Ο ‘Ελληνας δρομέας που τρέχει Μαραθώνιο κάθε εβδομάδα!

Τον Κώστα Φλέβα δεν μπορείς να τον αποκαλέσεις συνηθισμένο άνθρωπο! Ενας δρομέας που στα 38 του έχει τρέξει 177 φορές τη μαραθώνια διαδρομή και πλέον δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε 4-5 μαραθώνιους το μήνα, δεν μπορεί να θεωρηθεί συνηθισμένος. Οταν, όμως, επικοινωνήσεις μαζί του, αντιλαμβάνεσαι ότι κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που απλά έχει ως χόμπι το τρέξιμο.

Θεωρητικά είναι ο Ελληνας με τους περισσότερους μαραθώνιους στα πόδια του, 177, με τον πρώτο μόλις το 2010 και τους επόμενους από το 2013 και μετά. Η πρώτη συμμετοχή στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, μπορεί να μην του άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις καθώς τερμάτισε σε 6 και 8 λεπτά, αλλά τον ενθάρρυνε για τη συνέχεια.

Πλέον λαμβάνει μέρος σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο σε Μαραθώνιο στην Αγγλία, όπου ζει μόνιμα από το 2011 και στις 29 Απριλίου θα είναι στη Ρόδο για να τρέξει στον 5ο Διεθνή Μαραθώνιο του νησιού.

Ο Κώστας Φλέβας μίλησε στο Gazzetta Weekend Journal για το τρέξιμο και για όσα πρέπει να κάνει ένας δρομέας, τονίζοντας ότι «χαίρεται όταν βλέπει ανθρώπους να προτιμούν να τρέξουν, από το να κάθονται να παρακολουθούν τηλεόραση ή να παίζουν με τα κινητά.»

Tι συνέβη και σε σχετικά μεγάλη ηλικία αποφάσισες να ξεκινήσεις να τρέχεις μαραθώνιο;

«Σίγουρα, δεν ήταν κάτι το προγραμματισμένο. Έτρεχα από μικρός, αλλά σε πολύ μικρότερες χιλιομετρικά αποστάσεις, 5 χλμ και 10 χλμ το περισσότερο. Είχα μεγαλώσει στη Νέα Σμύρνη και το Άλσος της, ήταν το ιδανικό μέρος για τρέξιμο. Μετέπειτα, όταν μετακομίσαμε στο Γαλάτσι, άρχισα να τρέχω στο Άλσος Βεϊκου. Έτρεξα επίσης σε δύο Γύρους της Αθήνας, το 2008 και το 2009 και στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας το 2010. Κατά την επιστροφή μου στην Αγγλία τον Οκτώβριο του 2011, απέκτησα αν θέλετε μία αγάπη πάλι για το τρέξιμο που δεν πιστεύω ότι την είχα τόσο έντονη. Μάλιστα, λόγω γεωγραφικού μεγέθους, η Μεγάλη Βρετανία ήταν το ιδανικό μέρος, μιας και υπάρχει ένας ή δύο αγώνες σε μαραθώνιες αποστάσεις σχεδόν κάθε εβδομάδα.»

Γιατί λέτε επιστροφή στην Αγγλία και ποιοι ήταν οι πρώτοι σας αγώνες εκεί;

«Λέω επιστροφή εννοώντας μετά τις σπουδές που είχα ολοκληρώσει στο Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν της Σκωτίας (2000-2004) και στο Λέστερ της Αγγλιας (2004-2006). Δούλεψα για 5 χρόνια στην Ελλάδα αλλά λόγω κρίσης γύρισα στην Αγγλία, γεγονός που σημαδεύτηκε με το ν’ αγκαλιάσω την μαραθώνια απόσταση. Εκεί άρχιζα σιγά-σιγά να χτίζω τις αποστάσεις μου, τρέχοντας σε όσους Ημιμαραθώνιους μπορούσα.

Έτρεξα τον πρώτο μου Ημιμαραθώνιο στο Reading, όπου και είμαι μόνιμος κάτοικος πλέον τα τελευταία 7 χρόνια, το 2012.  Μετέπειτα στον Ημιμαραθώνιο του Cardiff τον ίδιο χρόνο, όπως και στον Ημιμαραθώνιο του Midnight Brighton πάλι τον ίδιο χρόνο. Συνέχισα με τον ίδιο ρυθμό μέσα στη χρονιά με Ημιμαραθώνιους σε Milton Keynes, Tewkesbury, Kent, Surrey Hills, Woking, Marlow. Το 2013, αποφάσισα να δοκιμάσω να τρέξω τον δεύτερο συνολικά μου μαραθώνιο – μετά τον Αυθεντικό της Αθήνας, αυτή την φορά στο Manchester. Τον ίδιο χρόνο, συνέχισα τρέχοντας άλλους τρεις Μαραθώνιους, στο Leicester, στο A 20 Paths n’ Downs Kent, στο Portsmouth Coastal και στο The 17th Caythorpe Canter και κάπως έτσι όλα ξεκίνησαν…»

