Η ιστορία του Carl Dudley που έχασε 45 κιλά και τερμάτισε σε Μαραθώνιο

Η ιστορία του Carl Dudley που έχασε 45 κιλά και τερμάτισε σε Μαραθώνιο

Του Γιώργου Αράπογλου

Σε πολύ μικρή ηλικία ο Carl Dudley βρέθηκε αντιμέτωπος με τον θάνατο. Παρά το γεγονός ότι ξεπέρασε τον κίνδυνο, μια σημαντική παρενέργεια που επηρέασε τον οργανισμό του, τον έφερε σε σημείο να ζυγίζει περίπου 190 κιλά.

Νέος άνθρωπος, με όρεξη για ζωή και δημιουργία, αποφάσισε πως άξιζε μια δεύτερη ευκαιρία. Είχε ένα όνειρο. Να τρέξει κάποτε σε έναν Μαραθώνιο. Παρακάτω, ο Carl εξιστορεί με αφοπλιστικό τρόπο, πώς κατάφερε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.

Η συγκλονιστική αφήγηση του 34χρονου Βρετανού στο runnersworld.

Τότε

Σε ηλικία 9 ετών, το 1995, διαγνώστηκα με όγκο στον εγκέφαλο. Παρ’ όλο που χειρουργήθηκα με επιτυχία, το κομμάτι του εγκεφάλου μου που επηρεάζει την όρεξή μου, καταστράφηκε.

Όταν ήμουν μικρός, λάτρευα το τρέξιμο, αλλά μετά το χειρουργείο μου άρχισα σταδιακά να παίρνω βάρος. Ένα μέρος της κατάστασης αυτής οφειλόταν στην φαρμακευτική αγωγή που έπαιρνα – και ακόμα παίρνω μέχρι και σήμερα – και στο γεγονός ότι δεν μπορούσα να αντιληφθώ ότι ήμουν πλήρης τροφής.

Στην εφηβεία μου και από τα είκοσι μου και μετά, έγινα αρκετά τεμπέλης. Σε αυτό συντέλεσε και η δουλειά μου στην τράπεζα, που προϋπέθετε πολλές ώρες καθιστικής ζωής πίσω από ένα γραφείο. Ήμουν τρομερά λιχούδης και είχα ιδιαίτερη αδυναμία σε σοκολάτες και πατατάκια που έπαιρνα από αυτόματους πωλητές. Το βάρος μου έφτασε ακόμα και τα 190 κιλά.Ο γιατρός μου με προειδοποίησε πως η υγεία μου κινδύνευε και κινδύνευα να αναπτύξω διαβήτη τύπου 2 ή καρδιακά προβλήματα, παρ’ όλα αυτά, εγώ συνέχιζα να τρώω υπερβολικές ποσότητες.

Για γεύμα έτρωγα πολλές φορές μια ολόκληρη πίτα και πουρέ, ενώ το δείπνο μου ήταν γενναίες ποσότητες από τα μαγειρευτά φαγητά της μαμάς μου.

Η μεταστροφή

Ένα Κυριακάτικο πρωινό τον Αύγουστο του 2014, αποφάσισα να προσπαθήσω να περπατήσω όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Κατά κάποιον τρόπο, μου έδωσε κίνητρο να γίνω πιο ενεργητικός. Σύντομα, αποφάσισα να προσπαθήσω να κάνω το επόμενο βήμα και να κάνω λίγο jogging.

Τον Φεβρουάριο του 2015 γράφτηκα στην ομάδα πρωινού τρεξίματος του τοπικού καταστήματος αθλητικών ειδών. Την πρώτη φορά που πήγα, μπορούσα να τρέξω μόλις 50 μέτρα από ένα ελαφρύ τρέξιμο 5 χιλιομέτρων. Κοκκίνιζα και μου κοβόταν η αναπνοή. Αλλά επέμεινα και δεν το παράτησα και πρόσθεσα και ένα μεσοβδόμαδο τρέξιμο.

