Η αναβολή αγώνων κάνει τους δρομείς λιγότερο ευάλωτους στον Κορωνοϊό!

Τα άτομα που διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο για τον Κορωνοϊό είναι οι ηλικιωμένοι ή πολύ νέοι άνθρωποι.

Τα μέτρα ασφαλείας της ελληνικής Κυβέρνησης κρίνονται επιβεβλημένα σε μια προσπάθεια περιορισμού της επιδημίας. Δεν είναι τυχαίο ότι πρώτα έκλεισαν τα ΚΑΠΗ και στη συνέχεια τα σχολεία, ιδρύματα δηλαδή που φιλοξενούν τις λεγόμενες ευπαθείς ομάδες. Και μπορεί στα παιδιά ο δείκτης θνησιμότητας να είναι μικρός, ένας άλλος δείκτης, ωστόσο, της μετάδοσης του ιού είναι μεγάλος.

Οι δρομείς που γυμνάζονται κανονικά δεν χρειάζεται να ανησυχούν περισσότερο από τον μέσο άνθρωπο, αλλά οι δρομείς που έχουν μόλις τελειώσει έναν μαραθώνιο ή έναν ημιμαραθώνιο διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο.

Σύμφωνα με όσα τονίζει ο David C. Nieman, καθηγητής υγείας στο Appalachian State University και διευθυντής του Εργαστηρίου Ανθρώπινου Ελέγχου στην ερευνητική πανεπιστημιούπολη της Βόρειας Καρολίνας, στο runnersworld.com:

«Σε γενικές γραμμές, για τους δρομείς προπονούνται κανονικά, δεν υπάρχει κανένας παραπάνω κίνδυνος, σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπους, εκτός από εκείνους που υπερπροπονούνται και κουράζονται πάρα πολύ. Με δεδομένο ότι η ήπια άσκηση, ενισχύει το ανοσοποιητικό, ίσως μάλιστα οι δρομείς να έχουν κάποιες πιθανότητες λιγότερες να αρρωστήσουν με λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος»

Πώς ένας αγώνας επηρεάζει το ανοσοποιητικό σύστημα 

Οι δρομείς – και άλλοι αθλούμενοι που ασκούνται τακτικά – είναι γενικά λιγότερο πιθανό να αρρωστήσουν αυτούς τους τύπους λοιμώξεων από τους ανθρώπους που δεν είναι ενεργοί, πρόσθεσε ο Nieman.

Η εξαίρεση; Εκείνοι που εξοντώνονται στην προπόνηση ή έχουν μόλις ολοκληρώσει έναν αγώνα μεγάλης απόστασης.

Τι είναι η κορτιζόλη και πως “καταστρέφει” την προπόνησή σας

«Όταν φτάσετε στην κορύφωση της προπόνησης μεγάλης έντασης ή ολοκληρώσετε έναν αγώνα μεγάλης απόστασης, τότε είστε πιο ευάλωτοι σε λοίμωξη», τονίζει ο Nieman. “Για παράδειγμα, μετά από έναν μαραθώνιο, οι δρομείς είναι έξι φορές πιο πιθανό να αρρωστήσουν με μια λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος απ ‘ οτι άνθρωποι που δεν αγωνίστηκαν, επειδή σε έναν αγώνα, πάντα ένας δρομέας δίνει κάτι παραπάνω από ότι στην προπόνησή του. Η θέληση για έναν καλύτερο χρόνο σε έναν αγώνα, προκαλεί επίσης ένα άγχος στο ανοσοποιητικό σας σύστημα, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο κατάρρευσης ή μιας λοίμωξης τις επόμενες εβδομάδες».

Πέρα λοιπόν από το θέμα της συνάθροισης, υπάρχουν και άλλοι λόγοι που αγώνες δρόμου καλό είναι να μην πραγματοποιούνται.

Πώς Κορωνοϊός επηρεάζει τους αγώνες

Οι περισσότεροι μεγάλοι αγώνες σε ολόκληρο τον κόσμο, είτε αναβλήθηκαν είτε ακυρώθηκαν, κάτι που είναι απόλυτα λογικό.