Μετά από τόσους αγώνες, έχετε ακόμα την ίδια χαρά και ανυπομονησία να πάρετε μέρος σε έναν ακόμα;

«Νομίζω, ότι ακόμη και τώρα, τρέχω ενστικτωδώς και απολαμβάνω κάθε μαραθώνιο σαν μια καινουργια, αν θέλετε, πρόκληση. Έχω ταξιδέψει σχεδόν σε ολόκληρη την Άγγλια κι αν είναι κάτι που απολαμβάνω μετά τον μαραθώνιο, είναι η ευκαιρία που μου δίνετε να ταξιδέψω σε διαφορετικά μέρη.»

Πόσους μαραθώνιους τρέχετε κάθε μήνα;

«Νομίζω από το 2016 που άρχισα πλέον να τρέχω συστηματικά κάθε Σαββατοκύριακο, ο μεγαλύτερος αριθμός που έχω τρέξει σε έναν μήνα είναι 10 και συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς.

Ακούγεται εξοντωτικό…

« Όσο περίεργο κι αν ακουστεί αυτό, δεν είναι τόσο κουραστικό να τρέχεις κάθε εβδομάδα μια μαραθώνια αποστάση, αλλά αυτό που αποτελεί πονοκέφαλος για μένα και για πολλούς συναθλητές μου, είναι ο προγραμματισμός να γραφτείς σε Μαραθώνιους πριν γίνουν sold out, να κλείσεις φθηνό B&B ή ξενοδοχείο. Επίσης, για μένα που δεν οδηγώ, είναι σημαντικό να κλείσω φθηνά εισιτήρια τρένου μια βδομάδα πριν την ημέρα που θα ταξιδέψω. Τους τελευταίους επτά μήνες, έχω μειώσει τους αγώνες μου σε 4 με 5 μηνιαίως και ο λόγος είναι οτι σκοπός μου είναι να επισκεφθώ και να τρέξω σε μέρη που δεν έχω ξανατρέξει. Κυρίως σε άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα πρόσφατα που έτρεξα στον μαραθώνιο του Lanzarote.»

Για πολλούς, αυτοί οι ρυθμοί είναι πραγματικά εξοντωτικοί ακόμα και στο άκουσμα τους. Εσείς πως το διαχειρίζεστε;

«Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι. Για μένα δεν παίζει κανένα ρόλο πόσους μαραθώνιους αγώνες έχω κάνει. Επ΄ουδενί δεν βλέπω τον εαυτό μου σαν κάτι σπουδαίο. Για μένα είναι ένα χόμπι, ξεδίνω από την καθημερινότητα, κυρίως της δουλειάς μου και απολαμβάνω το ταξίδι. Μου αρέσει να επισκέφτομαι μέρη που δεν έχω ξαναπάει και να είμαι ένα με την φύση.»

Πόσο επώδυνο είναι να τρέχεις 4 -5 μαραθώνιους κάθε μήνα;

«Δεν ξέρω αν είμαι ο πιο κατάλληλος για να δώσω συμβουλή σε αυτό. Φυσικά και είναι επώδυνο, αν δεν έχεις συνηθίσει. Αλλά όσο κι αν ακουστεί κάπως υπερβολικό αυτό που θα πω, όσο πιο πολύ τρέχεις, τόσο πιο πολύ συνηθίζεις εσύ ψυχολογικά και σωματικά την μαραθώνια απόσταση. Η άποψη μου είναι ότι πρέπει να ξέρεις τις αντοχές σου. Ο καθένας μας έχει διαφορετικο τρόπο λειτουργίας, για το πως βίωνει το σώμα μία μαραθώνια απόσταση και το πόσο γρήγορα το σώμα αναρρώνει από την προσπάθεια αυτή.»