Αφού πήρα μέρος σε έναν φιλανθρωπικό αγώνα 5 χιλιομέτρων, έτρεξα στον κλασικό αγώνα 10K τον Ιούλιο 2015. Ακόμα ζύγιζα περίπου 185 κιλά κι έτσι ήμουν ευχαριστημένος που κατάφερα και τερμάτισα σε 01:45:00. Γράφτηκα στην ομάδα Wimbledon Windmilers και στους Backpackers και πλέον τρέχω τέσσερις φορές την εβδομάδα.

Ο πρώτος μου Ημιμαραθώνιος ήταν στο Royal Parks το 2016. Φέτος το φθινόπωρο πήρα μέρος στον Μαραθώνιο του Βερολίνου και τερμάτισα σε 07:06:00 κερδίζοντας μόνο το βανάκι που μάζευε όσους εγκατέλειπαν! Από τότε που άρχισα να τρέχω συστηματικά, η μέση μου έπεσε σε νούμερο από το 58 στο 44 και το στήθος μου από το 60 στο 50 και ζυγίζω 145 κιλά.

Στόχος μου είναι να χωρέσω σε κάποια από τα μπλουζάκια όσων τερμάτισαν στους περίπου 40 αγώνες που έχω κάνει μέχρι τώρα.

Το μέλλον…

Το τρέξιμο μου άλλαξε ολοκληρωτικά την εμφάνιση και τα ενδιαφέροντα μου. Το junk food και τα ποτά με κενές θερμίδες είναι πλέον παρελθόν. Τώρα τα σνακ μου είναι φρούτα, καρύδια και μπάρες δημητριακών. Γράφτηκα επίσης και σε μαθήματα γυμναστικής. Η αυτοπεποίθησή μου έχει αυξηθεί πάρα πολύ και συνεχώς κάνω καινούριους φίλους χάρη στο τρέξιμο. Αυτό που θα ήθελα είναι να τρέχω περισσότερο και, ελπίζω, γρηγορότερα.

Θα ήθελα να καταφέρω να τρέξω στον Μαραθώνιο του Λονδίνου, όπως ο μπαμπάς μου ο Roy, που το είχε κάνει πολλές φορές. Είναι πολύ περήφανος για μένα και θα ήθελα να τρέχω μαζί του όποτε μου δίνεται η ευκαιρία. Απολαμβάνω να ταξιδεύω στο εξωτερικό για να τρέχω και έχω θέσει μεγάλο στόχο να τρέξω και τους έξι μεγάλους Μαραθωνίους, καθώς επίσης και τον Μαραθώνιο της Σιγκαπούρης, που είναι μια από τις αγαπημένες μου πόλεις. Πραγματικά μου αρέσει πολύ η χαλαρή και φιλική ατμόσφαιρα των trail races και γι’ αυτό θα ήθελα να κάνω όσο περισσότερους μπορώ.

Μπορεί να μην κερδίσω ποτέ σε κάποιον αγώνα, αλλά το αληθινό επίτευγμα για μένα είναι η γραμμή τερματισμού και όχι ο χρόνος τερματισμού.

Η ριζική αλλαγή

Ξεκινήστε θέτοντας ταπεινούς στόχους. Ακόμα και ένας αγώνας ενός μιλίου, είναι καλύτερος από το τίποτα. Μην αλλάξετε μονομιάς την δίαιτα σας. Εγώ άλλαξα τα ανθρακούχα αναψυκτικά με αρωματισμένο νερό πριν πιο κανονικό νερό. Όταν νιώσετε έτοιμοι, γραφτείτε σε κάποιον αγώνα και ακολουθείστε πιστά ένα πρόγραμμα προπόνησης. Αυτό θα σας δώσει κίνητρο.

Κοινωνικοποιηθείτε κατά τη διάρκεια του τρεξίματος, καθώς το να συνομιλείτε με άλλους δρομείς, θα σας κάνει να βγάλετε από το μυαλό σας ότι το κάνετε μόνο για να χάσετε βάρος.

Διαβάστε ακόμα: Από υπέρβαρος ο Αυγουστίνος έγινε ρέκορντμαν αγώνων δρόμου!

