Ο ‘Ελληνας δρομέας που τρέχει Μαραθώνιο κάθε εβδομάδα!

Τον Κώστα Φλέβα δεν μπορείς να τον αποκαλέσεις συνηθισμένο άνθρωπο! Ενας δρομέας που στα 38 του έχει τρέξει 177 φορές τη μαραθώνια διαδρομή και πλέον δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε 4-5 μαραθώνιους το μήνα, δεν μπορεί να θεωρηθεί συνηθισμένος. Οταν, όμως, επικοινωνήσεις μαζί του, αντιλαμβάνεσαι ότι κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που απλά έχει ως χόμπι το τρέξιμο.

Θεωρητικά είναι ο Ελληνας με τους περισσότερους μαραθώνιους στα πόδια του, 177, με τον πρώτο μόλις το 2010 και τους επόμενους από το 2013 και μετά. Η πρώτη συμμετοχή στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, μπορεί να μην του άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις καθώς τερμάτισε σε 6 και 8 λεπτά, αλλά τον ενθάρρυνε για τη συνέχεια.

Πλέον λαμβάνει μέρος σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο σε Μαραθώνιο στην Αγγλία, όπου ζει μόνιμα από το 2011 και στις 29 Απριλίου θα είναι στη Ρόδο για να τρέξει στον 5ο Διεθνή Μαραθώνιο του νησιού.

Ο Κώστας Φλέβας μίλησε στο Gazzetta Weekend Journal για το τρέξιμο και για όσα πρέπει να κάνει ένας δρομέας, τονίζοντας ότι «χαίρεται όταν βλέπει ανθρώπους να προτιμούν να τρέξουν, από το να κάθονται να παρακολουθούν τηλεόραση ή να παίζουν με τα κινητά.»

Tι συνέβη και σε σχετικά μεγάλη ηλικία αποφάσισες να ξεκινήσεις να τρέχεις μαραθώνιο;

«Σίγουρα, δεν ήταν κάτι το προγραμματισμένο. Έτρεχα από μικρός, αλλά σε πολύ μικρότερες χιλιομετρικά αποστάσεις, 5 χλμ και 10 χλμ το περισσότερο. Είχα μεγαλώσει στη Νέα Σμύρνη και το Άλσος της, ήταν το ιδανικό μέρος για τρέξιμο. Μετέπειτα, όταν μετακομίσαμε στο Γαλάτσι, άρχισα να τρέχω στο Άλσος Βεϊκου. Έτρεξα επίσης σε δύο Γύρους της Αθήνας, το 2008 και το 2009 και στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας το 2010. Κατά την επιστροφή μου στην Αγγλία τον Οκτώβριο του 2011, απέκτησα αν θέλετε μία αγάπη πάλι για το τρέξιμο που δεν πιστεύω ότι την είχα τόσο έντονη. Μάλιστα, λόγω γεωγραφικού μεγέθους, η Μεγάλη Βρετανία ήταν το ιδανικό μέρος, μιας και υπάρχει ένας ή δύο αγώνες σε μαραθώνιες αποστάσεις σχεδόν κάθε εβδομάδα.»

Γιατί λέτε επιστροφή στην Αγγλία και ποιοι ήταν οι πρώτοι σας αγώνες εκεί;

«Λέω επιστροφή εννοώντας μετά τις σπουδές που είχα ολοκληρώσει στο Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν της Σκωτίας (2000-2004) και στο Λέστερ της Αγγλιας (2004-2006). Δούλεψα για 5 χρόνια στην Ελλάδα αλλά λόγω κρίσης γύρισα στην Αγγλία, γεγονός που σημαδεύτηκε με το ν’ αγκαλιάσω την μαραθώνια απόσταση. Εκεί άρχιζα σιγά-σιγά να χτίζω τις αποστάσεις μου, τρέχοντας σε όσους Ημιμαραθώνιους μπορούσα.

