορειβάτης, ο Steve Plain, ανέβηκε επίσης στην κορυφή, καταγράφοντας ένα μοναδικό ρεκόρ του να ανέβει στην υψηλότερη κορυφή σε κάθε μία από τις επτά ηπείρους.

Ο Xia, 69 ετών, ήταν μέλος μιας 20μελούς Κινεζικής αποστολής που το 1975  προσπάθησε να ανέβει σε κορυφή ύψους 8,848 μ. Περίπου 200 μ. από την κορυφή, οι ορειβάτες υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν, εξαιτίας σφοδρών υψομετρικών καταιγίδων.

Σύμφωνα με τα κινεζικά μέσα, διαβίωναν σε πολύ δύσκολες συνθήκες, όταν ο Xia, 26 ετών τότε, έδωσε τον υπνόσακό του σε έναν άρρωστο ορειβάτη. Ως άμεση συνέπεια, το επόμενο πρωί ανακάλυψε πως είχε πάθει ισχυρά κρυοπαγήματα, που απαιτούσαν τον ακρωτηριασμό και των δυο πελμάτων του.

Μιλώντας στην εφημερίδα People’s Daily από την κορυφή του κόσμου, ο Xia ομολόγησε πως είχε πει σε έναν φίλο του ότι προετοιμαζόταν για αυτή τη στιγμή 43 ολόκληρα χρόνια. «Δεν ήταν εύκολο για μένα να φτάσω στην κορυφή του Έβερεστ, όπως το ονειρευόμουν», είπε.

Ο Xia Boyu, 69 ετών, έφτασε στην κορυφή αφού είχε ακρωτηριαστεί κατά την πρώτη του προσπάθεια πριν από 43 χρόνια, ενώ έχασε και τα δυο του πόδια από τον καρκίνο

Ο Xia χρησιμοποίησε προσθετικά άκρα για να ξεκινήσει να ανεβαίνει σε μικρά βουνά γύρω από το Πεκίνο και να κάνει μακρινές πεζοπορίες, όπως το 1996 έμαθε πως είχε λέμφωμα, το οποίο απαιτούσε τον ακρωτηριασμό και των δυο ποδιών του από το γόνατο και κάτω.

Το 2014, ο Xia ήταν έτοιμος να ανέβει και πάλι στο Έβερεστ, αλλά η προσπάθειά του έμεινε ανολοκλήρωτη εξαιτίας ισχυρών χιονοστιβάδων. Ακόμα μια ανάβαση δεν ολοκληρώθηκε την επόμενη χρονιά εξαιτίας του ισχυρού σεισμού στο Νεπάλ.

Το 2016 έφτασε μόλις 100 μ. από την κορυφή, αλλά και πάλι έπρεπε να επιστρέψει αφού ο καιρός δεν του επέτρεψε να ολοκληρώσει την προσπάθεια.

Η φετινή του προσπάθεια παραλίγο να εκτροχιαστεί ολοκληρωτικά από την κυβέρνηση του Νεπάλ, που τον περασμένο Δεκέμβριο αποφάσισε να απαγορεύσει σε διπλά ακρωτηριασμένους και τυφλούς να ανεβαίνουν στο Έβερεστ, απόφαση που εντάχθηκε σε μια σειρά από αυστηρούς περιορισμούς που, όπως υποστήριξαν θα έκανε το βουνό ασφαλέστερο. Το ανώτατο δικαστήριο του Νεπάλ αποφάσισε ότι αυτή η διάταξη προωθούσε τις διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων και την ακύρωσε τον περασμένο Μάρτιο.

Ένα μήνα πριν από την πέμπτη του προσπάθεια, ο Xia δήλωνε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων πως το να ανέβει στο Έβερεστ ήταν το όνειρό του. «Πρέπει να το πάρω απόφαση», είπε, «Πρόκειται για μια προσωπική πρόκληση, μια πρόκληση της μοίρας».