Previous ArticleNext Article

Αυτή είναι η γηραιότερη δρομέας που ολοκλήρωσε τον Μαραθώνιο της Βοστώνης

Αυτή είναι η γηραιότερη δρομέας που ολοκλήρωσε τον Μαραθώνιο της Βοστώνης

Γράφει ο Δημοσθένης Χριστόπουλος

Η Κάθριν Μπέιερς δεν διακρίθηκε στον πρόσφατο Μαραθώνιο της Βοστώνης. Λογικό. Όταν είσαι 85 χρονών και τρέχεις σε έναν από τους πιο απαιτητικούς Μαραθωνίους του κόσμου δεν φιλοδοξείς να διακριθείς. Όμως αν υπήρχε ένα βραβείο για τον πιο θαρραλέο δρομέα της κούρσας, η κυρία Μπέιερς δεν θα είχε αντίπαλο.

Άνθρωποι με πολύ μικρότερη ηλικία από αυτή δεν θα κατάφερναν καν να τερματίσουν και εκείνη όχι απλά το κατάφερε αλλά το έκανε και με απίστευτα κακές καιρικές συνθήκες.

Η ιστορία της Κάθριν Μπέιερς

Η ιστορία της Κάθριν Μπέιερς έγινε γνωστή όταν η μεγαλύτερη εφημερίδα της Βοστώνης, η «Boston Globe» δημοσίευσε μια συγκλονιστική φωτογραφία που την απεικόνιζε να τρέχει σε έναν έρημο δρόμο την μέρα του Μαραθωνίου, με τη βροχή να τρέχει ασταμάτητα και την ίδια να φοράει  πάνω της μια σακούλα σκουπιδιών προκειμένου να προφυλαχτεί από τη βροχή, πάνω στη συγκλονιστική προσπάθειά της να τερματίσει.

Σύντομα τα social media κατακλύστηκαν με ποσταρίσματα που αναπαρήγαγαν την τρομερή φωτογραφία και μηνύματα που αναρωτιόντουσαν αποθέωναν την 85χρονη. «Θέλω να μάθω την ιστορία της!», «85 χρονών και τρέχει στον Μαραθώνιο της Βοστώνης; Είναι νικήτρια έτσι κι αλλιώς», «Θεέ μου, τι δυνατή γυναίκα. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για κανέναν μας αν αυτή τα καταφέρνει», ήταν κάποια από τα πιο χαρακτηριστικά μηνύματα που γράφτηκαν για την κυρία  Μπέιερς.

Παρά το τρομακτικό κρύο, τους έντονους ανέμους και την άγρια βροχόπτωση, αυτή η σούπερ γιαγιά κατάφερε να τερματίσει μέσα σε 7 ώρες και 50 λεπτά

Παρά το τρομακτικό κρύο, τους έντονους ανέμους και την άγρια βροχόπτωση, αυτή η σούπερ γιαγιά κατάφερε να τερματίσει μέσα σε 7 ώρες και 50 λεπτά. Φυσικά, βρέθηκε στις τελευταίες θέσεις -αν όχι τελευταία- αλλά ειλικρινά, τι σημασία έχει; Κάτι αντίστοιχο άλλωστε είχε καταφέρει και στον Μαραθώνιο της Βοστώνης του 2017 όταν και τερμάτισε με χρόνο 6:04:07.

Η Κάθριν Μπέιερς τρέχει σε αγώνες δρόμου από το μακρινό 1984. Τότε ήταν 51 χρονών και θεωρούσε πως είναι ήδη μεγάλη για αγώνες. Και όμως, 34 χρόνια αργότερα έχει να περηφανεύεται για τα κατορθώματά της. Ο φετινός Μαραθώνιος της Βοστώνης μάλιστα ήταν ο 14ος συνεχόμενος για αυτή.

Φέτος, ο γιος της την περίμενε στη γραμμή του τερματισμού και μετά την κούρσα της πήγαν για μια μπύρα. «Το να πίνω μια μπύρα είναι η μέθοδος αποκατάστασής μου», λέει με χιούμορ η 85χρονη που όχι απλά δεν το βάζει κάτω αλλά θα ετοιμαστεί για την 15η συνεχόμενη συμμετοχή της στον Μαραθώνιο της Βοστώνης.