Ο κορωνοϊός βγάζει… νοκ άουτ Μαραθωνίους σε ολόκληρο τον κόσμο

Στην Ελλάδα ισχύει ακριβώς το ίδιο για τον μήνα Μάρτιο και περιμένουμε τις εξελίξεις τους επόμενους μήνες για να δούμε πότε θα διεξαχθούν ξανά κανονικά αγώνες δρόμου.

Τσουνάμι αναβολών: Μάρτης… γδάρτης για τους αγώνες δρόμου

Σίγουρα, αυτό έχει προκαλέσει έναν… εκνευρισμό σε ορισμένους δρομείς, ωστόσο και αυτοί πρέπει να αντιληφθούν ότι οι συγκεκριμένες αποφάσεις αποτελούν… μονόδρομο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.

“Η σημερινή διεθνής κατάσταση θα έθετε σοβαρά σε κίνδυνο τους πολίτες, ειδικά σε αγώνες που έχουν διεθνείς συμμετοχές. Έτσι κι αλλιώς  πολλές χώρες περιορίζουν τώρα τα διεθνή ταξίδια, λόγω καραντίνας και συμβουλεύουν τους πολίτες και τους διοργανωτές αγώνων και event να αποφεύγουν τις μαζικές συγκεντρώσεις”, ανέφερε ανακοίνωση της IAAF στις 6 Μαρτίου, δίνοντας έτσι ένα μήνυμα για το τι πρέπει να συμβεί στη δρομική κοινότητα.

Υπομονή…

Οι δρομείς θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν τους στερεί κανείς το τρέξιμο. Η προπονήσεις συνεχίζονται κανονικά για όλους. Οι αγώνες σαν εκδηλώσεις συνάθροισης, δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τον κανόνα.

Όλες οι αεροπορικές εταιρίες, είναι πλέον πιο ελαστικές με τις αλλαγές στις ημερομηνίες των εισιτηρίων, ενώ και οι εγγραφές τους είναι ασφαλείς και ισχύουν σε όποια ημερομηνία και αν διεξαχθούν οι αγώνες.

Σίγουρα, πολλά πράγματα θα αλλάξουν στον προγραμματισμό για φέτος, αλλά μιλάμε για μια πρωτόγνωρη κατάσταση και ειδικές συνθήκες.

Το σίγουρο είναι ένα: Οι αγώνες θα γίνουν πάλι. Είτε αργότερα, είτε του χρόνου. Για να είμαστε, όμως, εκεί και να τους χαρούμε, θα πρέπει να είμαστε υγιείς.

Με πληροφορίες από το runnersworld.com

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

Previous ArticleNext Article

Η «απληστία» του πρωταθλητή: Το ξεκίνημα

Γράφει η Ελπίδα Τόκα*

Από μικρό κοριτσάκι ήμουνα πολύ δραστήρια και ανήσυχη. Αυτό βέβαια ερχόταν σε απόλυτη αντίθεση με το γεγονός ότι απεχθανόμουν το περπάτημα.

Έτσι σε όλες τις βόλτες, από τότε που κατάφερα να στηρίζομαι στα πόδια μου, έτρεχα σαν παλαβό με τους γονείς μου να με κυνηγάνε. Βέβαια, αυτό δεν αποτελούσε ούτε πρόβλημα ούτε προβληματισμό για τη μητέρα μου, πρώην πρωταθλήτρια στίβου Τσεχίας.

Αντιθέτως, ήταν η αφορμή να με στείλει πρόωρα κιόλας να αγωνιστώ. Η πρώτη μου επαφή με τον στίβο ήταν στα 5 χρόνια μου, όταν σε τοπικούς αγώνες στίβου όπου συμμετείχε η μεγαλύτερη αδερφή μου, χάλασα τον κόσμο με τη γκρίνια μου για να αγωνιστώ ΚΑΙ ΕΓΩ.