Σε έναν αγώνα έχει σημασία η σωματική προετοιμασία ή η ψυχολογική;

«Σίγουρα και τα δύο. Η σωματική και πόσο δε η ψυχολογική προετοιμασία είναι αλληλένδετες. Δεν μπορείς να πας να τρέξεις απροετοίμαστος και με αυτό δεν εννοώ δίχως προπόνηση, αλλά πιο πολύ να μην έχεις τρέξει έναν επίσημο μαραθώνιο προσφάτως σε φυσικές συνθήκες και να περιμένεις να τρέξεις έναν σε μία εβδομάδα. Λόγω και της δουλειάς μου, όμως, νομίζω ότι η ψυχολογική προετοιμασία είναι μεγαλύτερης και ύψιστης σημασίας. Δεν νομίζω ότι κανένας μπορεί να αποδώσει αν έχει άγχος, στρες, ή δεν είναι κατάλληλα προετοιμάσμενος ψυχολογικά να τρέξει έναν μαραθώνιο. Προσωπικά, κοιτάω να έχω ένα ήσυχο βράδυ πριν κάθε αγώνα και να κοιμάμαι ημερησίως τουλάχιστον 8-9 ώρες.»

Σκέφτεστε κάτι την ώρα του αγώνα ή το μυαλό σας είναι μόνο στον τερματισμό;

«Σκέφτομαι πολλά πράγματα, αλλά όχι τον τερματισμό. Νομίζω ότι θα ήταν αγχώτικό να σκέφτομαι τον τερματισμό ή έστω σε ποιο χιλιόμετρο είμαι κάθε φορά, πριν τερματίσω. Εστιάζω στη φύση. Το μυαλό μου κοιτάει τον περιβάλλοντα χώρο. Τα δέντρα, τα βουνά, τις λιμνοθάλασσες. Για να είμαι ελικρινής, σκέφτομαι και την Ελλάδα. Τα κοντινά μου πρόσωπα, την αδελφή μου, τον ανηψιό μου, την μητέρα μου, και τον πατριό μου που μας μεγάλωσε σαν πατέρας. Πότε μου δεν έχω τρέξει με ακουστικά να ακούσω μουσική, και αυτό είναι κάτι που απαγορεύεται από τους κανονισμόυς του England Athletics. Δεν θα έτρεχα ούτως ή άλλως, ακόμη και να μην απαγορευόταν.»

Τι εφόδια πρέπει κάποιος να διαθέτει για να τρέξει μαραθώνιο;

«Πραγματικά, δεν θέλω να φανώ ειδήμων, αλλά όσο και απλό, λιτό και κλισέ και αν ακουστεί αυτό, νομίζω ότι θέλει απλά θέληση. Αν το δει κάποιος σοβαρά, αν το δει σαν μια προσωπική του υπόθεση και ετοιμαστεί σωματικά και ψυχολογικά για τη μαραθώνια απόσταση, τότε είναι εφικτό. Αυτό νομίζω ότι χρειάζεται. Και όλοι μπορούμε να το κάνουμε.»

Εχετε σκεφτεί κατά τη διάρκεια Μαραθωνίου να εγκαταλείψετε τον αγώνα; Το κάνατε τελικά ή όχι;

«Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μου δεν έχω σκεφθεί να εγκαταλείψω. Έχω τρέξει δύο μαραθώνιους σε μία μέρα, δύο φόρες ως τώρα. Τον Αύγουστο του 2016, και τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου και ακόμη και τότε, δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό να εγκαταλείψω.»

Ο Μαραθώνιος τι νομίζετε ότι είναι τελικά. Είναι ακόμα αγώνας ή η τάση του ανθρώπου να ξεπεράσει τον εαυτό του και τα όρια του;

«Νομίζω για τον καθένα μπορεί να σημαίνει κάτι το ξεχωριστό. Για μένα προσωπικά είναι η υπέρβαση, ένας αγώνας όχι με συναθλητή σου, αλλά με τον ίδιο σου τον εαυτό. Νομίζω είναι η τάση του ανθρώπου να δοκιμάσει τις αντοχές του, στο κρύο, στην βροχή, στο χιόνι, στις πιο αντίξοες συνθήκες και να δει αν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει. Δεν είναι τυχαίο ότι βλέπεις πολλούς να ξεσπάνε σε κλάματα κατά τον τερματισμό, γιατί η ψυχολογική φόρτιση πλέον φεύγει από το σώμα τους και ξεσπούν.»

Πρέπει το παράδειγμα σας, να ξεκινήσετε να τρέχετε Μαραθώνιο σε κάπως πιο μεγάλη ηλικία, να το ακολουθήσουν και άλλοι;