Έτρεξα τον πρώτο μου Ημιμαραθώνιο στο Reading, όπου και είμαι μόνιμος κάτοικος πλέον τα τελευταία 7 χρόνια, το 2012.  Μετέπειτα στον Ημιμαραθώνιο του Cardiff τον ίδιο χρόνο, όπως και στον Ημιμαραθώνιο του Midnight Brighton πάλι τον ίδιο χρόνο. Συνέχισα με τον ίδιο ρυθμό μέσα στη χρονιά με Ημιμαραθώνιους σε Milton Keynes, Tewkesbury, Kent, Surrey Hills, Woking, Marlow. Το 2013, αποφάσισα να δοκιμάσω να τρέξω τον δεύτερο συνολικά μου μαραθώνιο – μετά τον Αυθεντικό της Αθήνας, αυτή την φορά στο Manchester. Τον ίδιο χρόνο, συνέχισα τρέχοντας άλλους τρεις Μαραθώνιους, στο Leicester, στο A 20 Paths n’ Downs Kent, στο Portsmouth Coastal και στο The 17th Caythorpe Canter και κάπως έτσι όλα ξεκίνησαν…»

Μετά από τόσους αγώνες, έχετε ακόμα την ίδια χαρά και ανυπομονησία να πάρετε μέρος σε έναν ακόμα;

«Νομίζω, ότι ακόμη και τώρα, τρέχω ενστικτωδώς και απολαμβάνω κάθε μαραθώνιο σαν μια καινουργια, αν θέλετε, πρόκληση. Έχω ταξιδέψει σχεδόν σε ολόκληρη την Άγγλια κι αν είναι κάτι που απολαμβάνω μετά τον μαραθώνιο, είναι η ευκαιρία που μου δίνετε να ταξιδέψω σε διαφορετικά μέρη.»

Πόσους μαραθώνιους τρέχετε κάθε μήνα;

«Νομίζω από το 2016 που άρχισα πλέον να τρέχω συστηματικά κάθε Σαββατοκύριακο, ο μεγαλύτερος αριθμός που έχω τρέξει σε έναν μήνα είναι 10 και συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς.

Ακούγεται εξοντωτικό…

« Όσο περίεργο κι αν ακουστεί αυτό, δεν είναι τόσο κουραστικό να τρέχεις κάθε εβδομάδα μια μαραθώνια αποστάση, αλλά αυτό που αποτελεί πονοκέφαλος για μένα και για πολλούς συναθλητές μου, είναι ο προγραμματισμός να γραφτείς σε Μαραθώνιους πριν γίνουν sold out, να κλείσεις φθηνό B&B ή ξενοδοχείο. Επίσης, για μένα που δεν οδηγώ, είναι σημαντικό να κλείσω φθηνά εισιτήρια τρένου μια βδομάδα πριν την ημέρα που θα ταξιδέψω. Τους τελευταίους επτά μήνες, έχω μειώσει τους αγώνες μου σε 4 με 5 μηνιαίως και ο λόγος είναι οτι σκοπός μου είναι να επισκεφθώ και να τρέξω σε μέρη που δεν έχω ξανατρέξει. Κυρίως σε άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα πρόσφατα που έτρεξα στον μαραθώνιο του Lanzarote.»

Για πολλούς, αυτοί οι ρυθμοί είναι πραγματικά εξοντωτικοί ακόμα και στο άκουσμα τους. Εσείς πως το διαχειρίζεστε;

«Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι. Για μένα δεν παίζει κανένα ρόλο πόσους μαραθώνιους αγώνες έχω κάνει. Επ΄ουδενί δεν βλέπω τον εαυτό μου σαν κάτι σπουδαίο. Για μένα είναι ένα χόμπι, ξεδίνω από την καθημερινότητα, κυρίως της δουλειάς μου και απολαμβάνω το ταξίδι. Μου αρέσει να επισκέφτομαι μέρη που δεν έχω ξαναπάει και να είμαι ένα με την φύση.»