Φυσικά το ΚΑΙ ΕΓΩ ήταν η αγαπημένη μου φράση για οτιδήποτε  έκανε η αδερφή μου που τόσο πολύ θαύμαζα. Έτσι, με τη μητέρα μου να μεσολαβεί ως γυμνάστρια, μπήκα στην γραμμή εκκίνησης των 50μ κατηγορίας mini (ηλικίες 9-11 ετών) όπου προφανώς και τερμάτισα τελευταία. Όμως αυτό δεν με αποθάρρυνε στο να θέλω ΚΑΙ ΕΓΩ να γίνω αθλήτρια και να μαζεύω μετάλλια…

Έτσι, με τα χρόνια και με μοναδική προπόνηση τις βόλτες, τις παιδικές χαρές και τις κόντρες με τον αγαπημένο μου σκύλο έφτασα στα 12 μου χρόνια να αγωνίζομαι στα 600μ τοπικού ανώμαλου δρόμου και για πρώτη φορά να τερματίζω…πρώτη!

Τι όμορφη αυτή η αίσθηση του νικητή!

Σε εκείνη την ηλικία, ειδικά όταν μένεις στην επαρχία ούτε ξέρεις, ούτε σε νοιάζει αν υπάρχουν και άλλα κορίτσια σαν εσένα που τρέχουν  σε αγώνες, κάπου αλλού. Στον αγώνα μου και στις γύρω περιοχές ήμουν η καλύτερη και αυτό ήταν αρκετό για να με κάνει χαρούμενη. Έτσι όταν άκουσα για το σχολικό πρωτάθλημα ήμουν η πρώτη που έτρεξα να δηλώσω συμμετοχή.

Οι αγώνες θα γινόντουσαν στον Μαραθώνα και αφορούσαν ολόκληρη την ανατολική Αττική. Πριν την εκκίνηση άκουγα κάτι για χρόνους και πως το φαβορί είχε στα πόδια του επίδοση κοντά στο 1 λεπτό και 55 δεύτερα. Πωπω… ακουγόταν πολύ γρήγορο, αν αναλογιστείς ότι εγώ είχα τρέξει κάπου στα 2 λεπτά σε εκείνον τον τοπικό αγώνα…

Κι όμως, από την αρχή της κούρσας φρόντισα να μπω μπροστά και μέχρι το τέλος να μην αφήσω κανένα άλλο κορίτσι να μου στερήσει το κύπελλο. Έτσι έγινα εγώ το φαβορί και ανακάλυψα πως το αγαπημένο μου παιχνίδι λεγόταν ΣΤΙΒΟΣ!

Από εκείνη τη στιγμή δεν άφηνα αγώνα που να μην συμμετέχω. Στα 600μ ως ένα από τα φαβορί (αχ, τι ωραίος χαρακτηρισμός!) και σε άλλα αγωνίσματα ως απλή αγωνίστρια. Με το πέρασμα των χρόνων, στη β’ γυμνασίου προκρίθηκα στην β φάση των σχολικών αγώνων.

Πλέον ως αθλήτρια των 300μ. Ήταν η χρονιά που ξεκίνησα να προπονούμαι λίγο πιο οργανωμένα και να έχω συνείδηση των επιδόσεων. Κυνηγούσα την πρόκριση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της ηλικίας μου. Βέβαια για να το πετύχω θα έπρεπε να είμαι στις πρώτες θέσεις στον τελικό του αγωνίσματος. Πρώτη φορά σε μία τέτοια διοργάνωση (θα συναγωνιζόμουν κορίτσια από τη μισή Ελλάδα!) και έπρεπε να πετύχω την ίδια μέρα δύο καλές επιδόσεις…

Με μεγάλη προσπάθεια προκρίθηκα με την τελευταία επίδοση στον τελικό και εκεί φυσικά ήθελα ένα μετάλλιο και την πρόκριση στο πανελλήνιο. Όμως τερμάτισα όγδοη. Για την 14χρονη, τότε, Ελπίδα η όγδοη θέση του τελικού σήμαινε τελευταία και μάλιστα αποτυχία. Δεν θα κρύψω ότι είχα χωθεί κάπου στα αποδυτήρια κλαίγοντας. Δεν ήθελα να δω κανέναν. Ντρεπόμουνα που δεν πέτυχα τον στόχο μου. Ό,τι και να μου έλεγαν δεν μπορούσε να με παρηγορήσει. Μόνο η αδερφή μου ήξερε εκείνη τη στιγμή να με συνεφέρει. Και αυτό έκανε δείχνοντάς μου τις επιλογές μου. Και καμία από αυτές δεν ήταν το κλάμα. Η μία επιλογή ήταν ο συμβιβασμός.