«Δεν νομίζω ότι η ηλικία παίζει ρόλο αυτή καθ’ αυτή, αλλά νομίζω πιο πολύ το πως συντηρείς τον εαυτό σου, σχετικά με τη διατροφή σου και τον τρόπο ζωής σου εν γένει. Έχω γνωρίσει πολλούς οι οποίοι άρχισαν σαν να τρέχουν Μαραθώνιους σε ηλικία 45-50 ετών. Νομίζω η οποιανδήποτε ενασχόληση με την φυσική γυμναστική είναι υγεία. Είτε αυτό είναι η μαραθώνια χιλιομετρική απόσταση ή μικρότερη. Είμαι χορτοφάγος 22 χρόνια, για ηθικούς λόγους προς τα ζώα, δίχως αυτό να σημαίνει ότι απαραιτήτως με έχει βοηθήσει στο μαραθώνιο. Αλλά, σίγουρα με έχει βοηθήσει στις αντοχές μου. Όπως και να ΄χει, πραγματικά, χαίρομαι όταν βλέπω ανθρώπους να προτιμούν να τρέξουν, από το να κάθονται να βλέπουν τηλεόραση ή να παίζουν με τα κινητά.»

Πηγή: gazzetta.gr

 

 

 

Previous ArticleNext Article

A Woman Can Be: Και τώρα… Ωκεανία!

A Woman Can Be: Και τώρα… Ωκεανία!

Δύο δυναμικές γυναίκες αφήνουν την καθημερινότητα και ξεκινούν το επόμενο βήμα που θα τους φέρει πιο κοντά στο στόχο των 7 Summits, δηλαδή στην κατάκτηση της ψηλότερης κορυφής κάθε ηπείρου.

Συγκεκριμένα, η Βανέσα Αρχοντίδου και η Χριστίνα Φλαμπούρη μετά την επίτευξη των τεσσάρων πρώτων κορυφών, από τις επτά συνολικά που έχουν θέσει ως στόχο, σχεδιάζουν την κατάκτηση της πέμπτης κορυφής, το Carstensz Pyramid (4.884μ.) στην Ωκεανία. Είναι η ψηλότερη νησιωτική κορυφή στον πλανήτη αλλά δεν είναι από τις ψηλότερες του project. Είναι η πιο τεχνική και περιλαμβάνει και άλλες παραμέτρους (ζούγκλα, ελάχιστη υποστήριξη από τοπικούς οδηγούς, περιοχή με έντονη πολιτική αστάθεια και συγκρούσεις) που την κάνουν δύσκολη και της δίνουν ένα ιδιαίτερο χρώμα περιπέτειας. Η αποστολή των δύο γυναικών αναχωρεί από την Ελλάδα στις 12 Αυγούστου, με την επιστροφή στην Αθήνα να έχει προγραμματιστεί για τις 4 Σεπτεμβρίου.

Οι δύο ορειβάτισσες, με αφορμή την αποστολή τους, θέλησαν να δώσουν έναν τόνο από το εγχείρημά τους. Αρχικά η Βανέσα Αρχοντίδου, τόνισε ότι: «Το να κατακτήσει μια γυναίκα υψηλές θέσεις στον επαγγελματικό τομέα είναι πολύ δύσκολο και χρειάζονται πολλές θυσίες, χρόνος και υπομονή. Το να γευτείς, όμως, την κατάκτηση μιας κορυφής σε ένα από τα 7 υψηλότερα σημεία του πλανήτη είναι αξία ανεκτίμητη!

Πόσο δε, όταν αυτό έχει συμβεί ήδη σε 4 κορυφές και απομένουν άλλες 3 για να ολοκληρωθεί το 7 Summits Project. Ελπίζουμε να έχουμε υγεία, να έχουμε τύχη και η πίστη μας σε συνδυασμό με το θέλω μας, να μας δώσουν τη δυνατότητα να ανεβάσουμε την ελληνική σημαία σε μια ακόμη σημαντική κορυφή».

Παράλληλα η Χριστίνα Φλαμπούρη, πρόσθεσε: «Η κατάκτηση κάθε κορυφής είναι δύσκολη αλλά γίνεται ακόμα πιο σημαντική όταν την κατακτάς σαν μέλος μιας ομάδας, τότε η ικανοποίηση είναι μεγαλύτερη.

Με την Βανέσα γίναμε ομάδα το 2015, τον τελευταίο καιρό όμως η ομάδα του ‘A Woman Can Be’ μεγάλωσε και πλέον έχουμε στο πλευρό μας μια ομάδα εθελοντών που μας βοηθάει να έρθουμε πιο κοντά στην ολοκλήρωση του στόχου. Το γεγονός αυτό μας κάνει να νιώθουμε πιο δυνατές και να γεμίζουμε αυτοπεποίθηση για την κατάκτηση της επόμενης κορφής».