Πόσο επώδυνο είναι να τρέχεις 4 -5 μαραθώνιους κάθε μήνα;

«Δεν ξέρω αν είμαι ο πιο κατάλληλος για να δώσω συμβουλή σε αυτό. Φυσικά και είναι επώδυνο, αν δεν έχεις συνηθίσει. Αλλά όσο κι αν ακουστεί κάπως υπερβολικό αυτό που θα πω, όσο πιο πολύ τρέχεις, τόσο πιο πολύ συνηθίζεις εσύ ψυχολογικά και σωματικά την μαραθώνια απόσταση. Η άποψη μου είναι ότι πρέπει να ξέρεις τις αντοχές σου. Ο καθένας μας έχει διαφορετικο τρόπο λειτουργίας, για το πως βίωνει το σώμα μία μαραθώνια απόσταση και το πόσο γρήγορα το σώμα αναρρώνει από την προσπάθεια αυτή.»

Σε έναν αγώνα έχει σημασία η σωματική προετοιμασία ή η ψυχολογική;

«Σίγουρα και τα δύο. Η σωματική και πόσο δε η ψυχολογική προετοιμασία είναι αλληλένδετες. Δεν μπορείς να πας να τρέξεις απροετοίμαστος και με αυτό δεν εννοώ δίχως προπόνηση, αλλά πιο πολύ να μην έχεις τρέξει έναν επίσημο μαραθώνιο προσφάτως σε φυσικές συνθήκες και να περιμένεις να τρέξεις έναν σε μία εβδομάδα. Λόγω και της δουλειάς μου, όμως, νομίζω ότι η ψυχολογική προετοιμασία είναι μεγαλύτερης και ύψιστης σημασίας. Δεν νομίζω ότι κανένας μπορεί να αποδώσει αν έχει άγχος, στρες, ή δεν είναι κατάλληλα προετοιμάσμενος ψυχολογικά να τρέξει έναν μαραθώνιο. Προσωπικά, κοιτάω να έχω ένα ήσυχο βράδυ πριν κάθε αγώνα και να κοιμάμαι ημερησίως τουλάχιστον 8-9 ώρες.»

Σκέφτεστε κάτι την ώρα του αγώνα ή το μυαλό σας είναι μόνο στον τερματισμό;

«Σκέφτομαι πολλά πράγματα, αλλά όχι τον τερματισμό. Νομίζω ότι θα ήταν αγχώτικό να σκέφτομαι τον τερματισμό ή έστω σε ποιο χιλιόμετρο είμαι κάθε φορά, πριν τερματίσω. Εστιάζω στη φύση. Το μυαλό μου κοιτάει τον περιβάλλοντα χώρο. Τα δέντρα, τα βουνά, τις λιμνοθάλασσες. Για να είμαι ελικρινής, σκέφτομαι και την Ελλάδα. Τα κοντινά μου πρόσωπα, την αδελφή μου, τον ανηψιό μου, την μητέρα μου, και τον πατριό μου που μας μεγάλωσε σαν πατέρας. Πότε μου δεν έχω τρέξει με ακουστικά να ακούσω μουσική, και αυτό είναι κάτι που απαγορεύεται από τους κανονισμόυς του England Athletics. Δεν θα έτρεχα ούτως ή άλλως, ακόμη και να μην απαγορευόταν.»

Τι εφόδια πρέπει κάποιος να διαθέτει για να τρέξει μαραθώνιο;

«Πραγματικά, δεν θέλω να φανώ ειδήμων, αλλά όσο και απλό, λιτό και κλισέ και αν ακουστεί αυτό, νομίζω ότι θέλει απλά θέληση. Αν το δει κάποιος σοβαρά, αν το δει σαν μια προσωπική του υπόθεση και ετοιμαστεί σωματικά και ψυχολογικά για τη μαραθώνια απόσταση, τότε είναι εφικτό. Αυτό νομίζω ότι χρειάζεται. Και όλοι μπορούμε να το κάνουμε.»

Εχετε σκεφτεί κατά τη διάρκεια Μαραθωνίου να εγκαταλείψετε τον αγώνα; Το κάνατε τελικά ή όχι;

«Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μου δεν έχω σκεφθεί να εγκαταλείψω. Έχω τρέξει δύο μαραθώνιους σε μία μέρα, δύο φόρες ως τώρα. Τον Αύγουστο του 2016, και τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου και ακόμη και τότε, δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό να εγκαταλείψω.»