Η άλλη όμως ήταν το πείσμα και η μετατροπή του ονείρου σε πραγματικό στόχο. Χαρακτηριστικά μου είπε πως για να πετύχω πανελλήνιες διακρίσεις θα πρέπει να μετατρέψω την αθλητική μου ζωή και νοοτροπία σε αυτή του πρωταθλητή. Να έχω πρόγραμμα, να προσέχω τη διατροφή μου και όλη μου η καθημερινότητα να έχει ως επίκεντρο τον στίβο και την αυτοβελτίωση.

Τότε ακριβώς ήταν το χρονικό σημείο όπου άρχισα να καταλαβαίνω ότι η ΑΠΟΤΥΧΙΑ είναι μέρος της διαδικασίας του πρωταθλητισμού.

Την ίδια κιόλας χρονιά προκρίθηκα στον Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Ήμουν όγδοη και πάλι αλλά αυτή τη φορά σε ολόκληρη την Ελλάδα. Το κλάμα της αποτυχίας μετατράπηκε σε εκνευρισμό και πείσμα. Την επόμενη κιόλας χρονιά, κέρδισα το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της κατηγορίας μου στο αγώνισμα αυτό. Ήταν η πρώτη και η τελευταία μου νίκη στα 300μ καθώς από την επόμενη χρονιά θα γινόμουν επίσημα 400άρα λόγω ηλικίας.

Ο τίτλος της πανελληνιονίκη μέσα στο ΟΑΚΑ μου έδωσε φτερά. Ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη της καριέρας μου και ήρθε τόσο αναπάντεχα που με έκανε να πιστέψω πως η θέληση μαζί με το πείσμα και την συστηματική δουλειά μπορούν να κάνουν τα όνειρα πραγματικότητα!

Η απληστία για το αποτέλεσμα ήταν πια κυρίαρχη και ήταν αυτή που με έκανε να πιστέψω ότι μπορώ να καταφέρω αυτό που ακριβώς επιθυμώ. Το να είσαι άπληστος για το αποτέλεσμα, μπορεί να διατηρήσει τους στόχους ψηλά, να δώσει ενέργεια και να λειτουργήσει ως κίνητρο όταν πλησιάζεις στην εξάντληση. Αυτό το κοριτσάκι που έλεγε ότι κάποια ημέρα μπορεί να τα καταφέρει να λάβει μέρος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα γιατί έχει το βλέμμα του στραμμένο προς το βραβείο, είναι άπληστο για τα αποτελέσματα!

*Η Ελπίδα Τόκα είναι αθλήτρια στίβου της ΑΕΚ, μέλος της εθνικής ομάδας και Πρωταθλήτρια Ελλάδος στα 400μ. Εμπόδια Γυναικών.

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

«Ανάσα ζωής ο αθλητισμός, οι αγώνες μπορούν να γίνουν με ασφάλεια»

Μετά από μήνες, ήταν από τις τυχερές που κατάφερε να ζήσει την ατμόσφαιρα ενός αγώνα. Η Μάνια Μπίκοφ μαζί με 8 Έλληνες συναθλητές της συμμετείχε στο IRONMAN του Ντουμπάι που διεξήχθη το προηγούμενο Σαββατοκύριακο.

Ζητήσαμε από τη Μάνια να μας περιγράψει πως βίωσε τη συμμετοχή της σε μια διοργάνωση και την εμπειρία της φεύγοντας από μια χώρα με αυστηρό (σ.σ. και αποτυχημένο) lockdown που έχει περάσει… χειροπέδες στον αθλητισμό για να λάβει μέρος σε μια μαζική διοργάνωση.

«Ανάσα ζωής»

«Ένας αγώνας ανάσα ζωής ήταν ο συγκεκριμένος για εμένα. Ένας αγώνας που έως κ την τελευταία εβδομάδα δεν ξέραμε εάν θα πραγματοποιηθεί καθώς οι περισσότεροι ανά τον κόσμο είχαν ή έχουν ακυρωθεί ή αναβληθεί.