Περίπου στις 07:00 την περασμένη Δευτέρα, ο Xia επιτέλους έφτασε στην κορυφή. «Ο Boyu επιτέλους κέρδισε την 40χρονη μάχη του με το Όρος Έβερεστ», δήλωσε στους Himalayan Times ο Mingma Gyalje Sherpa, διευθύνων σύβουλος της Imagine Treks, που συνόδευσε τον Κινέζο ορειβάτη.

Ο Xia έγινε ο δεύτερος διπλά ακρωτηριασμένος που κατάφερε να φτάσει στην κορυφή, έπειτα από τον Νεοζηλανδό, Mark Inglis, ο οποίος το 2006 έφτασε στη κορυφή από την πλευρά του Θιβέτ. Ο Santiago Quintero, ο οποίος επίσης έπρεπε να ακρωτηριαστεί και στα δυο πόδια έπειτα από μια ανάβαση στην Νότιο Αμερική, κατάφερε επίσης να φτάσει στην κορυφή το 2013.

Ο Xia έφτασε στην κορυφή μόλις λίγα λεπτά μετά τον Plain, από την Δυτική Αυστραλία, που έγινε ο γρηγορότερος άνθρωπος που ανέβηκε στις «επτά κορυφές» – τα υψηλότερα βουνά σε όλες τις ηπείρους, συμπεριλαμβανομένου του Όρους Vinson στην Ανταρκτική.

Δείτε τον Plain να φτάνει στην κορυφή:

Ο 36χρονος Plain, ο οποίος πριν από τέσσερα χρόνια έσπασε τον λαιμό του σε ένα ατύχημα, στις 16 Ιανουαρίου ανέβηκε στα 4,892 μ. του Vinson.

Στις 117 μέρες που ακολούθησαν, ανέβηκε στις κορυφές του όρους Aconcagua στη Νότιο Αμερική (6,961 μ.), του όρους Κιλιμάντζαρο στην Αφρική (5,895μ.), στο Puncak Jaya (4,884μ.) στην Παπούα, Ινδονησία, στο όρος Elbrus στην Ευρώπη (5,642μ.) και στο Denali στην Βόειο Αμερική (6,190μ).

«Πριν από τρεισήμισι χρόνια, ήμουν ξαπλωμένος σε ένα νοσοκομείο με σπασμένο λαιμό και τότε ήταν που έβαλα έναν στόχο με τον εαυτό μου», έγραψε στο προφίλ του στο Facebook, λίγο μετά που έφτασε στην κορυφή.

Παράλληλα, κατάφερε να σπάσει το προηγούμενο ρεκόρ ταχύτητας, ολοκληρώνοντας εννέα μέρες νωρίτερα και βραβεύθηκε γι’ αυτό στην κορυφή.

Ο Xia και ο Plain είναι ανάμεσα στους 500 ορειβάτες από 38 ομάδες που έφτασαν στην κορυφή αυτή την σεζόν.

Πηγή και φωτό: theguardian.com

“Το μυστικό του Spetsathlon είναι ότι το νησί έχει αγκαλιάσει τους αθλητές”

“Το μυστικό του Spetsathlon είναι ότι οι Σπέτσες έχουν αγκαλιάσει τους αθλητές”

Συνέντευξη στον Γιώργο Παπαδημητρόπουλο
Παραγωγή-κάμερα: Γιώργος Αράπογλου

Τον πήραν οι γονείς του από το χεράκι και έκανε την πρώτη του βουτιά στο κολυμβητήριο της Νέας Σμύρνης. Το στοιχείο του νερού αποδείχθηκε στην πράξη ότι ήταν αυτό που ταίριαζε στο χαρακτήρα του, αφού από τότε μέχρι σήμερα και για τουλάχιστον 30 χρόνια, ο Χρήστος Μποφίλιος περνάει αρκετές ώρες της ημέρας του στο νερό.

“Οφείλω στους γονείς μου ότι έχω κάνει μέχρι σήμερα επαγγελματικά, αφού εκείνοι μου έδωσαν το πρώτο ερέθισμα”, λέει ο ίδιος, ο οποίος στα 37 του θεωρείται ένας από τους καλύτερους προπονητές κολύμβησης.