Ο Μαραθώνιος τι νομίζετε ότι είναι τελικά. Είναι ακόμα αγώνας ή η τάση του ανθρώπου να ξεπεράσει τον εαυτό του και τα όρια του;

«Νομίζω για τον καθένα μπορεί να σημαίνει κάτι το ξεχωριστό. Για μένα προσωπικά είναι η υπέρβαση, ένας αγώνας όχι με συναθλητή σου, αλλά με τον ίδιο σου τον εαυτό. Νομίζω είναι η τάση του ανθρώπου να δοκιμάσει τις αντοχές του, στο κρύο, στην βροχή, στο χιόνι, στις πιο αντίξοες συνθήκες και να δει αν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει. Δεν είναι τυχαίο ότι βλέπεις πολλούς να ξεσπάνε σε κλάματα κατά τον τερματισμό, γιατί η ψυχολογική φόρτιση πλέον φεύγει από το σώμα τους και ξεσπούν.»

Πρέπει το παράδειγμα σας, να ξεκινήσετε να τρέχετε Μαραθώνιο σε κάπως πιο μεγάλη ηλικία, να το ακολουθήσουν και άλλοι;

«Δεν νομίζω ότι η ηλικία παίζει ρόλο αυτή καθ’ αυτή, αλλά νομίζω πιο πολύ το πως συντηρείς τον εαυτό σου, σχετικά με τη διατροφή σου και τον τρόπο ζωής σου εν γένει. Έχω γνωρίσει πολλούς οι οποίοι άρχισαν σαν να τρέχουν Μαραθώνιους σε ηλικία 45-50 ετών. Νομίζω η οποιανδήποτε ενασχόληση με την φυσική γυμναστική είναι υγεία. Είτε αυτό είναι η μαραθώνια χιλιομετρική απόσταση ή μικρότερη. Είμαι χορτοφάγος 22 χρόνια, για ηθικούς λόγους προς τα ζώα, δίχως αυτό να σημαίνει ότι απαραιτήτως με έχει βοηθήσει στο μαραθώνιο. Αλλά, σίγουρα με έχει βοηθήσει στις αντοχές μου. Όπως και να ΄χει, πραγματικά, χαίρομαι όταν βλέπω ανθρώπους να προτιμούν να τρέξουν, από το να κάθονται να βλέπουν τηλεόραση ή να παίζουν με τα κινητά.»

Πηγή: gazzetta.gr

 

 

 

Previous ArticleNext Article

Γιάννης Τσίλης: Ένας… survivor του Γύρου της Λίμνης στο runnfun.gr (vid)

Γιάννης Τσίλης: Ένας… survivor του Γύρου της Λίμνης στο runnfun.gr (vid)

Ο Γιάννης Τσίλης είναι ένα πρόσωπο που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Ένας πρωταθλητής κωπηλασίας που έχει αφιερώσει μέχρι σήμερα τη ζωή του στο άθλημά του, έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο χαρίζοντας τεράστιες διακρίσεις στη χώρα μας και που, όμως, ο κόσμος τον έμαθε μέσα από το παιχνίδι επιβίωσης Survivor.

Για να καταλάβετε, ο Γιάννης Τσίλης γεννήθηκε στα Ιωάννινα και είναι είναι τέταρτος Ολυμπιονίκης του Λονδίνου το 2012 και όγδοος Ολυμπιονίκης του Ρίο το 2016. Έχει 2 ασημένια μετάλλια σε Παγκόσμιο πρωτάθλημα και 2 χρυσά, 3 ασημένια και ένα χάλκινο σε Ευρωπαϊκό!

Και άκουσον, άκουσον: Δεν έχει τατουάζ, δεν βγαίνει στην τηλεόραση συχνά, δεν απασχολεί κουτσομπολίστικα περιοδικά, μένει στα Γιάννενα τα οποία λατρεύει και στόχος του δεν είναι να γίνει πανελατζής, αλλά προπονητής, προκειμένου να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του στα νέα παιδιά.