Με αρκετές διαδικασίες, πολλά covid test (για να πραγματοποιηθεί το ταξίδι χρειάστηκε να κάνουμε ένα μοριακό τεστ πριν την αναχώρηση, ένα rapid για να αγωνιστούμε, ένα μοριακό για να επιστρέψουμε, ένα rapid απο τον ΕΟΔΥ
στο Ελ. Βενιζέλος και τέσσερις ημέρες καραντίνα κάνοντας επιπλέον ένα rapid πριν επιστρέψουμε στην φυσιολογική μας ρουτίνα
) και τεράστια αδημονία, ταξίδεψαμε στο Ντουμπάι 3 ημέρες πριν την ημέρα του αγώνα. Φύγαμε από την Ελλάδα του lockdown και βρεθήκαμε σε μια πόλη όπου τα πάντα λειτουργούσαν κανονικά  (εστίαση, γυμναστήρια, εμπορικά κέντρα, σχολεία, καφέ, μπαρ κλπ) και όλοι μα όλοι φορούσαν μάσκες.

Από την πρώτη ώρα καταλάβαμε πως οι υψηλές θερμοκρασίες και ο αέρας που έδιναν τα δελτία καιρού θα ανέβαζαν τη δυσκολία του αγώνα, όμως ήμουν ήδη εκεί και τίποτε δεν θα μπορούσε να αλλάξει το αίσθημα χαράς κ ανυπομονησίας που με είχε κυριεύσει.

Στη φετινή διοργάνωση εκτός από τα πολύ μεγάλα ονόματα στους PRO αθλητές, συμμετείχαμε 1600 αθλητές από όλο τον κόσμο, μεταξύ αυτών αρκετό Έλληνες κ Κύπριοι, ενώ για μένα ήταν μεγάλη η χαρά που μοιραζόμουν αυτή την εμπειρία με τις φίλες κ συναθλήτριες μου Νάντια Συντζανάκη κ Νικόλ Καββαδία.

Ο αγώνας διεξήχθη με όλα τα μέτρα ασφαλείας, με προσκόμιση covid test, χρήση μάσκας συνεχώς, αποστάσεις.

Αντισηπτικά κτλ ενώ για τον ίδιο λόγο δεν πραγματοποιήθηκε δια ζώσης καμμιά από τις καθιερωμένες εκδηλώσεις του, ούτε το pasta party ούτε οι απονομές. Περίεργες συνθήκες ομολογουμένως, όμως δεν πτόησαν κανέναν. Η ευτυχία που βρισκόμασταν σε έναν αγώνα ήταν διάχυτη παντού. Τυχεροί που ήμασταν εκεί. Χαρούμενοι που θα το ζούσαμε.

Η εκκίνηση δόθηκε πραγματικά με το πρώτο φως της ανατολής την Παρασκευή κ μάλιστα μισή ώρα νωρίτερα από την προγραμματισμένη (αλλαγή που αποφασίστηκε την προηγούμενη) καθώς θέλησαν οι διοργανωτές να προστατεύσουν τους αθλητές από την απίστευτη ζέστη που ακολουθούσε.

Η διαδρομή της κολύμβησης δίπλα στο  ξενοδοχείο σύμβολο του Ντουμπάι, το μοναδικό 7στερο στον κόσμο, η ποδηλασία γρήγορη, στον αυτοκινητόδρομο  σε 90χλμ που έφτασαν από την πόλη στην έρημο και το τρέξιμο δίπλα στην παραλία με θερμοκρασίες που πλέον άγγιζαν τους 37°~38°.

Ένας αγώνας ορόσημο για το ότι ο αθλητισμός έχει πάντα τον τρόπο και να κρατάει το ηθικό και την ψυχολογία ψηλά, αλλά και ότι αγώνες και προπονήσεις δεν πρέπει να σταματούν καθώς πάντα υπάρχει τρόπος να πραγματοποιούνται με ασφάλεια. Άλλωστε ο αθλητισμός βασίζεται στην πειθαρχία και στο πρόγραμμα».

Διαβάστε επίσης: «Φωτιά» η Συντζανάκη στο IRONMAN του Ντουμπάι – Τι έκαναν οι Έλληνες

Ακολουθήστε το Run 'n Fun στο Google News

x
Send this to a friend