Διαβάστε ακόμα: Γιούκι Καβαούτσι: Γιατί πρέπει να αγαπήσεις τον νικητή του Μαραθωνίου της Βοστώνης;

Γιούκι Καβαούτσι: Γιατί πρέπει να αγαπήσεις τον νικητή του Μαραθωνίου της Βοστώνης;

Γιούκι Καβαούτσι: Γιατί πρέπει να αγαπήσεις τον νικητή του Μαραθωνίου της Βοστώνης;

Γράφει η Μαρία Καραγιάννη

Από που άραγε κατάγεται ο καλύτερος ερασιτέχνης δρομέας του κόσμου; Κάποιος λογικός θα έλεγε από τις ΗΠΑ, αυτή τη χώρα μαζικής παραγωγής αθλητών. Θα έπεφτε έξω. Κάποιος άλλος, πιο «ψαγμένος, θα ανέφερε την Αφρική, συνυπολογίζοντας την παράδοσή της στο να βγάζει μεγάλους δρομείς. Η απάντηση θα ήταν εξίσου λανθασμένη. Ο καλύτερος ερασιτέχνης δρομέας του κόσμου κατάγεται από την Ιαπωνία!

Τον λένε Γιούκι Καβαούτσι, είναι ο νικητής του φετινού Μαραθωνίου της Βοστώνης που ολοκληρώθηκε πριν μερικές ημέρες στην αμερικάνικη πόλη και στα 31 του μπορεί να περηφανεύεται πως αποτελεί μια κατηγορία μόνος του. Τα νούμερά του άλλωστε προκαλούν ίλιγγο.

  • Ο Καβαούτσι έχει τερματίσει 80 φορές στη ζωή του σε μαραθώνιο με επίδοση κάτω από 2:20! Κανένας άλλος δεν το έχει καταφέρει τόσες πολλές φορές.
  • Είναι επίσης ο μοναδικός που έχει τερματίσει τόσες πολλές φορές σε μαραθώνιο με επίδοση κάτω από 2:12: συγκεκριμένα, το έχει πετύχει 25 φορές.
  • Σύμφωνα με κάποια πρόσφατα στατιστικά από τις ΗΠΑ, από το 2011 μέχρι και σήμερα ο Καβαούτσι έχει καταφέρει να κάνει επίδοση κάτω από 2:10 περισσότερες φορές από ότι όλοι οι ερασιτέχνες δρομείς των ΗΠΑ μαζί!
  • Φυσικά, συμμετέχει και σε ασύλληπτα περισσότερους μαραθώνιους, γεγονός που είναι επίσης εντυπωσιακό. Είναι χαρακτηριστικό πως ο Γκάλεν Ραπ, μάλλον ο καλύτερος μαραθωνοδρόμος των ΗΠΑ, έτρεξε σε μόλις δυο μαραθωνίους το 2017. Ο  Καβαούτσι έτρεξε σε 12!

Στο επίπεδο που ο ίδιος βρίσκεται θα περίμενε κανείς πως θα έχει δικό του προσωπικό γυμναστή ή θα ήταν μέλος ενός γκρουπ αθλητών. Όμως όχι. Ο Καβαούτσι είναι απλά ένας δημόσιος υπάλληλος που μετά την δουλειά του προπονείται. Για την ακρίβεια, δεν έχει ούτε καν έναν χορηγό. Με τις επιδόσεις του θα μπορούσε εύκολα να προσεγγίσει χρηματοδότες αλλά ο ίδιος έχει απλά επιλέξει πως δεν θέλει. Ο λόγος;

«Δεν θέλω κανέναν πάνω από το κεφάλι μου, τρέχω για να νιώθω ελεύθερος»