Την αποστολή στην Ωκεανία στηρίζουν εταιρείες που πίστεψαν και εμπνεύστηκαν από το όραμα των 2 κοριτσιών:

Gold Supporter: Samsung Electronics Hellas με το Quick Drive

Silver Supporters: Gerolymatos International με το Sinomarin, Herbalife International Greece

Supporters:  Aktina Travel Group, Alpamayo Pro, The North Face

Μετά την Ωκεανία, σειρά θα πάρουν η κατάκτηση της κορυφής του Everest (8.848μ.), στην Ασία και η κορυφή Vinson Massif (4.892μ.), στην Ανταρκτική, ώστε να ολοκληρωθεί το project.

Να τονίσουμε ότι το A Woman Can Be: 7 Summits project πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ).

Η ιστορία της Βανέσας Αρχοντίδου και της Χριστίνας Φλαμπούρη είναι κάτι παραπάνω από ένας στόχος ζωής, είναι μια ιστορία που εμπνέει τις καρδιές όλων. Σε αυτή την προσπάθεια, μπορείς να γίνεις κι εσύ μέλος της ομάδας. Μάθε περισσότερα και υποστήριξε την προσπάθεια τους μέσα από την σελίδα τους: http://awomancanbe.com/contribute/

Υπό την Αιγίδα του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού

Website: http://awomancanbe.com/

Facebook: https://www.facebook.com/awomancanbe/

Instagram: https://www.instagram.com/awomancanbe/

Hashtag: #awomancanbe

Email Επικοινωνίας: [email protected]

Βαγέλλης Ασπρόμουγγος: Θα κάνω ότι μου αρέσει εμένα και όχι ότι αρέσει στον καρκίνο

Βαγέλλης Ασπρομούγγος: «Θα κάνω ότι μου αρέσει εμένα και όχι ότι αρέσει στον καρκίνο»

Υπάρχουν πολλές φράσεις κλισέ με τις οποίες μπορείς να ξεκινήσεις ένα θέμα που αφορά τον Βαγγέλη Ασπρόμουγγο. «Νίκησε το καρκίνο», «μαχητής της ζωής», « η συγκινητική ιστορία ενός καρκινοπαθή που δίνει μαθήματα δύναμης και αντοχής»… και ο κατάλογος ατελείωτος.

Εγώ τον γνώρισα στο  πιο χαρούμενο περιβάλλον που γίνεται να ανταμώσεις με κάποιον, στις αθλητικές διαδρομές. Τρέξαμε, κολυμπήσαμε, ήπιαμε και τρεις μπύρες και μπορώ να γράψω ένα πράγμα… ο τύπος γουστάρει να ΖΕΙ!!!!!  Αφού ολοκλήρωσε το τρίτο του τρίαθλο, αράξαμε στις όχθες της λίμνης Δόξας και ξετυλίξαμε ένα κουβάρι που έχει πολλές αναποδιές αλλά και μεγάλο τσαμπουκά.

Ποιος κερδίζει θα μάθετε στο τέλος του κειμένου…

Γεμάτα 40άρης και Ταύρος στο ζώδιο, ο Βαγγέλης σπούδασε φωτογραφία με ειδίκευση στο φωτορεπορτάζ ενώ τώρα έχει με το δίδυμο αδερφό του  μια εταιρεία με barcodes και ετικέτες. Ο αθλητισμός ήταν πάντα μέσα στην καθημερινότητα του.

«Με θυμάμαι πάντα τα να ασχολούμαι με κάτι. Στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ ήμουν αρκετά κακός και στράφηκα στο χάντμπολ. Επίσης έκανα σκι στο βουνό ενώ από μικρός είχα και ένα mountain bike. Το 2012 ήρθε μια στιγμή που αποδείχθηκε καταλυτική. Έπεσα με το mountain και έβγαλα το δεξί μου ώμο.Οι γιατροί μου είπανε πως για ένα χρόνο δεν έπρεπε να ξαναπέσω και τότε άρχισα να τρέχω. Ακολουθώντας τη συμβολή ενός φίλου έβαλα στόχο  τον κλασσικό μαραθώνιο. Με μεγαλύτερο log run 9χλμ,έτρεξα το  Νοέμβριο του 2012. Εννοείται πως ήταν λάθος που πήγα απροετοίμαστος.  Τον τερμάτισα καθαρά λόγω μυαλού και όχι σώματος. Έκανα να περπατήσω δύο εβδομάδες. Θεωρώ πως το μυαλό και το πνεύμα υπερνικάει το σώμα, όταν χρειάζεται. Το έχουν πει σπουδαίοι αθλητές, όπως ο Κούρος, και το πιστεύω απόλυτα. Επίσης έτρεχα και σαν συνοδηγός σε ράλι, σε άσφαλτο πιο πολύ. Ήμουν με έναν πολύ ταλαντούχο οδηγό το Βασίλη Ζάχο και είχαμε διακρίσεις.»