 

Ο Γιαννιώτης Ολυμπιονίκης, μέλος της Garmin Running Team συμμετέχει σε αγώνες τρεξίματος, σε αγώνες βουνού, σε Μαραθώνιους, σε ποδηλατικούς αγώνες ενώ τελευταία ξεκίνησε να ασχολείται και με το μηχανοκίνητο αθλητισμό.

To runnfun.gr βρέθηκε στον 12ο Γύρο Λίμνης Ιωαννίνων για να τρέξει και να παρακολουθήσει τις προσπάθειες των αθλητών, ερασιτεχνών και επαγγελματιών και να καταγράψει όλα όσα έγιναν στο event που συγκέντρωσε πάνω από 3.000 δρομείς και τουλάχιστον 9.000 επισκέπτες στην πόλη.

Ο Γιάννης Τσίλης μας μίλησε για την απόφασή του να τρέξει τα 30 χιλιόμετρα χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία, θυμήθηκε την πρώτη του διαδρομή πριν από 12 χρόνια, μας ανέλυσε τα σχέδιά του για το μέλλον και απάντησε σε δύο διαχρονικά ερωτήματα που απασχολούν τους πάντες:

α) Γιατί οι Γιαννιώτες δεν κατάφεραν τελικά με τα παγούρια να αδειάσουν τη λίμνη και…

β) Πίτα γύρος ή γύρος της Λίμνης;

Η συνέντευξη έγινε μερικά λεπτά πριν ξεκινήσει το Σαββατιάτικο 5άρι και γι αυτό στο τέλος, φύγαμε λίγο… βιαστικά. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε από καρδιάς τον Γιάννη που μας ανέχτηκε, τον φίλο δρομέα πο σε ρόλο… Μητσάρα έδωσε το κατάλληλο φόντο στη συνέντευξη με τις διατάσεις του (σ.σ. κοιτάξτε δεξιά πίσω από τον Γιάννη) και τον Σπύρο Παπανικολάου νεαρό μπασκετμπολίστα του ΑΓΣ Ιωαννίνων και ερασιτέχνη φωτογράφο, που ήταν ο μοναδικός που έκανε σοβαρά τη δουλειά του!

Δείτε το βίντεο από το κανάλι του runnfun.gr στο youtube:

Αλέξανδρος Παπαμιχαήλ: Είναι σημαντικό να τρέχεις με παρέα

Αλέξανδρος Παπαμιχαήλ: Είναι σημαντικό να τρέχεις με παρέα

Ο Αλέξανδρος Παπαμιχαήλ γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πόσο σημαντικό είναι να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου όταν τρέχεις! πρωταθλητής του βάδην, κάτοχος των πανελληνίων ρεκόρ στα 20 και 50 χιλιόμετρα ανοιχτού στίβου, αλλά και στα 5 χλμ κλειστού, μίλησε στο SDNA για το αγώνισμά του και τους στόχους του

– Καταρχάς, πότε άρχισες να ασχολείσαι με το βάδην;

«Σε ηλικία 14 ετών με παρότρυνση του Θανάση Δεληγιάννη. Ένα χρόνο με παρακαλούσε, αλλά εγώ το κορόιδευα! Μέχρι τότε έτρεχα ανώμαλο δρόμο, έπαιζα μπάσκετ, ήμουν γενικά μέσα στον αθλητισμό. Είχα, όμως, σωματότυπο ιδανικό για βάδην, ήμουν αδύνατος και μπορούσα να σπάω τη μέση μου, στοιχεία που είχε εντοπίσει ο πρώην προπονητής μου».

– Πόσο διαφορετική είναι η προετοιμασία των βαδιστών σε σχέση με τους άλλους δρομείς μεγάλους αποστάσεων;

«Η προετοιμασία είναι πανομοιότυπη, θα έλεγα. Τα χιλιόμετρα, βέβαια, είναι πάρα πολλά. Περίπου 220 χιλιόμετρα την εβδομάδα, που σημαίνει διπλές προπονήσεις. Ειδικά στους νέους αθλητές γίνεται ιδιαίτερη δουλειά στην τεχνική».