«Είναι αλήθεια πως δυσκολεύομαι να ισορροπήσω ανάμεσα στις προπονήσεις και την δουλειά. Είναι πολύ δύσκολο αλλά αποτελεί και αυτό μια μεγάλη πρόκληση. Δουλεύω 40 ώρες την εβδομάδα σαν διοικητικός υπάλληλος σε ένα γυμνάσιο της Ιαπωνίας και κατά τη διάρκεια της εβδομάδας μπορώ να κάνω μόνο μια προπόνηση την ημέρα. Το πρόγραμμα μου είναι πολύ πιεσμένο αλλά σε σχέση με τους επαγγελματίες αθλητές έχω πολύ μεγαλύτερη ελευθερία. Δεν έχω πάνω από τον κεφάλι μου κάποιον προπονητή να μου λέει τι πρέπει να κάνω. Αν θέλω να τρέξω μέχρι και 10 μαραθώνιους τον δρόμο απλά θα το κάνω. Και όσο είμαι οικονομικά ανεξάρτητος μπορώ να είμαι ακριβώς ο αθλητής που θέλω, χωρίς περιορισμούς», τονίζει ο ίδιος σε μια παλιά του συνέντευξη.

Δεν θέλω να τρέχω για τα λεφτά. Θέλω να τρέχω για να νιώθω ελεύθερος

Στην ίδια συνέντευξη, την οποία είχε δώσει στο runnersworld.com, ο Καβαούτσι εξηγεί: «Υπάρχει ένας νόμος στην Ιαπωνία που απαγορεύει να έχει συστηματική χρηματοδότηση από τον οποιονδήποτε ιδιώτη ένας δημόσιος υπάλληλος. Άρα δεν μπορώ να έχω χορηγό». Τι σημαίνει αυτό; Ότι θα έπρεπε να πάψει να είναι ένας απλός εργαζόμενος και από ερασιτέχνης να μετουσιωθεί σε επαγγελματία δρομέα. Όμως δεν θέλει ούτε να το σκέφτεται…

«Έχω επιλέξει ότι αυτή τη ζωή θέλω. Δεν θέλω να τρέχω για τα λεφτά. Θέλω να τρέχω για να νιώθω ελεύθερος. Αν έτρεχα για τα λεφτά θα υπήρχαν παραπάνω απαιτήσεις προς το πρόσωπό μου, στόχοι που θα έπρεπε να πιάσω και διάφοροι παράγοντες που θα εισέβαλαν στην καθημερινότητά μου. Θέλω να τρέχω μόνο για τον εαυτό μου, για τους στόχους που βάζω εγώ ο ίδιος, για τις δικές μου φιλοδοξίες», τονίζει.

Οι επικριτές…

Δεν υπάρχει αμφιβολία για το επίπεδό του. Ο άνθρωπος συμμετέχει σε 10 μαραθώνιους το χρόνο κατά μέσο όρο και σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο ψάχνει και βρίσκει μικρές κούρσες που γίνονται στη Ιαπωνία και συμμετέχει απλά για προπόνηση. Όσοι παρακολουθούν στενά τους αγώνες δρόμου σε αυτό το επίπεδο τον θαυμάζουν ενώ δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί πως έχει δημιουργήσει και ένα δικό του κοινό.

Απλά δείτε τον τερματισμό του στον φετινό, χιονισμένο Μαραθώνιο της Μασαχουσέτης και τις επευφημίες που ακούγονται:

Και όμως, υπάρχουν ορισμένοι επικριτές του που τονίζουν πως ο Γιούκι Καβαούτσι δεν είναι κάτι ιδιαίτερο! Και για να το τεκμηριώσουν χρησιμοποιούν τους αριθμούς. Λένε -και έχουν δίκιο- πως το προσωπικό του ρεκόρ που δεν είναι άλλο από το 2:08:14 απέχει πάνω από πέντε λεπτά από το παγκόσμιο ρεκόρ, απόσταση πολύ μεγάλη για να θεωρηθεί κάποιος θρύλος και ούτε κατά διάννοια δεν προσεγγίζει τις 200 καλύτερες κούρσες όλων των εποχών.