– Ποιος είναι ο κοινός παρανομαστής τόσο διαφορετικών επιλογών; Από το χάντμπολ στο mountain και από το Μαραθώνιο στο ράλι;

«Το κοινό τους σημείο είναι πως δε μου αρέσει να κάθομαι σε μια καρέκλα. Σκέψου πως όταν διαγνώστηκα το 2013 μετά το Μαραθώνιο της Αθήνας, το να ήμουν μέσα σε ένα νοσοκομείο με τρέλαινε. Δεν μπορούσα να διανοηθώ πως θα μου απαγορεύσουν οι γιατροί να κάνω ότι θέλω.»  Ένας πόνος, ένα πρήξιμο, μια διάγνωση και ο Βαγγέλης βρέθηκε από το να κυνηγάει το χρόνο στους αγώνες να κυνηγάει τη ζωή!!! «Είδα στο σώμα μου μια συγκεκριμένη αλλαγή στους όρχεις. Λόγω ελλιπούς ενημέρωσης δεν το έψαξα σωστά. Περίμενα να φύγει το πρήξιμο,, αλλά  όταν άρχισε να με ενοχλεί στην καθημερινότητα μου, ακολούθησα τη συμβουλή γιατρού. Είχα μια κακοήθεια στον αριστερό όρχη, και έπρεπε να κάνω αφαίρεση. Την έκανα το Μάιο του 2013, δύο μέρες πριν τα γενέθλιά μου, τη στιγμή που είχα ανακοινώσει στους φίλους πως θα ξεκινήσω προετοιμασία για να κάνω τρίαθλο. Φυσικά όλα ήρθαν πίσω. Έκανα χημειοθεραπείες και σιγά-σιγά άρχισα να προπονούμαι για τρίαθλο».

Έχω πολλά πράγματα για τα οποία πρέπει να ζω

– Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα τέτοιο σοκ, πρέπει να ψάξεις από που θα πιαστείς. Ποια ήταν η πηγή της δύναμης;

«Όταν έμαθα πως έχω καρκίνο και είναι και επιθετικός, αισθάνθηκα μεγάλο φόβο και στεναχώρια. Τσαντίστηκα που πλησίαζαν τα γενέθλια μου. Όλο αυτό κράτησε μισή ώρα. Μετά σκέφτηκα πως δεν θα του περάσει του καρκίνου. Έχω πολλά πράγματα για τα οποία πρέπει να ζω, όπως η οικογένεια μου, οι φίλοι μου, τα πράγματα που κάνω στην καθημερινότητα μου. Μου αρέσει η ζωή και έβαλα προτεραιότητα να νικήσω τον καρκίνο. Έκανα της χημειοθεραπείες, έκατσα 20 μήνες καθαρός και μετά σε έναν επανέλεγχο με διαγνώσανε με καρκίνο στους κοιλιακούς λεμφαδένες. Και έκανα δεύτερη πιο δυνατή χημειοθεραπεία. Μετά από δέκα μήνες είχα μια δεύτερη υποτροπή και έφυγα στην Κολωνία για λεμφαδενικό καθαρισμό. Σε μια πολύ δύσκολη και επικίνδυνη επέμβαση που κράτησε δέκα ώρες, μου αντικατέστησαν ένα τμήμα της κεντρικής αορτής. Μετά από 24 ώρες κατάφερα και σηκώθηκα να περπατήσω. Αυτά ήταν και τα πρώτα βήματα για να ξεκινήσω τρίαθλο.  Από τα πρώτα πράγματα που ρώτησα τον γιατρό ήταν αν θα μπορούσα να κάνω προπόνηση υψηλής έντασης»

– Μετά από τέτοια περιπέτεια δεν θα ήταν λογικό να επανέλθεις με τρέξιμο ή ποδήλατο; Αργά και σταθερά;

«Θα κάνω ότι μου αρέσει εμένα και όχι ότι αρέσει στον καρκίνο. Θα βαριόμουν να έκανα μόνο τρέξιμο ή μόνο ποδήλατο. Το κολύμπι δεν το είχα δοκιμάσει και ξεκίνησα προπονήσεις με την ομάδα του Γιάννη Ψαρέλη. Τώρα είναι το αγαπημένο μου. Αν έπρεπε να κρατήσω κάτι, αυτό θα ήταν η κολύμβηση. Στους αγώνες τριάθλου συμμετέχω όχι για το χρόνο αλλά για τη μαγεία του τερματισμού. Όταν έχει προηγηθεί μια τέτοια περιπέτεια υγείας, μπορείς να φανταστείς τι σημαίνει να τερματίζω. Επιπλέον οι διοργανώσεις τριάθλου είναι γεμάτες χαρά και θετική ενέργεια. Είμαστε   μια οικογένεια όσοι συμμετέχουμε.»