– Μιας και αναφέρθηκες στην τεχνική: πόσο δύσκολο είναι όταν τρέχεις μεγάλες αποστάσεις, πέρα από την κούραση, να πρέπει να έχεις το νου σου και στον τρόπο που τρέχεις;

«Είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο! Εγώ στο Βερολίνο, στο Ευρωπαϊκό, περδικλώθηκα και έπεσα κάτω δύο φορές λόγω της βροχής. Στην τρίτη ακυρώνεσαι! Στο βάδην είναι κυκλική η διαδρομή και πρέπει, λοιπόν, να έχεις το νου σου τόσο στα περάσματά σου, όσο και στην τεχνική σου».

– Έχεις κάποιους στόχους μπροστά σου αυτή τη στιγμή;

«Ναι, ξεκινάω προετοιμασία για το Πανευρωπαϊκό Κύπελλο βάδην, που διεξάγεται τον Μάιο στη Λιθουανία. Ακολουθεί το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στίβου, που γίνεται στο Κατάρ το Σεπτέμβριο».

– Το νέο σύστημα ranking της IAAF πώς το βλέπεις;

«Περιμένουμε κάποιες διευκρινήσεις, δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα ισχύσει εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων. Δεν αλλάζει, πάντως, και πολλά. Εμείς έτσι κι αλλιώς κυνηγούσαμε τα όρια σε διοργανώσεις του εξωτερικού».

– Θα μας πεις και δύο λόγια για το Run Together;

«Είναι πολύ καλή ιδέα, πρωτοποριακή, που απευθύνεται σε όλο τον κόσμο. Ειδικά τώρα που έχει αναπτυχθεί τόσο πολύ το δρομικό κίνημα στην Ελλάδα. Παροτρύνει τον κόσμο να βγει έξω, να τρέξει και να το χαρεί με έναν δικό του άνθρωπο. Ο περιβάλλων χώρος του ΟΑΚΑ είναι τέλειος για αυτό, είναι πολύ καλή επιλογή».

– Πώς είναι να τρέχεις με παρέα;

«Είναι πολύ σημαντικό! Προσωπικά μιλώντας, όταν προετοιμάζεσαι με έναν συναθλητή σου και μοιράζεσαι όλα αυτά που περνάς, είναι πολύ μεγάλη βοήθεια. Φεύγουν πιο εύκολα τα χιλιόμετρα. Για μένα είναι το πιο σημαντικό πράγμα!».

Πηγή: sdna.gr

Run Together: Ξέχνα τα έπαθλα και έλα να τρέξουμε μαζί για καλό σκοπό

Run Together: Ξέχνα τα έπαθλα και έλα να τρέξουμε μαζί για καλό σκοπό

Το τρέξιμο δεν είναι απλά άθλημα, είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας. Μας βγαίνει φυσικά κι ίσως γι’ αυτό να καταφέρνει να μας γαληνέψει όταν το χρειαζόμαστε περισσότερο. Κι όμως κάποιες φορές, μας συνεπαίρνει τόσο πολύ η διαδικασία, οι χρόνοι, ο τερματισμός που ξεχνάμε γιατί ξεκινήσαμε να τρέχουμε στην αρχή. Στις 14 Οκτωβρίου μας δίνεται η ευκαιρία να το θυμηθούμε, παίρνοντας μέρος στο «Run Together powered by Intersport & Saucony».

Πρόκειται για ένα ξεχωριστό running event όπου στόχος δεν είναι ο χρόνος τερματισμού αλλά να τρέξουμε ΜΑΖΙ, σε ζευγάρια και να παροτρύνουμε τον κολλητό, το ταίρι, τον γονιό ή το παιδί μας να διασκεδάσουμε, τρέχοντας. Εδώ δεν έχει σημασία ούτε η φυσική κατάσταση, ούτε οι επιδόσεις, ούτε η ηλικία. Ερασιτέχνες και πρωταθλητές, μικροί και μεγάλοι, φίλοι και άγνωστοι, μοιραζόμαστε το πάθος μας για το τρέξιμο σε μια μοναδική διαδρομή γύρω από το ΟΑΚΑ.