Επίσης, οι επικριτές του τονίζουν πως τις χαμηλότερες επιδόσεις τους τις κάνει στο υψηλότερο επίπεδο, δηλαδή στους μαραθώνιους που γίνονται στο Τόκιο, στην Βοστώνη, στο Βερολίνο, στο Σικάγο, στο Λονδίνο και στην Νέα Υόρκη (φυσικά, την Βοστώνη μόλις την «κατέκτησε» οπότε το επικριτικό επιχείρημα «αδυνατίζει» εν μέρει), ενώ δεν έχει καταφέρει κάτι αξιομνημόνευτο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Ο Καβαούτσι είναι ένα φαινόμενο για την εποχή του. Δεν είναι μόνο τα όσα έχει πετύχει αλλά και το πως

Όλες αυτές οι επικρίσεις φυσικά βασίζονται πάνω στους ψυχρούς αριθμούς, οι οποίοι μπορεί να μην είναι με το μέρος του  Καβαούτσι αλλά όπως και να έχει αφαιρούν από το κάδρο της προσέγγισης για τον ίδιο τον βιωματικό παράγοντα.

Και ο βιωματικός παράγοντας δεν λέει ψέμματα: ο Καβαούτσι είναι ένα φαινόμενο για την εποχή του. Δεν είναι μόνο τα όσα έχει πετύχει αλλά και το πως. Δεν είναι μόνο το εύρος των επιτυχιών του αλλά και η ποσότητά τους. Δεν είναι μόνο το επίπεδό του αλλά και η ανεπανάληπτη συχνότητα με την οποία συμμετέχει σε αγώνες.

Ίσως να του λείπει μια πραγματικά μεγάλη στιγμή για να πείσει και τον πιο άπιστο. Ίσως οι Ολυμπιακοί Αγώνες που θα γίνουν στο Τόκιο το 2020 να είναι ό,τι πρέπει για αυτή τη στιγμή. Και ίσως και το ιδανικό κλείσιμο μιας «καριέρας» (σε εισαγωγικά μιας και πρόκειται για φανατικό ερασιτέχνη…).

Το «Runner’s world» για τους πρόσφυγες στην Ελλάδα που βρίσκουν διέξοδο στο τρέξιμο!

Το "Runner's world" για τους πρόσφυγες στην Ελλάδα που βρίσκουν διέξοδο στο τρέξιμο!

Γράφει ο Δημοσθένης Χριστόπουλος

Οι περίπου 350 πρόσφυγες που κατοικούν στο Καμπ του Κατσικά στη Βόρεια Ελλάδα προέρχονται από όλο τον κόσμο. Εξαρχής ωστόσο έχουν κάτι κοινό: κουβαλάνε πάνω τους τις εμπειρίες που συγκροτούν την προσφυγική ταυτότητα.

Έχουν ταξιδέψει άπειρα χιλιόμετρα, έχουν φύγει από πολέμους, έχουν παρατήσει τη δυστυχία και πλέον, μοιράζονται έναν κοινό χώρο στο στρατόπεδο του Κατσικά ενώ περιμένουν την ελληνική υπηκοότητα.

Μοιράζονται όμως και μια άλλη συνθήκη: την πλήξη. Και αυτο είναι λογικό. Όταν ζεις σε ένα χώρο εξαιρετικά περιορισμένο, σε ένα στρατόπεδο μακριά από τον πολιτισμό, με την πόλη να απέχει κάμποσα χιλιόμετρα, η αλήθεια είναι πως δύσκολα αντιμετωπίζεις τον χρόνο. Τι να κάνεις; Πως να περάσει η ώρα σου;

Η ψυχολογία…

Ας είναι καλά οι δυο Ολλανδοί εθελοντές που βρίσκονται στο στρατόπεδο του Κατσικά, ο 28χρονος Έλσκε Βόρμαν και η κατά ένα χρόνο μικρότερή του, Κίκι Χόεχερ, οι οποίοι οργάνωσαν τη δρομική ομάδα του στρατοπέδου. Όπως δηλώνει ο ίδιος ο Βόρμαν μιλώντας στο αμερικάνικο site Runner’s World, η καταπολέμηση των ψυχολογικών προβλημάτων που επικρατούν στο στρατόπεδο είναι βασικός λόγος για τη δημιουργία αυτής της ομάδας.