 Θα τερμάτιζα ακόμα και αν έπρεπε να συρθώ μέχρι τη γραμμή του τερματισμού.

 – Η επιθυμία υπήρχε, προετοιμασία έκανες , γιατί άργησε η στιγμή της πρώτης εκκίνησης;

«Τέσσερις φορές ήμουν φουλ φορμαρισμένος. Τη στιγμή που ήμουν έτοιμος να επιλέξω έναν αγώνα έκανα επανέλεγχο και είχα αρνητική διάγνωση. Αυτό με πείσμωνε ακόμα περισσότερο. Το 2016 από τον Αύγουστο μέχρι το Δεκέμβριο τελείωσα μια μεγάλη θεραπεία με αυτόλογη μεταμόσχευση μυελού των οστών. Τρεις συνεχόμενες θεραπείες ανά δεκαπέντε μέρες. Είχα πει στον εαυτό μου, αν καταφέρω και βγω ζωντανός, θα κάνω το πρώτο μου τρίαθλο ότι και αν γίνει. Είχα βάλει στόχο τη Λίμνη Δόξα γιατί είναι μια ήρεμη διαδρομή, το είχα συζητήσει και με τη Δανάη Μωραΐτη. Το έκανα σε  2ώρες, ενώ φέτος το έκανα σε μιάμιση. Βγήκε από μέσα μου ένα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. Όλοι μπορούμε, το ανθρώπινο μυαλό και η ανθρώπινη θέληση δεν τιθασεύονται. Θα τερμάτιζα ακόμα και αν έπρεπε να συρθώ μέχρι τη γραμμή του τερματισμού. Είναι η προσωπική νίκη που με βοήθησε να γυρίσω σελίδα και να συνεχίσω τη ζωή μου. Από τότε έχω συμμετάσχει σε 3 αγώνες τριάθλου. Το ένα ήταν σκυτάλη με τον Νίκο Παπαγγελή στον Σχινιά, η φετινή Λίμνη Δόξα και το Syros Triathlon που ήταν το αποκορύφωμα γιατί συμμετείχα στο Brave Light και έζησα όλες τις μέρες τις διοργάνωσης.

#cancelthecancer

«Προέκυψε όταν ήμουν μέσα στο νοσοκομείο. Έψαχνα μέσα στα social media να βρω κάτι σχετικά με το τρίαθλο.  Να βρω αν υπάρχουν άνθρωποι που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο και ασχολούνται με τον αθλητισμό και μοιράζονται την προσπάθεια τους. Αποφάσισα να κάνω μια σελίδα γύρω από τον  εαυτό μου ώστε να παίρνουν κουράγιο όσοι ζουν ότι και εγώ. Να βλέπουν  πως μπορεί να υπάρξει η επόμενη μέρα. Η σχέση είναι αμφίδρομη γιατί και  εγώ παίρνω δύναμη από τα μηνύματα που μου στέλνουν.  

– Ποια σκέψη σε κρατάει δυνατό στον αγώνα;

Το γούρι μου είναι οι κοντινοί μου άνθρωποι. Η οικογένεια και οι φίλοι μου.  Σε κάθε αγώνα τρέχω για φίλους μου που έχουν νοσήσει και κάνουν θεραπεία. Τους αφιερώνω τον τερματισμό μου. Σου δίνει μεγάλη χαρά να σου αφιερώνει κάτι κάποιος που περνάει την ίδια περιπέτεια με εσένα. Είναι σα να σου λέει σε περιμένω»

– Πάμε σε στυλ βραβεία Όσκαρ…. Ποιους θες να ευχαριστήσεις ;

«Θέλω να ευχαριστήσω τον φίλο μου Γιώργο, γνωστός και σαν icnoc . Ποδηλάτης και ταλαντούχος γραφίστας, είναι «συνεργός» στο «cancel the cancer». Δική του σκέψη ήταν το logo και η σχεδίαση. Να μπουν στη σελίδα  και άλλοι καρκινοπαθείς που ασχολούνται με τον αθλητισμό ώστε να δίνουμε κουράγιο σε όσους νοσηλεύονται. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τον Στέλιο Ανδρεάδη. Με τις συμβουλές και την καθοδήγησή του κατάφερα να τερματίσω στους αγώνες μου. Με βοήθησε και με το κολυμβητήριο Blue Swimming Center όπου έκανα προπονήσεις.  Σε ότι αφορά το ποδήλατο, ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Νίκο Κασσιμάτη και την οικογένεια του. Είναι φίλος αδελφικός. Τέλος ευχαριστώ  την οικογένεια μου που αγαπώ πολύ και τους φίλους μου τριαθλητές.»