Το δυνατό δίδυμο του στίβου Άννα και Ειρήνη Βασιλείου, τρέχουν από 10 χρονών, έχουν γράψει πολλά χιλιόμετρα, έχουν λάβει μέρος σε αμέτρητες αθλητικές διοργανώσεις κι όμως πιστεύουν ότι το πιο σημαντικό είναι να τρέχουν μαζί. «Τρέχω καλύτερα όταν είμαι με την Άννα, μου δίνει δύναμη μόνο και μόνο που είμαστε μαζί. Ακόμα και καθημερινά, στις προπονήσεις , παρακινούμε η μία την άλλη, μοιραζόμαστε μια τρομερή ενέργεια. Σε όλους τους αγώνες που θυμάμαι ήταν πάντα δίπλα μου», λέει χαρακτηριστικά η Ειρήνη Βασιλείου.

Τα αισθήματα είναι φυσικά αμοιβαία αφού και η Άννα εξηγεί ότι «νιώθω υπέροχα όταν τρέχουμε μαζί σε αγώνα, είτε για τη νίκη είτε για προπόνηση. Από μικρές είχαμε ιδιαίτερη σχέση και πιστεύω ότι το να είμαστε μαζί σε αυτό που αγαπάμε μόνο καλό μπορεί να μας κάνει. Γενικά το να τρέχεις μόνος σου είναι ωραία εμπειρία αλλά το να τρέχεις μαζί με κάποιον αγαπημένο σου την κάνει ακόμα καλύτερη».

Δεν υπάρχει λοιπόν καλύτερη αφορμή για να ζήσουμε την εμπειρία που περιγράφει η Άννα, από το 5ο Run Together, όπου η νίκη δεν είναι αυτοσκοπός αλλά ένα ευτυχές απρόοπτο. Η συμμετοχή είναι μόλις 10€ το ζευγάρι (η απλή και 20€ η premium με δώρο 2 τεχνικά μπλουζάκια) και λαμβάνοντας μέρος στους αγώνες προσφέρουμε παράλληλα και στη δράση της «Κιβωτού του Κόσμου», αφού το Run Together φέτος θα στηρίξει τις ανάγκες και το έργο του οργανισμού.

Η εκκίνηση του αγώνα θα δοθεί στον περιβάλλοντα χώρο του ΟΑΚΑ (από Λ. Κύμης), στις 10.30 το πρωί, για τις διαδρομές των 3χλμ, 6χλμ και 9χλμ. Τα ζευγάρια μπορούν να αποτελούνται από 2 ενήλικες ή 1 ενήλικα και 1 παιδί, ενώ ως χρόνος τερματισμού υπολογίζεται ο χρόνος του 2ου , παροτρύνοντας τους συμμετέχοντες να τρέχουν μαζί βοηθώντας ο ένας τον άλλο.

Όπως όλα τα αθλητικά event, έτσι κι εδώ θα υπάρχουν πολλές εκπλήξεις, δώρα και βραβεία για τους νικητές, όπως αθλητικά παπούτσια Saucony. Στο χώρο του τερματισμού μπορούμε να δοκιμάσουμε τη νέα τεχνολογία «Everun» της Saucony και τις εξειδικευμένες υπηρεσίες της Intersport δωρεάν: Intersport Footscan, για τη μορφολογία του πέλματος και Intersport Dynamic Analysis, για ανάλυση της κίνησης την ώρα του τρεξίματος και καταγραφή των επιβαρύνσεων που δέχεται το πέλμα.

Τι λες; Πάμε να τρέξουμε μαζί για να περάσουμε καλά και να βοηθήσουμε την Κιβωτό του Κόσμου; Για εγγραφές (μέχρι τις 5/10) αλλά και περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε το επίσημο website της διοργάνωσης: www.runtogether.gr

Πηγή: athenvoice.gr

Send this to a friend