«Η υγειονομική περίθαλψη όσον αφορά τη ψυχολογία είναι πολύ κακή. Πολλά άτομα παθαίνουν κατάθλιψη επειδή δεν έχουν τι να κάνουν. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που θεωρήσαμε ότι θα ήταν υπέροχο να ξεκινήσουμε μια ομάδα που θα τρέξει έτσι ώστε να απασχολείται με κάτι το μυαλό των προσφύγων αντί να κάθονται μέσα στις σκηνές τους όλη την ώρα».

13 δρομείς…

Η ομάδα ξεκίνησε με δύο άνδρες, αλλά τελικά αυξήθηκε σε 13. Σε αυτή συμμετέχουν μέλη από τη Συρία, το Αφγανιστάν και το Καμερούν. Πολλοί από αυτούς είχαν παρελθόν στον αθλητισμό αφού στις χώρες τους ήταν από επαγγελματίες ποδοσφαιριστές μέχρι πρωταθλητές πυγμαχίας (της Ταϊλάνδης συγκεκριμένα). «Υπήρχε εκ των προτέρων πάθος για τον αθλητισμό αλλά λόγω της κατάστασης δεν ήταν σε θέση να ασκήσουν κάποιο άθλημα για πολύ καιρό», λέει ο Βόρμαν.

Οι γλωσσικές διαφορές και κυρίως, οι μακροχρόνιες πολιτισμικές διαφορές ανάμεσα σε ανθρώπους από διαφορετικές χώρες, είναι ένα από τα μονιμότερα προβλήματα που επικρατούν στις δομές φιλοξενίας προσφύγων. Όχι πια στο καμπ του Κατσικά. Όχι μετά τη δημιουργία της εν λόγω ομάδας.

«Όταν οι άνθρωποι είναι ενωμένοι εξαιτίας ενός συγκεκριμένου πάθους ή ενδιαφέροντος δεν έχει σημασία η καταγωγή τους. Όταν πρόκειται για μουσική, αθλητισμό, τέχνη ή οτιδήποτε απαιτεί να είσαι δημιουργικός, στοιχεία όπως η γλώσσα, που μπορεί να είναι ένα προφανές εμπόδιο, δεν είναι πια πρόβλημα», τονίζει ο Ολλανδός εθελοντής.

Στον ημιμαραθώνιο Ολυμπίας!

Μετά από προπονήσεις μηνών, η ομάδα αποφάσισε να πάρει μέρος στον Ημιμαραθώνιο της Ολυμπίας που έγινε την 1η Απριλίου. Οι μήνες που προηγήθηκαν περιλάμβαναν προπονήσεις μέσα στο στρατόπεδο και στα κοντινά μονοπάτια ενώ η ομάδα βρήκε και χορηγό που της εξασφάλισε αθλητική ενδυμασία καθώς και ορισμένα χρήματα για μετακινήσεις προκειμένου να παίρνουν μέρος σε αγώνες.

Μάλιστα, την ημέρα της κούρσας στην Ολυμπία είχαν και δικό τους κοινό καθώς πολλοί πρόσφυγες από το στρατόπεδό τους έδωσαν το «παρών» για να τους δουν. O 27χρονος Ντία Άλντεν Χουσεΐν από την Παλαιστίνη, ηλεκτρολόγος και πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ήταν ο κορυφαίος δρομέας της ομάδας του καθώς τερμάτισε 18ος συνολικά με χρόνο 1:38:09.

Επόμενος σταθμός για τη δρομική ομάδα του προσφυγικού καμπ του Κατσικά είναι τα Ιωάννινα στις 20 Μαΐου, όπου θα συμμετάσχουν στα 10 χλμ. «Προσπαθούμε να τους πολίτες να καταλάβουν ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί πρόσφυγες που κολλήσει στην Ελλάδα σε δύσκολες καταστάσεις. Η κρίση δεν έχει τελειώσει. Η κατάσταση αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα και οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται στήριξη και βοήθεια. Θέλουν να είναι ένα μέρος της κοινωνίας», λέει η Κίκι και καταλήγει: «Την ημέρα του αγώνα, όλοι επευφημούσαν την προσπάθειά τους. Δεν είχε σημασία από πού είχαν έρθει. Αυτό είναι τα πρώτο βήματα της ενσωμάτωσης στην κοινωνία».

Πηγή: runnersworld.com

Send this to a friend