– Ποιος είναι ο επόμενος στόχος;

«Είσαι ο πρώτος που το μαθαίνεις. Επόμενος στόχος είναι το Half  Ironman στο Costa Navarino  κάνοντας σκυτάλη με το Νίκο Παπαγγελή ο οποίος είχε νοσήσει με καρκίνο. Θέλουμε να προετοιμαστούμε κατάλληλα και να στείλουμε ένα μήνυμα και εκτός συνόρων.»

Pindus D.U.S.T.: Η Ασημίνα Ιγγλέζου τρέχει ολόκληρη την οροσειρά της Πίνδου! (vid)

Pindus D.U.S.T.: Η Ασημίνα Ιγγλέζου τρέχει ολόκληρη την οροσειρά της Πίνδου! (vid)

To “Pindus D.U.S.T.” (Pindus Delphi Ultra Survival Trek) είναι μια μοναχική, ορειβατική διάσχιση ταχύτητας ολόκληρης της οροσειράς της Πίνδου, που για πρώτη φορά θα επιχειρηθεί σε λίγες μέρες από την Ασημίνα Ιγγλέζου.

Σε λιγότερο από 15 ημέρες 500 χλμ

Η απόσταση που η Ασημίνα θα διανύσει σε λιγότερο από 15 ημέρες τρέχοντας και περπατώντας με την ελάχιστη εξωτερική υποστήριξη, έχει μήκος περίπου 500 χιλιόμετρα, ανηφορίζει συνολικά για πάνω από 32.000 μέτρα και περνά από 12 κορυφές βουνών.

To “Pindus D.U.S.T.” (Pindus Delphi Ultra Survival Trek) είναι μια μοναχική, ορειβατική διάσχιση ταχύτητας ολόκληρης της οροσειράς της Πίνδου, που για πρώτη φορά θα επιχειρηθεί σε λίγες μέρες από την Ασημίνα Ιγγλέζου. Η απόσταση που η Ασημίνα θα διανύσει σε λιγότερο από 15 ημέρες τρέχοντας και περπατώντας με την ελάχιστη εξωτερική υποστήριξη, έχει μήκος περίπου 500 χιλιόμετρα, ανηφορίζει συνολικά για πάνω από 32.000 μέτρα και περνά από 12 κορυφές βουνών.

Από το Γράμμο στους Δελφούς

Η διαδρομή του DUST αποτελεί τη συντομότερη νοητή γραμμή που συνδέει τις δύο άκρες της οροσειράς, από την αρχή της στο Γράμμο μέχρι το τέλος της στους Δελφούς. Η πορεία κινείται σε πάνω σε μονοπάτια αλλά και εκτός μονοπατιών, σε άγριο και παρθένο πεδίο, πάνω από κορυφογραμμές, μέσα σε χαράδρες και δάση), κρύβοντας αμέτρητους κινδύνους για την ασφάλεια της Ασημίνας. Για λόγους αξιοπιστίας, το όλο εγχείρημα που ξεκινά στις 21 Ιουλίου, θα καταγραφεί χάρη στην διαθέσιμη δορυφορική τεχνολογία και η πορεία της θα εμφανίζεται σε πραγματικό χρόνο.

Η περιπέτειά της θα γυριστεί σε ταινία, με σκοπό να προβληθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, κάνοντας γνωστή την Πίνδο και τις αμέτρητες δυνατότητες που προσφέρει η ορεινή Ελλάδα για τουρισμό! Πάνω της θα μεταφέρει δορυφορικό πομπό. Περισσότερες λεπτομέρειες για ατο Pindus DUST βρίσκονται στο μπλογκ της Ασημίνας, αθλήτριας ορεινού τρεξίματος, στη διεύθυνση www.asiminainglezou.com

Ποια είναι η Ασημίνα

Η Ασημίνα Ιγγλέζου, είναι μητέρα δυο παιδιών και αθλήτρια των βουνών, με διακρίσεις σε αρκετούς αγώνες ορεινού τρεξίματος, έχοντας ολοκληρώσει το 2017 τους επτά πιο δύσκολους βουνίσιους αγώνες μεγάλων διαδρομών (ultra-trail) στην Ελλάδα. H Ασημίνα, μια πολυδιάστατη προσωπικότητα, ασχολείται και με άλλες δραστηριότητες έχοντας αρκετές διακρίσεις και στο χώρο του modelling, της ομορφιάς ως( Best Body 2014 στον διεθνή διαγωνισμό Mrs Globe) αλλά και ως παρουσιάστρια στην τηλεόραση.

Δείτε το βίντεο

Send this to a friend