“Όλα αυτά τα χρόνια που βρισκόμουν στο χώρο σαν αθλητής είδα ότι άρχιζα να αγαπάω το άθλημα όλο και περισσότερο. Κάποια στιγμή σχετικά σε μικρή ηλικία μου πρότειναν να βοηθήσω στη μικρή πισίνα γιατί είχε αρρωστήσει ένας προπονητής. Έτσι και η πρώτη μου επαφή με παιδιά μόλις στα 17 μου. Από τότε συνειδητοποίησα ότι ήθελα να ασχοληθώ με την προπονητική”, τονίζει ο ίδιος για το βήμα που έκανε στην καριέρα του.

Στα Holmes Place εκπαιδεύει μεγάλα… παιδιά τόσο στην πισίνα όσο και στην ανοικτή θάλασσα και τα μαθήματα παρακολουθούν ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι ταυτόχρονα συμμετέχουν σε mulitsports events και κολυμβητικούς αγώνες, όπως το Spetsathlon που διεξάγεται το Σαββατοκύριακο που μας έρχεται.

Από τους πιο παλιούς της παρέας του Spetsathlon και του Spetses Mini Marathon, o Χρήστος Μποφίλιος δεν έχει λείψει σχεδόν από καμία διοργάνωση.

“Πρέπει να έρθεις. Να πέσεις στο νερό των Σπετσών. Να κολυμπήσεις στην ανοικτή θάλασσα και να τρέξεις στις διαδρομές του νησιού. Να νιώσεις τη χαρά του κόσμου, των κατοίκων που έχουν αγκαλιάσει τους αγώνες. Έχει μια άλλη αύρα η διοργάνωση. Μόνο αν έρθει κανείς το καταλαβαίνει, ακόμα και αν είναι απλός παρατηρητής. Είναι μια ευκαιρία, πάντως, για όλους να ξεκινήσουν ένα άθλημα, είτε είναι κολύμβηση, είτε τρέξιμο, είτε ποδήλατο”, λέει στο runnfun.gr λίγες ημέρες πριν την διεξαγωγή του μεγαλύτερου τριάθλου που γίνεται στην Ελλάδα και στο οποίο θα λάβει μέρος μαζί με την CB Swimming Team.

Δείτε όσα είπε στην κάμερα του runnfun.gr

Ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος από το Sifnos Trail Race στην κάμερα του runnfun.gr

Ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος από το Sifnos Trail Race στην κάμερα του runnfun.gr

Για τον Δημήτρη Θεοδωρακάκο δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις. Ένας δρομέας για όλα τα τερέν και παντός καιρού, πραγματική έμπνευση για τον κόσμο που ασχολείται με το τρέξιμο στην Ελλάδα και φυσικά δεν αναφερόμαστε μόνο στο ορεινό.

Άλλωστε ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος με εξαιρετικές επιδόσεις στους αγώνες δρόμου, ακόμα και στην πιο απαιτητική διαδρομή, αυτή του Μαραθωνίου της Αθήνας, συγκαταλέγεται στους κορυφαίους έστω και αν ο ίδιος προτιμά το βουνό, για λόγους που θα ακούσετε και παρακάτω.

Με τη συμμετοχή του στο Sifnos Trail Race που έγινε το Σάββατο, ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος είχε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για μια καλή προπόνηση ενόψει παγκοσμίου πρωταθλήματος και όπως τόνισε και ο ίδιος όχι μόνο το ευχαριστήθηκε, αλλά θα είναι και του χρόνου εκεί.

Για την ιστορία στην 1η θέση τερμάτισε ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος με 3.35.04, στη 2η ο Σταμάτης Χατζησταύρου με 3.39.03 και στην 3η Στέλιος Πετρούτσος 3.44.55.

Δείτε όλα τα αποτελέσματα ΕΔΩ

Δείτε το βίντεο και το ρεπορτάζ που επιμελήθηκε ο συνάδελφος δημοσιογράφος Μπάμπης Ζανιάς:

Send this to a friend